King Island emu

Кіріспе

Басс бұғазы аралындағы ұшпаған құстың жойылған түркіні Король аралы эму (Dromaius novaehollandiae minor) - Австралия мен Тасмания аралығындағы Басс бұғазындағы Король аралына ендемиялық болып табылатын эмудың жойылған түркіні. Оның ең жақын туысы Тасманиялық эму (D. n. diemenensis) болуы мүмкін, өйткені олар 14000 жыл бұрын Тасмания мен Кинг аралы әлі байланыста болған кезде бір популяцияға тиесілі болған. Король аралы эмусының кішкентай мөлшері аралдық карликовизмнің үлгісі болуы мүмкін. Король аралындағы эму барлық белгілі эмулардың ішіндегі ең кішкентайы болды және құрлықтағы эмуға қарағанда қара түсті қауырсын болды. Ол қара және қоңыр түсті, мойнында ашық көк түстес терісі бар, ал оның балапандары құрлықтағылар сияқты жолақты. Бұл түр Kangaroo Island emu (D. n. baudinianus) -дан бірнеше остеологиялық мәліметтер бойынша, оның ішінде көлемі бойынша ерекшеленді. Король аралы эмуының мінез-құлқы құрлықтағы эмудан көп айырмашылық танытпаған. Құстар жем-шөп іздеп, ұрықтану үшін үйір-үйір болып жиналатын. Олар бақшада өсіп тұрған бақшада өседі. Олар тез жүгіріп, өздерін тепкілеп қорғай алатын. Ұясы терең емес, өлі жапырақтар мен шым-шыттан тұрады. 7-9 жұмыртқадан тұрады, оларды ата-анасы екіге бөліп көтереді. Еуропалықтар 1802 жылы аралға алғашқы экспедициялар кезінде Король аралы эмуын тапты. Құс туралы білетіндердің көпшілігі француз натуралисі Франсуа Перонның мұрын аулаушымен сұхбатынан, сондай-ақ суретші Шарль Александре Лесуэрдің суреттерінен алынған. Олар 1802 жылы Николас Бодиннің экспедициясымен бірге Король аралына келген, ал 1804 жылы бірнеше тірі және толған Король және Кенгуру аралдары эмулары Францияға жіберілді. Патша аралындағы екі тірі дана өсімдіктер бағында сақталған, ал олардың және басқа құстардың қалдықтары бүгінде Еуропаның әртүрлі мұражайларына шашырап жатыр. Экспедиция журналында қай аралдан тұтқындалған құстардың шыққандығы, тіпті олардың таксономиялық жағынан ерекше екендігі айтылмаған, сондықтан олардың мәртебесі бір ғасырдан астам уақыт өткенге дейін белгісіз болды. Патша аралында алғашқы қоныстанушылар бастаған аңшылық қысым мен өрттер 1805 жылы жабайы популяцияны құрып кетуіне әкелген болуы мүмкін. 1822 жылы Парижде тұтқында болған екі данасы да қайтыс болды және олар өз түрінің соңғысы болды деп есептеледі.

Extinct subspecies of flightless bird from the Bass Strait island

The King Island emu (Dromaius novaehollandiae minor) is an extinct subspecies of emu that was endemic to King Island, in the Bass Strait between mainland Australia and Tasmania. Its closest relative may be the also extinct Tasmanian emu (D. n. diemenensis), as they belonged to a single population until less than 14,000 years ago, when Tasmania and King Island were still connected. The small size of the King Island emu may be an example of insular dwarfism. The King Island emu was the smallest of all known emus and had darker plumage than the mainland emu. It was black and brown and had naked blue skin on the neck, and its chicks were striped like those on the mainland. The subspecies was distinct from the likewise small and extinct Kangaroo Island emu (D. n. baudinianus) in a number of osteological details, including size. The behaviour of the King Island emu probably did not differ much from that of the mainland emu. The birds gathered in flocks to forage and during breeding time. They fed on berries, grass and seaweed. They ran swiftly and could defend themselves by kicking. The nest was shallow and consisted of dead leaves and moss. Seven to nine eggs were laid, which were incubated by both parents. Europeans discovered the King Island emu in 1802 during early expeditions to the island, and most of what is known about the bird in life comes from an interview French naturalist François Péron conducted with a sealer there, as well as depictions by artist Charles Alexandre Lesueur. They had arrived on King Island in 1802 with Nicolas Baudin's expedition, and in 1804 several live and stuffed King and Kangaroo Island emus were sent to France. The two live King Island specimens were kept in the Jardin des Plantes, and the remains of these and the other birds are scattered throughout various museums in Europe today. The logbooks of the expedition did not specify from which island each captured bird originated, or even that they were taxonomically distinct, so their status remained unclear until more than a century later. Hunting pressure and fires started by early settlers on King Island likely drove the wild population to extinction by 1805. The captive specimens in Paris both died in 1822 and are believed to have been the last of their kind.

