Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Agharta - 1975 жылы америкалық джаз трубашы, композитор және оркестр жетекшісі Майлз Дэвистің екі альбомы. Албомды жазған кезде Дэвис 48 жаста болатын және жас рок тыңдаушыларын өзінің радикалдық электрлік фьюжн музыкасымен тартып, джаз қауымдастығындағы көптеген адамдарды аластатты. Әр түрлі топтармен тәжірибе жүргізгеннен кейін, ол 1973 жылы тұрақты концерттік топ құрды және келесі екі жыл бойы денсаулықтың нашарлауынан және есірткілерді қолданудан туындаған эмоционалдық тұрақсыздықтан физикалық ауыртпалықтарға қарамастан, үнемі гастрольдерге шығады. 1975 жылы Жапонияның үш апталық гастролі кезінде кернейші 1 ақпанда Осакадағы Фестиваль залында екі концерт берді; түстен кейінгі шоу Агартаны шығарды, ал кешкі шоу келесі жылы Пангея ретінде шығарылды. Девис концертте септаны басқарды; саксофонист Сонни Фортуна, бассист Майкл Хендерсон және гитарист Пит Кози рифтер, электронды эффекттер, кросс-биттер және ритм секциясының фанк-гривтері барабаншы Ал Фостер, гитарист Реджи Лукас және перкуссионист Джеймс Мутахуэльдің тығыз фонында импровизациялау үшін орын берілді. Дэвис олардың ырғақты және музыкалық бағытын қол және бас ым-ишараларымен, вах вах өңделген кернейінде ойнаған сөз тіркестерімен және бірге жүретін электрондық органнан ұшқырлармен басқарады. Әннің дамуы оның композициялық негізі жоқ деген түсініспеушілікке әкелді, ал оның қараңғы, ашулы және қараңғы музыкалық қасиеттері сол кездегі оркестрдің эмоционалдық және рухани күйінің көрінісі ретінде қаралды. Агарта алғаш рет 1975 жылы тамызда CBS / Sony компаниясы Жапонияда шығарды, Дэвис денсаулығы нашарлау мен шаршаудан уақытша зейнеткерлікке шыққанға дейін. Жазушы компанияның ұсынысы бойынша, оны аңызға айналған жер асты қаласына байланысты атады. Дэвис жапон суретшісі Таданори Йокооға өнер туындысын жасауды тапсырды, ол Шығыс жер асты аңыздарынан, афрофутуризмнен және уфологиядан шабыт алған элементтермен дамыған өркениеттің қала көрінісін бейнеледі. 1976 жылы Солтүстік Америкада Columbia Records компаниясы шығарған альтернативалық мұқабасы шығарылды. Ағарта - өте жік салатын жазба, Дэвистің джаз аудиториясына қарсы шықты және қазіргі сыншылар оны кеңінен сынға алды; сыншылар музыканы бүлдіршік деп тапты және Козидің қатты гитаралық дыбыстары мен Дэвистің тар тарқайтын трубасының ойналуына шағымданды. Алайда, кейінгі жылдары оң бағаланды, өйткені жас музыканттардың ұрпағы топтың абразивті музыкасы мен катарцистік ойнауына, әсіресе Козидің әсерлері еркін импровизацияға толы. Содан бері Агарта маңызды джаз-рок пластинкасы, драмалық динамикалық топтық орындау және Дэвистің 1960-шы жылдардың аяғы мен 1970-ші жылдардың ортасына дейінгі электрлік кезеңінің шыңы ретінде қарастырылды.
Agharta is a 1975 live double album by American jazz trumpeter, composer, and bandleader Miles Davis. By the time he recorded the album, Davis was 48 years old and had alienated many in the jazz community while attracting younger rock audiences with his radical electric fusion music. After experimenting with different line ups, he established a stable live band in 1973 and toured constantly for the next two years, despite physical pain from worsening health and emotional instability brought on by substance abuse. During a three week tour of Japan in 1975, the trumpeter performed two concerts at the Festival Hall in Osaka on February 1; the afternoon show produced Agharta, and the evening show was released as Pangaea the following year. Davis led a septet at the concert; saxophonist Sonny Fortune, bassist Michael Henderson, and guitarist Pete Cosey were given space to improvise against a dense backdrop of riffs, electronic effects, cross beats, and funk grooves from the rhythm section – drummer Al Foster, guitarist Reggie Lucas, and percussionist James Mtume. Davis controlled their rhythmic and musical direction with hand and head gestures, phrases played on his wah wah processed trumpet, and drones from an accompanying electronic organ. The evolving nature of the performance led to the widespread misunderstanding that it had no compositional basis, while its dark, angry, and somber musical qualities were seen as a reflection of the bandleader's emotional and spiritual state at the time. Agharta was first released in Japan by CBS/Sony in August 1975 just before Davis temporarily retired due to increasingly poor health and exhaustion. At the record label's suggestion, it was titled after the legendary subterranean city. Davis enlisted Japanese artist Tadanori Yokoo to design its artwork, which depicted the cityscape of an advanced civilization with elements inspired by Eastern subterranean myths, Afrofuturism, and ufology. An alternate cover was produced for its 1976 release in North America by Columbia Records. A highly divisive record, Agharta further challenged Davis' jazz audience and was widely panned by contemporary critics; reviewers found the music discordant and complained of Cosey's loud guitar sounds and Davis' sparse trumpet playing. It was reevaluated positively in subsequent years, however, as a generation of younger musicians was influenced by the band's abrasive music and cathartic playing, particularly Cosey's effects laden free improvisations. Agharta has since been viewed as an important jazz rock record, a dramatically dynamic group performance, and the culmination of Davis' electric period spanning the late 1960s and mid 1970s.
Өмірбаян
1970 жылдардың басында Майлс Дэвис 1950-1960 жылдары танымал болған джаз музыкасынан түбегейлі өзгеше бағыттарды зерттеуді жалғастырды. Карьерасының осы электрлік кезеңіндегі музыка оны рок, фанк, африкалық ырғақтармен, электронды музыка технологиясымен және электр аспаптарында ойнаған музыканттардың әрдайым өзгеріп отыратын құрамымен тәжірибеден өткізді. Тромпеттер жас аудиторияны өзіне тартты, өйткені оның фьюжн музыкасы радикалды және абстрактілірек болды, ал джаз сахнасындағы ескі тыңдаушылар, музыканттар мен сыншылар оны сатылып кетті деп айыптады. 1972 жылы On the Corner альбомын жазғаннан кейін Дэвис терезеде орындауға көбірек көңіл бөле бастады, студияда тек кейде-ақ жұмыс істеді; 1974 жылы Big Fun және Get Up with It альбомы 1969 және 1974 жылдар аралығында жасаған жазбаларын жинақтады. 1973 жылы Дэвис өзінің тобының көпшілігін құрды, басист Майкл Хендерсон, гитаристер Пит Кози және Реджи Лукас, барабаншы Ал Фостер, перкуссионист Джеймс Мутамута және саксофонист Дейв Либман; Либман келесі жылы топтан шығып, оның орнына Сонни Фортуна келді. Лукас, Фостер және Мумута топтың ырғақ секциясы ретінде жұмыс істеді, ал Кози, Хендерсон және Фортуна солошылар ретінде импровизациялау үшін орын берілді. Олардың концерттері рок орындарында және фестивальдарда жиі ойналатын Дэвис пен оның жанкүйерлері үшін жаңа музыкалық идеяларды және электрондық жабдықтарды пайдаланудың жолдарын сынап көруге мүмкіндік болды. Дэвис екі жыл бойы қажырлы турнеде болды, ол қатты физикалық ауырсыну мен жүріп-тұру қиындықтарын болды, ол серпалы жасушалы анемиядан келген буындардағы ауырсынудан, 1972 жылғы автокөлік апатынан кейін қатты зақымдалған аяқ-қолдардың және сол жамбасында остеопороздан туындаған, ол он жыл бұрын операция жасалды. Оның кеудесінде де түйіндер пайда болды, сондықтан ол жиі тыныға алмайтын, әсіресе керней тартқанда. Ауырсынуды басу үшін ол өзін-өзі емдеуге, ауырсынуды басуға, кокаин мен морфинді қабылдауға тәуелді болды, бұл оның алкоголь мен рекреациялық есірткі қолдануымен бірігіп көңіл-күйінің өзгеруіне әкелді; ол кезекпен өзін осал және жауыз сезінеді. 1974 жылдың соңында DownBeat журналының оқырмандар арасында жүргізілген сауалнамада оның беделі төмендеп кеткенін дәлелдеді. Ол өзінің турнелік кестесін сыншылар мен жеке қиындықтарға қарамастан, белсенді түрде жалғастырды. Хендерсонның айтуынша:
In the early 1970s, Miles Davis continued exploring directions radically different from the jazz music that made him renowned in the 1950s and 1960s. The music from this electric period in his career found him experimenting with rock, funk, African rhythms, emerging electronic music technology, and an ever changing lineup of musicians who played electric instruments. The trumpeter attracted younger audiences as his fusion music became more radical and abstract while alienating older listeners, musicians, and critics in the jazz scene who accused him of selling out. After recording his 1972 On the Corner album, Davis began to focus more on performing live, working in the studio only sporadically and haphazardly; the 1974 releases Big Fun and Get Up with It compiled recordings he made between 1969 and 1974. By 1973, Davis had established most of his band's line up, a septet featuring bassist Michael Henderson, guitarists Pete Cosey and Reggie Lucas, drummer Al Foster, percussionist James Mtume, and saxophonist Dave Liebman; Liebman left the group the following year and was replaced by Sonny Fortune. Lucas, Foster, and Mtume functioned as the band's rhythm section, while Cosey, Henderson, and Fortune were given space to improvise as soloists. Their concerts – played frequently at rock venues and festivals – became opportunities for Davis and his sidemen to test new musical ideas and ways to exploit electronic equipment. Davis toured relentlessly for two years while tolerating intense physical pain and difficulty walking, caused by joint pain from sickle cell anaemia, badly damaged ankles after a 1972 car wreck, and osteoporosis in his left hip, which had been operated on a decade earlier. He had also developed nodules on his larynx that often left him short of breath, especially when playing the trumpet. To numb the pain, he became increasingly dependent on self medicating with painkillers, cocaine, and morphine, which combined with his alcohol and recreational drug use led to mood swings; he would by turns feel vulnerable and hostile. By the end of 1974, a disappointing showing in DownBeat magazine's readers poll reinforced to Davis that his reputation had diminished. Unfazed by detractors and personal troubles, he kept his touring schedule intense. As Henderson recounted:
Жапония сапары
1975 жылы 48 жастағы Дэвис үш апталық Жапония сапарына аттанды. 22 қаңтар мен 8 ақпан аралығында ол үлкен залдарда 14 концерт берді. Жапондық сыншы Кейдзо Такада сол кезде Дэвис өзінің "маңызды және энергикалық" тобымен Дьюк Эллингтонның оркестрі сияқты жетекшілік ететінін айтты: "Майлз ер адамдарды басқару және олардың жасырын талантын ашудың дарынды болуы керек". Тур барысында Дэвис пневмониямен ауырады және қан кетуі бар жарасы нашарлап, оның жамбасы кейде және күтпеген жерден соқпағынан шығып кетеді. Аяқтарының ауырғанынан трубасының дыбысын және эффект педалдарын жұмыс істей алмай, ол орындалу кезінде аяғын қолдап, оларды басып отыратын. Ауырсынуды жеңілдету үшін ол кодеин мен морфинді қолданды, темекі тартты және Heineken сырасын көп ішті. Бірнеше рет Дэвис бір күнде екі концерт өткізді, мысалы, 1 ақпанда Осакадағы фестиваль залында. Фестиваль залында өткен концерттерді Жапонияның CBS/Sony лейблі Тео Макероның бақылауымен жазды. "Япониялықтар өте әдемі еді", - деп еске алды Хендерсон концерттерден кейін. "Олар костюмдері мен галстуктерімен кіріп келді, біз миллиондаған күшейткіштермен олардың төбесін өртеп жібердік".
