Рок Хадсон: Голливудтың алтын ғасырындағы актер

Кіріспе

Американдық актер (1925–1985)

Рок Хадсон (нағыз аты Рой Гарольд Шерер-кіші; 17 қараша 1925 – 2 қазан 1985) – американдық актер. Ол өз заманының ең танымал киножұлдыздарының бірі, экранда үш он жылдан астам жұмыс істеді. Голливудтың алтын ғасырындағы көрнекті тұлға болды. Ол "Жұмбақ құштарлық" (1954) фильміндегі рөлімен танылды, одан кейін "Көктегі барлық нәрсе" (1955) және "Ғұмыр" (1956) фильмдерінде ойнады, осы рөлдері үшін "Оскар" сыйлығының "Ең үздік актер" номинациясына ұсынылды. Хадсон Дорис Деймен бірге түскен романтикалық комедияларда да сәтті болды: "Жастық әңгімесі" (1959), "Махаббат қайта келді" (1961) және "Маған гүл жіберме" (1964). 1960 жылдардың соңында оның фильмдеріне "Екіншілер" (1966), "Тобрук" (1967) және "Мұз станциясы Зебра" (1968) кірді. Хадсон өзіне ұсынылған сценарийлерге риза болмағандықтан, теледидарға жүзі бұрды және танымал "Макмиллан және әйелі" (1971–1977) детективтік сериясында ойнады. Оның соңғы рөлі – "Династия" (1984–1985) телехикаясының бесінші маусымындағы қонақ актер рөлі болды, бірақ СПИД-ке байланысты ауру оның жұмысын жалғастыруына кедергі келтірді.

Ерте өмір

Хадсон Рой Гарольд Шерер-младший 1925 жылғы 17 қарашада Иллинойс штатының Виннетка қаласында дүниеге келді. Ол Кэтерин Вуд (үй шаруасымен айналысқан, кейін телефон операторы болған) және Рой Гарольд Шерер-аға (автомеханик) отбасының жалғыз баласы еді. Әкесі неміс және швейцариялық тегінен, ал анасы ағылшын және ирланд тегінен шыққан. Ол рим-католик дінінде тәрбиеленді. Ұлы депрессия кезінде Хадсонның әкесі жұмысын жоғалтып, отбасын тастап кетті. 1946 жылы ол әуе кемесімен Сан-Францискоға қайтып келді және сол жылы әскерден босатылды. Саяси көзқарастары бойынша Хадсон консервативті республикашыл болды; ол 1964 жылғы АҚШ президенттік сайлауында Барри Голдуотерді қолдады және оған дауыс берді.

Мансап

Хадсон актерлік дебютін 1948 жылғы Warner Bros. студиясының «Жауынгерлік эскадрилья» фильміндегі шағын рөлмен жасады; XXI ғасырдағы дереккөздерге сәйкес, Хадсон фильмдегі жалғыз репликасын сәтті айту үшін 38 рет қайта түсіруге мәжбүр болды.

Универсалды-халықаралық

Хадсон "Universal International" компаниясымен ұзақ мерзімді келісімшартқа қол қойды. Ол актерлік өнер, ән салу, би, қылышпен сайысу және атқа мінуде оқытылды, сондай-ақ фотоға түсуге өте жақсы келгендіктен, фильм журналдарында жиі көрсетіліп, насихатталды. Ол және Де Карло "Теңіз шайтандары" (1953) фильміне RKO компаниясымен шартты түрде алынды, бұл фильм Наполеон соғыстары дәуіріндегі оқиғаны көрсетеді. "Universal" компаниясына оралғаннан кейін, ол "Алтын пышақ" (1953) фильмінде Харун әл-Рашид рөлін ойнады. "Оқ атулы ашу" (1953) және "Құдайдың жеріне оралу" (1953) фильмдері де түсірілді. Хадсон Сирк режиссерлік еткен және Росс Хантер продюсерлік еткен "Таза, Кочистің ұлы" (1954) фильмінде басты рөлді ойнады.

"Қарапайым жандар"

Хадсон оқиғалы фильмдердің жетекші актерi ретiнде бекiнiп үлгерген. Оны жұлдызға айналдырған – Джейн Уайманмен бiрге түсiрiлген, Хантер продюсерлік еткен және Сирк режиссерлiк еткен "Ұлы құштарлық" (1954) романтикалық драмасы болды. Фильм жағымды пікірлер алды, ал Modern Screen Magazine Хадсонды жылдың ең танымал актері деп атады. Ол прокатта 5 миллион доллардан астам табыс әкелдi. Хадсон Үндістан бүлігі кезіндегі оқиғаларды бейнелейтін "Бенгалия бригадасы" (1954) және Хантер продюсерлік еткен, Сирк режиссерлік еткен "Капитан Лайтфут" (1955) фильмдерiмен оқиғалы фильмдерге қайта оралды. 1954 жылы кинотеатр операторлары Хадсонды елдегі ең танымал актерлердің 17-шісі деп дауыс бердi. Хантер оны "Бiр тiлек" (1955) және "Барлық нәрсе рұхсат" (1955) мелодрамаларында пайдаланды, осы арқылы оны Сирк пен Уайманмен қайта бiрiктiрдi. Содан кейін ол "Ешқашан қоштаспа" (1956) фильмінде түсті.

Аңшы (1956)