Таксономия

Король аралы мен Кенгуру аралындағы шағын арал эму таксондарының таксономиялық мәртебесі мен географиялық шығу тегі туралы ұзақ уақыт бойы түсініспеушілік болды, өйткені екі популяцияның үлгілері де 1800-жылдардың басында Австралияға жасалған француз экспедициясының бір бөлігі ретінде Францияға жеткізілді. Эмулардың қай жерде және қашан жиналғандығы экспедиция журналында нақты көрсетілмеген, бұл құстардың әрқайсысына көптеген ғылыми атаулар берілді, олардың көбісі күмәнді негізде және барлық үлгілер Кенгуру аралынан шыққан деген ойға әкелді. 1914 жылы Л. Бразил экспедиция король аралында эмумен кездеспегенін, өйткені ауа райы олардың лагерінен кетуіне тым нашар болғанын дәлелдеді. Француздар сонымен қатар эму мен казуарды "казуар" деп атады, бұл одан әрі шатастыруға әкелді. Түрлі коллекционерлер 20-ғасырдың басында Кинг аралында субфоссильді эму қалдықтарын тапты, біріншісін 1903 жылы шығыс жағалаудағы лагунаның жанында Австралиялық әуесқой орнитолог Арчибальд Джеймс Кэмпбелл тапты. 1906 жылы австралиялық орнитолог Уолтер Болдуин Спенсер Кинг аралында табылған кейбір плейстоцендік субфоссильдік сүйектер мен жұмыртқа қабықшаларына негізделген Dromaius minor атауын шығарды, ол оны D. ater-ден (содан кейін Кенгуру аралынан деп саналды) ерекше деп санайды. Австралиялық орнитолог Уильям Винсент Легге де бұл қалдықтарға 1906 жылы Dromaius bassi деген атау берді, бірақ кейінірек. 1907 жылы британдық зоолог Уолтер Ротшильд өзінің "Extinct Birds" атты кітабында Веййоның сипаттамасында шын мәнінде материктегі эму туралы айтылған, сондықтан D. ater атауы жарамсыз деп мәлімдеді. Париждегі ұлттық табиғи тарих мұражайындағы тері Кенгуру аралынан деп сеніп, ол оны өзінің жаңа түрі Dromaius peroni типтік үлгісі етті, ол француз натуралисі Франсуа Перонның есімімен аталды, ол құс туралы ақпараттың негізгі көзі болып табылады. Австралиялық әуесқой орнитолог Грегори Мэтьюс 1910-шы жылдардың басында жаңа атауларды енгізді, оның ішінде жаңа тұқым атауы - Перониста, өйткені ол Король және Кенгуру аралы құстары материктегі эмудан генерикалық жағынан ерекшеленеді деп сенді. Кейінгі жазушылар Король және Кенгуру аралдарында табылған субфоссиль қалдықтары айқын айырмашылықтарға ие емес екенін және сондықтан олар бір таксонға тиесілі екенін мәлімдеді. 1959 жылы француз орнитологы Кристиан Жуанин экспедиция мен мұражай құжаттарын тексергеннен кейін, терілердің ешқайсысы шын мәнінде Кенгуру аралынан емес екенін ұсынды. 1990 жылы Жуанин мен француз палеонтологы Жан Кристоф Балуэ экологиялық сот сараптамасын қолдана отырып, Париждегі терілердің Кинг аралынан келгенін және әр аралдан кем дегенде бір тірі құс әкелінгенін көрсетті. Сондықтан Кенгуру аралы эмуына берілген барлық ғылыми атаулар Кинг аралынан алынған даналарға негізделген немесе басқаша жарамсыз болған, сондықтан ол атаусыз қалды. 1984 жылы субфоссильді материалдың кейіннен табылған деректеріне сүйене отырып, австралиялық орнитолог Шейн А. Паркер король мен кенгуру аралы эмуларының географиялық шығу тегі мен морфологиясының ерекшелігін растады, соңғысының үлкен екенін анықтады. Паркер Кенгуру аралындағы құсты француз экспедициясының жетекшісі Николас Бодиннің есімімен Dromaius baudinianus деп атады. Dromaius ater атауын Король аралы эмуына қалдырды. Өліп кеткен арал эмуларын өлшемінен басқа материктегі эмулардан ерекшелейтін морфологиялық айырмашылықтар аз, бірақ барлық үш таксоны көбінесе бөлек түрлер деп санаған. 2011 жылы австралиялық генетик Тим Х.Хейпинк пен оның ядролық және митохондриялық ДНК-ның әріптестері бес субфоссильді Кинг-Айленд эму сүйегінен алынған зерттеу оның генетикалық өзгерісі қазіргі материктегі эмуның ішінде екенін көрсетті. Сондықтан оны Австралия материгінің эмуларымен бір түрге жатқызды және Dromaius novaehollandiae, D. n. ater түрінің бір түріне қайта жіктелді. Король аралында кездесетін басқа жануарлар да өздерінің континенттік немесе Тасманиялық әріптестерінің жеке түрлерінің емес, олардың кіші түрлері ретінде қарастырылады. Авторлар әр түрлі әдістерді қолдана отырып, қосымша зерттеулер жүргізіп, таксондарды ерекшелейтін ерекшеліктерді табуға мүмкіндік беретінін ұсынды. Бұл негіздемені IOC World Bird List қабылдады, ол кейін D. n. minor-ті қолданды. 2014-2015 жылдары ағылшын палеонтологы Джулиан Хьюм және оның әріптестері Кинг аралында эмуның қалдықтарын іздестірді; жергілікті табиғи тарихшы Кристиан Робертсонның соңғы отыз жылдағы ашылуларынан басқа, 20-ғасырдың басынан бер...