In 1975, the 48 year old Davis embarked on a three week tour of Japan. Between January 22 and February 8, he played 14 concerts in large hall venues to capacity crowds and enthusiastic reviews. Japanese critic Keizo Takada said at the time that Davis is leading his "magnificent and energetic" band just as Duke Ellington had his orchestra: "Miles must be the genius of managing men and bringing out their hidden talent." Throughout the tour, Davis was sick with pneumonia and a bleeding ulcer that grew worse, while his hip occasionally and unpredictably slipped out of its socket. Unable to work his trumpet's volume and effects pedals because of the pain in his legs, he would go down on his knees to press them with his hand during performances. To relieve his pain and perform, he used codeine and morphine, smoked, and drank large quantities of Heineken beer. On several occasions, Davis was able to play two concerts in one day, as he did on February 1 at the Festival Hall in Osaka. The Festival Hall performances were recorded by Japan's CBS/Sony record label under the supervision of Teo Macero, Davis' producer of 15 years. "The Japanese people were very beautiful", Henderson recalled from the concerts. "They came in with their suit and ties on and we proceeded to blow the roof off the suckers with a million amplifiers."
Құрамы мен орындалуы
Кешкі концерттің екі сетінің біріншісі үшін топ "Тату", "Ағарта прелюдиясы" және "Маиша" (Get Up with It) композицияларын орындады, бұл Ағартаның алғашқы музыкалық дискін құрады. "Right Off" (Дэвистің 1971 жылғы Jack Johnson альбомынан), "Ife" (Big Fun) және "Wili (= For Dave) " әндерінің екінші сеті екінші дискке енген; "Right Off" және "Ife" сегменттерінің арасында, топ Хендерсон остинто ойнауға кіріскеннен кейін 41 секунд бойы "So What" (Kind of Blue альбомынан) әнінен үзінді жасады. Бұл шығармалар "Ағарта" альбомында "Прелюдия" және "Интерлюдия" сияқты жалпы жол атаулары берілген медли түрінде орындалды. 1970 жылдары басқа концерттік релиздерінде сияқты, Дэвис жеке композицияларды трек-тізімде көрсетуден бас тартты, өйткені ол сыншылар мен басқа тыңдаушылар абстрактілі музыкалық талдауға беріліп, музыканың ішкі мағынасын жиі елемеді деп сезінді. "Мен ештеңе істемеймін, оған түсіндірме қажет емес", - деді ол кейін Леонард Федрге. Музыка ғалымдары Дэвис зерттеушісі Энрико Мерлин "кодталған сөз тіркестері" деп атаған, Дэвис бір сегменттің аяқталуын білдіру үшін кернейде немесе органда ойнаған және топты келесі бөлімге бағыттаған. Мерлиннің айтуынша, ол алғаш рет 1959 жылы "Flamenco Sketches" жазған кезде осындай белгілер мен модуляцияларды қолданған. Агартада көрсетілген шығармалар топтың әдеттегі тізімінің бөлігі болды, бірақ олардың әрқайсысының орындалуы кейде концерттен концертке танымастай өзгерді. Бұл трек атауларымен бірге музыка негізінен немесе толығымен импровизацияланған және құрылымдалмаған деген қате түсінікке әкелді. Лукас әр спектакльді " өте нақты композициялық негізбен " бастағанын түсіндірді, содан кейін оны жоғары құрылымдалған, бірақ " өте еркін жолмен " дамытады; мысалы, "Right Off" сегменті түпнұсқалық жазбаның Е жазықтығынан импровизацияланды. Дэвис топқа бірнеше минут бойы әр мүшесі әр түрлі уақыт сигнатурасында орындаған әр түрлі өзгерістермен бір аккордты ойнатуды тапсырды; Фостер ортақ уақытта ойнаған болуы мүмкін, ал Мумута қос метр немесе жетілік уақытта ойнаған болуы мүмкін, ал гитаристер мүлдем басқа темппен ойнаған. "Біз осы бір аккордпен жұмыс істеп жатқан күрделі заттар көп", - деп атап өтті Дэвис. Лукастың көзқарасы бойынша, бұл "құрылымдық импровизация" ырғақ секциясының арасындағы маңызды өзара әрекеттесуге әкелді және топқа "сололарда ойналған ноталардан гөрі көп нәрсені импровизациялауға мүмкіндік берді; біз бүкіл әнді алға қарай импровизацияладық". Пангея мен Dark Magus сияқты Ағарта септасын көрсететін басқа екі концерт альбомдары Амири Барака Дэвистің минимализмге деген сүйіспеншілігін көрсетті. Ол мелодиялық және гармониялық конвенцияларды тастап, рифтерге, кросс-ритмдерге және фанк-гривтерге солошылардың импровизациялауына арналған фон ретінде пайдаланды. Дэвис өзінің бүкіл мансабында қарапайым композицияларды артық көрген, бірақ 1970-ші жылдардың ортасында ол афроцентрикалық саясаттан шабыт алған ырғақты терең ұстана бастады. Мұхамута мен Кози топқа қосылған кезде оның жанды музыкасы өзінің "еуропалық сезімталдығының" көп бөлігін жоғалтып, "жеке сололарға қарағанда ритм мен барабанға баса назар аударған терең африкалық нәрсеге, терең африкалық-американдық ырғаққа айналды", - деді Дэвис, бірақ ол әуенді толығымен қабылдамады. "Біз Африкада емеспіз, тек ән-күй ойнамаймыз. Біздің іс-әрекетіміздің бір теориясы бар". Агартаны джаз-рок деп санаған Саймон Рейнольдс The Wire журналында музыка "роктың ең радикалды үш аспектісін: кеңістікті, тембрді және саңылауды қатты күшейтті" деп жазды. Марта Бейлстің пікірінше, ол джаздан тек еркін импровизация элементі бойынша және роктан тек электрониканы және "құлақ қан кетуі" көлемін пайдалану арқылы ғана тартты. Альбом сонымен қатар Дэвистің авангардтық импульстерін және қоршаған орта дыбыстарын зерттеді. Грег Тейттің айтуынша, септа "авангард музыкасының жалпы этностық желісін" құрды, ал Sputnikmusic-тің Хернан М. Кемпбелл олардың "прогрессивті ахуалдарды" зерттегенін айтты, әсіресе жазбаның екінші жартысында; Mojo-дан Фил Александр Агартаны "экологиялық және әлі де соққы, мелодиялық, бірақ де қозу" деп сипаттады және Карльхайнц Стокгаузеннің электрондық эксперименттерін білдіреді.