Хадсонның танымалдылығы Джордж Стивенстің "Гигант" (1956) фильмімен артып кетті. Хадсон және оның әріптесі Джеймс Дин "Оскар" сыйлығының "Үздік актер" номинациясына ұсынылды. Тағы бір табысқа ие болған "Желге жазылған" (1957) фильмінің режиссері – Серк, ал продюсері – Альберт Цугсмит. Сырк Хадсонды Диан Хесс рөлінде ойнатқан "Соғыс әні" (1957) фильмін де режиссерлік етті, оның продюсері Хадсон болды. Бұл фильмдер Хадсонды 1957 жылы американ кинотеатрларының ең танымал актері деп танытуға көмектесті. Ол 1964 жылға дейін "алдыңғы ондыққа" кірді. Хадсонды MGM Ричард Брукстің "Құнды нәрсе" (1957) фильміне тартып алды, бірақ ол кассада сәтсіз болды. Оның келесі фильмі, "Қоштасу қаруы" (1957) фильмінің қайта түсірілімі де осылай болды. "Қоштасу қаруы" фильміне түсу үшін ол Марлон Брандоның "Саёнара" фильміндегі, Уильям Холденнің "Квай өзеніндегі көпір" фильміндегі және Чарльтон Хестонның "Бен-Хур" фильміндегі рөлдерін қабылдамаған деп хабарлады. "Қоштасу қаруы" жағымсыз пікірлер алды, кассада сәтсіздікке ұшырады және Дэвид О. Селзниктің соңғы туындысы болды. Хадсон Universal студиясында "Желге жазылған" фильмінің продюсері, режиссері және екі жұлдызымен қайта қатысты, "Тастаған періштелер" (1958) фильмін түсірді. Содан кейін ол "Құдайларға арналған сумерек" (1958) және "Бұл жер менікі" (1959) фильмдерін түсірді.

Романтикалық комедия жұлдызы

Росс Хантер Хадсонды Дорис Деймен бірге романтикалық комедияда «Жастыққа сырлы сөздер» (Pillow Talk, 1959) түсірді, ол үлкен сәтті болды. Хадсон 1959 жылы елдегі ең танымал актер деп танылды және келесі үш жыл бойы екінші орынды сақтап тұрды. Кирк Дугласпен бірге ойнаған «Соңғы күн батуы» (1961) одан аз танымал болды. Содан кейін Хадсон екі өте танымал комедия түсірді: Роберт Муллиган режиссерлік еткен «Сентябрь келгенде» (Come September, 1961) Джина Лоллобриджида, Сандра Ди және Бобби Даринмен бірге; және «Сүйікті қайта орал» (Lover Come Back, 1961) Деймен бірге. Ол екі драма түсірді: Муллиганның «Бұралаң жол» (The Spiral Road, 1962) және Делберт Маннның «Бүркіттер жиыны» (A Gathering of Eagles, 1963) режиссерлік еткен фильмдер. Хадсон 1963 жылы ең танымал актерлердің үштігіне кірді. Хадсон «Ер адамның сүйікті ойыны?» (Man's Favorite Sport?, 1964) комедиясына оралды, оны Говард Хоукс түсірді, сондай-ақ «Маған гүл жіберме» (Send Me No Flowers, 1964) танымал болды, бұл Деймен бірге түсірген үшінші және соңғы фильмі. Кэри Грантпен бірге Хадсон Голливудтағы ең әдемі киінетін актерлердің бірі саналды және 1957 жылдан 1964 жылға дейін рекордтық сегіз рет «Жылдың үздік 10 жұлдызы» атағын жеңіп алды.

Жұлдыздың құлдырауы

Джина Лоллобриджиданың "Қызық серіктестер" (1965) фильмі кассада көңіл көншіліксіз қалды. "Ерекше қызмет" (1965) де солай болды, тіпті оның авторы мен режиссері "Жастық шақ сөздерімен" бірдей болғанына қарамастан. Хадсон кейін "Көзіңді байла" (1966) фильмінде пайда болды. Содан кейін, әдеттегі шегінен тыс жұмыс істеп, Джон Франкенхаймердің режиссерлік еткен және өзінің "Гибралтар Продакшнз" кинокомпаниясымен бірлесіп түсірген "Екіншілер" (1966) ғылыми-фантастикалық триллерінде ойнады. Бұл фильм Хадсонның ең жақсы рөлі болуы мүмкін. Ол Артур Хиллердің режиссерлік еткен "Тобрук" (1967) фильмінде әрекет жанрында да өзін сынап көрді. Клаудия Кардиналемен бірге "Тамаша жұп" (1968) комедиясынан кейін ол MGM студиясында "Мұз станциясы Зебра" (1968) әрекет-триллерінде ойнады, бұл рөл оның өзіне ең ұнайтын рөлі болды. Фильм сәтті болды, бірақ оның жоғары құнына жете алмады. 1969 жылдың қараша айында Эндрю В. МакЛагленнің "Жеңілмейтін" вестерні, онда Хадсон Джон Уэйнмен бірге ойнады, экранға шықты. Ол Блейк Эдвардстың "Дарлинг Лили" (1970) мюзиклінде Джули Эндрюспен бірге Бірінші дүниежүзілік соғыстағы ұшқыш рөлінде ойнады, бұл фильм бюджетінің үлкендігімен танымал болды.

Теледидар

1970 және 1980 жылдары ол көптеген телефильмдер мен сериалдарда түсті. Оның ең сәтті телесериалы – 1971 жылдан 1977 жылға дейін көрсетілген Сьюзан Сент-Джеймспен бірге түскен "Макмиллан және әйелі" ("McMillan & Wife") болды. Хадсон полиция комиссары Стюарт "Мак" Макмиллан рөлін ойнады, ал Сент-Джеймс оның әйелі Салли рөлінде болды, олардың экрандағы үйлесімділігі шоудың танымалдылығына ықпал етті. Сериал барысында Рок Хадсон Дин Мартинмен бірге "Showdown" (1973) вестернінде және "Embryo" (1976) ғылыми-фантастикалық фильмінде ойнады. Хадсон мансабының соңында театр сахнасына қадам басып, көптеген адамды таң қалдырды және тәуекел етті, ал оның ең сәтті туындысы – 1974 жылғы "I Do! I Do!" болды. "Макмиллан" аяқталғаннан кейін Хадсон "Avalanche" (1978) апат фильмін, "Wheels" (1978) және "Марс хроникалары" (1980) мини-сериалдарын түсірді. Ол "The Mirror Crack'd" (1980) фильміндегі бірнеше жұлдыздардың бірі болды (оны "Giant" фильміндегі әріптесі Элизабет Тейлормен қайта қауыштырды) және "The Beatrice Arthur Special" (1980) фильмінде түсті.

