Кіріспе
Родригеске ендемиялық болып келген попугайдың жойылған түрі Родригес попугайы немесе Легуаттың попугайы (Necropsittacus rodricanus) - Родригес Маскарен аралының эндемиялық болған попугайдың жойылған түрі. Бұл түр субфоссильдік сүйектерден және қазіргі жазбаларда айтылғаннан белгілі. Оның басқа түрлермен қандай жақын туыстығы бар екені белгісіз, бірақ ол басқа маскаренді попугайымен бірге Psittaculini тайпасының мүшесі ретінде жіктеледі. Родригес тотығы Маврикийдің кең құйрықты тотығына ұқсас болған, және олар туысқан болуы мүмкін. Оның туысына екі қосымша түр (N. francicus және N. borbonicus) тағайындалды, олар басқа Маскарен аралдарындағы тотықтардың сипаттамаларына негізделген, бірақ олардың сәйкестігі мен жарамдылығы талқыланды. Родригес попугайы жасыл түсті, оның шашы мен құйрығы үлкен, құйрығы ұзын. Оның нақты көлемі белгісіз, бірақ ол ұзақ уақыт бойы болған болуы мүмкін. Бұл Родригес аралында өскен ең үлкен тотық, ал Маскарен аралдарындағы тотықтардың ішіндегі ең үлкен басы бар. Ол үлкен құйрықты тотыға ұқсаған шығар. Ол кезде ол Оңтүстік Родригестен тыс аралдарда жиі кездесіп, ұя салады, онда енгізілген тышқандар жоқ еді және Fernelia buxifolia бұтасының тұқымдарымен қоректенеді. Бұл түр соңғы рет 1761 жылы аталып, көп ұзамай жойылып кеткен болуы мүмкін, мүмкін, әкелінген жануарлардың жыртқышшылығы, орманды жою және адам аулаудың бірігуінен.
The Rodrigues parrot or Leguat's parrot (Necropsittacus rodricanus) is an extinct species of parrot that was endemic to the Mascarene island of Rodrigues. The species is known from subfossil bones and from mentions in contemporary accounts. It is unclear to which other species it is most closely related, but it is classified as a member of the tribe Psittaculini, along with other Mascarene parrots. The Rodrigues parrot bore similarities to the broad billed parrot of Mauritius, and may have been related. Two additional species have been assigned to its genus (N. francicus and N. borbonicus), based on descriptions of parrots from the other Mascarene islands, but their identities and validity have been debated. The Rodrigues parrot was green, and had a proportionally large head and beak and a long tail. Its exact size is unknown, but it may have been around long. It was the largest parrot on Rodrigues, and it had the largest head of any Mascarene parrot. It may have looked similar to the great billed parrot. By the time it was discovered, it frequented and nested on islets off southern Rodrigues, where introduced rats were absent, and fed on the seeds of the shrub Fernelia buxifolia. The species was last mentioned in 1761, and probably became extinct soon after, perhaps due to a combination of predation by introduced animals, deforestation, and hunting by humans.
Таксономия
Родригес тотығы деп саналатын құстарды алғаш рет француз саяхатшысы Франсуа Легуат 1708 жылы өзінің "Шығыс Үндістанға жаңа саяхат" атты мемуарларында атап өтті. Легуа - 1691 және 1693 жылдар аралығында Родригеске отарланған тоғыз француз гугенот босқынының басшысы. Кейінгі жазбаларды 1726 жылы аралда қамалып қалған француз теңізшісі Жульен Таффор өз еңбегінде жазды. Содан кейін француз астрономы Александр Пингре 1761 жылы Венераның өтуін көру үшін Родригеске барған. 1867 жылы француз зоологы Альфонс Милн Эдвардс британдық орнитолог Альфред Ньютон арқылы алған Родригестің құс сүйектерін суффизильді сипаттады, ол оның ағасы, отарлау министрі Эдвард Ньютонның қадағалауымен қазылған болатын. Оның айтуынша, сүйектердің арасында бір тұмсықтың жоғарғы жағындағы тұмсықтың бір бөлшегі бар екен. Осы құйрыққа сүйеніп ол жаңа түрді ғылыми сипаттап, Psittacus rodricanus деп атады. Ол сүйекті Эклект тұқымдасына жататын лоридің құйрығына ұқсас деп тапқанмен, ол аз қалдықтарға байланысты оны сол тұқымдасқа жатқызудан гөрі, оған аз дәлме-дәл жіктеуді жөн көрді. Родриканус деген атау Родригеске қатысты, ол өз кезегінде аралды ашқан португалдық кемеші Диого Родригестің атымен аталған. Ол құстың Палеоорнис попугайлар тұқымдасына жақын екенін көрсетті деп ойлаған толық жоғары және төменгі құсқарғаннан кейін, Милн Эдвардс 1873 жылы түрді өзінің Некропситтакус тұқымдасына көшірді; атау грек сөздері некростан алынған, яғни өлі және пситтакос, попугай, құстың жойылып кеткеніне қатысты. 1873 жылғы жинақтауының тағы бір түбіртекінде Милн Эдвардс субфоссильді түрлерді Легуат атап өткен попугайлармен байланыстырды. 1891 жылы Легуаттың естеліктерінің басылымының төменгі жазбасында британдық жазушы Сэмюэл Пасфилд Оливер аталмыш тотықтар Родригес тотығы екендігіне күмән келтірді, себебі олардың көлемі кішірек, және олар Ньютонның тотығы болуы мүмкін деп болжады. 1879 жылы неміс орнитологы Альберт Гюнтер мен Э. Ньютон Родригес тотуының басқа да қалдықтарын, соның ішінде бас сүйегі мен аяқ сүйектерін сипаттады.
Эволюция
Көптеген эндемикалық маскариндік құстар, соның ішінде додо, Оңтүстік Азияның ата-бабаларынан шыққан, ал британдық эколог Энтони С. Чеке мен Хьюм бұл жердегі барлық попугайлар үшін де солай болуы мүмкін деп болжады. Плейстоцен кезінде теңіз деңгейі төмен болғандықтан, сол кездегі оқшауланған аралдардың кейбіреулерін түрлер отарлауға мүмкіндік болды. Британдық орнитолог Грэм С. Коулз 1987 жылы олардың бас сүйектері өте ұқсамайтындықтан, олар жақын туыстар бола алмайды деп тапты. Хьюм Маскаренді попугайының Пситтакулини тайпасының сәулеленуінен ортақ шығу тегі бар деп болжады, бұл теорияны морфологиялық ерекшеліктерге және осы топтың попугайындарының Үнді мұхитындағы көптеген оқшауланған аралдарды отарлауға қол жеткізгендігіне негіздеді.