Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Виктория қарсы Комонвелл, ("Екінші бірыңғай салық ісі") - Австралияның Жоғарғы сотының ісі, ол Комонвелл үкіметінің бірыңғай табыс салығы схемасын енгізу қабілетін растады, бұл Австралияның шығыс талаптары мен әр түрлі деңгейлердегі салық салу қабілеттерінің тік фискалдық тепе-теңдігін арттырды.
Victoria v Commonwealth, ("the Second Uniform Tax case") is a High Court of Australia case that affirmed the Commonwealth government's ability to impose a scheme of uniform income tax, adding to Australia's vertical fiscal imbalance in the spending requirements and taxing abilities of the various levels of government.
Шолу
Бірыңғай салық жүйесі 1942 жылы жүзеге асырылды және 4 заңға сүйенді, олардың барлығы Бірінші бірыңғай салық ісі бойынша конституциялық тұрғыдан жарамды деп танылды. Кейбір заңдар қорғаныс күшімен негізделген, бірақ соғыс аяқталғаннан кейін бұл схема бұзылмады. 1942 жылғы табыс салығы туралы заңға қарсылық білдіруге болмайды, өйткені ол одақтың салық салу өкілеттігіне кіреді. 1942 жылғы табыс салығы туралы заң мәселе тудырмады, өйткені ол бұған дейін күшін жойған болатын. Бірінші бірыңғай салық ісі бойынша Жоғары сот Қауымдастық Парламентіне табыс салығын салуға өкілеттік берілген деп шешті. Комонвелл оларға ұлттық салық салуға мүмкіндік беретін заң қабылдады. Бұған дейін әр штаттың өз табысқа салық салу туралы заңдары болған. Жаңа одақтастық салық өте жоғары болғандықтан, адамдар екі салықты да тиімді төлей алмады. Мемлекеттер бұл мәселені Жоғарғы Сотта талқылап, салық салудың бір мезгілде жүзеге асырылатын күш екенін, одақтастық салықтың өте жоғары екенін, сондықтан адамдар екі салықты да төлей алмайтынын, ал мемлекеттер енді табыс салығын төлей алмайтынын дәлелдеді. Жоғары Сот келіспеді және 109-бапта, одақтың заңдары бір мезгілдегі өкілеттіктерге сәйкес келмейтін мемлекеттік заңдарды жоққа шығарады, одақ табыс салығын енгізе алады деп шешті.
The Uniform Tax system was implemented in 1942 and relied upon 4 pieces of legislation, all held to be constitutionally valid in the First Uniform Tax case. Some of the laws were justified under the defence power, but the scheme was not dismantled after the end of wartime conflict. It was held that the Income Tax Act 1942, could not be challenged because it was within the Commonwealth's taxation power. The Income Tax (Wartime Arrangements) Act 1942, was not an issue because it had already been repealed. In the first Uniform Tax case the High Court decided that the Commonwealth Parliament had the power to tax incomes. The Commonwealth had passed legislation that allowed them to nationally tax incomes. Prior to this each state had their own income tax laws. The new Commonwealth taxation was so high that people could not effectively pay both taxes. The states challenged this in the High Court and argued that; Taxation was a concurrent power; the Commonwealth tax was so high that people would not be able to pay both taxes and therefore the states would no longer be able to tax incomes. The High Court disagreed and held that section 109 ensured that Commonwealth law overrode inconsistent state laws on concurrent powers, the Commonwealth could impose income Taxation.
