Кіріспе

Мойра пештері - ХІХ ғасырдағы темір жасау биік пештері, Лестерширдің Мойра қаласында, Ашби де ла Зуч каналының жағалауында орналасқан. 1804 жылы Мойра графы салған ғимаратты Солтүстік-Батыс Лестершир аудандық кеңесі кальций пештері мен қолөнер шеберханалары бар мұражай ретінде сақтап қалды. Бұл ең маңызды өнеркәсіптік ескерткіш, өйткені ол өте жақсы сақталған және өнеркәсіптік революцияның қалыптасу кезеңінен басталады.

Сипаттама

Моира пештері - жергілікті темір кенінен темір балқыту үшін кокспен жұмыс істейтін, бу қозғалтқышымен соққан биік пеш, оған құйма темір бұйымдарын өндіруге арналған құймахана қосылған. Сақталған пеш жоғары пештен, оған қосылған көпір үйінен және жүк тиеу пандусынан тұрады. Биіктік пеш - бұл сайттың ең төменгі бөлігіндегі бос аркалары бар тік құрылым. Ішкі пешті шикізатпен (темір рудасы, кокс және әк тас) қамтамасыз ету үшін оларды көпірдің жоғарғы жағында орналасқан зарядтау порты арқылы бұрып, көпірдің жоғарғы жағына кіргізілген. Ашби каналына қарай жүретін жүк түсіру пандусы шикізатты көпірдің жоғарғы қабатына көтереді. Көпірдің үстіне салынған материалдарды, ықтималдығы бойынша, пешке құю алдында өлшеген және, мүмкін, араластырған. Пешті жағып, бу қозғалтқышының үрлеуішін (қазір жоқ) қазандықтың түбіне ауаның үздіксіз соғуын мәжбүрледі, сонда кокс жарқырай түсіп, ішкі температурасы темірді балқытатын деңгейге дейін көтерілді. Отынның жоғарғы жағындағы төменгі түтіндіктен шыққан ыстық газдар. Дайын болған соң, балқытылған темірді пештің түбінен тартып, қалыпқа салып, қоңыр темірді шығаратын. Моира пештері осы инновациялық кезеңнен қалған бірнеше биік пештердің бірі, өйткені ол коммерциялық сәтсіздікке ұшырады. Егер ол сәтті болса, уақыт өте келе бұл жердің дамуы және алғашқы пештің орнын алуы өте ықтимал.

Тарих

1804 жылы Мойра графты темір кенін және оның иелігіндегі Ашби Уилс аймағында жер астында болған мол көмірді пайдалану үшін пешті салдырды. Орындылығы үшін таңдалды оның жақындығы үшін Ашби каналы үшін тасымалдау, және жердің өтірігі, ол рұқсат еткен пешті салуға төмен, сондықтан шикізатты өте жоғары көтеріп қоюдың қажеті жоқ. Алайда, бұл биік пештің дизайнындағы даму кезеңі болды және Моира пешінің кейбір ерекшеліктері сәтті болған жоқ. Ол 1806 жылы жарылысқа әкелінді және 1811 жылға дейін ара-тұра пайдаланылды, бірақ құю зауыты 1844 жылдан кейін басқа жерден әкелінген темірді пайдаланып, қолданыста болды. Тарихи деректер бойынша, сатылатын темір кейде өндірілгенімен, пеш жұмыс істеген кезең ішінде ол үнемі қиындықтарға тап болды. Құжаттарда нашар жобалау, нашар құрылыс, нашар шикізат және нашар басқару туралы айтылады, бірақ көптеген құжаттарды өздерін кінәлаудан аулақ болуға тырысқан адамдар жазды. Отынның соңғы заряды ішіне әлі де ішінара балқытылған күйінде қалдырылды. Металлургиялық зерттеулер шикізаттың құрамында күкірттің жоғары мөлшерін көрсетті, бұл себеп болуы мүмкін, ал шымшықтың қатты қызуы байқалады, бұл конструкциялық ақау немесе жұмыс істеу проблемасын көрсетеді. Қоса беріліп отырған құю зауыты бірнеше жыл бойы қолданыла берді, бірақ ол 19 ғасырда қиратылды. Осы уақытта көпір үйі мен пештің жанында жеке ғимарат болған машина үйі тұрғын үйге айналдырылды және сақталды. Алайда, 1970 жылдары олар қаңырап бос қалды және кен орны құлдырауынан зардап шекті, ал машина үйі қиратылды. Филип Риден мен Лестерширдің өнеркәсіптік тарих қоғамының қысымынан кейін пеш пен көпір үйі ежелгі ескерткіш ретінде жоспарланды. 1981 жылы бұл жерді Солтүстік-Батыс Лестершир округінің кеңесі сатып алды, ол бұл жерді қалпына келтіру және мұражай және ауылдық саябақ ретінде дамыту үшін Қоғамдық бағдарламаны қолдады. Көпір үйінде қазір Муйра пеш музейі тресті басқаратын мұражай бар, ол үнемі ашық. Мұнда Моира пештері және аймақтың өнеркәсіптік мұрасы туралы ақпараттық тақталар мен дисплейлер бар. Пешті алғаш рет Ричард Феликс және Фил Уайманмен бірге мейірге келген Свадлинкотт Паранормальдық Тергеушілері паранормальдық әрекетті анықтау үшін танымал орынға айналды. Бұл жерде жұртшылыққа ашық болатын кешкі іс-шаралар өткізіледі.