There was long confusion regarding the taxonomic status and geographic origin of the small island emu taxa from King Island and Kangaroo Island, since specimens of both populations were transported to France as part of the same French expedition to Australia in the early 1800s. The logbooks of the expedition failed to clearly state where and when the small emu individuals were collected, and this has resulted in a plethora of scientific names subsequently being coined for either bird, many on questionable grounds, and the idea that all specimens had originated from Kangaroo Island. Furthermore, in 1914, L. Brasil argued the expedition did not encounter emus on King Island, because the weather had been too bad for them to leave their camp. The French also referred to both emus and cassowaries as "casoars" at the time, which has led to further confusion. Various collectors found subfossil emu remains on King Island during the early 20th century, the first by the Australian amateur ornithologist Archibald James Campbell in 1903, near a lagoon on the east coast. In 1906, the Australian ornithologist Walter Baldwin Spencer coined the name Dromaius minor based on some Pleistocene subfossil bones and eggshells found on King Island, which he considered distinct from D. ater (then thought to be from Kangaroo Island) due to the smaller size of the former. The Australian ornithologist William Vincent Legge also coined a name for these remains in 1906, Dromaius bassi, but at a later date. In his 1907 book Extinct Birds, the British zoologist Walter Rothschild stated that Vieillot's description actually referred to the mainland emu, and that the name D. ater was therefore invalid. Believing the skin in Muséum national d'Histoire naturelle of Paris was from Kangaroo Island, he made it the type specimen of his new species Dromaius peroni, named after the French naturalist François Péron, who is the main source of information about the bird in life. The Australian amateur ornithologist Gregory Mathews coined further names in the early 1910s, including a new genus name, Peronista, as he believed the King and Kangaroo Island birds were generically distinct from the mainland emu. Later writers claimed that the subfossil remains found on King and Kangaroo Islands were not discernibly different, and that they therefore belonged to the same taxon. In 1959, the French ornithologist Christian Jouanin proposed that none of the skins were actually from Kangaroo Island, after inspecting expedition and museum documents. In 1990, Jouanin and the French palaeontologist Jean Christophe Balouet used environmental forensics to demonstrate that the mounted skin in Paris came from King Island, and that at least one live bird had been brought from each island. All scientific names given to the Kangaroo Island emu were therefore based on specimens from King Island or were otherwise invalid, leaving it nameless. Based on later finds of subfossil material in 1984, the Australian ornithologist Shane A. Parker confirmed the separate geographic origin and distinct morphology of the King and Kangaroo Island emus, finding that the latter was larger. Parker named the Kangaroo Island bird Dromaius baudinianus, after Nicolas Baudin, the leader of the French expedition. The name Dromaius ater was kept for the King Island emu. There are few morphological differences that distinguish the extinct insular emus from the mainland emu besides their size, but all three taxa were most often considered distinct species. A 2011 study by the Australian geneticist Tim H. Heupink and colleagues of nuclear and mitochondrial DNA, which was extracted from five subfossil King Island emu bones, showed that its genetic variation fell within that of the extant mainland emus. It was therefore interpreted as conspecific with the emus of the Australian mainland, and was reclassified as a subspecies of Dromaius novaehollandiae, D. n. ater. Other animals present on King Island are also considered as subspecies of their mainland or Tasmanian counterparts rather than distinct species. The authors suggested that further studies using different methods might be able to find features that distinguish the taxa. This rationale was accepted by the IOC World Bird List, which used D. n. minor thereafter. In 2014–2015, the English palaeontologist Julian Hume and colleagues conducted a search for emu fossils on King Island; no major palaeontological surveys had been done since the early 20th century, apart from discoveries made by the local natural historian Christian Robertson during the preceding thirty years. In 2014, Hume and colleagues found emu subfossils in Cape Wickham, but upon returning to the site in 2015, the area had been turned into a golf course, and the researchers were denied access to the site. They cautioned in 2018 that other fossiliferous sites on King Island were also under such threat, and highlighted the need to protect them. The researchers also identified an area near Surprise Bay where subfossils had been collected in 1906, but found it almost impossible to find more, since the area had been covered in grass in the meantime (the grass had previously been kept down by livestock).