For the first of the afternoon concert's two sets, the band performed the compositions "Tatu", "Agharta Prelude", and "Maiysha" (from Get Up with It), making up Aghartas first disc of music. The second set performances of "Right Off" (from Davis' 1971 Jack Johnson album), "Ife" (from Big Fun), and "Wili (= For Dave)" spanned the second disc; between the "Right Off" and "Ife" segments, the band improvised a passage based on "So What" (from the 1959 album Kind of Blue) for 41 seconds after Henderson started to play its ostinato. The pieces were performed in medleys, which were given generic track titles on Agharta, such as "Prelude" and "Interlude". As with his other live releases in the 1970s, Davis refused to have individual compositions specified in the track listing because he felt critics and other listeners often overlooked the music's intrinsic meaning by indulging in abstract musical analysis. "I'm not doing anything, it doesn't need an explanation", he later told Leonard Feather. Music scholars were able to identify the pieces through an examination of what Davis researcher Enrico Merlin called "coded phrases", which Davis played on trumpet or organ to signify the end of one segment and direct the band toward the next section. He first used such cues and modulations when recording "Flamenco Sketches" in 1959, Merlin said. The pieces featured on Agharta were part of a typical set list for the group, but their performances of each sometimes changed almost beyond recognition from concert to concert. This, along with the track names, led to the widespread misunderstanding that the music was mostly or entirely improvised and unstructured. Lucas explained that the band started each performance with a "very defined compositional basis" before developing it further in a highly structured yet "very free way"; the "Right Off" segment, for instance, was improvised from the original recording's E flat riff. Davis had the band play around a single chord in a piece for several minutes with variations as each member performed in a different time signature; Foster might have been playing in common time and Mtume in compound duple metre or septuple time, while the guitarists would comp in another tempo altogether. "That's a lot of intricate shit we were working off this one chord", Davis remarked. From Lucas' perspective, this kind of "structured improvisation" resulted in significant interplay between the rhythm section and allowed the band to improvise "a lot more than just the notes that were being played in the solos; we were improvising the entire song as we went along." Like Pangaea and Dark Magus – the two other live albums showcasing the septet – Agharta revealed what Amiri Baraka described as Davis' affinity for minimalism. He abandoned melodic and harmonic conventions in favor of riffs, cross rhythms, and funk grooves as a backdrop for soloists to improvise throughout. Davis had preferred understated compositions throughout his career but by the mid 1970s he showed a deeper embrace of rhythm, inspired by Afrocentric politics. When Mtume and Cosey joined the band, his live music lost most of its "European sensibilities" and "settled down into a deep African thing, a deep African American groove" emphasizing rhythm and drums rather than individual solos, Davis said, although he did not completely reject melody. "We ain't in Africa, and we don't play just chants. There's some theory under what we do." Categorizing Agharta as a jazz rock record, Simon Reynolds wrote in The Wire that the music "offered a drastic intensification of rock's three most radical aspects: space, timbre, and groove". In Martha Bayles' opinion, it drew from jazz only in its element of free improvisation and from rock only in its use of electronics and "ear bleeding volume". The album also showcased Davis' avant garde impulses and exploration of ambient sounds. According to Greg Tate, the septet created "a pan ethnic web of avant garde music", while Sputnikmusic's Hernan M. Campbell said they explored "progressive ambiences" particularly within the record's second half; Phil Alexander from Mojo characterized Agharta as "both ambient yet thrashing, melodic yet coruscating", and suggestive of Karlheinz Stockhausen's electronic experiments.
Динамикасы мен әсерлері
Концерт барысында Дэвис бас немесе қолмен ыммен белгілеп, топқа, әсіресе ырғақ бөлімінде шамамен 50 тоқтатуды немесе үзілісті бағыттады. Бұл аялдамалар спектакльдердің кернеуін босату құрылымында драмалық бұрылыс нүктелері болды, олардың темпін өзгертіп, топтың тыныш өрістер мен қарқынды кульминациялардың арасында ауысуына мүмкіндік берді. Ол сондай-ақ, "жұмылғышты" өзінің Ямаха органынан жуумен араластырды, бұл "жұмылғышты" "жұмылғышты" анықтады деп сенген "жұмылғышты" "жұмылғышты" жүзеге асырды. Лукас Дэвис өзінің джаз карьерасында дамыған динамикасын қолданғанын, бірақ атоналды, дисонантты акордтар мен топтың фанк ырғақтарына қарсы бибоп кернейін ойнауды қоса алғанда, үлкен контрасттармен қолданғанын айтты. "Артық пішіндер мен қатты дыбыс палитрасының бөлігі, қарама-қарсы хордтар мен ырғақты құрылымдар сияқты болды. Кейде біз рок-бэнд сияқты толысқан күйде ән салып, қабырғаларды түгелімен бұзып тастайтынбыз". "Тату" және "Агарта прелюдиясы" сегменттерінде Дэвис кенеттен тоқтап, септаны бірнеше рет бастады. "Тату" әнінің негізгі тақырыбы Кози алғаш рет топқа қосылған кезде баяу темппен ойналған, бірақ олар оны жапондық турне кезінде жылдам ойнаған. Кози Дэвистің өз ойнауымен сололықтарға "ойлар мен идеяларды беру" қабілеті бар екенін айтты. Джон Сведтің айтуынша, "Прелюдия" тақырыбы мұнда бұрынғы орындауға қарағанда көбірек айқын рифтермен және тоналдылықпен ойналған. Музыканың ырғақты бағыты кейде тығыз қабатты перкуссиялық және электронды эффекттермен, соның ішінде қайта-қайта шуылдаған және ұнтақталған дыбыстармен үзілді. Кози бұл дыбыстарды өзінің гитарын сақина модуляторы мен EMS Synthi A арқылы іске қосу арқылы шығарды. Соңғы құрылғы - бұл пернелері мен түймелері бар, бірақ пернетақтасы жоқ алғашқы синтезатор, сондықтан ол дәл биіктігі мен әуенінен гөрі абстрактілі дыбыстарды шығару үшін пайдалы болды. Ол өзінің импровизацияларының эффекттік блогы ретінде қызмет ете отырып, оны Кози әр спектакль кезінде белгілі бір дыбыстық көріністі ұсыну үшін де қолданды. "Біз ғарышқа, су астына немесе африкалықтардың тобы тек әртүрлі дыбыстар ойнаған", - деп түсіндірді ол кейін. Сахнада Кози мбира, клавес, агого қоңыраулары және басқа да бірнеше қол соғу аспаптарын ұстайтын үстел орнатты, ол әр түрлі үзіліс немесе аяқтауды көрсету үшін соққымен соқты. "Мен оларды [бокс] жекпе-жегіндегідей ұрып-соғатынмын! - деп еске алды Кози. Оның синтезаторы кейде Мутамутаның барабан машинасынан шығаратын эксперименталды дыбыстармен өзара әрекеттеседі, мысалы "Ife" сегменті кезінде. Дэвис Жапония турінің демеушісі Ямахадан алғаннан кейін аспапты Мумутеге берді және оған "онымен не істей алатыныңды қара" деді. Мұтамута оны ырғақ жасау үшін пайдаланбастан, барабан машинасын бірнеше түрлі педальдер мен Mu Tron Bi Phase сияқты фазалық ауыстырғыштар арқылы өңдеп, "толық кебелек" деп атаған дыбысты жасады. "Мен сондай-ақ, дыбыс көлемін көтеруге арналған педаль қолданамын, сондықтан мен дыбыстарды ішке және сыртқа шығарамын", - деп еске алады Мумута. "Егер сізге айтылмаса, сіз ритм машинасын естігеніңізді білмейсіз".
During the concert, Davis directed approximately 50 stops or breaks to the band, particularly the rhythm section, by gesturing with his head or hand. These stops served as dramatic turning points in the tension release structure of the performances, changing their tempo and allowing the band to alternate between quiet passages and intense climaxes. He also interjected the performances with drone washes from his Yamaha organ, achieving a "strange, nearly perverse presence" that Mikal Gilmore believed "defined the temper" of the music. Lucas said Davis applied a feel for dynamics he had developed earlier in his career playing jazz, but with a greater array of contrasts, including atonal, dissonant chords, and his own bebop trumpet playing set against the group's funk rhythms. "Extreme textures and extreme volume", Lucas explained, "were as much part of the palette as the contrasting chord and rhythmic structures. Being equipped like a full rock band, we sometimes literally blew the walls out." During the "Tatu" and "Agharta Prelude" segments, Davis abruptly stopped and started the septet several times to shift tempos by playing a dissonant, cacophonous organ figure, giving Cosey space to generate eccentric, psychedelic figures and effects. The main theme for "Tatu" had been played at a slower tempo when Cosey first joined the band, but they played it faster as their rapport grew, especially by the time of the Japanese tour. Cosey credited Davis with having the ability to "transmit thoughts and ideas" to the soloists with his playing. According to John Szwed, the "Prelude" theme was played here with more pronounced riffs and tonality than in past performances of the piece. The rhythmic direction of the music was occasionally interrupted by densely layered percussive and electronic effects, including repeated whirring and grinding sounds. Cosey generated these sounds by running his guitar through a ring modulator and an EMS Synthi A. The latter device was an early synthesizer with knobs and buttons but no keyboard, making it useful for producing abstract noises rather than exact pitches and melodies. While serving as an effects unit for his improvisations, it was also used by Cosey to suggest a certain soundscape during each performance. "Whether we were in space, or underwater or a group of Africans playing – just different soundscapes", he later explained. Onstage, Cosey also had a table set up holding a mbira, claves, agogo bells, and several other hand percussion instruments, which he played or struck with a mallet to indicate a different break or stop. "I would hit them just like they do at [boxing] fights! ", Cosey recalled. His synthesizer sometimes interacted with the experimental sounds Mtume was able to generate from his drum machine, as during the "Ife" segment. Davis gave the instrument to Mtume after receiving it from Yamaha, the Japanese tour's sponsor, and told him "see what you can do with it." Rather than use it to create rhythms, Mtume processed the drum machine through several different pedals and phase shifters such as the Mu Tron Bi Phase, creating a sound he said was "total tapestry". "I'm also using a volume pedal, so I'm bringing the sounds in and out", Mtume recalled. "Unless you were told, you'd have no idea that you heard a rhythm machine."