Кейінгі жылдар

1980 жылдардың басында, көп жылдар бойы шегіп, ішімдік ішіп жүргеннен кейін, Хадсонның денсаулығы нашарлап, 1981 жылдың қараша айында жүрек талмасына ұшырады. Жедел жәрдеммен жасалған бес реттік жүрек айналма операциясы Хадсонды және оның жаңа телешоуы «Девлин байланысы» бір жылға тоқтатты, ал шоу 1982 жылдың желтоқсанында эфирге шыққаннан кейін көп ұзамай жабылды. Денсаулығының нашарлауына байланысты, ол «Бірінші қан» фильмінде полковник Сэм Траутман рөлінен бас тартты. Хадсон 1971 жылы Walt Disney World-тегі Magic Kingdom-де Диснейдің «Шам жарығындағы шеру» іс-шарасын алғаш рет баяндады. Ол 1984 жылы соңғы рет баяндамашы болып жұмыс істеді. Хадсон жүрек операциясынан кейін де темекі шегуді тоқтатқан жоқ. Ол жұмысын жалғастырып, «Үшінші дүниежүзілік соғыс» (1982) сияқты бірнеше телефильмдерде ойнады. 1983 жылдың соңынан 1984 жылдың басына дейінгі қыс айларында Израильде «Елші» атты әрекет-драмасын түсіріп жүргенде денсаулығы нашар болды. Ол өзінің әріптесі Роберт Митчеммен жақсы қарым-қатынас құра алмады, себебі Митчем ішімдікке тәуелді болған және көбінесе Хадсонмен және актерлік құрамның басқа мүшелерімен келіспейтін. 1984 жылдың желтоқсанынан 1985 жылдың сәуіріне дейін Хадсон «Династия» телесериалында Даниель Рис рөлінде ойнады – ол бай жылқы шаруашылығымен айналысатын адам және Кристал Керрингтонға (Линда Эванс ойнады) ықтимал сүйіктісі, сондай-ақ Сэмми Джо Керрингтонның (Хедер Локлер) биологиялық әкесі. Хадсонның сөздерді жаттауда ұзақ жылдар бойы қиындықтары болғаны белгілі, сондықтан ол кеспе қағаздарды пайдаланды, бірақ «Династия» сериалында оның сөйлеуі айқын түрде нашарлай бастады. Ол бесінші маусымның екінші жартысында ойнауы тиіс еді; алайда денсаулығы нашарлағандықтан, оның кейіпкері бірден шоудан шығарылып, экранда қайтыс болды.

Жеке өмір

Кәсібі дамыған кезде, Хадсон мен оның агенті Генри Уилсон актердің жеке өмірін жария етуден сақтады. 1955 жылы «Конфиденциал» журналы Хадсонның құпия гомосексуализмі туралы ақпарат жариялаумен қорқытты. Уилсон екі клиенті туралы мәлімет беру арқылы бұл әрекетті тоқтатты. Ол Рори Калхунның түрмеде өткізген жылдары және 1950 жылы Таб Хантердің кеште тұтқындалуы туралы ақпарат ұсынды. Кейбір әріптестерінің айтуынша, Хадсонның гомосексуалды қатысы Голливудта оның мансабының барлық кезеңінде белгілі болған, ал бұрынғы әріптестері Джули Эндрюс, Миа Фарроу, Элизабет Тейлор және Сьюзан Сент Джеймс оның гомосексуализмін білгенін және Хадсонның құпиясын сақтағанын мәлімдеді. Сондай-ақ, достары Одри Хепберн мен Кэрол Бернетт те оның құпиясын сақтаған. Осы құпия оқиғадан кейін Хадсон Уилсонның хатшысы Филис Гейтске үйленді. Кейін Гейтс Хадсонмен бірнеше ай кездескенін, оның күтпеген үйлену ұсынысынан екі ай бұрын онымен бірге тұрғанын және Хадсонға махаббатпен үйленгенін, ал (кейін хабарланғандай) Хадсонның жеке өмірі туралы ақпаратты жариялауға жол бермегенін жазды. Бұл туралы Хадсон: «Мен өзімнің бақытымды санағанда, некем тізімнің басында тұрады» деді. Гейтс 1958 жылдың сәуір айында үш жылдан кейін ажырасуға өтініш берді, себебі психикалық зорлық-зомбылық. Хадсон ажырасуға қарсылық көрсетпеді және Гейтс 10 жыл бойы аптасына 250 доллар алимент алды. Ол қайтадан үйленбеді. Хадсон мен Сара Дэвидсонның «Рок Хадсон: Оның өмірі» (1986) атты өмірбаянында Хадсонның романшы Армистед Мопинмен жақын дос болғаны айтылады, ол екеуінің қысқа уақытқа қарым-қатынаста болғанын мәлімдеді. Кітапта Хадсонның бірнеше жақындарының есімдері де көрсетілген, соның ішінде Джек Коутс; Том Кларк («Рок Хадсон: Менің досым» атты естеліктерді жариялаған), актер және брокер Ли Гарлингтон және Марк Кристиан (туған Марк Кристиан МакГиннис), кейіннен Хадсонның мұрагерлеріне қарсы сот ісін жеңіп алған. 2005 жылы Боб Хофлер Хадсонның агенті Генри Уилсонның өмірбаянын жариялады, оның атауы – «Рок Хадсонды ойлап тапқан адам». Ол «The Village Voice» газетіне Филис Гейтстің Хадсонды оның гомосексуалистік әрекеттері туралы шантаж жасауға тырысқанын айтты. LGBT жаңалықтары журналы «The Advocate» Хофлердің мақаласын жариялады, онда Гейтс шын мәнінде лесбиянка екенін және олардың қарым-қатынасының басынан бастап Хадсонның гей екеніне сенгенін мәлімдеді. Халық арасында кең тараған аңыз бойынша Хадсон 1970-ші жылдардың басында Джим Наборсқа «үйленген». Сол кезде АҚШ-тың ешбір штатында бір жынысты некелер заңдастырылмаған, сонымен қатар, жұртшылық алдында Хадсон мен Наборс тек достар болған. Хадсонның айтуынша, бұл аңыз «Хантингтон-Бичте тұратын орта жастағы гомосексуалистер» тобынан бастау алған, олар жыл сайынғы жиналыстарына әзіл-қалжың шақыруларын жіберген. Бір жылы топ өз мүшелерін «Рок Хадсон мен Джим Наборстың үйлену тойына» куә болуға шақырды, онда Хадсон Наборстың кейіпкері Гомер Пайлдың тегін алып, Рок Пайл атанды. Бұл әзіл бұл кезде кең таралған. 1972 жылдың қазан айындағы «MAD» журналының (№ 154) «Теледидар көретін кезде, көруге сенімді бола аласыз» атты мақаласында, әңгімеші «Рона Боринг» былай деді: «Кино және тележұлдыз Рок Хеман мен әнші Джим Неллидің жасырын үйленгені туралы әңгімеде шындықтың бір ұсынысы жоқ! Рок пен Джим тек жақсы достар! Қайталап айтамын, олар үйленген емес! Олар тіпті бір-бірімен кездеспейді де!» Бұл әзілді түсінбегендер бұл аңызды таратты, нәтижесінде Хадсон мен Наборс енді ешқашан сөйлеспеді. Роман-католик дінінде тәрбиеленген Хадсон кейіннен атеист екенін мәлімдеді. Хадсон қайтыс болғанға дейін бір апта бұрын оның баспасөз хатшысы Том Кларк діни қызметкерді шақыруын сұрады. Хадсон күнәсін мойындап, қасиеттілікке қатысып, соңғы діни рәсімдер жасалды. Хадсонға Ширли мен Пэт Бун да келді.