Эволюция

Қосжылдықтың соңғы кезеңінде (0,7 млн жыл бұрын) шағын эмулар Австралияның бірнеше аралдарында өмір сүрді. Бұл түрлерге Кинг аралы эмусынан басқа, қазір жойылып кеткен Кенгуру аралы мен Тасманияда кездесетін таксондар да кіреді. Ең кішкентай таксон, Кинг аралы эму, Тасмания мен Виктория арасындағы Бас бұғазында орналасқан кішкентай аралмен шектелген, екі жағалаудан шамамен 100 км (62 миль). Кинг аралы бір кездері Тасмания мен Австралияның материгін байланыстыратын құрлық көпірінің бөлігі болған, бірақ соңғы мұздық максимумнан кейін теңіз деңгейінің көтерілуі аралды оқшаулады. Фенотиптік пластикалық әсердің нәтижесінде Кинг аралы эму популяциясы аралдық карликоволық процеске ұшыраған болуы мүмкін. Бұл сценарий бойынша, Король аралы мен Тасмания эмусының ата-бабалары бастапқыда материктегі таксоннан оқшауланған, содан кейін Король аралы мен Тасмания популяциялары бөлінген. Бұл өз кезегінде, сондай-ақ жойылған Тасманиялық эмуның құрлықтағы эмумен Король аралы эму сияқты тығыз байланысты екенін көрсетеді, бұл ретте Король аралы мен Тасманиялық эму бір-бірімен тығыз байланысты. Эмуның қазбалардағы таксондары Король аралы эму мен материктегі эмуның орташа өлшемдерін көрсетеді. Сондықтан құрлықтағы эмуды үлкен немесе алып түр деп қарастыруға болады. Австралиялық генетик Вики Томсон мен оның әріптестерінің 2018 жылғы зерттеуінде (борынгы сүйек, жұмыртқа қабығы мен қауырсын үлгілеріне негізделген) Кангуру аралы мен Тасманияның эмулары да материктегі эмулардың қосалқы популяцияларын білдіретінін, сондықтан да олар бір түрге жататындығын анықтады. Сонымен қатар, олар арал эмуларының өлшемі олардың мекендейтін аралдардың өлшеміне сәйкес сызықтық масштабта өскенін анықтады (Кинг аралы эмусы ең кіші, ал Тасманиялық ең үлкен), ал оқшауланған уақыт олардың өлшеміне әсер етпеді. Бұл осы эмулардың кәрлі болуына аралдың көлемі маңызды себепші болғандығын көрсетеді, мүмкін ресурстардың шектеулі болуынан, бірақ нақты әсерін растау керек. Аралдағы эмулардың арасындағы аз генетикалық айырмашылық олардың карликовость бір-бірінен оқшауланғаннан кейін тез және тәуелсіз дамығанын көрсетеді. Кинг аралы - Австралияның солтүстік жағында орналасқан, ол Тасманиядан 12 000 жыл бойы оқшауланған, ал Тасмания 14 000 жыл бойы Австралия материгінен оқшауланған. Кенгуру аралы 10 000 жыл бұрын материктен бөлініп қалған. 2020 жылы француз орнитологы Элис Сибуа мен оның әріптестері жасаған жалғыз Кангуру аралы эму терісінің генетикалық зерттеуі де үш арал эмуын D. n. minor ретінде қосалқы түр ретінде ұстап тұруды қолдады.

