Кіріспе

Гюстав Климт портреті Адель Блох Бауэр I (сонымен қатар "Алтын қыз" немесе "Алтын әйел" деп аталады) - Гюстав Климттің 1903-1907 жылдар аралығында алтын жапырағымен жасалған майымен боялған картинасы. Портретті суретшінің күйеуі, вендік және еврей банкир және қант өндірушісі Фердинанд Блох Бауэр тапсырған. Сурет 1941 жылы нацистермен ұрланып, Österreichische Galerie Belvedere галереясында қойылды. Портрет - Климттің алтын кезеңінің соңғы және ең толық бейнелеуші жұмысы. Бұл Климттің Адельді суреттеудің алғашқы екі нұсқасы болды, екіншісі 1912 жылы аяқталды; бұл суретшінің отбасына тиесілі бірнеше жұмыстарының екеуі болды. Адель 1925 жылы қайтыс болды; оның өсиетінде Климттің өнер туындылары ақырында Белведер галереясына қалдырылсын деп сұраған, бірақ бұл туындылар Фердинандқа тиесілі болған, оған емес. Нацистік Германия Австрияны Аншлюсқа қосқаннан кейін және нацистердің еврейлерді қудалауына байланысты Фердинанд Венадан қашып кетіп, Швейцарияға жол тартты. Ол өзінің байлығының көп бөлігін, оның ішінде үлкен өнер коллекциясын қалдырды. Сурет 1941 жылы нацистер Фердинандтың қалған мүлкімен бірге салықтан жалтару туралы жалған айып тағылғаннан кейін ұрлап кетті. Неміс мемлекетінің атынан әрекет ететін адвокат портретті Бельведер галереясына берді, ол Адельдің өсиетінде жазылған тілектерін орындаймын деп мәлімдеді. Фердинанд 1945 жылы қайтыс болды. 1998 жылы австриялық тергеуші журналист Хьюбертус Чернин Белведер галереясында соғыста еврей иелерінен ұрланған бірнеше туынды бар екенін және галерея өнер туындыларын бастапқы иелеріне қайтарудан немесе ұрлық болғанын мойындаудан бас тартқанын анықтады. Фердинандтың немерелерінің бірі Мария Альтман адвокат Э. Рандол Шенбергті жалдап, галереяға қарсы Климнттің бес шығармасын қайтару туралы талап қоюға мәжбүр етті. 2006 жылы жеті жылдық сот ісі, оның ішінде АҚШ Жоғарғы Сотының алдындағы тыңдаудан кейін Венадағы төрелік комитет картинаның, басқалардың отбасынан ұрланғанын және ол Альтманға қайтарылуы керектігін мақұлдады. Сол жылы ол оны 135 миллион долларға сатты, ол кезде сурет үшін рекордтық баға бизнесмен және өнер жинаушы Рональд Лаудерге жұмысты Нью-Йорктегі Neue Galerie галереясына орналастыру үшін.

