Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1878 жылы салынған американдық жолаушылар кемесі; 1901 жылы батып кеткен. SS City of Rio de Janeiro - 1878 жылы іске қосылған, Сан-Франциско мен Азия мен Тынық мұхит порттары арасында жүзіп жүрген темір корпусты бумен жұмыс істейтін жолаушылар кемесі. 1901 жылы 22 ақпанда кеме Гонконгтен кіре берісте Сан-Франциско шығанағына кірген кезде су астындағы рифке соққы бергеннен кейін суға батып кетті. Кемедегі 220 жолаушы мен экипаждың 85-і ғана аман қалды, ал 135 адам апаттан қаза тапты. Ауаның 287 фут (87 метр) тереңдігіне ұшыраған кеме Golden Gate қақпасының маңында орналасқан және Ұлттық тарихи орындар тізілімінде ұлттық маңызы бар ретінде тіркелген. "Сити де Рио" кемесі осы аймақтағы қиын жағдайларға байланысты жоғалған көптеген кемелердің бірі болды.
American passenger ship built in 1878; sank in 1901
The SS City of Rio de Janeiro was an iron hulled steam powered passenger ship, launched in 1878, which sailed between San Francisco and various Asian Pacific ports. On 22 February 1901, the vessel sank after striking a submerged reef at the entry to San Francisco Bay while inward bound from Hong Kong. Of the approximately 220 passengers and crew on board, fewer than 85 people survived the sinking, while 135 others were killed in the catastrophe. The wreck lies in 287 feet (87 m) of water just off the Golden Gate and is listed in the National Register of Historic Places as nationally significant. City of Rio de Janeiro was one of many ships that were lost due to challenging navigational conditions in this area.
Тарих
1878 жылы 6 наурызда іске қосылған Рио-де-Жанейро қаласы бастапқыда Бразилия мен АҚШ арасындағы екі кемелік кеме желісі - Америка Құрама Штаттары мен Бразилия почталық пароход компаниясы үшін салынған. Бұл пайдасыз болып шықты, сондықтан ол 1881 жылы Тынық мұхит почта пароход компаниясына сатылды және Сан-Францискодағы үй портынан Гонолулу, Гавайи, Йокогама, Жапония және Гонконгқа дейін жүретін мұхит кемесінде қызмет етуге қайта жабдықталды. 1893 жылы кемеде АҚШ-тың Шанхайдағы бас консулы Альфред Дэниел Джонс қайтыс болды. Ол Шанхайда жүйке ісігінен зардап шекті. Ол қақтығысқа ұшырап, кемеде тұрып, қол-аяғын бұғаулап ұстауға мәжбүр болды. Ол өлер алдында бірнеше күн бойы үнемі мазасызданып жүрді. 1896 жылдың наурыз айының басында Сан-Франциско мен Гавай аралығында жүріп бара жатқанда, ол көмірден қайтты. 1898 жылы АҚШ үкіметі испан-американ соғысының бір бөлігі ретінде Филиппиндегі Манилаға әскерлерді тасымалдау үшін кемеге қысқа уақыт жалға алды. Соғыстан кейін ол өзінің әдеттегі Тынық мұхит бағытына оралды.
Launched on 6 March 1878, the City of Rio de Janeiro was originally built for the United States & Brazil Mail Steamship Company, a two ship shipping line between Brazil and the United States. This proved unprofitable, and she was sold to the Pacific Mail Steamship Company in 1881 and refitted to serve as an ocean liner, traveling between her home port in San Francisco to Honolulu, Hawaii, Yokohama, Japan and Hong Kong. Alfred Daniel Jones, the Consul General of the United States in Shanghai died on board in 1893. He had had a nervous breakdown in Shanghai. He became violent and had to be restrained with manacles while on board. He raved incessantly for a number of days before dying. In early March 1896, she ran out of coal while on passage between San Francisco and Hawaii, only reaching Honolulu by burning her wooden topmasts and deckhouses as fuel. In 1898 the US Government leased the ship for a short time to ferry troops to Manila in the Philippines as part of the Spanish–American War. After the war, she went back to her usual Pacific route.
Суға бату
1901 жылы 22 ақпанда Сан-Франциско қаласына бара жатқанда, қатты тұман кезінде Алтын қақпадан өту үшін Рио-де-Жанейро қаласы Fort Point немесе оның маңында, сағаның оңтүстік бөлігінде, тасқа соқтығысты. Кемеге келтірілген залал едәуір болды. Кеменің төменгі жағының көп бөлігі жарылыстан жарылып, теңіз суы жүк қоймалары мен машина бөлмесіне тез толтырады. Кеме 1878 жылы су өткізбейтін қалқандар пайдаланбастан бұрын салынған, сондықтан он минуттан аз уақыт ішінде суға батып кетті. Кейіннен кеме апаты 87 метр тереңдікте табылды. Бұрын 1889 жылы Құрама Штаттардағы Маяк қызметі жартастардың қасына қоңырау шалушы буяны орналастырған болатын; алайда, аймақтағы күшті ағымдар буяны су бетінен төмен тартып, оны ағынға шығарды.