While his career developed, Hudson and his agent, Henry Willson, kept the actor's personal life out of the headlines. In 1955, Confidential magazine threatened to publish an exposé about Hudson's secret homosexuality. Willson stalled this by disclosing information about two of his other clients. Willson provided information about Rory Calhoun's years in prison and the arrest of Tab Hunter at a party in 1950. According to some colleagues, Hudson's homosexual activity was well known in Hollywood throughout his career, and former co stars Julie Andrews, Mia Farrow, Elizabeth Taylor and Susan Saint James claimed that they knew of his homosexuality and kept Hudson's secret for him, as did friends Audrey Hepburn and Carol Burnett. Soon after the Confidential incident, Hudson married Willson's secretary Phyllis Gates. Gates later wrote that she dated Hudson for several months, lived with him for two months before his surprise marriage proposal, and married Hudson out of love and not (as it was reported later) to prevent an exposé of Hudson's sexual past. Press coverage of the wedding quoted Hudson as saying: "When I count my blessings, my marriage tops the list." Gates filed for divorce after three years in April 1958, citing mental cruelty. Hudson did not contest the divorce and Gates received alimony of $250 per week for 10 years. She never remarried. According to the biography Rock Hudson: His Story (1986) by Hudson and Sara Davidson, Hudson was good friends with novelist Armistead Maupin, who states that the two had a brief fling. The book also names some of Hudson's lovers, including Jack Coates; Tom Clark (who published the memoir Rock Hudson: Friend of Mine), actor and stockbroker Lee Garlington, and Marc Christian (born Marc Christian MacGinnis), who later won a suit against the Hudson estate. In 2005, Bob Hofler published a biography of Hudson's agent Henry Willson, titled The Man Who Invented Rock Hudson. He told The Village Voice that Phyllis Gates attempted to blackmail Hudson about his homosexual activities. The LGBT news magazine The Advocate published an article by Hofler, who claimed that Gates was actually a lesbian who believed from the beginning of their relationship that Hudson was gay. An urban legend states that Hudson "married" Jim Nabors in the early 1970s. Not only was same sex marriage not legalized by any American state at the time, but, at least publicly, Hudson and Nabors were nothing more than friends. According to Hudson, the legend originated with a group of "middle aged homosexuals who live in Huntington Beach" who sent out joke invitations for their annual get together. One year, the group invited its members to witness "the marriage of Rock Hudson and Jim Nabors", at which Hudson would take the surname of Nabors' character Gomer Pyle, becoming Rock Pyle. The joke was in the mainstream by this time. In the October 1972 edition of MAD magazine (issue no. 154), an article titled "When Watching Television, You Can be Sure of Seeing " – gossip columnist 'Rona Boring' states: "And there isn't a grain of truth to the vicious rumor that movie and TV star Rock Heman and singer Jim Nelly were secretly married! Rock and Jim are just good buddies! I repeat, they are not married! They are not even going steady!" Those who failed to get the joke spread the rumor, and as a result, Hudson and Nabors never spoke to each other again. Although he was raised Roman Catholic, Hudson later identified as an atheist. A week before Hudson died, his publicist Tom Clark asked a priest to visit. Hudson made a confession, received communion, and was administered the last rites. Hudson also was visited by Shirley and Pat Boone.