Густав Климт

Густав Климт 1862 жылы Австрия-Мажарстанның Вена маңындағы Баумгартен қаласында дүниеге келген. Ол Вена өнер және қолөнер мектебінде оқыды (немісше: Kunstgewerbeschule Wien) 1879 жылдан бастап ағасы Эрнст пен студенттік әріптесі Франц фон Мацхпен бірге тапсырыс алды. Келесі онжылдықта олар портрет салу үшін бірнеше жеке комиссиямен қатар, үлкен қоғамдық ғимараттардың ішкі қабырғалары мен төбелерін, соның ішінде Бургтеатр, Кунстхисторический музейі және Вена университетінің Үлкен залының төбесін суретке түсірді. Климт Венада Belle Époque кезеңінде жұмыс істеді, бұл уақытта қала "заманауи өнер тарихына өте үлкен және ұзақ уақытқа созылған үлес қосты". 1890 жылдары ол еуропалық авангард өнерінің әсеріне ұшырады, оның ішінде суретшілер Фернан Хнопф, Ян Туроп және Обри Бердслидің шығармалары. 1897 жылы ол Вена секцессиясының құрылтайшы мүшесі және президенті болды. Бұл топ Венаның консервативті көзқарасынан айырылуды көздеген суретшілер тобы болды. Әсіресе Климт "Вена қоғамы белгілеген құрметке лайық адамның екі жүзді шекарасы" деп қарастырған нәрсеге қарсы шықты; өнер тарихшысы Сусанна Партчтың айтуынша, ол "Вена өнерінің қорқынышты баласы, [және] әдемі әйелдердің суретшісі деп танылды". 1900 жылы ол көбінесе еврейлік Вена буржуазиясының әйелдерінің сүйікті портреті болды, журналист Энн Мари О'Коннордың айтуынша, "мемлекеттік мұражайлар қабылдамаған жаңа өнерді сатып алатын" өзін-өзі жасаған өнеркәсіпшілердің жаңадан пайда болған класы. 1898 жылдан бастап Климт өзінің Византия немесе Алтын кезең деп аталатын стильмен тәжірибе жүргізе бастады, оның стильдік әсерімен суреттерін модерн және өнер және қолөнер қозғалысы алтын жапырақпен алтынға айналдырды. Климт 1890 жылы пианист Джозеф Пембауэрдің портреті үшін алтыннан пайдалана бастады, бірақ оның алтын тақырыпты қамтитын алғашқы жұмысы - "Паллас Афина" (1898). Сурет тарихын зерттеуші Жиль Ньереттің пікірінше, суреттегі алтынның қолданылуы "Климттің дүниетанымының негізгі эротикалық компонентін көрсетеді". Нерет сонымен қатар Климт алтынмен адамдарға қасиетті немесе сиқырлы қасиет беру үшін қолданғанын айтады.

Фердинанд және Адель Блох-Бауэр

Адель Бауэр бай еврей отбасынан шыққан. Оның әкесі Австрия-Мажарстанның жетінші ірі банкі Wiener Bankverein директоры және Oriental Railway бас директоры болды. 1890 жылдардың аяғында Адель Климтпен кездесіп, онымен қарым-қатынас бастаған болуы мүмкін. Адель мен Климттің қарым-қатынасы бар ма, жоқ па деген сұраққа пікірлер екіге бөлінеді. Суретші Кэтрин Дин Адельді "Климттің сүйіктісі деп белгілі жалғыз қоғам әйелінің суреті" деп санаса, журналист Мелисса Мюллер мен академик Моника Татзков "олардың қарым-қатынасы достықтан артық болғандығы туралы ешқандай дәлел келтірілмегенін" жазады. Автор Франк Уитфорд Климттің "Қосылу" үшін жасаған кейбір алдын ала эскиздерінде, мүмкін, өзін-өзі суреттеген сакалмен сурет көрсетілгенін байқаған; әйел серіктес Уитфорд "Адельдің идеалды суреті" деп сипатталған. Уитфорд теорияны қолдауға арналған жалғыз дәлел - әйелдің оң қолы, өйткені Адель бала кезіндегі апаттан кейін саусағы бұзылған. Адельдің ата-анасы банкир және қант өндіруші Фердинанд Блохпен неке құрды; Адельдің үлкен әпкесі Фердинандтың аға ағасына үйленген болатын. Фердинанд өзінің қалыңдығынан үлкен еді және 1899 жылдың желтоқсан айында үйлену кезінде ол 18 жаста, ал ол 35 жаста еді. Балалары жоқ жұбайлар екі фамилиясын да Блох Бауэрге өзгертті. Әлеуметтік жағынан жақсы байланыста болған Адель өз үйінде әдебиетшілер, саясаткерлер мен зиялыларды жинады. Жұп өнерге деген сүйіспеншілігін бөлісті және бірнеше суретшілерді қамқорлады, негізінен он тоғызыншы ғасырдағы Вена картиналарын және заманауи мүсіндерді жинады. Фердинандтың неоклассикалық фарфорға деген құштарлығы да болды, ал 1934 жылы оның коллекциясы 400-ден астам бұйымға ие болды және әлемдегі ең жақсылардың бірі болды. 1901 жылы Климт Юдитта мен Голоферннің басын суретке түсірді; өнер тарихшысы Готфрид Флидл бұл сурет "көбіне белгілі және Саломе деп түсіндіріледі" деп атап өтті. Адель бұл жұмыстың моделі болды және Уитфорд "Климттің ең эротикалық суреті" деп сипаттаған Фердинанд берген қатты зергерлік терең мойынтірекке киінді. Уитфорд сондай-ақ картинада "көккөзік көрініс" бар деп жазады. 1903 жылы Фердинанд Климттің алғашқы "Бухенвальд" (Бейк орманы) атты шығармасын сатып алды.

