Кіріспе

Agharta - 1975 жылы америкалық джаз трубашы, композитор және оркестр жетекшісі Майлз Дэвистің екі альбомы. Албомды жазған кезде Дэвис 48 жаста болатын және жас рок тыңдаушыларын өзінің радикалдық электрлік фьюжн музыкасымен тартып, джаз қауымдастығындағы көптеген адамдарды аластатты. Әр түрлі топтармен тәжірибе жүргізгеннен кейін, ол 1973 жылы тұрақты концерттік топ құрды және келесі екі жыл бойы денсаулықтың нашарлауынан және есірткілерді қолданудан туындаған эмоционалдық тұрақсыздықтан физикалық ауыртпалықтарға қарамастан, үнемі гастрольдерге шығады. 1975 жылы Жапонияның үш апталық гастролі кезінде кернейші 1 ақпанда Осакадағы Фестиваль залында екі концерт берді; түстен кейінгі шоу Агартаны шығарды, ал кешкі шоу келесі жылы Пангея ретінде шығарылды. Девис концертте септаны басқарды; саксофонист Сонни Фортуна, бассист Майкл Хендерсон және гитарист Пит Кози рифтер, электронды эффекттер, кросс-биттер және ритм секциясының фанк-гривтері барабаншы Ал Фостер, гитарист Реджи Лукас және перкуссионист Джеймс Мутахуэльдің тығыз фонында импровизациялау үшін орын берілді. Дэвис олардың ырғақты және музыкалық бағытын қол және бас ым-ишараларымен, вах вах өңделген кернейінде ойнаған сөз тіркестерімен және бірге жүретін электрондық органнан ұшқырлармен басқарады. Әннің дамуы оның композициялық негізі жоқ деген түсініспеушілікке әкелді, ал оның қараңғы, ашулы және қараңғы музыкалық қасиеттері сол кездегі оркестрдің эмоционалдық және рухани күйінің көрінісі ретінде қаралды. Агарта алғаш рет 1975 жылы тамызда CBS / Sony компаниясы Жапонияда шығарды, Дэвис денсаулығы нашарлау мен шаршаудан уақытша зейнеткерлікке шыққанға дейін. Жазушы компанияның ұсынысы бойынша, оны аңызға айналған жер асты қаласына байланысты атады. Дэвис жапон суретшісі Таданори Йокооға өнер туындысын жасауды тапсырды, ол Шығыс жер асты аңыздарынан, афрофутуризмнен және уфологиядан шабыт алған элементтермен дамыған өркениеттің қала көрінісін бейнеледі. 1976 жылы Солтүстік Америкада Columbia Records компаниясы шығарған альтернативалық мұқабасы шығарылды. Ағарта - өте жік салатын жазба, Дэвистің джаз аудиториясына қарсы шықты және қазіргі сыншылар оны кеңінен сынға алды; сыншылар музыканы бүлдіршік деп тапты және Козидің қатты гитаралық дыбыстары мен Дэвистің тар тарқайтын трубасының ойналуына шағымданды. Алайда, кейінгі жылдары оң бағаланды, өйткені жас музыканттардың ұрпағы топтың абразивті музыкасы мен катарцистік ойнауына, әсіресе Козидің әсерлері еркін импровизацияға толы. Содан бері Агарта маңызды джаз-рок пластинкасы, драмалық динамикалық топтық орындау және Дэвистің 1960-шы жылдардың аяғы мен 1970-ші жылдардың ортасына дейінгі электрлік кезеңінің шыңы ретінде қарастырылды.

Өмірбаян

1970 жылдардың басында Майлс Дэвис 1950-1960 жылдары танымал болған джаз музыкасынан түбегейлі өзгеше бағыттарды зерттеуді жалғастырды. Карьерасының осы электрлік кезеңіндегі музыка оны рок, фанк, африкалық ырғақтармен, электронды музыка технологиясымен және электр аспаптарында ойнаған музыканттардың әрдайым өзгеріп отыратын құрамымен тәжірибеден өткізді. Тромпеттер жас аудиторияны өзіне тартты, өйткені оның фьюжн музыкасы радикалды және абстрактілірек болды, ал джаз сахнасындағы ескі тыңдаушылар, музыканттар мен сыншылар оны сатылып кетті деп айыптады. 1972 жылы On the Corner альбомын жазғаннан кейін Дэвис терезеде орындауға көбірек көңіл бөле бастады, студияда тек кейде-ақ жұмыс істеді; 1974 жылы Big Fun және Get Up with It альбомы 1969 және 1974 жылдар аралығында жасаған жазбаларын жинақтады. 1973 жылы Дэвис өзінің тобының көпшілігін құрды, басист Майкл Хендерсон, гитаристер Пит Кози және Реджи Лукас, барабаншы Ал Фостер, перкуссионист Джеймс Мутамута және саксофонист Дейв Либман; Либман келесі жылы топтан шығып, оның орнына Сонни Фортуна келді. Лукас, Фостер және Мумута топтың ырғақ секциясы ретінде жұмыс істеді, ал Кози, Хендерсон және Фортуна солошылар ретінде импровизациялау үшін орын берілді. Олардың концерттері рок орындарында және фестивальдарда жиі ойналатын Дэвис пен оның жанкүйерлері үшін жаңа музыкалық идеяларды және электрондық жабдықтарды пайдаланудың жолдарын сынап көруге мүмкіндік болды. Дэвис екі жыл бойы қажырлы турнеде болды, ол қатты физикалық ауырсыну мен жүріп-тұру қиындықтарын болды, ол серпалы жасушалы анемиядан келген буындардағы ауырсынудан, 1972 жылғы автокөлік апатынан кейін қатты зақымдалған аяқ-қолдардың және сол жамбасында остеопороздан туындаған, ол он жыл бұрын операция жасалды. Оның кеудесінде де түйіндер пайда болды, сондықтан ол жиі тыныға алмайтын, әсіресе керней тартқанда. Ауырсынуды басу үшін ол өзін-өзі емдеуге, ауырсынуды басуға, кокаин мен морфинді қабылдауға тәуелді болды, бұл оның алкоголь мен рекреациялық есірткі қолдануымен бірігіп көңіл-күйінің өзгеруіне әкелді; ол кезекпен өзін осал және жауыз сезінеді. 1974 жылдың соңында DownBeat журналының оқырмандар арасында жүргізілген сауалнамада оның беделі төмендеп кеткенін дәлелдеді. Ол өзінің турнелік кестесін сыншылар мен жеке қиындықтарға қарамастан, белсенді түрде жалғастырды. Хендерсонның айтуынша:

