Кіріспе

Зерттеу саласы Генеративтік антропология - бұл адам тілінің пайда болуы бір оқиғада болды деген болжамға негізделген зерттеу саласы. Генеративтік антропологияның пәндік бағыты Эрик Ганс "Түпнұсқа сахна" деп атаған осы түпнұсқа оқиғаға бағытталған. Бұл көрініс - тіл пайда болған нақты оқиғаны болжайтын шығу тарихының бір түрі. Түпнұсқалық сахна өте күшті, өйткені кез келген адам қабілеті: ғылыммен айналысу, ирониялық болу, сүю, ойлау, билік ету және т.б. қабілетіміз, осы шығу сахнасына сілтеме жасай отырып, мұқият түсіндірілуі мүмкін. Себебі, "Түпкілістік сахна" барлық адамзаттың бастауы болғандықтан, генеративтік антропология барлық мәдени құбылыстарды мүмкіндігінше қарапайым түрде түсінуге тырысады: барлық адамзатты осы гипотетикалық бірден-бір шығу нүктесіне дейін іздеуге болады.

Шығу тегі

Генеративтік антропология UCLA профессоры Эрик Ганспен басталды, ол өзінің идеяларын "Тілдің шығу тегі: Өкілдіктің ресми теориясы" (1981) дегеннен басталатын кітаптар мен мақалалар сериясында дамытты, ол Рене Жирардың идеяларына негізделген, атап айтқанда, мимикалық құмарлық туралы. Генеративтік антропология теориясын құруда Ганс Жирардың еңбегінен көп жағынан алыстап, одан да асып түседі. Сондықтан генеративтік антропология - адам түрін, оның шығу тегін, мәдениетін, тарихын және дамуын түсінудің тәуелсіз және түпнұсқалы тәсілі.

Антропоэтика

Ганс Интернеттегі "Антропоэтика: генеративтік антропология журналы" журналын өзінің генеративтік антропология теориясы мен Рене Жирардың негіздік антропология теориясына негізделген адам мәдениеті мен шығу тегі туралы зерттеулер үшін ғылыми форум ретінде құрды (және редакциялайды). Өзінің онлайн-журналында "Сүйіспеншілік пен реніш хроникалары" Ганс генеративтік антропологияның принциптерін танымал мәдениет, кино, постмодернизм, экономика, қазіргі саясат, Холокост, философия, дін және палеоантропология сияқты көптеген салаларға қолданады.

Адам тілінің бастапқы гипотезасы

Генеративтік антропологияның негізгі гипотезасы тілдің пайда болуы бір оқиға болды дегенді білдіреді. Адам тілі жануарлар қарым-қатынас жүйесінен түбегейлі өзгеше. Ол синтаксиске ие, шексіз жаңа комбинациялар мен мазмұнға мүмкіндік береді; ол символикалық және тарихқа қабілетті. Осылайша, тілдің пайда болуы бір оқиғадан туындаған болуы керек деп болжанған, ал үнемдеу принципі оның бір рет пайда болуын талап етеді. Тіл әлеуметтік ұйымның жаңа формаларын мүмкін етеді, ол альфа-еркектің үстемдік еткен жануарлар "иерархиясынан" түбегейлі өзгеше. Осылайша тілдің дамуы адам эволюциясының жаңа кезеңіне жол ашты мәдениеттің басталуы, соның ішінде дін, өнер, құмарлық және қасиеттілік. Тіл өз тарихының жазбасы арқылы естелік пен тарихты қамтамасыз еткендей, тілдің өзі адам мәдениеті туралы білімімізге негізделген шығу тегі туралы гипотеза арқылы анықталуы мүмкін. Кез келген ғылыми гипотеза сияқты, оның құндылығы адам тарихы мен мәдениетінің белгілі фактілерін есепке алу қабілеті.