Дайындық және орындау

1903 жылдың ортасында Фердинанд Блох Бауэр Климтке әйеліне портрет салуды тапсырды; ол бұл суретті Адельдің ата-анасына сол қазандағы мерейтойлық сыйлық ретінде беруге ниетті. Климт 1903-1904 жылдар аралығында портретке дайындалу үшін жүзден астам дайындық эскиздерін тартты. Блох Бауэрлер 16 Климт суреттерін алған кезде, Адельдің жасаған кейбір эскиздерін сатып алды. 1903 жылдың желтоқсанында Климт өзінің әріптесі Максимилиан Ленцпен бірге Равеннадағы Сан-Витале базиликасына барды. Онда ол Юстиниан I мен оның әйелі император Феодораның ерте христиандық Византия алтын мозаикаларын зерттеді. Кейінірек Ленц "мозаикалар [Климтке] қатты әсер етті. Осыдан оның өнерінің жарқырауы, қатаң әшекейі пайда болады". Кейінірек Климт "көрініп-білгенге ұқсамайтын сұлулығы бар мозаикалар" өзіне "аян" болды деп айтқан. Равенна мозаикалары басқа суретшілердің назарын аударды, олар бұл жұмыстың иллюстрацияларын ұсынды, соның ішінде 1911 жылы Василий Кандинский мен 1914 жылы Клайв Белл. Климт портретке басқа суреттерге қарағанда көп дайындық жасады. Портреттің көп бөлігі алтын мен күміс жапырақты қолданудың күрделі әдісімен жасалды, содан кейін гессоны қолдана отырып, бас рельефте декоративтік мотивтер қосылды. Суретке арналған алтын жапырағымен қапталған раманы архитектор Йозеф Хоффман жасаған. Климт бұл жұмысты 1907 жылы аяқтады.

Сипаттама

Сурет өлшемі; ол майы бояу мен кенептегі күміс пен алтын жапырағынан тұрады. Портретте Адель Блох Бауэр алтын тақтада немесе креслода, алтын жұлдызды фон алдында отыр. Оның мойнында Юдит суретіне енгізілген Климттің асыл тастармен қапталған құлақшасы бар. Ол үшбұрышты, тік сызықты пішіндерден тұратын тығыз алтын көйлек киеді. Кей жерлерінде киім фонға өте жақын орналасқандықтан, мұражайдың кураторы Ян Томпсон "модельге кездейсоқ кездеседі, сондықтан ол қалың геометриялық схемамен қапталған". Питер Верго, Grove Art журналына жазған хатында бұл сурет "Климттің алтынмен қапталған сурет салу тәсіліне ерекше мән береді" деп санайды. Адельдің шашы, бет-әлпеті, декольтесі және қолы маймен боялған; олар жұмыстың он екіден бір бөлігін құрайды және Уитфордтың пікірінше, сериалдың кейіпкері туралы аз айтады. Уитфорд үшін алтын фонның әсері "Адель Блох Бауэрді жер бетіндегі деңгейден алып тастау, тән мен қанды сезімталдық пен өзін-өзі қанағаттандырудың арманынан пайда болған көрініске айналдыру"; ол және Томсон бұл жұмысты зайырлы портретке қарағанда діни иконаға көбірек ұқсатады деп санайды. О'Коннор картинаның "әйелдікті бейнелейтінін" айтып, оны Мона Лизаға теңеген, ал Мюллер мен Татзков үшін алтын Адельді "моңсу және осал, жақындауға болмайтын, бірақ қызық" деп көрсетеді. Портреттің қазіргі иегері - Нью-Йорк галереясы - және өнер тарихшысы Элана Шапира фон мен көйлектің эротиканы білдіретін символдарды, соның ішінде үшбұрыштар, жұмыртқалар, көздер және бадам пішіндерін қалай қамтитынын сипаттайды. Сонымен қатар, А және В әріптері, сериалдың инициалдары тақырыбындағы сәндік мотивтер бар. Уитфорд Византия, Египет, Микен және Грекия өнерінің әсерін анықтап, "алтын Византия мозаикасындағыдай; киімдегі көздер - мысырлық, қайталанған орамалар мен бұрамалар микендік, ал басқа сәндік құрылғылар, киіміне қойылған адамның есімінің алғашқы әріптеріне негізделген, белгісіз грек".