Ауру және өлім

Жұртшылыққа белгісіз, Хадсонға 1984 жылдың 5 маусымында, АҚШ-та симптомдық науқастардың алғашқы тобы пайда болғаннан кейін үш жыл өткен соң және ғалымдар ВИЧ-тің ЖҚТБ-ға себепші екендігі туралы алғашқы қорытындыдан бір жыл өткен соң диагноз қойылды. Келесі бірнеше ай бойы Хадсон ауруын жасырып, жұмыс істеуді жалғастырды, сонымен бірге Франция және басқа елдерге ем іздеп, немесе кем дегенде аурудың прогрессирлеуін баяулату үшін емделуді іздеді. 1985 жылдың 16 шілдесінде Хадсон ескі досы Дорис Дейге Голливудтағы баспасөз конференциясына қосылды, ол өзінің жаңа кабельдік теледидар шоуы «Дорис Дейдің ең жақсы достары» басталғанын жариялады. Хадсон бірнеше күн бұрын Дейдің Кармел, Калифорниядағы ранчосына сапар шеккенін бейнежазбаға түсірген. Ол шаршаған көрінді және сегмент кезінде өте аз сөйледі; оның көп бөлігі Дей мен Хадсонның Дейдің «My Buddy» әнінің жазбасымен бірге серуендеуінен тұрды, Хадсон тез шаршағанын айтты. Оның сыртқы түрі соншалықты күшті болды, бұл кездесу сол түні және келесі күндері ұлттық жаңалықтар бағдарламаларында бірнеше рет көрсетілді, бұл медиа Хадсонның денсаулығы туралы болжам жасады. Кейінірек Дей былай деп мойындады: «Ол қатты ауырып қалды. Бірақ мен оны елемедім, сыртқа шығып, оны құшақтап: «Сені көріп қанша қуаныштымын!» дедім». Екі күннен кейін Хадсон тағы да емделу үшін Парижге (Франция) барды. 21 шілдеде Хадсон Париждегі Ritz қонақ үйіндегі бөлмесінде құлап кеткеннен кейін, оның баспасөз хатшысы Дейл Олсон Хадсонның бауырда операцияға жатпайтын қатерлі ісігі бар деп мәлімдеді. Олсон Хадсонның ЖҚТБ-ға шалдыққаны туралы хабарларды жоққа шығарды және тек Париждегі Америка ауруханасында «барлығына» тексеріліп жатқанын айтты. Төрт күннен кейін, 1985 жылдың 25 шілдесінде, Хадсонның француздық баспасөз хатшысы Яну Колларт Хадсонның шын мәнінде ЖҚТБ-ға шалдыққанын растады. Ол осы аурумен ауыратын алғашқы танымал тұлғалардың бірі болды. Хадсон 30 шілдеде Лос-Анджелеске ұшып оралды. Ол өте әлсіз болғандықтан, оны Air France компаниясының Боинг 747 ұшағынан таспамен алып шықты; ол және оның медициналық көмекшілері ғана жолаушылар болды. Ол тікұшақпен UCLA медициналық орталығына жеткізілді, онда ол бір айға жуық қосымша емдеуден өтті. 1985 жылдың тамызының соңында ауруханадан босатылып, Беверли-Хиллстегі (Лос-Анджелес) үйіне жеке хосписке оралды. 1985 жылдың 2 қазанында сағат 9-да Хадсон 59 жасында Беверли-Хиллстегі үйінде ЖҚТБ-мен байланысты асқынулардан ұйқыда қайтыс болды. Кейіннен Калифорния штатының Катедрал-Сити қаласындағы Forest Lawn зиратында ескерткіш орнатылды. Оның күл-талқаны Уилмингтон, Лос-Анджелес және Санта-Каталина аралдары арасындағы су арнасына шашылып кетті. Хадсонның ЖҚТБ диагнозы туралы хабарландыру оның гомосексуализмі туралы кеңінен қоғамдық талқылауға себеп болды. «Логикалық отбасы: естеліктер» (2017) атты еңбегінде Хадсонның досы болған гей автор Армистед Мопин 1985 жылы Хадсонның гей екенін баспасөзге алғаш рет растаған адам болғанын жазады. Мопин бұл туралы Сан-Франциско хроникасының Рэнди Шилтске растағанын және продюсер Росс Хантердің, сонымен қатар гейдің, оны жоққа шығарғанына ренжігенін түсіндіреді. 1985 жылдың 15 тамызындағы санында People журналы оның ауруын жыныстық бағдарымен байланысты талқылаған мақала жариялады. Көпшілікке жағымды мақалада шоу-бизнестегі әріптестері Анжи Дикинсон, Роберт Стак және Мами Ван Дорен сияқты Хадсонның гомосексуализмі туралы білетінін және оны қолдайтынын мәлімдеген пікірлер келтірілген. Осы және басқа да оқиғалардың нәтижесінде Хадсонның гомосексуализмі жария етілді. Хадсонның ашылуы ЖҚТБ-ның көрінісіне және аурумен байланысты медициналық зерттеулерді қаржыландыруға бірден әсер етті. Хадсонның ауруын жариялағаннан кейін көп ұзамай, 1985 жылы Бродвейде жарық көрген ЖҚТБ туралы пьесаның авторы Уильям М. Хоффман: «Егер Рок Хадсонның ауруы болса, онда жақсы адамдар да ауырады. Бұл тек ауру ғана, моральдық ауыртпалық емес» деді. 1985 жылдың қыркүйегінде Хадсон өзінің қатты ауырып қалған кезінде қатыса алмайтын «Өмірге берілгендік» атты Голливудтағы ЖҚТБ-мен күресуге арналған қайырымдылық шарасына жіберген жеделхатта: «Мен ауруыма қуанышты емеспін. Менде ЖҚТБ бар екеніне қуанышты емеспін. Бірақ егер бұл басқаларға көмектесе алатын болса, онда мен өз бақытсыздығымның қандай да бір жақсы пайдасын көрдім деп айта аламын». Голливудтағы ЖИТС-пен күресуге арналған «Commitment to Life» қайырымдылық шарасының ұйымдастырушылары Хадсонның аурудан зардап шегуі туралы мәлімдегенінен кейін, қатысушылардың көбеюіне орай, іс-шараны үлкен орынға көшіру қажет екенін хабарлады. Өлерінен аз уақыт бұрын Хадсон алғашқы тікелей 250 000 долларлық үлесін amfAR, ЖҚТБ зерттеуі жөніндегі қорға берді, ол ЖҚТБ/ВИЧ зерттеуі мен алдын алуға арналған коммерциялық емес ұйымды құруға көмектесті; ол Лос-Анджелесте құрылған және Хадсонның дәрігері Майкл С. Готтлиб және оның досы және бір кездегі әріптесі Элизабет Тейлор, сондай-ақ Нью-Йорк негізделген топтың бірігуінен құралды. Алайда, Хадсонның ашылуы ЖҚТБ-ның стигмасын бірден жоймады. Президент Рональд Рейган мен оның әйелі Нэнси Хадсонның достары болғанымен, Рейган Хадсонның жағдайы туралы ешқандай мәлімдеме жасаған жоқ. Алайда, Рейган Хадсонға Париждегі ауруханада емделіп жатқанда жеке телефон соғып, оның қайтысынан кейін көңіл айту хабарламасын жариялады. Хадсон диагнозын жариялағаннан кейін, теледрама «Династия» фильміндегі оның қатысуына қатысты дау туды, онда ол актриса Линда Эванспен ұзақ және қайталама сүйісқандық көріністе ойнады (алғаш рет 1985 жылдың ақпанында көрсетілді). Көріністі түсірген кезде Хадсонның ЖҚТБ бар екенін білгенімен, ол Эвансқа хабарламаған. Кейбіреулер оның оған бұл туралы алдын ала хабарлауы керек деп ойлады. Сол кезде вирустың сілекей мен жасқа аз мөлшерде болатыны туралы дұрыс емес пікірлер болды, бірақ сүйісу арқылы жұқтырудың тіркелген жағдайлары болған жоқ. Кейінірек сол жылы, гильдия актерлерге «ашық ауыз» сүйісу көріністері туралы алдын ала хабарлауды талап ететін ережелерді шығарды, олар осындай көріністерге қатысудан бас тартуға құқылы болды. Линда Эванс Хадсонға ашуланбаған сияқты, 1985 жылғы «Өмірге берілгендік» қайырымдылық шарасының Хадсонға арналған сегментін таныстыруды сұрады. Оның қайтысынан кейін Элизабет Тейлор, «Giant» фильміндегі оның әріптесі, Хадсонға Уэст-Голливудтағы Естелік жолында қола тақта орнатты. 2002 жылы Палм-Спрингстегі Жұлдыздар жолында оған Алтын пальма жұлдызы арналды.

