Кіріспе

Лендинара - Италияның солтүстігіндегі Венето провинциясының Ровиго провинциясындағы коммуна. Ол Полесин тарихи және географиялық аймағының бөлігі болып табылады. Бұл әлемдегі ең үздік скрипка және виолончель жасаушылардың бірі Доменико Монтагнананың (1680-1750) туған жері. Тенор Доменико Ронкони де осы қалада дүниеге келген. XIX ғасырдың соңғы бөлігінде бұл жерде Италияның бірігуі үшін күреске белсенді қатысқан ағылшын әйел Джесси Уайт Марионың үйі болды. Қала сыртында Nostra Signora del Pilastrello (Пиластрдың біздің ханым) киелі үйі орналасқан, ол 16-ғасырда Мадоннаның иконасын орналастыру үшін салынған ғибадатхананың орнында орналасқан. Әббатхана мен шіркеу 19 ғасырда қайта салынған.

Климат

Кёппен климаттық жіктеліміне сәйкес, Лендинараның ылғалды субтропиктік климаты бар (Cfa). Бұл - ауа райының орташа температурасы, жаз ыстық, кейде ыстық, ал қыс суық, ылғалды болады. Жауын-шашын көктемгі және күзгі маусымдарда көп түседі.

Ежелгі дәуір

Көптеген археологиялық табылған заттар, мысалы, киндерлік урналар, қабір тастары, монеталар, шыны және тіпті жол және гидравликалық жұмыстардың іздері, Рим заманында бастапқы орталықтың бар екенін көрсетеді. Кейбір табылған жерлер Таяу Шығыстан шыққанға ұқсайды, сондықтан ондағы ескі қоныстар да болған шығар.

Орта ғасырлар

Лендинара туралы алғашқы тарихи құжат 870 жылы Веронадан келген Уберто Каттанео Каролингтерден қалаға иелік еткен кезде пайда болды, бұл иелік төрт ғасырдан астам уақытқа созылды. XI ғасырда Лендинара "көптеген зауыттар мен мұнаралармен байытылған, мәдениетті халық" болды, Мұратори оны солай атады. Қамал Адиджетто каналының сол жағында орналасқан және қаланы қамтитын бекіністермен қоршалған. Алайда қабырғалардан тыс жерде Санта-София шіркеуі мен Сан-Биажио монастыры болды, олардың айналасында әртүрлі аудандар қалыптасты. Лендинара өте құнарлы аумақтың ортасында орналасқан, ал оның Адидже және Адиджето өзендері байланыс орнатуға мүмкіндік берді. Даму үнемі және жылдам болды, шіркеулер мен виллалар салынып, нотариустардың, қалалық отбасылардың және дамыған муниципалдық ұйымның болуымен. 1225 жылдан бастап Лендинарада Подеста болды, ал 1321 жылдан бастап оған Полесин аймағындағы алғашқы жарғы берілді. Қала 1246 жылы Ezzelino da Romano-ның қолынан оның тұрғындарының (Lendinaresi) Сан-Бонифациомен достығы үшін жойылған. Осы өрттен кейін францискандықтар монастырының айналасында "Сан-Марко" деп аталатын жаңа қала ядросы пайда болды. Монастырь 1810 жылы Вангадицца ди Бадия Полесин абатшылығы сияқты жойылған. 1275 жылы қала қысқа уақытқа республика болып қалды. 1283 жылы Падуандықтар қаланы сатып алып, кейін оны Эстенске сатып жіберді. Осы кезеңде "Гранароне" (Granarone) - үлкен қоймасы салынған. Қалада бес қабатты мұнара және бүкіл қаланы қоршап тұрған шұңқыр бар еді, орталықты қамалмен тек ағаш көпір байланыстырды. Қалаға кіру үшін төрт есікті орнату керек. Он бесінші ғасыр - Лендинараның мәдени алтын ғасыры, ол венециандарға сатылып кеткеннен кейін. Сонымен қатар, ағаш қолөнершілерінің үлкен мектебі пайда болды, оның ішінде Лоренцо Каноцио (Лоренцо Каноцио) (1426 - 1477) готика өнерінің авторы болды.