Жапония сапары

1975 жылы 48 жастағы Дэвис үш апталық Жапония сапарына аттанды. 22 қаңтар мен 8 ақпан аралығында ол үлкен залдарда 14 концерт берді. Жапондық сыншы Кейдзо Такада сол кезде Дэвис өзінің "маңызды және энергикалық" тобымен Дьюк Эллингтонның оркестрі сияқты жетекшілік ететінін айтты: "Майлз ер адамдарды басқару және олардың жасырын талантын ашудың дарынды болуы керек". Тур барысында Дэвис пневмониямен ауырады және қан кетуі бар жарасы нашарлап, оның жамбасы кейде және күтпеген жерден соқпағынан шығып кетеді. Аяқтарының ауырғанынан трубасының дыбысын және эффект педалдарын жұмыс істей алмай, ол орындалу кезінде аяғын қолдап, оларды басып отыратын. Ауырсынуды жеңілдету үшін ол кодеин мен морфинді қолданды, темекі тартты және Heineken сырасын көп ішті. Бірнеше рет Дэвис бір күнде екі концерт өткізді, мысалы, 1 ақпанда Осакадағы фестиваль залында. Фестиваль залында өткен концерттерді Жапонияның CBS/Sony лейблі Тео Макероның бақылауымен жазды. "Япониялықтар өте әдемі еді", - деп еске алды Хендерсон концерттерден кейін. "Олар костюмдері мен галстуктерімен кіріп келді, біз миллиондаған күшейткіштермен олардың төбесін өртеп жібердік".

Құрамы мен орындалуы

Кешкі концерттің екі сетінің біріншісі үшін топ "Тату", "Ағарта прелюдиясы" және "Маиша" (Get Up with It) композицияларын орындады, бұл Ағартаның алғашқы музыкалық дискін құрады. "Right Off" (Дэвистің 1971 жылғы Jack Johnson альбомынан), "Ife" (Big Fun) және "Wili (= For Dave) " әндерінің екінші сеті екінші дискке енген; "Right Off" және "Ife" сегменттерінің арасында, топ Хендерсон остинто ойнауға кіріскеннен кейін 41 секунд бойы "So What" (Kind of Blue альбомынан) әнінен үзінді жасады. Бұл шығармалар "Ағарта" альбомында "Прелюдия" және "Интерлюдия" сияқты жалпы жол атаулары берілген медли түрінде орындалды. 1970 жылдары басқа концерттік релиздерінде сияқты, Дэвис жеке композицияларды трек-тізімде көрсетуден бас тартты, өйткені ол сыншылар мен басқа тыңдаушылар абстрактілі музыкалық талдауға беріліп, музыканың ішкі мағынасын жиі елемеді деп сезінді. "Мен ештеңе істемеймін, оған түсіндірме қажет емес", - деді ол кейін Леонард Федрге. Музыка ғалымдары Дэвис зерттеушісі Энрико Мерлин "кодталған сөз тіркестері" деп атаған, Дэвис бір сегменттің аяқталуын білдіру үшін кернейде немесе органда ойнаған және топты келесі бөлімге бағыттаған. Мерлиннің айтуынша, ол алғаш рет 1959 жылы "Flamenco Sketches" жазған кезде осындай белгілер мен модуляцияларды қолданған. Агартада көрсетілген шығармалар топтың әдеттегі тізімінің бөлігі болды, бірақ олардың әрқайсысының орындалуы кейде концерттен концертке танымастай өзгерді. Бұл трек атауларымен бірге музыка негізінен немесе толығымен импровизацияланған және құрылымдалмаған деген қате түсінікке әкелді. Лукас әр спектакльді " өте нақты композициялық негізбен " бастағанын түсіндірді, содан кейін оны жоғары құрылымдалған, бірақ " өте еркін жолмен " дамытады; мысалы, "Right Off" сегменті түпнұсқалық жазбаның Е жазықтығынан импровизацияланды. Дэвис топқа бірнеше минут бойы әр мүшесі әр түрлі уақыт сигнатурасында орындаған әр түрлі өзгерістермен бір аккордты ойнатуды тапсырды; Фостер ортақ уақытта ойнаған болуы мүмкін, ал Мумута қос метр немесе жетілік уақытта ойнаған болуы мүмкін, ал гитаристер мүлдем басқа темппен ойнаған. "Біз осы бір аккордпен жұмыс істеп жатқан күрделі заттар көп", - деп атап өтті Дэвис. Лукастың көзқарасы бойынша, бұл "құрылымдық импровизация" ырғақ секциясының арасындағы маңызды өзара әрекеттесуге әкелді және топқа "сололарда ойналған ноталардан гөрі көп нәрсені импровизациялауға мүмкіндік берді; біз бүкіл әнді алға қарай импровизацияладық". Пангея мен Dark Magus сияқты Ағарта септасын көрсететін басқа екі концерт альбомдары Амири Барака Дэвистің минимализмге деген сүйіспеншілігін көрсетті. Ол мелодиялық және гармониялық конвенцияларды тастап, рифтерге, кросс-ритмдерге және фанк-гривтерге солошылардың импровизациялауына арналған фон ретінде пайдаланды. Дэвис өзінің бүкіл мансабында қарапайым композицияларды артық көрген, бірақ 1970-ші жылдардың ортасында ол афроцентрикалық саясаттан шабыт алған ырғақты терең ұстана бастады. Мұхамута мен Кози топқа қосылған кезде оның жанды музыкасы өзінің "еуропалық сезімталдығының" көп бөлігін жоғалтып, "жеке сололарға қарағанда ритм мен барабанға баса назар аударған терең африкалық нәрсеге, терең африкалық-американдық ырғаққа айналды", - деді Дэвис, бірақ ол әуенді толығымен қабылдамады. "Біз Африкада емеспіз, тек ән-күй ойнамаймыз. Біздің іс-әрекетіміздің бір теориясы бар". Агартаны джаз-рок деп санаған Саймон Рейнольдс The Wire журналында музыка "роктың ең радикалды үш аспектісін: кеңістікті, тембрді және саңылауды қатты күшейтті" деп жазды. Марта Бейлстің пікірінше, ол джаздан тек еркін импровизация элементі бойынша және роктан тек электрониканы және "құлақ қан кетуі" көлемін пайдалану арқылы ғана тартты. Альбом сонымен қатар Дэвистің авангардтық импульстерін және қоршаған орта дыбыстарын зерттеді. Грег Тейттің айтуынша, септа "авангард музыкасының жалпы этностық желісін" құрды, ал Sputnikmusic-тің Хернан М. Кемпбелл олардың "прогрессивті ахуалдарды" зерттегенін айтты, әсіресе жазбаның екінші жартысында; Mojo-дан Фил Александр Агартаны "экологиялық және әлі де соққы, мелодиялық, бірақ де қозу" деп сипаттады және Карльхайнц Стокгаузеннің электрондық эксперименттерін білдіреді.

