Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
26-шы кавалериялық полк (Филиппин сарбаздары) (26th CAV (PS)) Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Армиясының Қиыр Шығыс әскерлерінің Филиппин бөлімшесінің құрамында болды. 26-шы полк АҚШ кавалериясы тарихындағы соңғы кавалериялық шабуылға қатысты. Американдық соғыс ескерткіштері комиссиясы Манилалық американдық бейіштері мен ескерткіштеріне жерленген осы полктің 301 қаза тапқан мүшесінің тізімін жариялаған.
The 26th Cavalry Regiment (Philippine Scouts) (26th CAV (PS)) was part of U. S. Army Forces Far East's Philippine Department, during World War II. The 26th engaged in the last cavalry charge in the history of the U. S. cavalry. The American Battle Monuments Commission list 301 dead who were members of this regiment interred at Manila American Cemetery and Memorial.
Құрылу
26-шы кавалерия 1922 жылы Форт-Сотсенбургте 25-ші далалық артиллерия полкі мен 43-ші жаяу әскер полкінің құрамынан жасақталды. Полк сол жерде орналасқан, F эскадронынан басқа (ол Николс алаңында орналасқан). Жылқымен жүретін эскадроннан өзге, полкте штаб, пулемет эскадроны және алты «Индиана Уайт М1» барлау машинасы, сондай-ақ қызметтік бөлімдерді тасымалдауға арналған жүк көліктері болды. Полк командирі – полковник (кейін генерал-майор) Клинтон А. Пирс (АҚШ).
The 26th Cavalry was formed in 1922, at Fort Stotsenburg, from elements of the 25th Field Artillery Regiment and the 43d Infantry Regiment (PS). The regiment was based there, with the exception of Troop F (which was based at Nichols Field). In addition to horse mounted troops, the regiment had a HQ Troop, machine gun troop, and a platoon of six Indiana White M1 scout cars, and trucks for transporting service elements. and its commander was Col. (later BGen.) Clinton A. Pierce (USA).
Солтүстік және орталық Лусон
1941 жылғы жапон шабуылынан кейін 26-шы полк одақтастардың Батан түбегіне шегінуіне қатысты. Осы арқылы, бөлімше классикалық кешіктіру тактикасын қолданды, бұл басқа, қимылсыз бірліктерге түбекке қауіпсіз түрде үлгеруге мүмкіндік берді. Кешіктіру тактикасы кезінде 26-шы полк жапондықтарға ең қатты қарсылық көрсетті; Лингаен шығанағына қарай солтүстікке жіберілген бөлімдердің көпшілігі жаттығудан өтпеген және жабдығы нашар дамыған Филиппин армиясының (11-ші, 21-ші, 71-ші және 91-ші жаяу әскер дивизиялары) бөлімшелері болды. Осы оқиғалардан кейін полк майданнан алынып, 657 сарбаздан тұратын күшке дейін толықтырылды. 1942 жылдың қаңтарында олар Батан түбегіне баратын жолдарды ашық ұстап, басқа бөлімдерге сондағы қорғанысқа дайындалуға жағдай жасады. Американдық сарбаздар ат үстінде қайтадан шайқасқа кіргені 2001 жылдың 22 қазаны болды. Осы күні 12 сарбаздан тұратын «Альфа-595» жедел тобының (жасыл береттер) мүшелері Ауғанстанның Солтүстік одағының өкілдерімен бірге Балх провинциясындағы Кобакидегі шайқасқа аттанды. Батаанға шегіну кезінде 26-шы полк танктармен қолдау көрсетілген жаяу әскерден салмақты түрде кем болды. Олар жапондықтарды күтпеген шабуылмен жеңіп алды. Азық-түлік жетіспеуіне байланысты, олар аттарын сойып, полк екі эскадрильяға бөлінді: бірі – мотоатқыштар эскадрильясы, екіншісі – қалған барлау машиналарын және «Брен» тасымалдағыштарын пайдаланған механикаландырылған эскадрилья. Олар Тугегарао әуежайына шабуыл жасады. Кейіннен бөлім басқа сарбаздармен және партизандармен толықтырылды және 1943 жылға дейін тиімді жауынгерлік күш ретінде қала берді. «C» взводының қалдықтары кейінірек Филиппиндегі АҚШ армиясының күштеріне – Солтүстік Лузонға біріктірілді, оған Рассел В. Волкман жетекшілік етті, себебі өлім мен тұтқындалғандардың саны көп болды. Басқа партизандық ұйымдарға полк офицерлері басшылық етті, олар капитуляция туралы бұйрықтарды елемеді немесе Батааннан қашып кеткен сарбаздар жетекшілік етті. Алайда, бұл ұйымдар Кагаян-Апаяо күштері сияқты полкпен тікелей байланыста болған жоқ. Полк 1946 жылы таратылды және 1951 жылы толыққандай жойылды.
Following the 1941 Japanese invasion, the 26th participated in the Allied withdrawal to the Bataan Peninsula. In doing so, the unit conducted a classic delaying action that allowed other, less mobile, units to safely withdraw to the peninsula. During the delaying action the 26th provided the "stoutest" to the Japanese; the majority of the units sent north towards Lingayen Gulf were divisions (11th, 21st, 71st, & 91st Infantry Divisions) of the untrained and poorly equipped Philippine Army. Following these events, the regiment was pulled off the line and brought back up to a strength of 657 men, who in January 1942 held open the roadways to the Bataan Peninsula allowing other units to prepare for their stand there. It would not be until 22 October 2001, when American Soldiers would enter combat on horseback again, when members of the 12 man Operational Detachment Alpha 595 (Green Berets), accompanying members of the Afghanistan Northern Alliance, rode into battle at Cōbaki in Balkh Province. During the retreat to Bataan, the 26th was heavily outnumbered by an infantry force supported by tanks. They drove off the surprised Japanese. Due to a shortage of food, they found it necessary to butcher their mounts and the regiment was converted to two squadrons, one a motorized rifle squadron, the other a mechanized squadron utilizing the remaining scout cars and Bren carriers. raided Tuguegarao Airfield, Eventually the unit was supplemented by other soldiers and guerrillas, and remained an effective fighting force well into 1943. The remnants of Troop C would later be integrated into the United States Army Forces in the Philippines – Northern Luzon, which due to deaths and captures would be led by Russell W. Volckmann. Other guerrilla organizations were led by officers of the regiment, who ignored the surrender orders, or by enlisted men who escaped from Bataan. However, those organizations did not have a direct connection to the regiment, as the Cagayan Apayao Forces did. The regiment was inactivated in 1946 and disbanded in 1951.