During the Late Quaternary period (0.7 million years ago), small emus lived on a number of offshore islands of mainland Australia. In addition to the King Island emu, these included taxa found on Kangaroo Island and Tasmania, all of which are now extinct. The smallest taxon, the King Island emu, was confined to a small island situated in the Bass Strait between Tasmania and Victoria, approximately 100 km (62 mi) from both coasts. King Island was once part of the land bridge which connected Tasmania and mainland Australia, but rising sea levels following the last glacial maximum eventually isolated the island. As a result of phenotypic plasticity the King Island emu population possibly underwent a process of insular dwarfism. This scenario would suggest that a population ancestral to both the King Island and Tasmanian emu was initially isolated from the mainland taxon, after which the King Island and Tasmanian populations were separated. This, in turn, indicates that the likewise extinct Tasmanian emu is probably as closely related to the mainland emu as is the King Island emu, with both the King Island and Tasmanian emu being more closely related to each other. Fossil emu taxa show an average size between that of the King Island emu and mainland emu. Hence, mainland emus can be regarded as a large or gigantic form. A 2018 study by Australian geneticist Vicki A. Thomson and colleagues (based on ancient bone, eggshell and feather samples) found that the emus of Kangaroo Island and Tasmania also represented sub populations of the mainland emu, and therefore belonged in the same species. They also found that the size of the island emus scaled linearly to the size of the islands they inhabited (the King Island emu was the smallest, while the Tasmanian was the largest), while time in isolation did not affect their size. This suggest that island size was the important driver in dwarfism of these emus, probably due to limitation in resources, though the exact effect needs to be confirmed. The little genetic differentiation between island emus indicates their dwarfism evolved rapidly and independently since they became isolated from each other. King Island is , and was isolated from Tasmania for 12,000 years, while Tasmania was itself isolated from mainland Australia for 14,000 years. Kangaroo Island is and was isolated from the mainland 10,000 years ago. A 2020 genetic study of the only known Kangaroo Island emu skin by the French ornithologist Alice Cibois and colleagues also supported retaining the three island emus as subspecies, with the King Island emu as D. n. minor.