Солистер
Дэвистің бұрынғы жазбаларынан айырмашылығы, Агартадағы каденсаларды көбінесе Фортуна мен Кози ойнады. Фортуна сопрано мен альт саксофондар мен флейта арасында ауысып, Гилмор "мазмұн мен құрылым" арқылы өнер көрсетті. Ол Джон Колтрейнге өзінің "A Love Supreme" (1965) кезеңінде өте қарыздар болды. Гилмор Fortune-ның альбомдағы сололарын бағалап, саксофонист "күрделі ырғақты тығыздықта жүзіп, жеке арманға айналатын ұзақ және сымбатты үзілістерге ие болады" деді. Fortune өзінің ең ұзақ альт-саксофон солосын "Right Off" әнінде орындады, ол альбомының екінші дискісін "жегіткіш" сегментте ашты. Гилмор "ұшқан пойыз сияқты ұшып кетеді, онда көріністер терезеден өтіп кетеді қызықты және елеспенді армандарда". Кози Guild S 100 электр гитарында ойнады және Агартадағы импровизацияларында хроматизмді, дисонансты және кері байланыстарды қатты қолданды. Ол перкуссиялық аспаптар үстелінің астында орнатылған бірнеше эффект педалдарын, соның ішінде гитара дыбыстарын бұрмалау үшін фузбокс пен соло кезінде немесе жұмсақ тонды ойнағанда қолданған екі түрлі вах вах педалдарын ауыстырып қолданды. Кози жиі гитараның сырғаларын фретборда әр түрлі орындарға орналастырып, ешқашан стандартты күйде ойнаған емес, кем дегенде 36 түрлі күйлеу жүйесін қолданған, олардың әрқайсысы оның ойнау стилі мен дыбысын өзгерткен. Premier Guitar-дан Тви Глюкиннің айтуынша, оның эксперименталды гитаралық ойнауы блюзге негізделген және агрессивті және "бұлдырлайтын", бірақ "қалай да тыныш" сөздерді білдірді, әсіресе кері байланыспен. Дэвис Козиге өзінің музыкасын электрлік блюз және Джими Хендрикс сияқты дыбыстармен қамтамасыз етуді ұсынды, оның бұрмалауды және Ми-платаның көйлендіруін Кози де қолданады. Чарльз Шаар Мюррейдің айтуынша, ол гитаристтің үнсіз, фри-джаздан шықты сололарын ойдан шығарды, ал Лукас Хендрикстің лирикалық ритм және блюз әндері сияқты орындады; Козидің гитары сол жақ арнаға, Лукастың оң жағына Агартаға бөлінді. Джаз зерттеушісі Стюарт Николсон Дэвис өзінің гитаристерін Хендрикс өз музыкасында зерттеген "гармониялық бұрмалау толқынын" түсінген түрде пайдаланғанын жазды. Мюррейдің пікірінше, альбом оның басқа жазбаларына қарағанда кернейшіге әсерін айқын көрсетті; Николсон оны бірге жазған музыкаға "ең жақын шама" деп қарастырды.
Unlike Davis' previous recordings, the cadenzas throughout Agharta were mostly played by Fortune and Cosey. Fortune alternated between soprano and alto saxophones and the flute, performing with a "substance and structure" Gilmore believed was very much indebted to John Coltrane during his A Love Supreme (1965) period. In his estimation of Fortune's solos on the album, Gilmore said the saxophonist "floats over formidable rhythmic density, taking long and graceful breaks that wing off into a private reverie". Fortune performed his longest alto saxophone solo on "Right Off", which opened the record's second disc in a "propulsive" segment Gilmore said "flies by like a train ride in a dream, where scenes flash past the window in a fascinating and illusive dream". Cosey played a Guild S 100 electric guitar and heavily employed chromaticism, dissonance, and feedback in his improvisations on Agharta. He alternated between several effects pedals set up underneath his table of percussion instruments, including a fuzzbox for distorting guitar sounds and two different wah wah pedals he used during solos or when playing more mellow tones. Cosey often arranged his guitar strings in different places on the fretboard and never played in standard tuning, using at least 36 different tuning systems, each of which altered the style and sound of his playing. According to Tzvi Gluckin from Premier Guitar, his experimental guitar playing was rooted in the blues and displayed a sense of phrasing that was aggressive and "blistering" yet "somehow also restrained", particularly in his control of feedback. Davis had enlisted Cosey to provide his music with sounds from the electric blues and Jimi Hendrix, whose use of distortion and the E flat tuning was shared by Cosey. According to Charles Shaar Murray, he evoked the guitarist's echoic, free jazz inspired solos while Lucas performed in the manner of Hendrix's more lyrical rhythm and blues songs; Cosey's guitar was separated to the left channel and Lucas' to the right on Agharta. Jazz scholar Stuart Nicholson wrote that Davis utilized his guitarists in a way which realized the "waves of harmonic distortion" Hendrix had explored in his own music. In Murray's view, the album invoked his influence on the trumpeter more explicitly than any other of his records; Nicholson considered it to be the "closest approximation" to the music they could have recorded together.
Дәуис кернейде
Девис концертте қысқа және экспрессивті сололардан сентиментальды емес жылауларға ауысты, бұл оның әлі де Хендрикстің 1970 жылғы өліміне қайғырып жатқанын білдірді, деп болжады Мюррей. Сол жылы Дэвис Хендрикс гитарада қол жеткізген регистрді еліктеу үшін кернейіне бекітілген вах вах педальмен ойнай бастады. Педаль The Penguin Guide to Jazz (2006) "армониялық статикалық сызықтағы судың көтерілуі мен төмендеуі" деп сипатталған, бұл Майлзға бір ғана нотада үлкен мелизматикалық вариацияларды жасауға мүмкіндік берді. Дэвис ақырында Филип Фримен "жаңа тон, Агартада естілетін ырғақты, жылтыр дыбыс таспалары" деп атағанды дамытты, онда оның вах вах өңделген сололары жиі "жанарлық ауырсынудың бұрмаланған ағыны" сияқты дүрсілі және меланхолиялық болып естіледі. Дэвис бүкіл концерт бойы кернейін аз ойнады, көбінесе ырғақ бөлімінен жасырын естіледі. Оның Агартадағы болуы Шведтің "музыканттың соңғы шығармасының сезімі мен пішіні, оның жаратушысының өлімінен бұрын эгосыз музыка" деп атағанын көрсетеді. Теодор В. Адорноның Людвиг ван Бетховеннің соңғы шығармаларына берген түсініктемесін негізге ала отырып, Швед "музыканттың шығармаға кіріп кетуі - өлімге бас иіп отыру. Ол соңғы отыз жыл бойы көрген қорқынышты да, қуанышты да оқиғаларды айтып жатқандай болды". Ричард Куктың айтуынша, Дэвистің "Wili (= For Dave) " сегментінен соңғы кернейі "Ағартаның "қара" музыкасының көптеген интерпретацияларына түс берген "қаңырлық, тіпті шаршау сезімін" бейнеледі. Лукастың шоудағы алғашқы және жалғыз солосы "Ife" сегментінде аяқталғаннан кейін, Дэвис "Wili (= For Dave) " бірнеше орган акордымен таныстырды, оның басында Козидің соңғы солосы мен Дэвистің кернейден өткені болды, оны Пол Тинген наразылық және интроспективті деп сипаттады. Оның айтуынша, жанды музыка шоулары әдетте соңғы шыңға жету үшін дамыған, бірақ Дэвистің концерттері "көбінесе энтропияға ұласты". Агартада Тинген "Wili (= For Dave) " әні "келесіден бірте-бірте сарқылып" өшіп бара жатқанда, музыканың үстінде "терең қайғы" күтіп тұрғанын байқады.
Davis veered from succinct and expressive solos to unsentimental wails during the concert, which suggested he was still mourning Hendrix's 1970 death, Murray surmised. That year, Davis had started playing with a wah wah pedal affixed to his trumpet in order to emulate the register Hendrix achieved on his guitar. The pedal created what The Penguin Guide to Jazz (2006) described as "surges and ebbs in a harmonically static line, allowing Miles to build huge melismatic variations on a single note". Davis eventually developed what Philip Freeman called "a new tone, the wiggly, shimmering ribbons of sound that are heard on Agharta", where his wah wah processed solos often sounded frantic and melancholic, like "twisted streams of raw pain". Davis played his trumpet sparsely throughout the concert, often sounding obscured by the rhythm section. His presence on Agharta reflected what Szwed called "the feel and shape of a musician's late work, an egoless music that precedes its creator's death". Drawing on Theodor W. Adorno's commentary of Ludwig van Beethoven's late works, Szwed said "the disappearance of the musician into the work is a bow to mortality. It was as if Miles were testifying to all that he had been witness to for the past thirty years, both terrifying and joyful." According to Richard Cook, Davis' final trumpet passage from the "Wili (= For Dave)" segment typified a "sense of gloom, even exhaustion", that colored many interpretations of Aghartas "dark" music. After Lucas' first and only solo of the show climaxed the "Ife" segment, Davis introduced "Wili (= For Dave)" with a few organ chords, culminating in Cosey's final solo and a trumpet passage by Davis, which Paul Tingen characterized as plaintive and introspective. According to him, live music shows typically developed toward reaching a final climax, but Davis' concerts "often dissolved into entropy". On Agharta, Tingen observed a "deep sadness" hanging over the music as the energy of the "Wili (= For Dave)" piece "slowly drained away" to the record's fade out.