Unknown to the public, Hudson was diagnosed with HIV on June 5, 1984, three years after the emergence of the first cluster of symptomatic patients in the US, and one year after the initial conclusion by scientists that HIV causes AIDS. Over the next several months, Hudson kept his illness a secret and continued to work while at the same time, traveling to France and other countries seeking a cure, or at least treatment to slow the progression of the disease. On July 16, 1985, Hudson joined his old friend Doris Day for a Hollywood press conference, announcing the launch of her new cable TV show Doris Day's Best Friends, in which Hudson was videotaped visiting Day's ranch in Carmel, California a few days earlier. He appeared gaunt and did very little speaking during the segment; most of it consisted of Day and Hudson walking around while Day's recording of "My Buddy" played in the background, Hudson saying he tired quickly. His appearance was such a shock that the reunion was broadcast repeatedly over national news shows that night and for days to come, with media outlets speculating on Hudson's health. Day later acknowledged: "He was very sick. But I just brushed that off and I came out and put my arms around him and said 'Am I glad to see you. Two days later, Hudson traveled to Paris, France, for another round of treatment. After Hudson collapsed in his room at the Ritz Hotel in Paris on July 21, his publicist Dale Olson released a statement claiming that Hudson had inoperable liver cancer. Olson denied reports that Hudson had AIDS and only said that he was undergoing tests for "everything" at the American Hospital of Paris. Four days later, on July 25, 1985, Hudson's French publicist Yanou Collart confirmed that Hudson did, in fact, have AIDS. He was among the earliest mainstream celebrities to have been diagnosed with the disease. Hudson flew back to Los Angeles on July 30. He was so weak that he was moved by stretcher from the Air France Boeing 747 he had chartered; he and his medical attendants were the only passengers. He was flown by helicopter to UCLA Medical Center, where he spent nearly a month undergoing further treatment. He was released from the hospital in late August 1985 and returned to his home in Beverly Hills, Los Angeles for private hospice care. At around 9 a. m. on October 2, 1985, Hudson died in his sleep from AIDS related complications at his home in Beverly Hills at the age of 59. and a cenotaph later was established at Forest Lawn Cemetery in Cathedral City, California. His ashes were scattered in the channel between Wilmington, Los Angeles and Santa Catalina Island. The disclosure of Hudson's AIDS diagnosis provoked widespread public discussion of his homosexuality. In Logical Family: A Memoir (2017), gay author Armistead Maupin, who was a friend of Hudson, writes that he was the first person to confirm to the press that Hudson was gay in 1985. Maupin explains that he confirmed it to Randy Shilts of the San Francisco Chronicle and that he was annoyed that producer Ross Hunter, also gay, denied it. In its August 15, 1985 issue, People magazine published a story that discussed his disease in the context of his sexuality. The largely sympathetic article featured comments from show business colleagues, such as Angie Dickinson, Robert Stack, and Mamie Van Doren, who claimed they knew about Hudson's homosexuality and expressed their support for him. as a result of this and other stories, Hudson's homosexuality became public. Hudson's revelation had an immediate impact on the visibility of AIDS and on the funding of medical research related to the disease. Shortly after Hudson's press release disclosing his infection, William M. Hoffman, the author of As Is, a play about AIDS that appeared on Broadway in 1985, stated: "If Rock Hudson can have it, nice people can have it. It's just a disease, not a moral affliction." In a telegram that Hudson sent to a September 1985 Hollywood AIDS benefit, Commitment to Life, which he was too ill to attend, Hudson said: "I am not happy that I am sick. I am not happy that I have AIDS. But if that is helping others, I can at least know that my own misfortune has had some positive worth." Organizers of the Hollywood AIDS benefit Commitment to Life reported that it was necessary to move the event to a larger venue to accommodate the increased attendance following Hudson's announcement that he was suffering from the disease. Shortly before his death, Hudson made the first direct contribution, $250,000, to amfAR, The Foundation for AIDS Research, helping launch the non profit organization dedicated to AIDS/HIV research and prevention; it was formed by the merger of a Los Angeles organization founded by: Michael S. Gottlieb, Hudson's physician, and Elizabeth Taylor, his friend and onetime co star, and a New York based group. However, Hudson's revelation did not immediately dispel the stigma of AIDS. Although then president Ronald Reagan and his wife Nancy were friends of Hudson, Reagan made no public statement concerning Hudson's condition. However, Reagan did phone Hudson privately in his Paris hospital room where he was being treated in July 1985 and released a condolence statement after his death. After Hudson revealed his diagnosis, a controversy arose concerning his participation in a scene in the television drama Dynasty, in which he shared a long and repeated kiss with actress Linda Evans in one episode (first aired in February 1985). When filming the scene, Hudson was aware that he had AIDS but did not inform Evans. Some felt that he should have disclosed his condition to her beforehand. At the time, it was incorrectly thought that the virus was present in low quantities in saliva and tears, but there had been no reported cases of transmission by kissing. Later in the same year, the guild issued rules requiring that actors be notified in advance of any "open mouth" kissing scenes with a provision that they could refuse to participate in such scenes without penalty. Linda Evans appears not to have been angry at Hudson, and asked to introduce the segment of the 1985 Commitment to Life benefit that was dedicated to Hudson. Following his death, Elizabeth Taylor, his co star in the film Giant, purchased a bronze plaque for Hudson on the West Hollywood Memorial Walk. In 2002, a Golden Palm Star on the Palm Springs Walk of Stars was dedicated to him.