Шешім
Жоғары сот кейбір ерекшеліктермен Бірінші бірыңғай салық ісі бойынша ұстанымды бекітті. 1942 жылғы штаттық гранттар туралы заң 96-бапқа қарамастан жарамды деп танылды. Коммуналдық құқықтарды пайдалану арқылы мемлекет өз өкілеттіктерін жүзеге асыруға және өз өкілеттіктерін қолданудан бас тартуға мәжбүрлеуге болады. Сондықтан, Қауымдастық мемлекеттің өз өкілеттігін жүзеге асыруына ықпал ету немесе одан бас тарту үшін осындай әрекеттерді жасай алады. Алайда, ол осындай нәрселерді туындата алады, бірақ мемлекет грантты қабылдауға мәжбүрлей алмайды. Дегенмен, жанама мәжбүрлеу конституциялық болып табылады. 1942 жылғы табыс салығы туралы заңда Комонвелл табысқа салынатын салықтың мөлшерлемелерін мемлекет үшін өздеріндікін енгізуді саяси тұрғыдан мүмкін емес деңгейге көтерді, бірақ бұл тыйым салынған мәжбүрлеу деңгейінде болған жоқ. Бірінші бірыңғай салық ісі бойынша 1942 жылғы табыс бағалау туралы заңның 221-бабы бойынша шешім қабылданбады. 221-бапта салық төлеушілер өздерінің одақтық салық міндеттемелерін мемлекеттік салық міндеттемелері алдында орындауы керек еді және бұл бап жарамсыз деп танылды. Көпшілігі (Dixon CJ, McTiernan, Kitto және Taylor JJ) бұл салық салу өкілеттігіне сәйкес емес деп ойлады. Dixon CJ бұл тек қана ықтимал түрде салық салудың ықтимал өкілеттігін дұрыс жүзеге асыруы болуы мүмкін деп санайды. Алайда, 51-баптың (ii) тармағының қолданылу аясы федералды мақсаттар үшін федералды салық салуды қамтиды. Сондықтан кез келген салық салу туралы заң қосымша билікке сәйкес федералды мақсаттар үшін федералды салық салу болуы керек. Диксон CJ заңның мақсатын мемлекеттің табыс салығын салу қабілетін алып тастау деп қарады, бұл федералды мақсат емес. Бұл бапқа қарсылық көрсетіліп, оның күші жойылғанмен, оның маңызы жоқ, өйткені штаттар енді кіріс салығын енгізе алмайды. Мемлекеттер Достастығы мемлекеттерді олардың мемлекеттік функциялары бойынша шектей алмайды. Диксон соты осы қағидалардан Конституцияның 96-бабын түсіндіруде кейбір шектеулер болуы керек деп тұжырымдады. 96-бапта берілген гранттар ақшалай гранттармен шектелуі тиіс және жалпы тақырыпқа қатысты заңдар шығару өкілеттігі жоқ. Ол мемлекеттік қаржымен байланысты болуы керек және мәжбүрлеуші болмауы керек. 96-бапта берілген гранттарға шарттарды қою құқығы кең, бірақ олар мемлекеттің конституциялық құзыретіне сәйкес болуы тиіс.
The High Court affirmed the position of the First Uniform Tax case, with some exceptions. The States Grants Act 1942, was held to be valid, despite a section 96 issue. The Commonwealth can use the section 96 grants power to induce a state to exercise its own powers as well as abstain from using its powers. Hence the Commonwealth can do such things to encourage or discourage a state from exercising its powers. However, while it can induce such things, it cannot coerce a state into accepting a grant. Nonetheless, indirect compulsion is constitutional. While the Income Tax Act 1942 raised Commonwealth income tax rates to a level that made it politically impossible for the states to impose their own, this was not at the level of coercion that was prohibited. The decision in the First Uniform Tax case was overruled in relation to section 221 of the Income Assessment Act 1942. Section 221 required taxpayers to meet their Commonwealth tax liabilities before state tax liabilities and this section was held to be invalid. The majority (Dixon CJ, McTiernan, Kitto and Taylor JJ) thought that it was not pursuant to the taxation power. Dixon CJ held that it could only possibly be a valid exercise of the implied incidental taxation power. However, the scope of section 51(ii) is federal taxation for federal purposes. Hence any taxation law made pursuant to the incidental power must also be federal taxation for federal purposes. Dixon CJ saw the purpose of the legislation as the exclusion of the state's ability to impose income tax, which is not a federal purpose. Although this section was challenged and overturned, it was not important because in a practical sense the states could no longer impose income taxes. The Commonwealth cannot restrain states in terms of their governmental functions. Dixon CJ inferred from this principles that there should be some restraints on interpretation of section 96 of the constitution. Section 96 grants must be confined to grants of money, and is not a power to make laws with respect to general subject matter. It must be concerned with state finance and must not be coercive. The power to attach conditions to section 96 grants is broad but they must be within the state's constitutional competence to fulfil.