Қабылдау

Климт өзінің портретімен 1907 жылы Мангейм халықаралық көрмесінде Фрица Ридлер портретімен (1906) бірге көрмеге қойды. Көптеген сыншылар екі суретті "диуардағы мозаика сияқты", "әдемі емес", "абсурд" және "көрнекілік" деп сипаттап, теріс реакция білдірді. 1908 жылы портрет Венадағы Кунстшоуда көрсетілді, онда сын-тегеуріндер аралас болды. Wiener Allgemeine Zeitung газетінің аты аталмаған сыншысы картинаны "алтын ғибадатханадағы мүсін" деп сипаттаса, сыншы Эдуард Пёцль бұл жұмысты "mehr Blech als Bloch" ("Блохтан гөрі мыс көп") деп сипаттады. Өнер тарихшысы Тобиас Г. Наттердің айтуынша, кейбір сыншылар модельердің жеке тұлғасының жоғалуын мақұлдамады, ал басқалары "Климтті өнердің дербестігіне қауіп төндірді деп айыптады".

1912-1945 жылдар

Көрмеден кейін портрет Блох Бауэрдің Венадағы резиденциясына ілінеді. 1912 жылы Фердинанд өзінің әйеліне арналған екінші суретті тапсырды, онда "1907 жылғы суреттің эротикалық заряды жұмсалды", - дейді Уитфорд. 1918 жылдың ақпан айында Климт инсульт алып, ауруханаға түседі; бүкіл әлемде болған тұмау эпидемиясына байланысты пневмонияға шалдығады және сол айда қайтыс болды. 1923 жылы 19 қаңтарда Адель Блох Бауэр өсиет қалдырды. Фердинандтың ағасы Густав, заңгер, оған құжатты жасауға көмектесті және оны орындаушы ретінде тағайындады. Өсиетте ерлі-зайыптылардың иелігіндегі Климттің туындылары, оның ішінде оның екі портреті: Meine 2 Porträts und die 4 Landschaften von Gustav Klimt, bitte ich meinen Ehegatten nach seinem Tode der österr. Венадағы Staats Gallerie, die mir gehörende Wiener und Jungfer. (Неміс тілінен аударғанда: "Мен күйеуімнен қайтыс болғаннан кейін менің екі портретім мен Густав Климттің төрт пейзажын Венадағы Австрия мемлекеттік галереясына қалдыруын сұраймын".) 1925 жылы ақпанда Адель менингиттен қайтыс болды. Көп ұзамай Густав мұрагерлік туралы өтініш берді; ол өсиеттегі баптың міндетті емес, керісінше, өтініш екенін мәлімдеген құжатты енгізді. Ол Фердинандтың бұл шартты орындайтынын, бірақ суреттердің заңды иесі Адель емес, Фердинанд екенін айтты. Фердинандтың иелігіндегі Климттің туындылары, оның ішінде екі портрет, Адельдің жатын бөлмесіне оның құрметіне көшірілді. Климттің өлімінің он жылдығына орай 1928 жылы Вена секцессиясында көрмеге тапсырылды; 1934 жылы ол Лондондағы Австрия көрмесінің бөлігі ретінде Лондонда көрсетілді. 1936 жылы Фердинанд Шлосс Каммер ам Атерзе III-ді Österreichische Galerie Belvedere-ге берді; кейіннен ол Климттің тағы бір суреті - Амали Цукеркандлдің портреті (1917-1918). 