Динамикасы мен әсерлері

Концерт барысында Дэвис бас немесе қолмен ыммен белгілеп, топқа, әсіресе ырғақ бөлімінде шамамен 50 тоқтатуды немесе үзілісті бағыттады. Бұл аялдамалар спектакльдердің кернеуін босату құрылымында драмалық бұрылыс нүктелері болды, олардың темпін өзгертіп, топтың тыныш өрістер мен қарқынды кульминациялардың арасында ауысуына мүмкіндік берді. Ол сондай-ақ, "жұмылғышты" өзінің Ямаха органынан жуумен араластырды, бұл "жұмылғышты" "жұмылғышты" анықтады деп сенген "жұмылғышты" "жұмылғышты" жүзеге асырды. Лукас Дэвис өзінің джаз карьерасында дамыған динамикасын қолданғанын, бірақ атоналды, дисонантты акордтар мен топтың фанк ырғақтарына қарсы бибоп кернейін ойнауды қоса алғанда, үлкен контрасттармен қолданғанын айтты. "Артық пішіндер мен қатты дыбыс палитрасының бөлігі, қарама-қарсы хордтар мен ырғақты құрылымдар сияқты болды. Кейде біз рок-бэнд сияқты толысқан күйде ән салып, қабырғаларды түгелімен бұзып тастайтынбыз". "Тату" және "Агарта прелюдиясы" сегменттерінде Дэвис кенеттен тоқтап, септаны бірнеше рет бастады. "Тату" әнінің негізгі тақырыбы Кози алғаш рет топқа қосылған кезде баяу темппен ойналған, бірақ олар оны жапондық турне кезінде жылдам ойнаған. Кози Дэвистің өз ойнауымен сололықтарға "ойлар мен идеяларды беру" қабілеті бар екенін айтты. Джон Сведтің айтуынша, "Прелюдия" тақырыбы мұнда бұрынғы орындауға қарағанда көбірек айқын рифтермен және тоналдылықпен ойналған. Музыканың ырғақты бағыты кейде тығыз қабатты перкуссиялық және электронды эффекттермен, соның ішінде қайта-қайта шуылдаған және ұнтақталған дыбыстармен үзілді. Кози бұл дыбыстарды өзінің гитарын сақина модуляторы мен EMS Synthi A арқылы іске қосу арқылы шығарды. Соңғы құрылғы - бұл пернелері мен түймелері бар, бірақ пернетақтасы жоқ алғашқы синтезатор, сондықтан ол дәл биіктігі мен әуенінен гөрі абстрактілі дыбыстарды шығару үшін пайдалы болды. Ол өзінің импровизацияларының эффекттік блогы ретінде қызмет ете отырып, оны Кози әр спектакль кезінде белгілі бір дыбыстық көріністі ұсыну үшін де қолданды. "Біз ғарышқа, су астына немесе африкалықтардың тобы тек әртүрлі дыбыстар ойнаған", - деп түсіндірді ол кейін. Сахнада Кози мбира, клавес, агого қоңыраулары және басқа да бірнеше қол соғу аспаптарын ұстайтын үстел орнатты, ол әр түрлі үзіліс немесе аяқтауды көрсету үшін соққымен соқты. "Мен оларды [бокс] жекпе-жегіндегідей ұрып-соғатынмын! - деп еске алды Кози. Оның синтезаторы кейде Мутамутаның барабан машинасынан шығаратын эксперименталды дыбыстармен өзара әрекеттеседі, мысалы "Ife" сегменті кезінде. Дэвис Жапония турінің демеушісі Ямахадан алғаннан кейін аспапты Мумутеге берді және оған "онымен не істей алатыныңды қара" деді. Мұтамута оны ырғақ жасау үшін пайдаланбастан, барабан машинасын бірнеше түрлі педальдер мен Mu Tron Bi Phase сияқты фазалық ауыстырғыштар арқылы өңдеп, "толық кебелек" деп атаған дыбысты жасады. "Мен сондай-ақ, дыбыс көлемін көтеруге арналған педаль қолданамын, сондықтан мен дыбыстарды ішке және сыртқа шығарамын", - деп еске алады Мумута. "Егер сізге айтылмаса, сіз ритм машинасын естігеніңізді білмейсіз".