Мимикалық мінез-құлық

Мимикалық (қоластырмалы) мінез-құлық протогоминид түрлерін адамдармен байланыстырады. Еліктеу - үйренудің бейімделу мінез-құлқы, табиғи селекцияның пайдасына пайда болған интеллект түрі. Рене Жирардың айтуынша, екі адам бір-бірін еліктеп, бір нәрсеге ие болу үшін, бір-бірін еліктеп, қақтығысқа түседі. Мәселе мимезистің бір түрінен, яғни имитациядан екінші түріне, яғни бейнелеуге өтуді түсіндіруде. Көптеген антропологтар тілдің адам баласына өз әлемін сипаттауға көмектесу үшін дамығанын болжамдаса да, бұл қоршаған орта емес, түрлер арасындағы зорлық-зомбылық адам өмірінің ең үлкен қатерін төндіретінін елемеді. Ганс бойынша, адам бейнесі - жануарлардың қарым-қатынас жүйелерінің "табиғи" эволюциялық дамуы ғана емес, одан түбегейлі ауытқу. Белгілеуші эмпирикалық референттерге азайтылмайтын символикалық өлшемді білдіреді.

Бастапқы оқиға

Тіл пайда болған кезде, біртіндеп мимикаға айналған, болжам бойынша, климаттың өзгеруі мен шектеулі ресурстар үшін бәсекелестік сияқты қоршаған ортаның қысымына жауап берген, прото-адам гоминидтер түрі болды. Жоғары приматтардың доминанттық иерархиясы бар, олар әлеуметтік топтың ішінде деструктивті қақтығыстарды шектеуге және болдырмауға қызмет етеді. Прото-адам тобындағы адамдар көбірек мимикаға айналғанда, үстемдік жүйесі бұзылып, қақтығыстық мимездер туғызатын зорлық-зомбылық қаупін бақылауға жеткіліксіз болды. Гэнс "түпкі оқиға" туралы келесідей ойды айтады: Гоминидтер тобы азық-түлік объектісін қоршап алды, мысалы, аудан кейін ірі сүтқоректілердің денесі. Объектінің тартымдылығы топтық мимездің жұмыс істеуіне байланысты қарапайым аппетиттің шектерінен асып түседі, бұл негізінен бәсекелестік немесе бәсекелестік көрінісі. Нысан тартымды бола бастайды, өйткені топтың әрбір мүшесі оны тартымды деп санайды: топтағы әр адам өзінің бәсекелестерінің объектіге қаншалықты көңіл бөлетінін бақылайды. Нақты тамақтануға деген құмарлық осы өзара күшейту арқылы жасанды түрде көбейтіледі. Апетит мимезисінің күш-қуаты зорлық-зомбылықпен қорқытумен байланысты, орталық нысан қасиетті аураны қабылдауға бастайды - шексіз қалаулы және шексіз қауіпті. Мимезис осылайша прагматикалық парадокске әкеледі: екі түрлі императив - жеке пайда үшін қалаған затты алу және қақтығыстан аулақ болу. Басқаша айтқанда, бәсекелесті еліктеу - бәсекелесті еліктемеуді білдіреді, өйткені еліктеу қақтығысқа әкеледі, еліктеуге емес, жоюға тырысу (Ганс, Парадокс 18 белгілері). Генеративтік антропологияда бұл мимикалық инстинкт өте күшті болып, топтың тіршілігін қауіпке тігуші қасиетті күшке ие болғандай көрінгенде, нәтижесінде intra species қысымы белгідің пайда болуына ықпал етеді деп болжайды. Топтың бірде-бір мүшесі қасиетті затты ала алмайды, ал топтың кем дегенде бір мүшесі бұл тоқтатылған ым қимылды орталық затты белгілеу белгісі ретінде қарастырады. Бұл мағына топқа табысты жеткізіледі, олар өздерінің тоқтатылған ым-ишараларын да белгілер ретінде оқи отырып, соған сәйкес келеді. Белгі өзінің күшінің көзі ретінде қарастырылған орталық объектінің қасиетті күшіне назар аударады. Көңілге тартымды, бірақ тұтынуға тыйым салатын затты тек бейнелеуге болады. Белгідің объектіге қарағанда негізгі артықшылығы "белгі қолжетімді емес референттің экономикалық орнын басады. Заттар аз, сондықтан олар дау-дамайға ұшырайды; белгілер көп, өйткені оларды қалау бойынша қайта жаңғыртуға болады" (Ганс, Originary Thinking 9). Нысанға деген құмарлық белгі арқылы жүзеге асады, бұл парадоксальды түрде, бір жағынан, мүлікке мән беру арқылы құмарлықты тудырады, ал екінші жағынан, мүшені қасиетті немесе табу деп белгілеу арқылы құмарлықты кейінге қалдырады. Мимикалық импульс сублимацияланады, басқа формада, бейнелеу актісі ретінде көрсетіледі. Бұл сәтте жеке адамның өзін-өзі тануы да пайда болады, ол қасиетті орталықтан алыстағандығын мойындайды. Бұл сценарийдегі белгілердің негізгі мәні / қызметі этикалық, өйткені зорлық-зомбылықты кейінге қалдыру, бірақ белгі де анықтамалық. Белгі нақты айтқанда, физикалық нысанға емес, әр адамның қиялында жүзеге асырылған қалаудың аралас объектісіне қатысты. Белгінің пайда болуы зорлық-зомбылықтың уақытша тоқтатылуы ғана. Оның соңынан бірден спарагмос, белгі жасаған мимикалық кернеуді шығару белгідің дүниелік инкарнациясын, орталық аппетит объектісін күшті бөлшектеу мен тұтынуда. Спаррагмостың зорлық-зомбылығы белгі арқылы жүзеге асады және осылайша топтың басқа мүшелеріне қарағанда орталық объектіге бағытталған. Бастапқы гипотезаға спаррагмосты қосу арқылы Ганс Жирардтың күнәнің құрбандыққа шалу және құрбандыққа шалу туралы түсініктерін енгізуді мақсат етеді (парадокс белгілері 131151 қараңыз). "Тәуелділік сахнасы" негізінен әлеуметтік немесе тұлғааралық. Өкілдік актісі әрқашан басқа немесе басқалардың болуын білдіреді. Белгі қолдану қасиетті орталық пен адам перифериясымен құрылымдалған, өкілдік етудің қоғамдық сахнасын еске салады. Белгінің мәні қасиетті орталықтан (айыруға қарсы тұрудан) пайда болған сияқты, бірақ белгідің прагматикалық мәні шеттегі адамдар арасында араласқан татулықта жүзеге асырылады. Барлық белгілер қасиетті, қоғам үшін маңызды нәрселерге нұсқайды. Қасиетті тікелей білдіре алмайды, өйткені ол негізінен мимикалық қалаудың қиял немесе идеалдық құрылымы. Бұл белгі ад...