1937 жылы Адельдің алтын суреті Париж көрмесінде көрініс үшін берілді. 1937 жылдың желтоқсанында Густавтың қызы - Фердинандтың немересі Мария жас опера әншісі Фриц Альтманға үйленді. Фердинанд оған Адельдің суретте бейнеленген асыл тастармен қапталған қалтасын үйлену тойына сыйлық ретінде берді. Фердинанд 1938 жылы наурыз айында Австрияның нацистік Германияға қосылуынан кейін Венадан Чехословакиядағы қасарына кетті. Сол күзде Мюнхен келісімінің нәтижесінде Чехословакияны нацистердің қоныстандыруына жол берілді. Ол қауіпсіз емес екенін түсініп, Парижге кетті. Келесі жылдың қыркүйек айында ол бейтарап Швейцарияға көшіп барып, қонақ үйде тұрды. Ол жоқ болған кезде нацистік режим оны 1,4 миллион рейхсмарка салықтан жалтаруда жалған айыптапты. Оның мүлкі тоқтатылды, ал 1938 жылдың мамырында мемлекетке оның мүлкін өз қалауы бойынша иеліктен шығаруға мүмкіндік беретін тәркілеу туралы бұйрық шығарылды. Оның қант зауыты тәркіленіп, мемлекетке берілді және еврей акционерлері мен менеджерлері ауыстырылып, арийлендіру процесіне ұшырады. Оның Венадағы резиденциясы неміс теміржол компаниясы Deutsche Reichsbahn кеңсесі болды, ал Чехословакиядағы қамалы неміс оккупациясынан кейін SS Obergruppenführer Reinhard Heydrich жеке резиденциясы ретінде алынды. Салық төлеуден жалтару туралы істің бір бөлігі ретінде нацистік адвокат Фридрих Фюрер мұрагерліктің әкімшісі болып тағайындалды. 1939 жылдың қаңтар айында ол музей мен галерея директорларын жинап, шығармаларды қарап, қайсысын алғысы келетінін айтты. Жинақ каталогталғаннан кейін Адольф Гитлер Фюрерворбехальт (1938) жарлығын қолданып, коллекцияның бір бөлігін арзан бағаға алды. Сондай-ақ, нацистік басқа да басшылар, соның ішінде Люфтваффе бас қолбасшысы Герман Геринг те бұл коллекциядан шығармалар алды. Геринг сонымен қатар Фюрерворбехталь декретін Мария Альтманға берілген асыл тастармен қапталған қалтаны алу үшін қолданды; ол әйелі Эмиге сыйлық ретінде берілді. 1941 жылдың желтоқсанында Фюрер Адель Блох Бауэр I және Апфелбаум I портреті суреттерін Бельведер галереясына Камер-ам-Аттерзе III сарайына алмастырды, содан кейін ол Климттің заңсыз ұлы Густав Учицкийге сатып жіберді. Суретке қоса берілген жазбада оның Адельдің өсиеттеріне сәйкес әрекет еткені жазылған. Еврейлік тақырыпқа қатысты барлық сілтемелерді алып тастау үшін галерея портретті неміс тіліндегі Dame in Gold (алтын әйел) деген атпен қайта атады.