Солистер

Дэвистің бұрынғы жазбаларынан айырмашылығы, Агартадағы каденсаларды көбінесе Фортуна мен Кози ойнады. Фортуна сопрано мен альт саксофондар мен флейта арасында ауысып, Гилмор "мазмұн мен құрылым" арқылы өнер көрсетті. Ол Джон Колтрейнге өзінің "A Love Supreme" (1965) кезеңінде өте қарыздар болды. Гилмор Fortune-ның альбомдағы сололарын бағалап, саксофонист "күрделі ырғақты тығыздықта жүзіп, жеке арманға айналатын ұзақ және сымбатты үзілістерге ие болады" деді. Fortune өзінің ең ұзақ альт-саксофон солосын "Right Off" әнінде орындады, ол альбомының екінші дискісін "жегіткіш" сегментте ашты. Гилмор "ұшқан пойыз сияқты ұшып кетеді, онда көріністер терезеден өтіп кетеді қызықты және елеспенді армандарда". Кози Guild S 100 электр гитарында ойнады және Агартадағы импровизацияларында хроматизмді, дисонансты және кері байланыстарды қатты қолданды. Ол перкуссиялық аспаптар үстелінің астында орнатылған бірнеше эффект педалдарын, соның ішінде гитара дыбыстарын бұрмалау үшін фузбокс пен соло кезінде немесе жұмсақ тонды ойнағанда қолданған екі түрлі вах вах педалдарын ауыстырып қолданды. Кози жиі гитараның сырғаларын фретборда әр түрлі орындарға орналастырып, ешқашан стандартты күйде ойнаған емес, кем дегенде 36 түрлі күйлеу жүйесін қолданған, олардың әрқайсысы оның ойнау стилі мен дыбысын өзгерткен. Premier Guitar-дан Тви Глюкиннің айтуынша, оның эксперименталды гитаралық ойнауы блюзге негізделген және агрессивті және "бұлдырлайтын", бірақ "қалай да тыныш" сөздерді білдірді, әсіресе кері байланыспен. Дэвис Козиге өзінің музыкасын электрлік блюз және Джими Хендрикс сияқты дыбыстармен қамтамасыз етуді ұсынды, оның бұрмалауды және Ми-платаның көйлендіруін Кози де қолданады. Чарльз Шаар Мюррейдің айтуынша, ол гитаристтің үнсіз, фри-джаздан шықты сололарын ойдан шығарды, ал Лукас Хендрикстің лирикалық ритм және блюз әндері сияқты орындады; Козидің гитары сол жақ арнаға, Лукастың оң жағына Агартаға бөлінді. Джаз зерттеушісі Стюарт Николсон Дэвис өзінің гитаристерін Хендрикс өз музыкасында зерттеген "гармониялық бұрмалау толқынын" түсінген түрде пайдаланғанын жазды. Мюррейдің пікірінше, альбом оның басқа жазбаларына қарағанда кернейшіге әсерін айқын көрсетті; Николсон оны бірге жазған музыкаға "ең жақын шама" деп қарастырды.

Дәуис кернейде

Девис концертте қысқа және экспрессивті сололардан сентиментальды емес жылауларға ауысты, бұл оның әлі де Хендрикстің 1970 жылғы өліміне қайғырып жатқанын білдірді, деп болжады Мюррей. Сол жылы Дэвис Хендрикс гитарада қол жеткізген регистрді еліктеу үшін кернейіне бекітілген вах вах педальмен ойнай бастады. Педаль The Penguin Guide to Jazz (2006) "армониялық статикалық сызықтағы судың көтерілуі мен төмендеуі" деп сипатталған, бұл Майлзға бір ғана нотада үлкен мелизматикалық вариацияларды жасауға мүмкіндік берді. Дэвис ақырында Филип Фримен "жаңа тон, Агартада естілетін ырғақты, жылтыр дыбыс таспалары" деп атағанды дамытты, онда оның вах вах өңделген сололары жиі "жанарлық ауырсынудың бұрмаланған ағыны" сияқты дүрсілі және меланхолиялық болып естіледі. Дэвис бүкіл концерт бойы кернейін аз ойнады, көбінесе ырғақ бөлімінен жасырын естіледі. Оның Агартадағы болуы Шведтің "музыканттың соңғы шығармасының сезімі мен пішіні, оның жаратушысының өлімінен бұрын эгосыз музыка" деп атағанын көрсетеді. Теодор В. Адорноның Людвиг ван Бетховеннің соңғы шығармаларына берген түсініктемесін негізге ала отырып, Швед "музыканттың шығармаға кіріп кетуі - өлімге бас иіп отыру. Ол соңғы отыз жыл бойы көрген қорқынышты да, қуанышты да оқиғаларды айтып жатқандай болды". Ричард Куктың айтуынша, Дэвистің "Wili (= For Dave) " сегментінен соңғы кернейі "Ағартаның "қара" музыкасының көптеген интерпретацияларына түс берген "қаңырлық, тіпті шаршау сезімін" бейнеледі. Лукастың шоудағы алғашқы және жалғыз солосы "Ife" сегментінде аяқталғаннан кейін, Дэвис "Wili (= For Dave) " бірнеше орган акордымен таныстырды, оның басында Козидің соңғы солосы мен Дэвистің кернейден өткені болды, оны Пол Тинген наразылық және интроспективті деп сипаттады. Оның айтуынша, жанды музыка шоулары әдетте соңғы шыңға жету үшін дамыған, бірақ Дэвистің концерттері "көбінесе энтропияға ұласты". Агартада Тинген "Wili (= For Dave) " әні "келесіден бірте-бірте сарқылып" өшіп бара жатқанда, музыканың үстінде "терең қайғы" күтіп тұрғанын байқады.

