Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Рицтік Фауст - Оңтүстік Галлиядағы (Прованс) Риц (Региум) епискобы, Семипелагиандық деп аталатын діннің ең танымал және ең танымал қорғаушысы.
Faustus of Riez was an early Bishop of Riez (Rhegium) in Southern Gaul (Provence), the best known and most distinguished defender of so called Semipelagianism.
Өмірбаян
Фауст 400-410 жылдары дүниеге келген, оның замандастары Авитус Венский және Сидоний Аполлинарис оның Британияда туғанын айтады. Жас кезінде ол сөздікті және христиан философиясын зерттеуге арнады. Кейбіреулер оны заңгер болған деп санайды, бірақ қасиеттілігімен танымал болған анасының ықпалынан кейін ол жас кезінде дүниелік істерден бас тартып, Лерен монастырына кірді. Бұл жерде ол көп ұзамай діни қызметкер болып тағайындалды және сегіз жылдан кейін, өзінің ерекше діншілдігі үшін 432 жылы Риц епискобы болған Максимнен кейін монастырь басшысы болып сайланды. Оның абаттық қызметі жиырма-жиырма бес жылдай созылып, ол өзінің керемет сыйлықтары мен қатаң аскетизм үшін жоғары беделге ие болды. Максим қайтыс болғаннан кейін ол Риц епископы болды. Бұл жоғарылау оның өмір сүру салтын өзгертпеді; ол аскетикалық іс-әрекеттерін жалғастырды және құлшынысын жаңарту үшін жиі Лерен монастырына оралды. Ол монахтардың құлшынысын жақтап, өз епархиясында көптеген монастырлар құрды. Ол епископ ретінде қызметте белсенді болса да, сол кездегі барлық теологиялық пікірталастарға қатысып, ариандық ілімнің барлық түріне қатаң қарсылық білдіргенімен танымал болды. Осы үшін және оның адам жанының тәндік болмысы туралы төмендегідей пікірлері үшін ол Оңтүстік Галлияның үлкен бөлігін иеленіп, өзінің орныннан қуылған вестготтар патшасы Эвриктың қаскөйлігіне ұшырады. Ол сегіз жыл жер аударылды. Еврик қайтыс болғаннан кейін ол өзінің епархиясының басшылығымен қайтадан жұмыс істей бастады және 490 және 495 жылдар аралығында қайтыс болғанға дейін сонда қалды. Фауст "Құдайдың рақымы әрқашан біздің еркімізге жігер береді, олардан бұрын жүреді және көмектеседі; және тек ерік бостандығы ғана қайырымдылық еңбегінің арқасында қандай да бір нәрсеге ие болса, ол біздің лайықтылығымыз емес, рақымымыздың сыйы". Бұл еңбек "Семипелагиандық" деп аталатын іліммен ерекшеленді және бірнеше жыл бойы қатты шабуылға ұшырады. Орташа пелагиандықты 529 жылы Оранждағы екінші синод айыптап, алдын ала рақым (және сондықтан синергизм) деп бекітті. Фаустқа қарсылық оның өмірінде толық дамыған жоқ және ол киелілігі үшін беделге ие болды.
Faustus was born between 400 and 410, and his contemporaries, Avitus of Vienne and Sidonius Apollinaris, say that he was born in Britain. In his youth he was devoted to the study of elocution and Christian philosophy. He is thought by some to have been a lawyer but owing to the influence of his mother, famed for her sanctity, he abandoned secular pursuits as a young man and entered the monastery of Lérins. Here he was soon ordained to the priesthood and after about eight years, because of his extraordinary piety was chosen in 432 to be head of the monastery, in succession to Maximus who had become Bishop of Riez. His career as abbot lasted about twenty or twenty five years during which he attained a high reputation for his wonderful gifts as an extempore preacher and for his stern asceticism. After the death of Maximus he became Bishop of Riez. This elevation did not make any change in his manner of life; he continued his ascetic practices, and frequently returned to the monastery of Lérins to renew his fervour. He was a zealous advocate of monasticism and established many monasteries in his diocese. In spite of his activity in the discharge of his duties as bishop, he participated in all the theological discussions of his time and became known as a stern opponent of Arianism in all its forms. For this, and as is said for his view, stated below, of the corporeity of the human soul, he incurred the enmity of the Arian Euric, King of the Visigoths, who had gained possession of a large portion of Southern Gaul, and was banished from his see. His exile lasted eight years, during which time he was aided by loyal friends. On the death of Euric he resumed his labours at the head of his diocese and continued there until his death between 490 and 495. Faustus "teaches that God’s grace always encourages, precedes and helps our will; and whatever free will alone will have acquired by virtue of the labour of a pious mercy is not our merit, but grace’s gift." The work was marked by so called Semipelagianism, and for several years was bitterly attacked. Moderate Pelagianism was condemned by the Second Synod of Orange in 529 which affirmed prevenient grace (and so synergism.) The opposition to Faustus was not fully developed in his lifetime and he died with a reputation for sanctity.