Атауы және таңбасы
Ағартаның атауын CBS/Sony жер астындағы утопиялық қалаға сілтеме ретінде ұсынды. Қаланың аңызы - Құр жер теориясының бірнеше шығыс нұсқаларының бірі, ол ежелгі жоғары мәдениеттің бастапқыда Жер бетінде өмір сүргенін, бірақ саяси немесе геологиялық дағдарыс салдарынан төменге қашуға мәжбүр болғанын ұсынды. Миф қаланы құдайлық күш көзі ретінде суреттейді, оның тұрғындары өте рухани, дамыған адамдар деп санайды, олар жерді материализмнен және апаттық оқиғадан кейін бүлдіруші технологиядан құтқаратын. Оны алғаш рет 19-ғасырдағы француз ойшылы Луи Жаколио эфиопиялық билеуші басқаратын жер ретінде ойлап тапты; Александр Сент-Ив д'Альвейдре кейін оны "көктегі сәулелерге ұшырап, жарық пен дыбыстың бір ғана хроматикасына тән нәсілдің барлық көрінетін ерекшеліктерін батырып, перспектива мен акустиканың әдеттегі түсініктерінен ерекшеленді" деп сипаттады. Альбомның көркемдік дизайнын жапон суретшісі Таданори Йокоо жасаған, ол Фестиваль залында өткен концерт алдындағы жылы Агарта және Шамбаланың мифтік патшалығы тақырыбында жібек экранды принттер жасаған; оның Сантананың Лотосы (1974) дизайнында осындай тақырыптар болды. 1970-ші жылдардың басында Йокоо Жапониядағы танымалдылығы артып келе жатқанын байқап, Америка Құрама Штаттарына көшіп барды, онда ол өзінің көбірек шығармаларын жариялады. Жапонияға оралғаннан кейін, оған Дэвис телефон шалып, оның суреттерін көргенін және Агартаның мұқабасын жасауын сұраған. Мұқабаны жасамас бұрын, Йокоо концерттің алдын ала жазылған таспасын тыңдады, ой жүгіртті және Реймонд В. Бернардтың 1969 жылғы "Жынысты жер" кітабын оқыды. Бернард қала Жер ортасындағы үлкен үңгірде өмір сүргенін жазды, онда Атлантиданың жер аударылған тұрғындары оның жойылуынан кейін бас сауғалап, вимана деп аталатын мифологиялық ұшақтарды көлік ретінде қолданған, бірақ Йокоо "Агарта Атлантида сияқты теңіз астында немесе тіпті Джунглиде жасырынған болуы мүмкін деп сенетінін айтты. жоғалған Эльдорадо қаласы ". Йокоо өзінің дизайнында басқа шығыс жер асты аңыздары мен афрофутуризм элементтерін де қолданды. Алғашқы кезде альбомның таңбасын көрген сыншылар оның сол кездегі танымал психоделикалық дәрілерден шыққанын ойлады. Алдыңғы мұқабада Ағартаның құдіретін бейнелейтін, қала көрінісінен көтерілген, қызыл, күн сәулесіндей жалындар мен көк үйлер орналасқан кең пейзажмен дамыған өркениет бейнеленген. Йокоо өзінің бұрынғы жұмыстарында қолданғандай, коллаж, аэрограф және бояу техникасын біріктірді, сонымен қатар Таити мен Нью-Йоркке саяхаттаған кезде жинаған пошта карталарын қолданды; алдыңғы мұқабадағы қала көрінісі оның пошта карталарының бірінен алынған. Артқы жағында су астында қалған, коралл рифтеріне енген, қаладан көтерілген суға түсуші, балық және кальмарның үстінде ұшып жүрген қала бейнеленген. Графикалық дизайнерлер Сторм Торгерсон мен Обри Пауэллдің айтуынша, Йокоо Агарта мен Атлантида арасындағы байланысты көрсету үшін медузалар, коралл рифтері мен ашық түсті балықтарды бейнелеген. Алдыңғы бетіндегі суретте бір бауырымен жорғалаушы жануар бейнеленген. Мәдениет зерттеуші Дагмар Бухвальд бұл суретті Лемурия туралы ұқсас идеяларға сілтеме ретінде түсіндірді; бұл мифологиялық континент Жердің тарихқа дейінгі кезеңінде өмір сүрген және озық өркениетпен мекендеген, кейіннен оның отаны үлкен су тасқынынан жойылғаннан кейін Жердің бетін астына мәжбүрленді. Алмақтың артқы мұқабасында Ағарта үстінде жарыққа шығып жатқан НЛО бейнеленген, ал альбомның ішкі таңбасында қаланың кіреберістері мен құпия туннельдерін күзететін Ағарта супермендері деп аталатын қанатты супер адамдарының суреттері көрсетілген. LP-дің қақпақ мұқабасындағы жазу НЛО мен Агарта супермендерінің арасындағы байланысты түсіндірді: Агартаның Солтүстік Америкадағы шығарылымында Дэвистің АҚШ-тағы лейблі Колумбия рекордссының арт-директоры Джон Берг жасаған әртүрлі көркемдік жұмыс болды. Оның жазуында жазбада жазбаны мүмкіндігінше жоғары дауыспен тыңдауға тиіс екендігі айтылған, ал аранжировкалар Дэвиске берілген. Ол шығарылғаннан кейін, Мацеро Колумбияның бухгалтерлік бөлімінен трубашыға әр ретке $ 2,500 өтемақы төленгені туралы шағым алды, бұл музыканың ешқайсысы реттелгендей естілмейтінін дәлелдеді.
Aghartas title was proposed by CBS/Sony as a reference to the subterranean utopian city. The city's legend was one of several Eastern versions of the Hollow Earth theory, which proposed that an ancient high culture originally lived on the Earth's surface but was forced to flee below because of some political or geological crisis. The myth depicted the city as a divine source of power, claiming that its inhabitants were highly spiritual, advanced beings who would save the Earth from materialism and destructive technology after a cataclysmic event. It was first conceived by 19th century French thinker Louis Jacolliot as a land ruled by an Ethiopian ruler; Alexandre Saint Yves d'Alveydre later described it as "drowning in celestial radiances all visible distinctions of race in a single chromatic of light and sound, singularly removed from the usual notions of perspective and acoustics." The album's artwork was designed by Japanese artist Tadanori Yokoo, who had been creating silkscreen prints on themes of Agharta and the mythical kingdom of Shambhala the year before the Festival Hall concert; his design for Santana's Lotus (1974) featured such themes. In the early 1970s, Yokoo had found his growing popularity in Japan distracting and moved to the United States, where he was able to get more of his work published. After returning to Japan, he received a phone call from Davis, who had seen his art and wanted him to create a cover for Agharta. Before designing the cover, Yokoo listened to a preliminary tape of the concert, meditated, and reflected on his reading of Raymond W. Bernard's 1969 book The Hollow Earth. Bernard had written that the city existed in a large cavern in the center of the Earth where displaced inhabitants of Atlantis had taken refuge following its destruction, using mythological aircraft known as vimanas as transport, although Yokoo said he believed "Agharta could be down there under the sea like Atlantis or even hidden in the jungle like the lost city of El Dorado." Yokoo also drew on elements from other Eastern subterranean myths and Afrofuturism in his design. Critics who eventually saw the album's packaging thought he had been inspired instead by the psychedelic drugs popular at the time. The front cover depicted an advanced civilization with a vast landscape of skyscrapers and red, sunburst like flames rising out of the cityscape as representations of Agharta's power. Yokoo used a combination of collage, airbrushing, and painting techniques as he had with his previous work, along with postcards collected from his trips to Tahiti and New York City; the cityscape on the front cover was taken from one of his postcards. The back cover showed the city submerged in water, embedded in coral reefs, and hovered over by a diver, fish, and a squid ascending from the city. According to graphic designers Storm Thorgerson and Aubrey Powell, Yokoo depicted groups of jellyfish, coral reefs, and brightly colored fish to suggest an association between Agharta and Atlantis. The foreground of the back cover's illustration featured a reptilian creature. Cultural studies researcher Dagmar Buchwald interpreted this image as an allusion to similar ideas about Lemuria; this mythological continent supposedly existed during the Earth's prehistory and was inhabited by an advanced civilization, later forced under the Earth's surface after its homeland was destroyed by a great flood. A UFO was depicted on the back cover, flying in a spotlight over Agharta, while the album's inside packaging featured images of winged superhuman beings known as the Agharta supermen, who guarded the city's entrances and secret tunnels. An inscription in the LP's gatefold sleeve explained the connection between the UFO and the Agharta supermen:
Aghartas North American release had different artwork designed by John Berg, the art director from Davis' U. S. label, Columbia Records. In its liner notes, an inscription said the record should be listened to at the highest possible volume, and the arrangements were credited to Davis. After it was released, Macero received a complaint from Columbia's accounting department about the trumpeter being compensated $2,500 per arrangement, arguing that none of the music sounded as if it had been arranged.