Сот іс-әрекеттері

Хадсонның өлімінен кейін оның бұрынғы сүйіктісі Марк Кристиан, «әдейі эмоционалды күйзеліс тудыру» негізімен оның мүлігіне талап арыз берді. Кристиан Хадсонның 1985 жылдың ақпанына дейін, ол ВИЧ-қа шалдыққандығын білгеннен кейін сегіз айдан астам уақыт бойы онымен жыныстық қатынас жасағанын мәлімдеді. Кристиан бірнеше рет ВИЧ жұқтырмағанының нәтижесін көрсеткенімен, 1985 жылдың 25 шілдесінде Хадсонның ЖИТС-ке шалдыққандығы туралы жаңалықтан кейін «қатты эмоционалды күйзеліске» ұшырағанын айтты. Кристиан сондай-ақ Хадсонның жеке хатшысы Марк Миллерден 10 миллион доллар талап етті, себебі Миллер Хадсонның ауруы туралы оған жалған мәлімдеме жасады. 1989 жылы сот шешімімен Кристианға 21,75 миллион доллар өтемақы төленді, бірақ кейін ол 5,5 миллион долларға дейін төмендетілді. Кейін Кристиан Хадсонның өзіне жұқтырғанын жасырғаны үшін оны қорғады: «Бір әрекетпен адамның өмірін толығымен жоққа шығаруға болмайды. Оның ЖИТС-ке қатысты іс-әрекеті оған тән емес еді», - деді ол сұхбатта. 1990 жылы Хадсонның тікелей эфирдегі жарнамашысы Том Кларк және жарнамашы Дик Клейнер «Rock Hudson, Friend of Mine» атты кітап жариялады. Кітапта Кларк Хадсонның 1981 жылы жасалған бес реттік жүрек айналма жолы операциясы кезінде қан құю арқылы ВИЧ жұқтырғанына сенетінін айтты, олардың қарым-қатынасы тек бірге тұрудан асып түскенін мойындамай, Кристианды жағымсыз тұлға ретінде сипаттады. Кристиан авторлар мен баспагерге қарсы 22 миллион долларлық жала жабу ісін қозғады, олар оны «қылмыскер, ұры, таза емес адам, шантажшы, психозбен ауырушы, зорлық-зомбылық жасаушы, жалған куәлік беруші, өтірікші, жезөкше, өрт сөндіруші және иесіз жерді басып алушы» деп айыптады. 2010 жылы Хадсонның мүлігін сотта Кристианға қарсы қорғаған адвокат Роберт Парк Миллс «Between Rock and a Hard Place: In Defense of Rock Hudson» атты кітап шығарды. Кітапта Миллс сот процесінің егжей-тегжейін талқылайды, сондай-ақ Хадсонға қарсы Кристианның айыптауларына күмәнді қарады.

Фильм

Жыл Атауы Рөл Ескертулер 1948 Жауынгерлік эскадрилья ұшқышы Кредиттелмеген 1949 Астындағы детектив Рок Хадсон ретінде көрсетілген 1950 Бір жолғы көше жүк көлігі жүргізушісі Кредиттелмеген 1950 Шакедаун Валет Кредиттелмеген (фильмде 59 минут) 1950 Пегги Джонни "Скат" Митчелл 1950 Винчестер '73 Жас бұқа 1950 Desert Hawk Капитан Рас 1951 Tomahawk Барт Ханна 1951 Әуе кадеті Жоғары сыныптық 1951 Майлы адам Рой Кларк 1951 Жеңіс Дудек 1951 Темір адам Томми "Спид" О'Киф (Коско) 1952 Өзен бұрылысы Трей Уилсон 1952 Мұнда Нельсондар Чарльз Е. "Чарли" Джонс 1952 Франк Скарлетт Ангел Трускотт (Панама) 1952 Біреу менің қызымды көрді ме? Дэн Степбинс 1952 Горизонтс Вест Нил Хаммонд 1953 Заңсыз тұқым Джон Уэсли Хардин 1953 Семиноль Ланс Колдуэлл 1953 Теңіз шайтандары Гиллиатт 1953 Алтын пышақ Харун 1953 Gun Fury Бен Уоррен 1953 Құдай еліне қайту Питер Кит 1954 Таза, Кочистің ұлы Таза 1954 Керемет мания Боб Меррик 1954 Бенгал бригадасының капитаны Джеффри Клейборн 1955 Капитан Лайтфут Майкл Мартин 1955 Бір тілек Клинт Сондерс 1955 Көктемнің бәрі Рон Кирби 1956 Ешқашан қоштаспаңыз Доктор Майкл Паркер 1956 Гигант Джордан "Бик" Бенедикт кішісі Үздік актер номинациясы - «Оскар» 1956 Желде жазылған Митч Уэйн 1957 Ұрыс әнұраны Полковник Дин Хесс 1957 Бағалы нәрсе Питер 1957 Қару-жараққа қоштасу Лейтенант Фредерик Генри 1958 Құдайларға арналған кеш Капитан Дэвид Белл 1959 Бұл жер менікі Джон Рамбо 1959 Жастық әңгіме Брэд Аллен 1961 Соңғы күн бату Дана Стриблинг 1961 Қыркүйекте кел Роберт Л. Талбот 1961 Сүйіктің қайтысы Джерри Вебстер 1962 Шеңберлі жол Доктор Антон Дрейгер 1963 Мэрилин Баяндамашы 1963 Құстардың жиналуы Полковник Джим Колдуэлл 1964 Адамның сүйікті ойыны? Роджер Уиллоуби 1964 Маған гүл жібермеңіз Джордж 1965 Адамдардың жақын серіктері Картер Харрисон 1965 Өте ерекше жақсылық Пол Чадвик 1966 Көзін байлау Доктор Бартоломей Сноу 1966 Екіншілер Антиох "Тони" Уилсон 1967 Тобрук Майор Дональд Крейг 1968 Жақсы жұп Капитан Майк Хармон 1968 Ice Station Zebra Командир Джеймс Феррадей 1969 Жеңілмейтін полковник Джеймс Лэнгдон 1970 Дарлинг Лили Майор Уильям Ларраби 1970 Құрылыс ошағы Капитан Тернер 1971 Әдемі қыздардың бәрі қатарда Майкл "Тигр" МакДрю 1973 Шоудаун Чак Джарвис 1976 Эмбрио Доктор Пол Холлистон 1978 Аваланш Дэвид Шелби 1980 Айнаның жарылуы Джейсон Рудд 1980 Суперстунт II телефильм 1981 Жұлдыз жасаушы Дэнни Янгблод телефильм 1982 Үшінші дүниежүзілік соғыс Президент Томас МакКенна телесериал 1984 Елші Франк Стивенсон 1984 Вегас Стрип соғысы Нил Чейн телефильм

