Кіріспе

Лев Гиллет (науқас аты - Луи Гиллет; 8 тамыз 1893 29 наурыз 1980) - Шығыс Православ шіркеуінің архимандриті. Католик дәстүрінде өскен ол 1928 жылы православие шіркеуіне қосылып, шіркеулер одағы үшін жұмыс істеді.

Өмір

Луи Жиле 1892 немесе 1893 жылы 8 тамызда Франциядағы Сент-Марселин қаласында дүниеге келген. Гренобльде және Парижде философияны оқыды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол әскерге шақырылып, майданға жіберілді. Ол 1914 жылы тұтқынға алынып, үш жыл бойы ағылшын және орыс тұтқындарымен бірге тұтқында болды. Соғыстан кейін ол Женевада математика мен психологияны оқыды, бірақ 1919 жылы Клерводағы бенедиктиндерге қосылуға шешім қабылдады. Осы кезеңде ол біраз уақыт Ұлыбританиядағы Фарнбородағы бенедиктин үйінде және Римде теологияны оқыды. Шығыс христиандығына қызығушылық танытып, ол Дом Ламберт Бадуинмен (кейіннен Амай мен Шеветоньедегі екі дәстүрлі қауымдарды құрған) және Галисиядағы Украинаның грек-католик шіркеуінің митрополиті Андрей Шептицкиймен танысты. 1925 жылы Галисиядағы Универ Лавраның Студит монастырында Лев ретінде соңғы антын берді. Католик шіркеуінің православиеге деген көзқарасына көңілі қалмаған Гиллетті (Александр Деубнермен бірге) 1928 жылы мамыр айында митрополит Евлогий Париждегі Шығыс православие шіркеуіне қабылдады. 1928 жылы қарашада ол Париждің Сент-Женевье де шіркеуінің ректоры болды, бұл алғашқы француз тілді православие шіркеуінің ректоры болды. 1938 жылы ол Парижден Лондонға барып, Англикан және Православ шіркеулерін біріктіруге арналған экуменикалық ұйым - Сент-Албан және Сент-Сергий қауымдастығы аясында қоныстанды. Алдымен ол ер балалар жатақханасының бастығы, Бирмингемдегі квакер колледжінің оқытушысы және Христиандар мен яһудилер қоғамында түрлі қызметтер атқарды. 1947 жылы ол Ливандағы православиелік жастар қозғалысы тарапынан олардың капелланы болуға шақырылды және 1948 жылдың басында Ливанға барды, бірақ ауру оны сол жылдың соңында Британияға оралуға мәжбүр етті. 1948 жылы Қауымдастықтың капелланы болып, оның Санкт-Базильский үйіндегі штаб-пәтерінде тұратын болды. Ол Сполдинг Траст және Дүниежүзілік Ұлы Діндер Қозғалысында жарты күн жұмыс істеді. 1980 жылы қайтыс болғанға дейін Британияда қалып, шетелге, әсіресе Франция, Швейцария және Ливанға көптеген сапарларға шықты, онда ол Антиохия православиесінің рухани қайта өркендеуіне қатысты. Француз тіліндегі басты басылымдар ("Шығыс шіркеуінің монахы" деген псевдониммен) Исаның дұғасы, Православ руханилығына кіріспе, Иеміздің рақымы жылы: Византиялық литургиялық жыл туралы түсініктеме және Иса, Құтқарушыға қарапайым көзқарас.

Санаты

О, таңғаларлық православиелік шіркеу, өте кедей және әлсіз, батыстың ұйымы да, мәдениеті де жоқ, көптеген сынақтар, азаптар мен күрес кезінде керемет сияқты өмір сүруде; қарама-қайшылықтар шіркеуі, сондай дәстүрлі және еркін, сондай ескі және тірі, сондай рәсімшіл және сондай жеке қатысы бар, Евангелиенің баға жетпес інжуі адал сақталған шіркеу, кейде шаң қабаттарының астында; көлеңкеде және үнсіздікте тазалық, кедейлік, аскетизм, кішіпейілділік және кешірімнің мәңгілік құндылықтарын сақтайтын шіркеу; шіркеу, ол жиі әрекет етуді білмеді, бірақ Пасха қуанышын басқа ешкім сияқты әндей алады. ("Ирене Виннерттің ақиқат ізденуі" Винсент Борн Женева: Labor et Fides, 1966. p.335. "Ішкі патшалық" кітабының 24-бетінен келтірілген, митрополит Калист Вэре, Санкт-Владимир семинариясы баспасы, 2001).