Шығару
Фестиваль залындағы жазбаларды шығару үшін дайындауда Макеро оларды алдын ала жазылған бөліктермен өңдеуден және біріктіруден бас тартты, бұл Дэвистің электрлік дәуіріндегі альбомдарына әдеттегі тәсілінен ауытқыды. Кейінірек продюсер Musician журналына "япондықтар менің ғарышқа ұшып кетуімді қатты қалаған" деп түсіндірді. Олар екі қос альбом ретінде шығарылды Агарта, түстен кейінгі концерт, алғаш рет 1975 жылы тамызда Жапонияда, кейіннен 1976 жылы Солтүстік Америкада шығарылды; кешкі шоу 1976 жылы Пангея ретінде тек Жапонияда шығарылды. Ағарта бірнеше рет қайта шығарылды. 1991 жылдың қаңтар айында Колумбия оны АҚШ-та CD-де қайта шығарды, онда Тингеннің ремастері болды. "Егер CD-дискімен таныссам, бұл альбом маған ешқашан ұнамайтын болар еді", - дейді ол. Кейін Sony компаниясы "Ағартаны" Жапониядағы Davis қайта шығару науқанының және Master Sound сериясының бір бөлігі ретінде Super Bit Mapping көмегімен жақсартылған дыбыспен қайта өңдеді. 1996 жылғы жапондық CD басылымында соңғы жолдың соңына тоғыз минут атмосфералық кері байланыс, перкуссия және синтезатор дыбыстары қосылды. Альбомның тағы бір ремастері Нью-Йорктегі Battery Studios-та Марк Уайлдер мен Мария Триананың инженерлік жұмысымен жасалды. Ол АҚШ-та 2009 жылы қол жетімді болды, онда Агарта Sony Legacy тапсырысы бойынша Miles Davis: The Complete Columbia Album Collection қорапшасының бөлігі ретінде шағын LP репликасы мұқабасында қайта шығарылған 52 альбомның бірі болды. Тингеннің айтуынша, бұл басылым "бұрынғы CD-ден жүн жамылғы алынып тасталғандай" естілді, әсіресе миксте үнсіз естілген Козиді анықтайды. Ол әлі де бас баспалдағы аз деп тапты, ол оны бастапқы мастер-таспаларға жатқызды: "LP нұсқасында бас баспалдағы көп емес еді, бірақ мен мұны әрқашан LP кесуіне байланысты деп ойладым: альбомның ұзындығы бар саңылаулар бас баспалдақ туралы ақпаратты аз ұстай алады ".
In preparing the Festival Hall recordings for release, Macero abstained from editing and splicing them with pre recorded parts, a departure from his usual approach to Davis' electric era albums. As the producer later explained to Musician magazine, "the Japanese specifically wanted me to leave in the spacy things." They were released as two double albums – Agharta, featuring the afternoon concert, was first released in Japan in August 1975 and later in North America in 1976; the evening show was issued exclusively in Japan as Pangaea in 1976. Agharta was reissued several times. In January 1991, Columbia re released it in the U. S. on CD, featuring a remaster Tingen deemed inferior to the original LP in sound and mix quality. "Had the CD been my first introduction, I might never have liked the album much", he said. Sony later remastered Agharta again as part of their Davis reissue campaign and Master Sound series in Japan, with improved sound using Super Bit Mapping. This 1996 Japanese CD edition restored nine additional minutes of atmospheric feedback, percussion, and synthesizer sounds to the end of the final track. Another remaster of the album was engineered by Mark Wilder and Maria Triana at New York's Battery Studios. It was made available in the U. S. in 2009, when Agharta was one of 52 albums re issued in mini LP replica sleeves as a part of Miles Davis: The Complete Columbia Album Collection, a box set commissioned by Sony Legacy. According to Tingen, this edition sounded "like a woolen blanket has been lifted from the previous CD", clarifying especially Cosey, who had sounded muted in the mix. He still found it somewhat low on bass, which he attributed to the original master tapes: "The LP version also didn't have a lot of bass, but I always assumed this was due to the LP cut: with long album lengths the grooves can hold less bass information."
Қабылдау
Фестиваль залында өткен концерттің өзі Осакадағы көрермендер арасында үлкен қызығушылық туғызды. "Мен олардың не істемекші болғанын білмедім", - деп есіне алды Хендерсон. "Олар бізді концерт кезінде де тірідей қол шапалақтады". Алайда, музыка коммерциялық нарыққа нашар аударылды, өйткені Агарта "FM эфиріне, биге немесе пассивті тыңдауға" жарамсыз болды, Николсонның сөзімен. LP-нің танымал музыка жарнамасында жалғыз пайда болуы 1976 жылы сәуірде американдық Billboard жарнамасында болды, онда ол бес апта бойы 168 орынға жетті.
The Festival Hall concert itself had been received enthusiastically by the Osaka audience. "I had no idea what [they] were going to do", Henderson recalled. "They gave us a standing ovation that was almost as long as the concert." The music translated poorly to the commercial marketplace, however, as Agharta was ill suited for "FM airplay, dancing, or passive listening", in Nicholson's words. The LP's only appearance on a popular music chart was in April 1976 on the American Billboard chart, where it spent five weeks and reached a peak position of 168.
Сыни пікірлер
Ағарта кәсіби сыншылармен де сәтті болмады. Роберт Кристагаудың айтуынша, бұл Дэвистің 1970-ші жылдардағы қос альбомдарының ең көп таралған альбом болып шықты. The Strangers Dave Segal бұл альбомы әрқашанда ең көп бөлінген жазбалардың бірі болды деп мәлімдейді, ол сыншылар мен суретшінің негізгі аудиториясына 1975 жылы Лу Ридтің Metal Machine Music альбомындағыдай сынға ұшырады. Роберт Палмер 1976 жылы сәуірде "Нью-Йорк Таймс" газетіне берген рецензиясында Агартаның ұзақ уақыт бойы "бір аккордты, шалаң-шұлақ дыбыстарды", бірікпеген дыбыстарды және жапондық инженерлік техниканың мінсіздігін анық көрсететін баналды сапамен бүлінгенін айтты. Ол Дэвистің вах вах педальді қолдануы оның ноталарды фразелеу қабілетін бұзады деп шағымданады және септаның "рок стандарттары бойынша" нашар естілетінін, әсіресе Козидің гитарасы "шулы машина жасау цехы сияқты ыңқылдап, шуылдап" Лукасты фондық рифтерге қалдырады. Jazz Forum сыншысы Анджей Трзасковский Fortune-ның жақында жазылған жалғыз джаз музыканты болып көрінетінін, оның сололары жиі мінсіз болып көрінетінін, ал Дэвис, Лукас және Козидің орындауларын кемсіткенін, оның гитарасы мен синтезатор әсерлері ол үшін мүлдем қатыгез деп тапқан. Трзасковскидің пікірінше, жеке сегменттер тұтастай бірікпейді және гитаристердің клишелі "рок фразеологиясы" кедергі келтіреді, олардың ақыл-ойы, үйлесімділігі және дәмі жоқ. Джаз сыншысы Ян Карр альбомды "дыбыстың бірқалыптылығынан зардап шегеді" деп ойлады, ол көбінесе Лукас пен Козидің үздіксіз гитарада ойнауына байланысты. Топтың қарқынды ырғақтарымен қатар Дэвистің кернейі шаршап, күйзеліп, Каррға сәйкес келмейтіндей естіледі. Жалпы, ол музыканы "батысқа жатпайтын, тым көп ырғақ пен жеткілікті құрылым жоқ" деп есептеді. Гари Гиддинс The Village Voice газетінде Агартаның ашулы сын-пикірімен бөлісті. Ол Дэвисті "жаман жазба" ғана емес, сонымен қатар "қайғылы" деп атаған музыкалық қатысуын нығайта алмағаны үшін айыптап отырды. Гиддинс ойлауынша, кернейші "бэкбитті пайдаланбайды, оған бой алдырады, ал ең нашар салдары содан туындайтын бірқалыптылық емес, теориялық тұрғыдан сололық өз пайдасына айналдыра алады". Оның пікірін жариялағаннан бірнеше күн өткен соң, оған үлкен мақталы шүберектер, өнеркәсіптік тазалау төсемдері және "Келесі рет Майлз Дэвис туралы пікір жазғанда, басыңызды тазалаңыз" деген хабарлама келді. Ағартаға қазіргі заманда оң пікірлер айтылды. The Boston Globe газетінің Нейтан Кобб 1976 жылы бұл жазбаны оң бағалап, оны "70-ші жылдардың отты дауыл" деп атады. Соңында ол Дэвисті "басқаларды электронды джаз-роктың белгісіз сулары арқылы алып жүретін адам" деп бағалады. DownBeat-та Гилмор екі дисктің әрқайсысын ашатын тоқал сегменттерде топтың ең жақсы естілетінін айтты, онда Козидің айбынды импровизациялары "баяу өрістерде жоқ таңғажайып эмоционалды өлшемге қол жеткізеді", ол Дэвистің elegiac трубасының ойнауымен әлі де құтқарылады деп сезінді. Ол альбомға бестің төрт жұлдызынан төрт жұлдыз берді. Лестер Бангс Агартаны нақты бағалау өте қиын деп тапты, бірақ сол кезде шығарылған басқа музыкаларға қарағанда қызықты болды. Ол "Фонограф рекорд" журналында Дэвистің жаңа музыкасы оның жүрегінің бір кездегі жарқын "эмоционалдық қабілеттері" "үлкен, мүмкін төзімсіз азаптан" талқандалғанның нәтижесі деп жазды. Ол былай деп жалғастырды:
Agharta was also largely unsuccessful with professional critics. According to Robert Christgau, it proved the most widely panned of Davis' double albums in the 1970s. The Strangers Dave Segal claims it was one of the most divisive records ever, challenging both critics and the artist's core audience much in the same way Lou Reed's Metal Machine Music album had in 1975. Reviewing for The New York Times in April 1976, Robert Palmer said Agharta is marred by long stretches of "sloppy, one chord jams", disjointed sounds, and a banal quality clearly rendered by the impeccable Japanese engineering. He complained that Davis' use of the wah wah pedal inhibits his ability to phrase notes and that the septet sounds poor "by rock standards", particularly Cosey, whose overamplified guitar "whines and rumbles like a noisy machine shop" and relegates Lucas to background riffs. Jazz Forum reviewer Andrzej Trzaskowski wrote that Fortune seems to be the only jazz musician on the record, finding his solos often flawless, while disparaging the performances of Davis, Lucas, and Cosey, whose guitar and synthesizer effects he found pointlessly brutal. In Trzaskowski's opinion, the individual segments do not cohere as a whole and are further hampered by the clichéd "rock phraseology" of the guitarists, who he said lack wit, harmony, and taste. Jazz critic Ian Carr thought the album "suffers from a monotony of sound" that he attributed mostly to Lucas and Cosey's relentlessly eruptive guitar playing. Alongside the band's intense