Атауы және таңбасы

Ағартаның атауын CBS/Sony жер астындағы утопиялық қалаға сілтеме ретінде ұсынды. Қаланың аңызы - Құр жер теориясының бірнеше шығыс нұсқаларының бірі, ол ежелгі жоғары мәдениеттің бастапқыда Жер бетінде өмір сүргенін, бірақ саяси немесе геологиялық дағдарыс салдарынан төменге қашуға мәжбүр болғанын ұсынды. Миф қаланы құдайлық күш көзі ретінде суреттейді, оның тұрғындары өте рухани, дамыған адамдар деп санайды, олар жерді материализмнен және апаттық оқиғадан кейін бүлдіруші технологиядан құтқаратын. Оны алғаш рет 19-ғасырдағы француз ойшылы Луи Жаколио эфиопиялық билеуші басқаратын жер ретінде ойлап тапты; Александр Сент-Ив д'Альвейдре кейін оны "көктегі сәулелерге ұшырап, жарық пен дыбыстың бір ғана хроматикасына тән нәсілдің барлық көрінетін ерекшеліктерін батырып, перспектива мен акустиканың әдеттегі түсініктерінен ерекшеленді" деп сипаттады. Альбомның көркемдік дизайнын жапон суретшісі Таданори Йокоо жасаған, ол Фестиваль залында өткен концерт алдындағы жылы Агарта және Шамбаланың мифтік патшалығы тақырыбында жібек экранды принттер жасаған; оның Сантананың Лотосы (1974) дизайнында осындай тақырыптар болды. 1970-ші жылдардың басында Йокоо Жапониядағы танымалдылығы артып келе жатқанын байқап, Америка Құрама Штаттарына көшіп барды, онда ол өзінің көбірек шығармаларын жариялады. Жапонияға оралғаннан кейін, оған Дэвис телефон шалып, оның суреттерін көргенін және Агартаның мұқабасын жасауын сұраған. Мұқабаны жасамас бұрын, Йокоо концерттің алдын ала жазылған таспасын тыңдады, ой жүгіртті және Реймонд В. Бернардтың 1969 жылғы "Жынысты жер" кітабын оқыды. Бернард қала Жер ортасындағы үлкен үңгірде өмір сүргенін жазды, онда Атлантиданың жер аударылған тұрғындары оның жойылуынан кейін бас сауғалап, вимана деп аталатын мифологиялық ұшақтарды көлік ретінде қолданған, бірақ Йокоо "Агарта Атлантида сияқты теңіз астында немесе тіпті Джунглиде жасырынған болуы мүмкін деп сенетінін айтты. жоғалған Эльдорадо қаласы ". Йокоо өзінің дизайнында басқа шығыс жер асты аңыздары мен афрофутуризм элементтерін де қолданды. Алғашқы кезде альбомның таңбасын көрген сыншылар оның сол кездегі танымал психоделикалық дәрілерден шыққанын ойлады. Алдыңғы мұқабада Ағартаның құдіретін бейнелейтін, қала көрінісінен көтерілген, қызыл, күн сәулесіндей жалындар мен көк үйлер орналасқан кең пейзажмен дамыған өркениет бейнеленген. Йокоо өзінің бұрынғы жұмыстарында қолданғандай, коллаж, аэрограф және бояу техникасын біріктірді, сонымен қатар Таити мен Нью-Йоркке саяхаттаған кезде жинаған пошта карталарын қолданды; алдыңғы мұқабадағы қала көрінісі оның пошта карталарының бірінен алынған. Артқы жағында су астында қалған, коралл рифтеріне енген, қаладан көтерілген суға түсуші, балық және кальмарның үстінде ұшып жүрген қала бейнеленген. Графикалық дизайнерлер Сторм Торгерсон мен Обри Пауэллдің айтуынша, Йокоо Агарта мен Атлантида арасындағы байланысты көрсету үшін медузалар, коралл рифтері мен ашық түсті балықтарды бейнелеген. Алдыңғы бетіндегі суретте бір бауырымен жорғалаушы жануар бейнеленген. Мәдениет зерттеуші Дагмар Бухвальд бұл суретті Лемурия туралы ұқсас идеяларға сілтеме ретінде түсіндірді; бұл мифологиялық континент Жердің тарихқа дейінгі кезеңінде өмір сүрген және озық өркениетпен мекендеген, кейіннен оның отаны үлкен су тасқынынан жойылғаннан кейін Жердің бетін астына мәжбүрленді. Алмақтың артқы мұқабасында Ағарта үстінде жарыққа шығып жатқан НЛО бейнеленген, ал альбомның ішкі таңбасында қаланың кіреберістері мен құпия туннельдерін күзететін Ағарта супермендері деп аталатын қанатты супер адамдарының суреттері көрсетілген. LP-дің қақпақ мұқабасындағы жазу НЛО мен Агарта супермендерінің арасындағы байланысты түсіндірді: Агартаның Солтүстік Америкадағы шығарылымында Дэвистің АҚШ-тағы лейблі Колумбия рекордссының арт-директоры Джон Берг жасаған әртүрлі көркемдік жұмыс болды. Оның жазуында жазбада жазбаны мүмкіндігінше жоғары дауыспен тыңдауға тиіс екендігі айтылған, ал аранжировкалар Дэвиске берілген. Ол шығарылғаннан кейін, Мацеро Колумбияның бухгалтерлік бөлімінен трубашыға әр ретке $ 2,500 өтемақы төленгені туралы шағым алды, бұл музыканың ешқайсысы реттелгендей естілмейтінін дәлелдеді.