Year Title Role Notes 1948 Fighter Squadron Pilot Uncredited 1949 Undertow Detective Credited as Roc Hudson 1950 One Way Street Truck driver Uncredited 1950 Shakedown Valet Uncredited (59 minutes into the movie) 1950 Peggy Johnny "Scat" Mitchell 1950 Winchester '73 Young Bull 1950 The Desert Hawk Captain Ras 1951 Tomahawk Burt Hanna 1951 Air Cadet Upper classman 1951 The Fat Man Roy Clark 1951 Bright Victory Dudek 1951 Iron Man Tommy "Speed" O'Keefe (Kosco) 1952 Bend of the River Trey Wilson 1952 Here Come the Nelsons Charles E. "Charlie" Jones 1952 Scarlet Angel Frank Truscott (Panama) 1952 Has Anybody Seen My Gal? Dan Stebbins 1952 Horizons West Neil Hammond 1953 The Lawless Breed John Wesley Hardin 1953 Seminole Lance Caldwell 1953 Sea Devils Gilliatt 1953 The Golden Blade Harun 1953 Gun Fury Ben Warren 1953 Back to God's Country Peter Keith 1954 Taza, Son of Cochise Taza 1954 Magnificent Obsession Bob Merrick 1954 Bengal Brigade Capt. Jeffrey Claybourne 1955 Captain Lightfoot Michael Martin 1955 One Desire Clint Saunders 1955 All That Heaven Allows Ron Kirby 1956 Never Say Goodbye Dr. Michael Parker 1956 Giant Jordan "Bick" Benedict Jr. Nominated Academy Award for Best Actor 1956 Written on the Wind Mitch Wayne 1957 Battle Hymn Col. Dean Hess 1957 Something of Value Peter 1957 The Tarnished Angels Burke Devlin 1957 A Farewell to Arms Lt. Frederick Henry 1958 Twilight for the Gods Captain David Bell 1959 This Earth Is Mine John Rambeau 1959 Pillow Talk Brad Allen 1961 The Last Sunset Dana Stribling 1961 Come September Robert L. Talbot 1961 Lover Come Back Jerry Webster 1962 The Spiral Road Dr. Anton Drager 1963 Marilyn NarratorDocumentary 1963 A Gathering of Eagles Col. Jim Caldwell 1964 Man's Favorite Sport? Roger Willoughby 1964 Send Me No Flowers George 1965 Strange Bedfellows Carter Harrison 1965 A Very Special Favor Paul Chadwick 1966 Blindfold Dr. Bartholomew Snow 1966 Seconds Antiochus "Tony" Wilson 1967 Tobruk Maj. Donald Craig 1968 A Fine Pair Capt. Mike Harmon 1968 Ice Station Zebra Cdr. James Ferraday 1969 The Undefeated Col. James Langdon 1970 Darling Lili Major William Larrabee 1970 Hornets' Nest Captain Turner 1971 Pretty Maids All in a Row Michael "Tiger" McDrew 1973 Showdown Chuck Jarvis 1976 Embryo Dr. Paul Holliston 1978 Avalanche David Shelby 1980 The Mirror Crack'd Jason Rudd 1980 Superstunt II TV movie 1981 The Star Maker Danny Youngblood TV movie 1982 World War III President Thomas McKenna TV miniseries 1984 The Ambassador Frank Stevenson 1984 The Vegas Strip War Neil Chaine TV movie

Теледидар

Жыл Атауы Рөл Ескермелер 1954–1955 Колгейт комедиялық сағаты Өзі 2 эпизод 1955 I Love Lucy Өзі Эпизод: "Палм-Спрингсте" 1962 Джек Бенни бағдарламасы Өзі Эпизод: "Рок Хадсон шоуы" 1968–1969 Роуэн мен Мартиннің күлкісі Өзі 3 эпизод 1970 Джим Наборс сағаты Өзі 1 эпизод 1971–1977 Макмиллан және әйелі Полиция комиссары Стюарт "Мак" Макмиллан 40 эпизод 1975–1977 Кэрол Бернет шоуы Өзі 3 эпизод 1978 Доңғалақ Адам Трентон Микросериал 1980 Марс жылнамалары Полковник Джон Уайлдер Микросериал 1980 Беатрис Артурдың арнайы бағдарламасы Өзі Телеарналық арнайы бағдарлама 1982 Дэвлин байланысы Брайан Девлин 13 эпизод 1984–1985 Династия Дэниел Рис 9 эпизод; Соңғы рөл

Медиада

Хадсон 1961 жылғы "Флинтстоундар" мультсериалының "The Rock Quarry Story" атты эпизодында актер Рок Кварри рөлінде пародияланды. Хадсон туралы үш пьеса жазылды: "Rock" (2008), онда Майкл Ксавьер Хадсон рөлін ойнады, "For Roy" (2010), Ричард Хензель Хадсон рөлінде, және "Hollywood Valhalla" (2011), Патрик Джозеф Бёрнс Хадсон рөлінде. Хадсонның некесі туралы оқиға 1990 жылғы "Рок Хадсон" телефильмінде бейнеленді, онда Дафна Эшбрук Гейтс рөлін, ал Томас Йен Гриффит Хадсон рөлін ойнады. 2020 жылғы "Голливуд" мини-сериалында Хадсонды Джейк Пикинг сомдады, бұл соғыстан кейінгі Голливудтың тарихын жаңаша көрсетеді. Келли Кларксонның "Химия" атты онінші альбомында "Rock Hudson" деген ән бар, ол 2023 жылы жарық көрді.