rhythms, Davis' trumpet sounds fatigued, dejected, and out of place to Carr. In general, he deemed the music "too non Western in the sense of too much rhythm and not enough structure". Gary Giddins penned an angrily dismissive review of Agharta in The Village Voice, in which he charged Davis with failing to assert his musical presence on what he said is not "just a bad record" but also "a sad one". In Giddins' mind, the trumpeter "doesn't exploit the backbeat, he succumbs to it, and the worst consequence is not the ensuing monotony, which theoretically a soloist could turn to his advantage." A few days after his review was published, he was sent a package full of large cotton swabs, industrial strength scouring pads, and a card that read, "The next time you review Miles Davis clean out your head." Agharta received some positive contemporary commentary. Nathan Cobb from The Boston Globe appraised the record favorably in 1976, calling it "a kind of firestorm for the '70s" with a "positively cosmic" rhythmic foundation. In conclusion, he regarded Davis as "the one who leads the others through the unknown waters of electronic jazz rock". In DownBeat, Gilmore said the band sounds best on the breakneck segments opening each of the two discs, where Cosey's ferocious improvisations "achieve a staggering emotional dimension" lacking on the slower passages, which he felt are still redeemed by Davis' elegiac trumpet playing. He rated the album four stars, out of a possible five. Lester Bangs found Agharta too difficult to definitively assess but nonetheless more fascinating than most other music being released at the time. He wrote in Phonograph Record that Davis' new music is the product of his heart's once luminous "emotional capacities" having been shattered by "great, perhaps unbearable suffering". He went on to write:
Кейінгі оқиғалар мен мұра
Екінші Осака концертіне (Pangea-да түсірілген) топтың энергия деңгейі айтарлықтай төмендеді, ал Дэвис әсіресе жоқ болып шықты. Мұхаммедтің айтуынша, "оның денесі кешке ауырып кетті, сондықтан оның күш-жігерінің айырмашылығын естисіз". Жапониядан оралған соң, кернейші қайтадан ауырып, үш ай бойы ауруханада жатты. Ол топпен тағы бірнеше шоулар мен студиялық сессиялар өткізді, бірақ денсаулығы нашарлады; олардың соңғы шоуы 1975 жылы 5 қыркүйекте Централь Паркте Дэвис сахнадан шығып, ауырсынудан жылай бастағанда кенеттен аяқталды. Дэвис көп ұзамай зейнеткерлікке шықты физикалық, рухани және шығармашылық шаршауды атап өтіп және келесі бірнеше жыл бойы оқшау адам ретінде өмір сүрді, көбінесе депрессия мен одан әрі медициналық емдеумен күресті. 1980 жылы өзінің жазба карьерасын қайта бастағаннан кейін, ол 1970 жылдары ұстанған бағытынан бас тартып, оның орнына 1991 жылы қайтыс болғанға дейін көпшілікке жеңіл әрі әуенді фьюжн стилін ойнады. Ол қайтыс болғаннан кейін бір күн өткен соң Праганың Вацлав алаңында AghaRTA Jazz Centrum ашылды, бұл кішкентай джаз клубы, ол әр түн сайын концерттер мен жергілікті және халықаралық актілердің жыл сайынғы фестиваліне арналған.
By the time of the second Osaka concert (captured on Pangaea), the band's level of energy had diminished significantly, and Davis sounded particularly absent. As Mtume recounted, "he became ill in the evening, and you can hear the difference in the energy." Upon returning from Japan, the trumpeter fell ill again and was hospitalized for three months. He held a few more shows and studio sessions with the band, but his health worsened; their last show on September 5, 1975, in Central Park ended abruptly when Davis left the stage and began to cry in pain. Davis retired soon after – citing physical, spiritual, and creative exhaustion – and lived as a recluse for the next several years, often struggling with bouts of depression and further medical treatment. After resuming his recording career in 1980, he abandoned the direction he had pursued in the 1970s, instead playing a style of fusion far more melodic and accessible to audiences, until his death in 1991. The day after he died, Prague's Wenceslas Square saw the opening of the AghaRTA Jazz Centrum, a small jazz club named after the album, hosting nightly performances and an annual festival played by local and international acts.
Қайта бағалау
Агарта 1980 жылы Дэвис джаз сахнасына оралғаннан кейін сыншылардың оң бағасын алды. Оның 1973-1975 жылдардағы тобының деректерін қамтитын альбомдардың ішінде көптеген сыншылар оны ең жақсы деп санайды. Гиддинс үшін бұл оның сүйікті альбомдарының бірі болды. Ол оның драмалық элементтерін, аяусыз шиеленісті және Фортуна мен Козидің мансабының ең жақсы орындалуларын қайта бағалады. "Әдетте, музыканың өзі сиқыршының қызметін бейнелемейді", - деді ол кейін. Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981) журналында Christgau Агартаны Дэвистің Джек Джонсоннан кейінгі ең үздік музыкасы деп қараған. Ол оны "ашулы, ажыратылған, фанки" деп атады. Бұл жетілік виртуоздық өнер көрсетуде, әсіресе Фостердің "жақсылықсыз шоуы" мен Фортунаның өнер көрсетуі, оны осы онжылдықта Дэвис альбомында ең жақсы жырлы тындырма деп санайды. The Rolling Stone Album Guide (1992) журналында трубашының 1970-ші жылдардағы концерттік жазбаларына тоқталып, Дж.Д.Консидин Ағартаның "бірінен соң бірі батыл, поэтикалық, гипноздық және абразивті" музыкасы уақыт өте келе жақсы шыдады деп мәлімдеді. Дэвис биографы Джек Чемберс оның басқа электрлік альбомдарының көпшілігіне қарағанда әлдеқайда жақсы екенін дәлелдеді және "Майша" және "Джек Джонсон" сегменттері "көптеген адамдар Дэвис бақылаудан айырылды деп ойлаған музыкалық күштерді сиқырлы түрде назарға алды" деп сенді. Девис вах вах дыбысын бұрын сәтсіз эксперимент ретінде қолданғанмен, Ричард Кук пен Брайан Мортон эффекттер педалының Дэвиске Агартада ерекше батыл ойнауға көмектескеніне сенді. Кук оны Дэвистің ең жақсы шығармаларының бірі деп атады және ол Bitches Brew (1970) альбомында зерттей бастаған музыканың шыңы деп атады. "Эпикалық" дыбыс пен ауқымына ие болған кезде, Агарта сонымен қатар "ұлы топтың жазбасы" деп санайды: "Дейвис тек егжей-тегжейлі мәліметтерді ғана қосқанмен, ол әлі де өз адамдарынан ерекше өнер көрсетті". Тингеннің ойында ол Дэвистің электр зерттеулерінің "жоғарғы платосын" білдіреді. Ол Дэвиске топқа үнемі өзара әрекеттесуге мүмкіндік бергендіктен, музыка "органикалық және сұйық сапаны" көрсетеді, сондай-ақ текстуралар, ырғақтар, тембрлер мен көңіл-күйдің Dark Magus-қа қарағанда үлкен түрін көрсетеді. Генри Кайзер оны джаздың электрлік дәуірінің ең жақсы ансамбльдік қойылымы деп атады, ал Стив Холтжи MusicHound Jazz (1998) атты еңбегінде Дэвиске "жақсылық пен жанды жарып тастайтын қызулықтың сәттерін" мүсіндеу үшін альбомның "батырларын" жүргізгені үшін құрмет көрсетті. All Music Guide to Jazz (2002) журналында Том Юрек альбомды "бүгінгі күнгі ең үздік электрлік фанк-рок джаз пластинкасы" деп санайды және "жазылған музыканың канонында Агарта сияқты ештеңе жоқ" деп мәлімдеді.
Agharta underwent positive critical reassessment, beginning in 1980 when Davis returned to the jazz scene. Of the albums documenting his 1973–75 band, it was considered by many critics to be the best, in retrospect. For Giddins, it had become one of his favorite albums from the trumpeter's electric period, as he reevaluated its elements of drama, relentless tension, and what he considered the best performances of Fortune and Cosey's careers. "There really is not a moment when the music fails to reflect the ministrations of the sorcerer himself", he later said. In Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981), Christgau saw Agharta as Davis' finest music since Jack Johnson. He called it an "angry, dissociated, funky" record built on the septet's virtuosic performance, particularly Foster's "guileless show of chops" and Fortune's performance, which he deemed the best woodwind playing on a Davis album from this decade. Reflecting on the trumpeter's 1970s concert recordings in The Rolling Stone Album Guide (1992), J. D. Considine contended that Aghartas "alternately audacious, poetic, hypnotic, and abrasive" music had endured the passage of time best. Davis biographer Jack Chambers believed it proved far better than most of his other electric albums, and that the "Maiysha" and "Jack Johnson" segments in particular "magically brought into focus the musical forces over which many thought Davis had lost control". Although Davis' use of wah wah was frequently dismissed in the past as a failed experiment, Richard Cook and Brian Morton believed the effects pedal had in fact helped Davis achieve remarkably adventurous playing on Agharta. Cook named it among Davis' best works and the culmination of the music he had begun to explore on Bitches Brew (1970). While possessing an "epic" sound and scope, Agharta is also "a great band record", in his opinion: "Even though Davis contributed only telling details, he still cued exceptional performances from his men." In Tingen's mind, it represents the "high plateau" of Davis' electric explorations. He said that, because Davis gave the band leeway for constant interplay, the music exhibits an "organic and fluid quality" as well as a greater variety of textures, rhythms, timbres, and moods than Dark Magus. Henry Kaiser called it the best ensemble performance of jazz's electric era, and Steve Holtje, writing in MusicHound Jazz (1998), credited Davis with conducting the album's "heroes" to sculpt "moments of shattering beauty and soul rending vehemence". In the All Music Guide to Jazz (2002), Thom Jurek considered the album inarguably the "greatest electric funk rock jazz record ever" and declared, "there is simply nothing like Agharta in the canon of recorded music."