Сипаттама

Король аралы эмуы эмулардың ең кішкентай түрі болды және материктегі құстың шамамен 44% немесе жартысы болды. Ол шамамен биік болды. Перонның жергілікті ағылшын тұтқыршы Дэниел Купермен сұхбатында ең үлкен үлгілердің ұзындығы 137 см-ге дейін, ал ең ауырларының салмағы 20 - 23 кг-ға дейін болды. Оның қауырсын түгі қараңғы, мойны мен басында қара түсті қауырсын, ал денесінде қара түсті қауырсын, сонымен қатар қоңыр түсті. 2011 жылғы генетикалық зерттеуде құстардағы меланизммен байланысты гендер табылмады, бірақ қара түсті бояудың баламалы генетикалық немесе генетикалық емес факторларға байланысты болуы мүмкін деп болжады. Еммулардың аналық түрлері еркектерден орташа алғанда үлкен және жұптасу кезінде жарық түсіп, басқа құс түрлерінің нормасына қайшы келетіндіктен, Австралия мұражайының кураторы Стефани Пфеннигверт бұл байқаулардың кейбіреулері қате дәстүрлі даналыққа негізделген болуы мүмкін деп болжады. Бұл қасиетті жас құрлықтағы эмуларда да кездестіруге болады. 1802 жылы ағылшын капитаны Мэтью Флиндэрс Кинг аралына барғанда эмуларды көрмеген, бірақ оның натуралисті Роберт Браун олардың көмірін тексеріп, олардың негізінен Лептекофилла юниперинаның жидектерін жегенін байқаған. Перонның сауалнамасы 1899 жылға дейін жарияланбаған, сондықтан сол кезге дейін құс туралы өте аз мәлімет белгілі болды. Париждегі теріде бірнеше сүйек бар, бірақ жынысты көрсететін таз емес, сондықтан әйелдің жеке басы расталмаған. Перон Францияға әкелінген шағын эмулар материктегілерден ерекшеленетінін, бірақ олардың бір-бірінен ерекшеленетінін немесе қай аралдан келгенін емес, сондықтан олардың шығу тегі ғасырдан астам уақыт бойы белгісіз болды. Скелет тозығып, бірнеше элементтер жоғалып кеткен, кейбіреулері ағаш көшірмелермен ауыстырылған (бәлкім, Париж скелеті), соның ішінде кеуде белбеуі, қанаттары, аяқ пен бас сүйегінің бөліктері. Оның оң жақ метатарсы өмірінде зақымдалған және дұрыс емделмеген. Ол еркек (және қате Париж терісі) деп саналды, бірақ қазір екі адамның құрамасы екені белгілі. Төртінші данасы Ливерпуль мұражайында сақталған деп ойланған, бірақ ол жай ғана жас материктік эму болуы мүмкін.

The King Island emu was the smallest type of emu and was about 44% or half of the size of the mainland bird. It was about tall. According to Péron's interview with the local English sealer Daniel Cooper, the largest specimens were up to 137 cm (4.5 ft) in length, and the heaviest weighed 20 to 23 kg (45 to 50 lb). It had a darker plumage, with extensive black feathers on the neck and head, and blackish feathers on the body, where it was also mixed with brown. The 2011 genetic study did not find genes commonly associated with melanism in birds, but proposed the dark colouration could be due to alternative genetic or non genetic factors. Since the female mainland emus are on average larger than the males, and can turn brighter during the mating season, contrary to the norm in other bird species, the Australian museum curator Stephanie Pfennigwerth suggested that some of these observations may have been based on erroneous conventional wisdom. The same is true of the contour of the cranium, which is more dome shaped in the King Island emu, a feature that is also seen in juvenile mainland emus. The English Captain Matthew Flinders did not encounter emus when he visited King Island in 1802, but his naturalist, Robert Brown, examined their dung and noted they had chiefly fed on the berries of Leptecophylla juniperina. Péron's questionnaire remained unpublished until 1899, and very little was therefore known about the bird in life until then. The Paris skin contains several bones, but not the pelvis, which is an indicator of sex, so the supposed female identity is unconfirmed. Péron noted that the small emus brought to France were distinct from those of the mainland, but not that they were distinct from each other, or which island each had come from, so their provenance was unknown for more than a century later. The skeleton is worn, and several elements are missing, some having been replaced with wooden copies (probably based on those of the Paris skeleton), including the pectoral girdle, the wings, and parts of the legs and skull. Its right metatarsus was damaged during life and had healed incorrectly. It was thought to be a male (and incorrectly that of the Paris skin), but is now known to be a composite of two individuals. A fourth specimen was thought to be kept in the Liverpool Museum, but it may simply be a juvenile mainland emu.