1945 жылдан бастап

1945 жылдың тамызында Фердинанд бұрынғы өсиеттерін жоққа шығарып, соңғы өсиетін жазды. Ол суреттерге сілтеме жасамады, олар мәңгілікке жоғалды деп ойлады, бірақ оның бүкіл мүлкі немере інісі мен екі немере інісіне қалдырылды, олардың бірі Мария Альтман болды. Сол жылдың қараша айында Фердинанд Швейцарияда қайтыс болды. 1946 жылы Австрия мемлекеті нацистік кемсітушілікке негізделген барлық мәмілелердің жарамсыз екенін жариялаған Аннулирование Act шығарды; Австриядан өнер туындыларын алып кетуге ниетті кез келген еврейлер басқаларға экспорттық рұқсат алу үшін өздерінің кейбір туындыларын Австрия музейлеріне беруге мәжбүр болды. Блох Бауэрлер ұрланған суреттерді қайтарып алу үшін Веналық адвокат доктор Густав Ринешті жалдаған. Фюрердің жазбаларын пайдаланып, ол көптеген туындыларды Galerie Belvedere-ге, ал Unterach-тағы Häuser-ге, Фюрердің жеке коллекциясына дейін іздестірді. Бірнеше жұмыс Блох Бауэр қожалығына қайтарылды, бірақ Климттің суреттері жоқ; қажетті экспорттық рұқсаттарды алу үшін отбасы Австрия мемлекетінің Unterach am Attersee-дегі Häuser, Adele Bloch Bauer I, Adele Bloch Bauer II және Apfelbaum I-ді ұстауына мүмкіндік беруге мәжбүр болды. Сонымен қатар олар Бухенвальд пен Камер-ам-Аттерзе III сарайына деген кез келген талаптан бас тартуға мәжбүр болды. Белведер галереясы Климттің шығармаларын Адельдің өсиеттеріне негіздеп сақтап қалды. 1998 жылы Австрия үкіметі нацистер ұрлаған өнер мәселесін қайта қарастырған Өнерді қайтару туралы заң енгізді. Үкімет қай шығармаларды қайтару керектігі туралы есеп беру үшін реституция комитетінің құрамын құрды; үкімет мұрағаттары үкімет иелігіндегі шығармалардың шығу тегін зерттеу үшін ашылды. Австриялық тергеуші журналист Хубертус Чернин жаңадан ашылған мұрағаттарда кеңінен зерттеу жүргізді және нацистердің өнерді ұрлағаны туралы әңгіме жариялады; Австрия мемлекетінің өнерді қайтарудан немесе ұрлық жасалғанын мойындаудан бас тартуымен, Чернин жағдайды "қос қылмыс" деп сипаттады. Ол кезде АҚШ-та тұратын Альтманн өзінің атынан әрекет ету үшін Э. Рэндол Шенбергті жалдады. Шенберг оның Венада тұрған кезінен бері дос болған әйелінің ұлы еді. Олар реституция комитетінің алдында алты картинаны қайтару туралы талап арыз жазды: Адель Блох Бауэр I, Адель Блох Бауэр II, Апфелбаум I, Бухенвальд, Уттерах-ам-Аттерзедегі үй және Амали Цукеркандль. Комитет бұл өтінішті қабылдамады, қайтадан Адельдің өсиетін олар шығармаларды сақтап қалу себебі ретінде келтірді. Комитет шешімі бойынша Фердинанд пен Адельдің қолындағы 16 Климт суреті мен 19 фарфор бұйымдары әлі де Белведер галереясында сақталған, олар өсиеттің талаптарынан тыс болғандықтан, қайтарылуы керек. 2000 жылдың наурыз айында Альтманн Австрия үкіметінен картиналарды қайтару туралы азаматтық талап қойды. Оған өтінішті тапсыру құны (сұрақтағы соманың 1,2% -ы, оған қоса өтінішті тапсыру ақысы) 1,75 млн. евроны құрайтынын айтты. Алтырмаған шығындардан аулақ болу үшін Альтманн мен Шенберг Бельведер галереясы мен мұражайдың иесі, Австрия үкіметі, АҚШ соттарына шағымдады. Австрия үкіметі шетелдік егемендік иммунитеттері туралы заңға (1976) негізделген дәлелдермен жұмыстан босатуды талап етті. Заң белгілі бір жағдайларды қоспағанда, егеменді халықтарға иммунитет берді. Шенберг бұл іске қатысты үш шарттың Altmann мүлкі халықаралық құқық бұзушылықпен алынғанын, мүлкі аталған мемлекеттің немесе оның бір агенттіктерінің иелігінде екенін және мүлкі АҚШ-та коммерциялық негізде пайдаланылғанын көрсетті. Төрт жылдан астам уақыт бойы сот ісін егемен мемлекетке қарсы қозғауға бола ма деген мәселе бойынша сот ісін Жоғары Сотқа Аустрия Республикасы мен Альтманн туралы іс бойынша қозғады. 2004 жылдың маусым айында Жоғарғы Сот картиналардың ұрланғанын және Австрияның Альтманнан талап қоюдан құтылмағанын анықтады; Сот картиналардың қазіргі меншік иесі туралы ешқандай түсінік бермеді. Сотқа қайта оралудан аулақ болу үшін, бұл ұзақ соттық процесс болуы мүмкін еді, Австрияда төрелік ету екі тараптың келісімімен болды, дегенмен австриялықтар мұндай қадамнан бас тартты. Панельді үш төреші құрады, Андреас Нодл, Уолтер Рехбергер және Питер Руммель. Шенберг 2005 жылдың қыркүйегінде сот алдында жауап берді, ал 2006 жылдың қаңтарында сот үкімін шығарды. Олар алты суреттің бесеуін, Фердинандтың өсиетінде көрсетілгендей, Блох Бауэр мұрасына қайтару керектігін айтты; Галереяда Амали Цукеркандлдің портреті ғана сақталуы керек еді. Панельдің шешімі жарияланғаннан кейін, Galerie Be...