Ықпал
Дэвистің танымал емес пластинкаларының бірі болғанына қарамастан, "Агарта" оның мансабындағы британдық джаз, жаңа толқын және панк-рок өнерпаздарына, соның ішінде гитаристер Роберт Куин және Том Верленге әсер еткен кезеңге жатады. Ол музыканттардың ұрпағын дәл аспаптар мен композицияларға қарағанда, катартистік ойнауға назар аударуға талпындырды. Куинді әсіресе Козидің электрлі гитара дыбыстары қызықтырды; 1977 жылы Куиннің Voidoids тобымен бірге өнер көрсеткен Бангс "Ол Агартадан ұрлайды! Ол оны іске асырады!" Содан бері жазушылар Козидің альбомдағы ойнау сапасы мен түпнұсқалығын мақтады, оны гитара шеберлігі мен контрасты үшін стандарт ретінде қарады. Джаз сыншысы Билл Милковски оның экскурсивті стилін "оның бүкіл "ауру" гитара ойнау мектебін тудыруы" деп бағалады және Фортунаның сакссофон саптарының комбинациясы Фостер, Хендерсон және Лукастың синкопацияланған саптары Стив Коулман мен Грег Осбидің M Base эксперименттерінен 10 жыл бұрын болды. Тинген онжылдықтар өткеннен кейін естігенде, Козидің сололары таңғажайып ашылған және дамыған деп тапты: "Кейде күркіреген, қамалған жолбарыстай бұрыштардың әр бұрышынан жүгіріп, кейде құс сияқты ұшып, кейде әуесқойлықпен абстрактілі, кейде әсем әуенді және жұмсақ, оның электр гитарасы туралы идеясы аспапта ойлап табылған ең түпнұсқалардың бірі". Кристагау пікірінше, бірінші жолдың екінші жартысында шығарған дыбыстар "жаз" "рок" контекстінде естілген ең керемет еркін импровизацияны қамтиды". Николсонның айтуынша, Агарта және басқа да джаз-рок жазбалары, мысалы Emergency! (1970) Тони Уильямс Lifetime журналы бұл жанрдың "жаңа музыкалық тілге, бұрын болған кез келген дыбыс пен конвенциялардан мүлдем тәуелсіз жанрға" қарай өркендеп келе жатқанын айтты. Бұл даму 1980 жылдары джаздың коммерциализациясымен бірге азайды, бірақ Агарта 1990 жылдары, әсіресе эксперименталды рок жанрындағы суретшілер үшін маңызды және ықпалды рекорд болып қала берді. Ол ағылшын музыканты Ричард Х. Кирктің сүйікті альбомдарының біріне айналды, ол оны Крис Уотсонның лофтінде жұмыс істеген кезде жиі ойнағанын еске алды. "Мен бұл альбомның адамдарды қалай ашуға болатынын көре аламын, бірақ мен үшін бұл импровизациямен өте жақсы ілмектер болды және ашылып, одан әрі минималды болады", - деді Кирк кейін The Quietus-қа. On the Corner-мен бірге, ол Beastie Boys-тің 1994 жылғы Ill Communication альбомына үлкен әсер етті. 1998 жылы композитор және оркестр жетекшісі Дэвид Санфорд Принстон университетінде композиция бойынша докторантура студенті ретінде Агарта туралы диссертациясын аяқтады. Ол бұл альбом джаздың "өзін дамытатын немесе жаңғыртатын" сыртқы әсерлердің түрлерін қалай пайдаланғанын көрсетті деп мәлімдеді. Бірнеше жылдан кейін берген сұхбатында Санфорд бұл "жаздың шеттеріне" кеткен маңызды жұмыс екенін және басқа музыканың көпшілігі зерттемеген жер екенін айтты. Визуалды суретші Артур Джафа, бастапқыда Агартаға тартылған жанкүйерлер ұрпағы арасында, кейіннен альбомды өзінің цифрлық анимациялық AGHDRA (2021) фильмінің негізгі әсері ретінде пайдаланды. Бұл африкалық-америкалық тәжірибедегі травма туралы абстрактілік ой жүгірту, ол жарылып жатқан теңіздің бейнелері арқылы және Дэвистің эксперименталды дыбыстары мен аранжировкаларын еске түсіретін саундтрек арқылы білдірілді.
Despite being one of Davis' lesser known records, Agharta belonged to a period in his career that influenced artists in British jazz, new wave, and punk rock, including guitarists Robert Quine and Tom Verlaine. It inspired a generation of musicians to focus on cathartic playing rather than precise instrumentation and composition. Quine was particularly fascinated by Cosey's electric guitar sounds; Bangs, who attended Quine's performance with the Voidoids in 1977, claimed "he steals from Agharta! And makes it work!" Writers have since lauded the quality and originality of Cosey's playing on the album, viewing it as a standard for guitar mastery and contrast. Jazz critic Bill Milkowski credited his excursive style for "spawning an entire school of 'sick' guitar playing" and said the combination of Fortune's acerbic sax lines atop Foster, Henderson, and Lucas' syncopated grooves were 10 years ahead of Steve Coleman and Greg Osby's M Base experiments. Tingen found Cosey's solos amazingly revealing and advanced when heard decades later: "Sometimes growling, scurrying around all corners like a caged tiger, sometimes soaring like a bird, sometimes deliriously abstract, sometimes elegantly melodic and tender, his electric guitar concept is one of the most original to have been devised on the instrument." In Christgau's opinion, the noises he produced on the first track's second half "comprise some of the greatest free improvisations ever heard in a 'jazz' 'rock' context." According to Nicholson, Agharta and other jazz rock recordings such as Emergency! (1970) by the Tony Williams Lifetime suggested the genre was progressing toward "a whole new musical language a wholly independent genre quite apart from the sound and conventions of anything that had gone before". This development dwindled with the commercialism of jazz in the 1980s, although Agharta remained a pivotal and influential record through the 1990s, especially on artists in the experimental rock genre. It became one of the favorite albums for English musician Richard H. Kirk, who recalled playing it often while working at Chris Watson's loft during their early years in the band Cabaret Voltaire. "I can see how this album might have annoyed people but for me it was really nice grooves with improvisation and would open out and become more minimal", Kirk later told The Quietus. Along with On the Corner, it was also a major influence on the Beastie Boys' 1994 album Ill Communication. In 1998, composer and bandleader David Sanford completed his dissertation on Agharta as a doctoral student in composition at Princeton University. In it, he argued that the album demonstrated how jazz has utilized a variety of external influences "to evolve or modernize itself". In an interview several years later, Sanford said it was an important work that had gone to the "fringes of jazz" and a place most other music has not explored since. Visual artist Arthur Jafa, among the generation of fans originally attracted to Agharta, later drew on the album as a predominant influence behind his digitally animated film AGHDRA (2021), an abstract meditation on trauma in the African American experience expressed through visuals of an eruptive sea and a soundtrack recalling Davis' experimental sounds and arrangements.
Трек тізімі
Ақпарат әр басылымның қосымша жазбаларынан алынған.
Information is taken from the liner notes for each edition.
Жолдар жазбалары
Барлық тректер Майлс Дэвистің композиторы ретінде есептелді. Пол Тингеннің айтуынша, Master Sound басылымының бірінші дискінің бірінші трекінде көрсетілген уақытта орындалған келесі композициялар бар: "Тату" (0:00) және "Агарта прелюдиясы" (22:01); екінші дискінің бірінші трекінде "Right Off" (0:00), "So What" (16:42), "Ife" (17:23) және "Wili (= For Dave) " (43:11). Брайан Пристлидің Дискографиясына сәйкес, Иан Каррдың Майлс Дэвис: Биографиясына (1982) қосылған, "Интерлюд" және "Джек Джонсонның тақырыбы" деген жолдар Диск лейблінің трек-тізбесінде және Агартаның барлық басылымдарының линерингіде кері аударылды; "Джек Джонсонның тақырыбы" екінші жазбаның А жағына, ал "Интерлюд" екінші жазбаның Б жағына сілтеме жасау үшін жасалды.
All tracks were credited to Miles Davis as the composer. According to Paul Tingen, track one of disc one from the Master Sound edition contains the following compositions performed at the noted times: "Tatu" (0:00) and "Agharta Prelude" (22:01); track one of disc two contains "Right Off" (0:00), "So What" (16:42), "Ife" (17:23), and "Wili (= For Dave)" (43:11). According to Brian Priestley's discography, appended to Ian Carr's Miles Davis: A Biography (1982), the track titles "Interlude" and "Theme from Jack Johnson" were reversed on the disc label's track listing and liner notes for all editions of Agharta; "Theme from Jack Johnson" was meant to refer to side A, and "Interlude" to side B, of record two.