Шығару

Фестиваль залындағы жазбаларды шығару үшін дайындауда Макеро оларды алдын ала жазылған бөліктермен өңдеуден және біріктіруден бас тартты, бұл Дэвистің электрлік дәуіріндегі альбомдарына әдеттегі тәсілінен ауытқыды. Кейінірек продюсер Musician журналына "япондықтар менің ғарышқа ұшып кетуімді қатты қалаған" деп түсіндірді. Олар екі қос альбом ретінде шығарылды Агарта, түстен кейінгі концерт, алғаш рет 1975 жылы тамызда Жапонияда, кейіннен 1976 жылы Солтүстік Америкада шығарылды; кешкі шоу 1976 жылы Пангея ретінде тек Жапонияда шығарылды. Ағарта бірнеше рет қайта шығарылды. 1991 жылдың қаңтар айында Колумбия оны АҚШ-та CD-де қайта шығарды, онда Тингеннің ремастері болды. "Егер CD-дискімен таныссам, бұл альбом маған ешқашан ұнамайтын болар еді", - дейді ол. Кейін Sony компаниясы "Ағартаны" Жапониядағы Davis қайта шығару науқанының және Master Sound сериясының бір бөлігі ретінде Super Bit Mapping көмегімен жақсартылған дыбыспен қайта өңдеді. 1996 жылғы жапондық CD басылымында соңғы жолдың соңына тоғыз минут атмосфералық кері байланыс, перкуссия және синтезатор дыбыстары қосылды. Альбомның тағы бір ремастері Нью-Йорктегі Battery Studios-та Марк Уайлдер мен Мария Триананың инженерлік жұмысымен жасалды. Ол АҚШ-та 2009 жылы қол жетімді болды, онда Агарта Sony Legacy тапсырысы бойынша Miles Davis: The Complete Columbia Album Collection қорапшасының бөлігі ретінде шағын LP репликасы мұқабасында қайта шығарылған 52 альбомның бірі болды. Тингеннің айтуынша, бұл басылым "бұрынғы CD-ден жүн жамылғы алынып тасталғандай" естілді, әсіресе миксте үнсіз естілген Козиді анықтайды. Ол әлі де бас баспалдағы аз деп тапты, ол оны бастапқы мастер-таспаларға жатқызды: "LP нұсқасында бас баспалдағы көп емес еді, бірақ мен мұны әрқашан LP кесуіне байланысты деп ойладым: альбомның ұзындығы бар саңылаулар бас баспалдақ туралы ақпаратты аз ұстай алады ".

Қабылдау

Фестиваль залында өткен концерттің өзі Осакадағы көрермендер арасында үлкен қызығушылық туғызды. "Мен олардың не істемекші болғанын білмедім", - деп есіне алды Хендерсон. "Олар бізді концерт кезінде де тірідей қол шапалақтады". Алайда, музыка коммерциялық нарыққа нашар аударылды, өйткені Агарта "FM эфиріне, биге немесе пассивті тыңдауға" жарамсыз болды, Николсонның сөзімен. LP-нің танымал музыка жарнамасында жалғыз пайда болуы 1976 жылы сәуірде американдық Billboard жарнамасында болды, онда ол бес апта бойы 168 орынға жетті.

Сыни пікірлер

Ағарта кәсіби сыншылармен де сәтті болмады. Роберт Кристагаудың айтуынша, бұл Дэвистің 1970-ші жылдардағы қос альбомдарының ең көп таралған альбом болып шықты. The Strangers Dave Segal бұл альбомы әрқашанда ең көп бөлінген жазбалардың бірі болды деп мәлімдейді, ол сыншылар мен суретшінің негізгі аудиториясына 1975 жылы Лу Ридтің Metal Machine Music альбомындағыдай сынға ұшырады. Роберт Палмер 1976 жылы сәуірде "Нью-Йорк Таймс" газетіне берген рецензиясында Агартаның ұзақ уақыт бойы "бір аккордты, шалаң-шұлақ дыбыстарды", бірікпеген дыбыстарды және жапондық инженерлік техниканың мінсіздігін анық көрсететін баналды сапамен бүлінгенін айтты. Ол Дэвистің вах вах педальді қолдануы оның ноталарды фразелеу қабілетін бұзады деп шағымданады және септаның "рок стандарттары бойынша" нашар естілетінін, әсіресе Козидің гитарасы "шулы машина жасау цехы сияқты ыңқылдап, шуылдап" Лукасты фондық рифтерге қалдырады. Jazz Forum сыншысы Анджей Трзасковский Fortune-ның жақында жазылған жалғыз джаз музыканты болып көрінетінін, оның сололары жиі мінсіз болып көрінетінін, ал Дэвис, Лукас және Козидің орындауларын кемсіткенін, оның гитарасы мен синтезатор әсерлері ол үшін мүлдем қатыгез деп тапқан. Трзасковскидің пікірінше, жеке сегменттер тұтастай бірікпейді және гитаристердің клишелі "рок фразеологиясы" кедергі келтіреді, олардың ақыл-ойы, үйлесімділігі және дәмі жоқ. Джаз сыншысы Ян Карр альбомды "дыбыстың бірқалыптылығынан зардап шегеді" деп ойлады, ол көбінесе Лукас пен Козидің үздіксіз гитарада ойнауына байланысты. Топтың қарқынды ырғақтарымен қатар Дэвистің кернейі шаршап, күйзеліп, Каррға сәйкес келмейтіндей естіледі. Жалпы, ол музыканы "батысқа жатпайтын, тым көп ырғақ пен жеткілікті құрылым жоқ" деп есептеді. Гари Гиддинс The Village Voice газетінде Агартаның ашулы сын-пикірімен бөлісті. Ол Дэвисті "жаман жазба" ғана емес, сонымен қатар "қайғылы" деп атаған музыкалық қатысуын нығайта алмағаны үшін айыптап отырды. Гиддинс ойлауынша, кернейші "бэкбитті пайдаланбайды, оған бой алдырады, ал ең нашар салдары содан туындайтын бірқалыптылық емес, теориялық тұрғыдан сололық өз пайдасына айналдыра алады". Оның пікірін жариялағаннан бірнеше күн өткен соң, оған үлкен мақталы шүберектер, өнеркәсіптік тазалау төсемдері және "Келесі рет Майлз Дэвис туралы пікір жазғанда, басыңызды тазалаңыз" деген хабарлама келді. Ағартаға қазіргі заманда оң пікірлер айтылды. The Boston Globe газетінің Нейтан Кобб 1976 жылы бұл жазбаны оң бағалап, оны "70-ші жылдардың отты дауыл" деп атады. Соңында ол Дэвисті "басқаларды электронды джаз-роктың белгісіз сулары арқылы алып жүретін адам" деп бағалады. DownBeat-та Гилмор екі дисктің әрқайсысын ашатын тоқал сегменттерде топтың ең жақсы естілетінін айтты, онда Козидің айбынды импровизациялары "баяу өрістерде жоқ таңғажайып эмоционалды өлшемге қол жеткізеді", ол Дэвистің elegiac трубасының ойнауымен әлі де құтқарылады деп сезінді. Ол альбомға бестің төрт жұлдызынан төрт жұлдыз берді. Лестер Бангс Агартаны нақты бағалау өте қиын деп тапты, бірақ сол кезде шығарылған басқа музыкаларға қарағанда қызықты болды. Ол "Фонограф рекорд" журналында Дэвистің жаңа музыкасы оның жүрегінің бір кездегі жарқын "эмоционалдық қабілеттері" "үлкен, мүмкін төзімсіз азаптан" талқандалғанның нәтижесі деп жазды. Ол былай деп жалғастырды:

Кейінгі оқиғалар мен мұра

Екінші Осака концертіне (Pangea-да түсірілген) топтың энергия деңгейі айтарлықтай төмендеді, ал Дэвис әсіресе жоқ болып шықты. Мұхаммедтің айтуынша, "оның денесі кешке ауырып кетті, сондықтан оның күш-жігерінің айырмашылығын естисіз". Жапониядан оралған соң, кернейші қайтадан ауырып, үш ай бойы ауруханада жатты. Ол топпен тағы бірнеше шоулар мен студиялық сессиялар өткізді, бірақ денсаулығы нашарлады; олардың соңғы шоуы 1975 жылы 5 қыркүйекте Централь Паркте Дэвис сахнадан шығып, ауырсынудан жылай бастағанда кенеттен аяқталды. Дэвис көп ұзамай зейнеткерлікке шықты физикалық, рухани және шығармашылық шаршауды атап өтіп және келесі бірнеше жыл бойы оқшау адам ретінде өмір сүрді, көбінесе депрессия мен одан әрі медициналық емдеумен күресті. 1980 жылы өзінің жазба карьерасын қайта бастағаннан кейін, ол 1970 жылдары ұстанған бағытынан бас тартып, оның орнына 1991 жылы қайтыс болғанға дейін көпшілікке жеңіл әрі әуенді фьюжн стилін ойнады. Ол қайтыс болғаннан кейін бір күн өткен соң Праганың Вацлав алаңында AghaRTA Jazz Centrum ашылды, бұл кішкентай джаз клубы, ол әр түн сайын концерттер мен жергілікті және халықаралық актілердің жыл сайынғы фестиваліне арналған.

Қайта бағалау

Агарта 1980 жылы Дэвис джаз сахнасына оралғаннан кейін сыншылардың оң бағасын алды. Оның 1973-1975 жылдардағы тобының деректерін қамтитын альбомдардың ішінде көптеген сыншылар оны ең жақсы деп санайды. Гиддинс үшін бұл оның сүйікті альбомдарының бірі болды. Ол оның драмалық элементтерін, аяусыз шиеленісті және Фортуна мен Козидің мансабының ең жақсы орындалуларын қайта бағалады. "Әдетте, музыканың өзі сиқыршының қызметін бейнелемейді", - деді ол кейін. Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981) журналында Christgau Агартаны Дэвистің Джек Джонсоннан кейінгі ең үздік музыкасы деп қараған. Ол оны "ашулы, ажыратылған, фанки" деп атады. Бұл жетілік виртуоздық өнер көрсетуде, әсіресе Фостердің "жақсылықсыз шоуы" мен Фортунаның өнер көрсетуі, оны осы онжылдықта Дэвис альбомында ең жақсы жырлы тындырма деп санайды. The Rolling Stone Album Guide (1992) журналында трубашының 1970-ші жылдардағы концерттік жазбаларына тоқталып, Дж.Д.Консидин Ағартаның "бірінен соң бірі батыл, поэтикалық, гипноздық және абразивті" музыкасы уақыт өте келе жақсы шыдады деп мәлімдеді. Дэвис биографы Джек Чемберс оның басқа электрлік альбомдарының көпшілігіне қарағанда әлдеқайда жақсы екенін дәлелдеді және "Майша" және "Джек Джонсон" сегменттері "көптеген адамдар Дэвис бақылаудан айырылды деп ойлаған музыкалық күштерді сиқырлы түрде назарға алды" деп сенді. Девис вах вах дыбысын бұрын сәтсіз эксперимент ретінде қолданғанмен, Ричард Кук пен Брайан Мортон эффекттер педалының Дэвиске Агартада ерекше батыл ойнауға көмектескеніне сенді. Кук оны Дэвистің ең жақсы шығармаларының бірі деп атады және ол Bitches Brew (1970) альбомында зерттей бастаған музыканың шыңы деп атады. "Эпикалық" дыбыс пен ауқымына ие болған кезде, Агарта сонымен қатар "ұлы топтың жазбасы" деп санайды: "Дейвис тек егжей-тегжейлі мәліметтерді ғана қосқанмен, ол әлі де өз адамдарынан ерекше өнер көрсетті". Тингеннің ойында ол Дэвистің электр зерттеулерінің "жоғарғы платосын" білдіреді. Ол Дэвиске топқа үнемі өзара әрекеттесуге мүмкіндік бергендіктен, музыка "органикалық және сұйық сапаны" көрсетеді, сондай-ақ текстуралар, ырғақтар, тембрлер мен көңіл-күйдің Dark Magus-қа қарағанда үлкен түрін көрсетеді. Генри Кайзер оны джаздың электрлік дәуірінің ең жақсы ансамбльдік қойылымы деп атады, ал Стив Холтжи MusicHound Jazz (1998) атты еңбегінде Дэвиске "жақсылық пен жанды жарып тастайтын қызулықтың сәттерін" мүсіндеу үшін альбомның "батырларын" жүргізгені үшін құрмет көрсетті. All Music Guide to Jazz (2002) журналында Том Юрек альбомды "бүгінгі күнгі ең үздік электрлік фанк-рок джаз пластинкасы" деп санайды және "жазылған музыканың канонында Агарта сияқты ештеңе жоқ" деп мәлімдеді.