On 22 February 1901, while trying to pass through the Golden Gate in heavy fog, en route to her home port of San Francisco, the City of Rio de Janeiro collided with rocks, reportedly on the southern part of the straits at or near Fort Point, and sank stern first. The damage to the ship was considerable. Much of the entire underside of the vessel had been ripped open by the collision, allowing seawater to rapidly fill the cargo holds and engine room. The ship was built in 1878, before watertight bulkheads came into use, thus it sank in less than ten minutes. The wreck was later found in 287 feet (87 m) of water. A bell buoy had been previously placed in 1889 by the United States Lighthouse Service near the rocks; however, strong currents in the area would pull the buoy beneath the surface of the water and set it adrift.
Жүк
Кеме апатынан кейін, кеме жүгінде алтын мен күміс көп екендігі туралы аңыз тарады, бірақ оның манифесті мұндай жүкті көрсетпеді. Алайда, манифестке 2423 қалайы тақтасы енгізілген, олардың әрқайсысының салмағы Кеме сақтандырушылары металл жоғалғаны үшін 79 000 доллар төледі, бұл 2014 жылдың 13 желтоқсанында нарықтық бағасы 2 900 000 доллардан асатын болады.
After the shipwreck, rumors circulated that the ship's cargo had included a substantial amount of gold and silver, but her manifest listed no such cargo. However, the manifest did list 2,423 slabs of tin, each of which weighed The ship's insurers paid a sum of $79,000 for the loss of the metal, which on December 13, 2014, market prices would be worth in excess of $2,900,000.
Құтқару әрекеттері
Pacific Mail Line компаниясының суға секіргіштері кемені іздеуді дереу бастады, бірақ сол кезде судың тереңдігіне байланысты оның ізін таба алмады. Апаттан кейін бірнеше жыл бойы Форт-Пойнт маңындағы жағажайда денелер, соның ішінде 1902 жылдың шілдесінде капитан Уордтың сүйектері табылды, олар оның қабырға қапшығының айналасына оралған сағаттық шынжырмен анықталды. 1905 жылдың 15 қарашасында Лос-Анджелес херальд газетінде суға секіргіштердің кеме апатын тапқаны туралы хабарланды. Ол табылған апаттың кім екені туралы еш күмән жоқ деп мәлімдеді. Бір суға секіруші "Алтын қақпа" түбін зерттеу кезінде аз ғана қаза тапқан. 1917 жылы Point Lobos маңында Рио-де-Жанейро деп анық белгіленген ағаш бөгет пайда болды. 1919 жылы кеме апатының көбісі Суйсун шығанағынан, Майл Рок пен Бейкер Бич арасындағы апат болған жерден 64 км қашықтықта пайда болды. Бейкер жағалауында ағым өте күшті, су да өте терең, тек кәсіби суға түсушілер ғана суға түсе алады. Сондай-ақ, ағымдар кемені теңізге итеріп жіберген болуы мүмкін деген болжам бар, ал кейбіреулер оны сол аймақтағы теңіз түбіндегі апаттар санынан таба алмады және тіпті заманауи сонарды қолдану арқылы кеменің қалғандарын басқа суға батып кеткен кемелерден ажырату мүмкін емес деп айтады. Кафкалас және оның серіктестері Калифорнияның жер комиссиясынан Segamb, Inc. (бірнеше БАҚ-та "Seagamb Corp." деп көрсетілген) атауымен құтқару рұқсатын сұрады, ал 1989 жылы 6 ақпанда Комиссия көптеген шарттарға сәйкес зерттеу және карталау мақсатында және кеме апатын оңтайлы анықтау үшін жеткілікті объектілерді немесе объектілерді алу үшін рұқсатты беруге рұқсат берді. Алайда Сегамб ешқашан талаптарға сай келмеді, ал 1990 жылдың 17 қаңтарында лицензиясы жойылды. 2014 жылдың қарашасында Рио-де-Жанейро кемесі қайтадан табылды және сонар арқылы егжей-тегжейлі суретке түсірілді. Оны құтқару жоспарлары жоқ.
Divers engaged by the Pacific Mail Line immediately began a search for the ship but failed to find any traces of it due to the depth of the water in the area, well beyond the diving or salvage capabilities of the time. For several years after the disaster, bodies washed up on the beach near Fort Point, including, in July 1902, the remains of Captain Ward, which were identified by the watch chain wrapped around his rib cage. On November 15, 1905, the Los Angeles Herald reported that divers had found the wreck. It was asserted that there was no doubt of the identity of the wreckage found. One diver had a narrow escape from death during his exploration of the bottom of the Golden Gate. In 1917, a wooden keg clearly marked Rio de Janeiro surfaced off Point Lobos. In 1919, more wreckage from the ship surfaced off Suisun Bay, 40 mile (64 km) away from the assumed site of the wreck between Mile Rock and Baker Beach. Off Baker Beach, the currents are too strong and the water too deep for anyone other than professional divers. It has also been suggested that the currents may have pushed the ship out to sea as she sank, while some say that she could not be found because of the number of wrecks on the seabed in the area, and that even using modern sonar it would be impossible to distinguish whatever remains of the ship from all the other disintegrated remnants of sunken ships. Cafcalas and his partners applied for a salvage permit from the California State Lands Commission under the name Segamb, Inc. (listed in several media reports as “Seagamb Corp.”), and on February 6, 1989, the Commission authorized the issuance of a permit “for survey and mapping purposes, and retrieval of an object or objects sufficient to positively identify the shipwreck”, subject to numerous conditions. However, Segamb never met the conditions, and the authorization was revoked on January 17, 1990. The wreck of the Rio de Janeiro was located again in November 2014 and imaged in detail using sonar. There are no plans to salvage her.