Кіріспе
Француз нумизматигі Жозеф Пеллерин (1684 - 1783) - француз әскери-теңіз флотының генерал-интенданты, әскери-теңіз флотының бірінші комиссары және атақты нумизматикалық ізашар. Пелерен Версальдің маңында Марлиде 1684 жылы 27 сәуірде дүниеге келді және 1783 жылы 2 тамызда Пикардиядағы Плайнвилль қалашығында қайтыс болды.
Joseph Pellerin (1684–1783) was a French Intendant General of the Navy, first Commissioner of the Navy as well as a celebrated numismatic pioneer. Pellerin was born at Marly, near Versailles 27 April 1684 and died 2 August 1783 at his château of Plainville in Picardy.
Жастық шағы мен мансабы
Жас кезінде оның негізгі зерттеулері қазіргі және классикалық тілдерде болды, оларға француз, ағылшын, испан, итальян, араб, латын, грек, еврей және сирия тілдері және басқалар кірді. 1706 жылы ол теңізшілердің министрлігінде (францияда теңіз флоты деп аталатын) кеңселерге қабылданды. 1709 жылы (білімді криптографтардың бұрынғы сәтсіздіктеріне қарамастан) Испания фрегатынан қолға түскен кейбір кодталған хаттарды австриялық Карл (Австрияның Архиегері Карл туралы) (Испания тағына үміткерлердің бірі, екіншісі Людовик XIV немере інісі Анжу герцогы; бұл іс жүзінде болып жатқан испандық мұрагерлік соғыстарының себебі) шешуге қол жеткізді. Осы таңғажайып жетістікпен ол сол кездегі әскери-теңіз министрі Пончартрейннің назарын аударды, оны кабинет хатшысы етіп тағайындады. Ол келесі министрліктерде ұқсас қолдау тапты: Людовик XIV-нің заңды ұлы Тулуза графы кезінде 1718 жылы ол әскери-теңіз флотының комиссары атанды, ал Морепас оны генерал-комиссары, содан кейін бірінші комиссар етіп көтерді. Оның Британияға шабуыл жасаудың егжей-тегжейлі жоспарлары Бони Принс Чарлиді таққа қайтару үшін (солай-ақ француз отарлау істеріне үлкен кедергі келтіретін британдық күштерді басып алу), Маурепас қолдаса да, Людовик XV орындамаған (қалай болмасын, Маурепасқа қарсы пик, жеке немесе басқа себеппен талқылануда). Олармен Корнелл университетінің Маурепас папперлерінде танысуға болады. Өте табысты мансаптан кейін ол 1745 жылы денсаулық мәселелерін келтіріп, зейнеткерлікке ерте шығуға тырысты. Шын мәнінде, ол бірнеше жыл бойы өте бағалы сарапшы кеңесші болып қалды, оның лауазымын 1740 жылы отбасының екі буынының патшаға қызмет еткенін мойындау үшін дворяндық патент хаттарын алған ұлы Жозеф кіші ресми түрде қабылдады.