Мұра

Адель Блох Бауэрдің портреті мен Блох Бауэрден алынған басқа суреттердің тарихы үш деректі фильмде баяндалды: Климтті ұрлау (2007), Еуропаны зорлау (2007) және Адельдің тілегі (2008). Сурет тарихы 2012 жылы журналист Энн Мари О'Коннордың "Алтын жамылғыдағы ханым: Густав Климттің шедеврі, Адель Блох Бауэрдің портреті туралы ерекше әңгіме" кітабында сипатталған. Бұл оқиға, сондай-ақ басқа да ұрланған өнер туралы оқиғалар Мелисса Мюллер мен Моника Татзковтың "Жоғалған өмірлер, жоғалған өнер: еврей коллекционерлері, нацистік өнерді ұрлау және әділдікке ұмтылу" атты еңбегінде баяндалған. Адель Блох Бауэр мен Мария Альтманның оқиғасы Лори Лико Албанездің 2017 жылғы "Жоғалған сұлулық" романының негізін қалады. Портрет Грегор Коллинздің 2012 жылдың тамызында жарық көрген Мария Альтманмен қарым-қатынасы туралы "Сыбайлас көмекші" атты мемуарларында көрсетілген. Кітап 2015 жылдың қаңтар айында сахнаға қойылды. 2015 жылы Альтманның оқиғасы "Алтын киімдегі әйел" фильміне драматизацияланды. Олтман 2011 жылдың ақпан айында 94 жасында қайтыс болды. Шенберг, 40 пайыз шартты сыйақымен жұмыс істеді, Адель Блох Бауэрдің портреті I сатылымы үшін 54 миллион доллар және қалған төрт картинаны сату үшін 55 миллион доллар алды. Ол Лос-Анджелесдегі Холокост мұражайының жаңа ғимаратының құрылысына 7 миллион доллардан астам қаржы бергеннен кейін, "ақшамен жақсы нәрсе жасауға тырысқанын" айтты. Кейіннен ол нацистер тонаған өнер туындыларын қайтаруға маманданды. Портреттің элементтері сурет сыншыларының айтуынша, 2018 жылы Эми Шеральдтың бірінші ханым Мишель Обаманың суретіне әсер етті.