Эрик Ганс кітаптары

Тілдің шығу тегі: бейнелеудің ресми теориясы. Калифорния университетінің баспасы, 1981. Мәдениеттің соңы: генеративтік антропологияға қарай. Калифорния университетінің баспасы, 1985. Ғылым мен сенім: Аянның антропологиясы. Савидж, МД. : Rowman & Littlefield, 1990 жыл. Бастапқы ойлау: генеративтік антропологияның элементтері. Стэнфорд университетінің баспасы, 1993. Парадокс белгілері: Ирония, реніш және басқа да мимикалық құрылымдар. Стэнфорд университетінің баспасы, 1997. Сценалық қиял: Гоббстен бүгінгі күнге дейінгі бастапқы ойлау. Стэнфорд университетінің баспасы 2007. Ойлаудың жаңа тәсілі: дін, философия және өнердегі генеративтік антропология. Дэвис тобы, 2011 жыл

Эрик Ганс мақалалары

"Дін мен адамгершіліктің бірден-бір көзі". Антропоэтика 1, 1 (1995 жылдың маусымы): 10 б. 3 тарауда қайта қаралған нұсқасы (1996 жылдың көктемі): 5165. "Мимикалық парадокс пен адамзаттың пайда болуы". Антропоэтика 1, 2 (1995 ж. желтоқсан): 15 б. "Платон және тұжырымдамалық ойдың пайда болуы". Антропоэтика 2, 2 (1997 жылғы қаңтар): 11 б. "Түпнұсқалық баяндама". Антропоэтика 3, 2 (1998 ж. ақпан): 10 б. "Кіші жарылыс: тілдің ерте пайда болуы". Антропоэтика 5, 1 (1999 жылдың көктемі / жазы) 6 б. Сондай-ақ "Contagion" 7 (2000 жылдың көктемі) 117-де. "Киелі және әлеуметтік: Дюркгеймнің антропологиялық мұрасын анықтау". Антропоэтика 6, 1 (2000 жылдың көктемі / жазы): 7 б. (Аммар Абдулхамидпен бірге) "Орта Шығыс және басқа да тақырыптар туралы диалог". " Адамгершілік " 7, 2 (2001 жылдың күзі / 2002 жылдың қысы): 16 б. Сондай-ақ (екі бөлімде) Maaber 8 (2002 жылдың күзінде) және 9 (2002 жылдың төртінші тоқсанында)