Нумизматиканың ізашарсы
Осылайша, Пеллерин аға ақырында өзінің шынайы құмарлығын, яғни ежелгі (негізінен грек) монеталарды зерттеуді еркін жүзеге асырды. Дәстүрге сай, ол француздық Жерорта теңіз флотының теңізшілерін барлық жерде ұсынылған ежелгі монеталарды сатып алуға шақырды, оларды сатып алу бағасының екі есесіне сатып алуға кепілдік берді. Осылайша ол біртіндеп, осы уақытқа дейін жеке қолында болған ежелгі грек монеталарының ең үлкен және ең құнды жинағын жинады, ол 33 500 монетаны құрады, ол ақыр соңында 1776 жылы Людовик XVI-ға 300 000 фунтқа сатты. Бұл елеулі коллекция, Луи Квинзе стиліне сәйкес үлкен түпнұсқалық маркетри мен ормолу корпустарында орналасқан, әлі күнге дейін Франция Ұлттық кітапханасының жиынтығының өзегін құрайды және оны Париждегі Ришельеу көшесіндегі ескі ғимараттарда көруге болады. Пелерннің зерттеулері нумизматика ғылымына үлкен жетістіктер әкелді. Оның ежелгі грек монеталарының он томдық каталогын жариялау арқылы (Париж: Chez H. L. Guerin & L. F. Delatour, 17621778, 10 том. 4о-да. Ол осы бүлдіршіндік салаға географиялық және хронологиялық тұрғыда мыңдаған сандарды бірінші болып реттеп, түсініктілік әкелді. Оның көптеген жұмбақ бөлшектерді анықтауы оның байқау қабілеті мен көрегендігіне айқын дәлел болды. Ол атақты Экхельге жол ашты деп айтуға болады. Мұндай қателіктерді кейіннен Кель, Бартелеми (патша үшін коллекцияны сатып алу туралы келіссөздер жүргізетін), Суинтон және Аббе Леблон ұстады. Ол мемлекеттік қызметтен зейнетке шыққаннан бастап біртіндеп соқыр болып кетті және 1782 жылы жүз жасқа таяп, қайтыс болған кезде мүлдем соқыр болды. Алайда ол бұл кемшілікті пайдаға айналдырудың жолын тапты, ол өзінің шығармасының келесі томдарын күндіз де, түнде де оңай жұмыс істеді, мәтінін бір катушкадан алып, екіншісіне оралған, кейіннен оның хатшысы көшіріп алған жұқа қағаз лентасына жазды. Оның сезімталдығы ерекше дамып, ол кейбір монеталардың кішігірім түрлерін тек қана нәзік тактильдік айырмашылықтар арқылы анықтай алды. Осы беттің оң жақ жоғарғы жағында, оның еңбектерінің бір томының бетінде орналасқан портретінде ол өзінің сүйікті монеталары мен көне заттарымен 1780 жылы, 98 жастан асқанда, қоршалған.
Отбасы және мұра
1714 жылы Пеллерин Версальдің басқа бір отбасына үйленді, ол өзінің көптеген басқа шедеврлері арасында Людовик XIV-нің сарай композиторы және француз барокко мотеті ұлы өкілдерінің бірі Мишель Ричард Делаландтың немересі Мари Аннамен үйленді. Оның қызы, сондай-ақ Мари-Анна деп аталады, 1737 жылы Арна I де Ла Портеге (немесе Де Лапортеге) үйленді, кейіннен Жозеф-младшийдің мерзімінен бұрын қайтыс болғаннан кейін Пеллерин кеңселерін мұра етті. Ла Порте ағайындылары француз отарлау саясатының дамуына, әсіресе Жаңа Францияға (Квебекке) қатысты, өте ықпалды болды. Арноның кіші інісі Жан Батист де Ла Порте Лалланн Квебекке азаматтық әкімшілікті тексеру және онда болған кейбір қаржылық бұзушылықтарды тексеру үшін арнайы елші болып тағайындалды. Кейін ол Француздың Левард аралдары мен Сент-Домьинге (Гаити) комиссары болды. Пеллериннің немересі, Арно II де Ла Порте 1789 жылы Теңіз флоты министрі ретінде қысқа уақыт қызмет еткеннен кейін 1790 жылы Азаматтық тізімнің интенданты болды. Айналасына шабуыл жасаған патшаның жақын адамы Людовик XVI оған тез радикалданушы революциялық қызғанышты басу үшін бөлінетін жеке ақшаның үлкен сомасын сеніп тапсырды. Мирабомен тығыз ынтымақтастыққа қарамастан, әсіресе соңғысының мерзімінен бұрын қайтыс болуына байланысты, Ла Порт күш-жігері бекер болып шықты, ол қамауға алынып, революцияға қарсы опасыздыққа кінәлі деп танылды. 1793 жылы 23 тамызда гильотинаның екінші саяси құрбаны болды. Оның кескен басын патшаға табыстады, ол ғибадатханада тұтқындалды, бұл оның туған күніне арналған сұмдық сыйлық болды. Оның қызметі мен ең үлкен құрбандығын патшаның жас інісі Людовик XVIII ретінде таққа отырғызған кезде еске алды, ал Пеллериннің шөбересі Арнауд III де Ла Порт 1822 жылы барондық атаққа ие болды. Бұл атақ біздің отбасымызда әлі күнге дейін сақталған.