Ықпал

Дэвистің танымал емес пластинкаларының бірі болғанына қарамастан, "Агарта" оның мансабындағы британдық джаз, жаңа толқын және панк-рок өнерпаздарына, соның ішінде гитаристер Роберт Куин және Том Верленге әсер еткен кезеңге жатады. Ол музыканттардың ұрпағын дәл аспаптар мен композицияларға қарағанда, катартистік ойнауға назар аударуға талпындырды. Куинді әсіресе Козидің электрлі гитара дыбыстары қызықтырды; 1977 жылы Куиннің Voidoids тобымен бірге өнер көрсеткен Бангс "Ол Агартадан ұрлайды! Ол оны іске асырады!" Содан бері жазушылар Козидің альбомдағы ойнау сапасы мен түпнұсқалығын мақтады, оны гитара шеберлігі мен контрасты үшін стандарт ретінде қарады. Джаз сыншысы Билл Милковски оның экскурсивті стилін "оның бүкіл "ауру" гитара ойнау мектебін тудыруы" деп бағалады және Фортунаның сакссофон саптарының комбинациясы Фостер, Хендерсон және Лукастың синкопацияланған саптары Стив Коулман мен Грег Осбидің M Base эксперименттерінен 10 жыл бұрын болды. Тинген онжылдықтар өткеннен кейін естігенде, Козидің сололары таңғажайып ашылған және дамыған деп тапты: "Кейде күркіреген, қамалған жолбарыстай бұрыштардың әр бұрышынан жүгіріп, кейде құс сияқты ұшып, кейде әуесқойлықпен абстрактілі, кейде әсем әуенді және жұмсақ, оның электр гитарасы туралы идеясы аспапта ойлап табылған ең түпнұсқалардың бірі". Кристагау пікірінше, бірінші жолдың екінші жартысында шығарған дыбыстар "жаз" "рок" контекстінде естілген ең керемет еркін импровизацияны қамтиды". Николсонның айтуынша, Агарта және басқа да джаз-рок жазбалары, мысалы Emergency! (1970) Тони Уильямс Lifetime журналы бұл жанрдың "жаңа музыкалық тілге, бұрын болған кез келген дыбыс пен конвенциялардан мүлдем тәуелсіз жанрға" қарай өркендеп келе жатқанын айтты. Бұл даму 1980 жылдары джаздың коммерциализациясымен бірге азайды, бірақ Агарта 1990 жылдары, әсіресе эксперименталды рок жанрындағы суретшілер үшін маңызды және ықпалды рекорд болып қала берді. Ол ағылшын музыканты Ричард Х. Кирктің сүйікті альбомдарының біріне айналды, ол оны Крис Уотсонның лофтінде жұмыс істеген кезде жиі ойнағанын еске алды. "Мен бұл альбомның адамдарды қалай ашуға болатынын көре аламын, бірақ мен үшін бұл импровизациямен өте жақсы ілмектер болды және ашылып, одан әрі минималды болады", - деді Кирк кейін The Quietus-қа. On the Corner-мен бірге, ол Beastie Boys-тің 1994 жылғы Ill Communication альбомына үлкен әсер етті. 1998 жылы композитор және оркестр жетекшісі Дэвид Санфорд Принстон университетінде композиция бойынша докторантура студенті ретінде Агарта туралы диссертациясын аяқтады. Ол бұл альбом джаздың "өзін дамытатын немесе жаңғыртатын" сыртқы әсерлердің түрлерін қалай пайдаланғанын көрсетті деп мәлімдеді. Бірнеше жылдан кейін берген сұхбатында Санфорд бұл "жаздың шеттеріне" кеткен маңызды жұмыс екенін және басқа музыканың көпшілігі зерттемеген жер екенін айтты. Визуалды суретші Артур Джафа, бастапқыда Агартаға тартылған жанкүйерлер ұрпағы арасында, кейіннен альбомды өзінің цифрлық анимациялық AGHDRA (2021) фильмінің негізгі әсері ретінде пайдаланды. Бұл африкалық-америкалық тәжірибедегі травма туралы абстрактілік ой жүгірту, ол жарылып жатқан теңіздің бейнелері арқылы және Дэвистің эксперименталды дыбыстары мен аранжировкаларын еске түсіретін саундтрек арқылы білдірілді.

Трек тізімі

Ақпарат әр басылымның қосымша жазбаларынан алынған.

Жолдар жазбалары

Барлық тректер Майлс Дэвистің композиторы ретінде есептелді. Пол Тингеннің айтуынша, Master Sound басылымының бірінші дискінің бірінші трекінде көрсетілген уақытта орындалған келесі композициялар бар: "Тату" (0:00) және "Агарта прелюдиясы" (22:01); екінші дискінің бірінші трекінде "Right Off" (0:00), "So What" (16:42), "Ife" (17:23) және "Wili (= For Dave) " (43:11). Брайан Пристлидің Дискографиясына сәйкес, Иан Каррдың Майлс Дэвис: Биографиясына (1982) қосылған, "Интерлюд" және "Джек Джонсонның тақырыбы" деген жолдар Диск лейблінің трек-тізбесінде және Агартаның барлық басылымдарының линерингіде кері аударылды; "Джек Джонсонның тақырыбы" екінші жазбаның А жағына, ал "Интерлюд" екінші жазбаның Б жағына сілтеме жасау үшін жасалды.