Кіріспе

Реконструкция дәуіріне арналған ант АҚШ-та Азаматтық соғыс аяқталар алдында, Ironclad Oath - бұл Радикалдық Республикашылдар ұсынған ант, ол федералды қызметкерлерді, заңгерлерді және федералды сайланған лауазымды адамдарды қызметке кіргенде, олар ешқашан Конфедерацияны қолдамағанын ант етуді талап етті. Конгресс қабылдаған алғашқы заң 1862 жылы болды, ол ант беруді 38-ші АҚШ Конгресінің мүшелері үшін ант беруді талап етуге тырысты. 1863 жылы президент Абрахам Линкольн он пайыздық жоспарды ұсынды, онда бүлікші мемлекет, егер құлдықты жою туралы жалпыұлттық антпен келіскен болса, оның сайлаушылардың 10% -ы осындай ант берсе, қайтадан біріктірілуі мүмкін деп ұсынды. Конгресс оны сайлаушылардың 51% -ына көтеруге тырысты Уэйд Дэвис Билл 1864 жылы Линкольн оны тым қатал деп вето салды. 1865 жылы Линкольн өлтірілгеннен кейін оның мұрагері Эндрю Джонсон ант беруге мүлдем қарсы болды. Көптеген Конфедерация ардагерлері мен жергілікті азаматтық көшбасшылардың уақытша құқығынан айырылғандықтан, қайта құру кезінде он бір Оңтүстік штаттарында билікке жаңа Республикалық бирасалық коалиция келді. Оңтүстік консервативті демократтар сайлау құқығынан айырылғандарына ашуланды.

Мәтін

А мен А. B., мен Құрама Штаттарда азамат болғаннан бері ешқашан өз еркімен Құрама Штаттарға қарсы қару көтермегенімді, оған қарулы қарсылық жасайтын адамдарға өз еркімен көмек, қолдау, кеңес немесе жігер бермегенімді, Құрама Штаттарға қарсы кез-келген билік немесе билік етуші билік астында қандай да бір лауазымның функцияларын жүзеге асыруға тырыспағанымды, қабылдамағанымды және тырыспағанымды салтанатты түрде ант етемін (немесе растаймын); мен Құрама Штаттардағы кез-келген үкімет, билік, билік немесе конституцияға қарсылық білдіретін немесе оған қарсылық білдіретін кез-келген ерікті қолдау көрсетпедім. Мен одан әрі ант (немесе растайды) деп, менің білімім мен қабілеті, мен қолдауға және қорғауға болады, Құрама Штаттарының Конституциясы, барлық қарсыластар, шетелдік және отандық; Мен шын сенім мен адалдықты болады, сол; Мен осы міндетті еркін, ешқандай психикалық резерв немесе мақсат қашу, мен жақсы және адалдықпен орындайды деп, мен кіруге болады, ол кеңсесі міндеттерін, сондықтан маған Құдай көмектессін.

Қайта құру

Ант 1860-шы жылдардың аяғындағы Қайта құру дәуірінде көптеген бұрынғы Конфедерацияларды саяси аренадан алып тастаудың негізгі факторы болды. Темірлі қасамды қабылдау үшін адам ешқашан одаққа қарсы қару көтермегенін немесе Конфедерацияны қолдамағанын ант беруі керек еді: яғни ол "бірде-бір уақытта ерікті түрде Құрама Штаттарға қарсы қару көтермеген"; "ерікті түрде" бүлікші адамдарға "жардам, көңіл, кеңес немесе жігер бермеген"; және Конфедерация бойынша ешқандай лауазымның функцияларын орындаған немесе орындауға тырысқан. Конфедерация әскеріне астықты саткан фермерге де төлемақы төленеді. Бұрынғы Конфедерация мүшелері анттан жиреніп, кейбіреулері оны "Қарар анты" деп атады. Конгресс 1862 жылдың шілдесінде барлық федералды қызметкерлерге, заңгерлерге және федералды сайланған лауазымды адамдарға ант берді. Конгресс өз кезегінде оны АҚШ-тың 38-ші Конгрессі үшін ерікті етті. 1863 жылы Линкольн оңтүстік сайлаушылардың 10% -ына осы ант беруді ұсынған Он пайыздық жоспарды ұсынды. Конгресс содан кейін 1864 жылғы Уэйд Дэвис заңына сәйкес, ант беруді оңтүстік сайлаушылардың 51% -ына қолдануға тырысты, бірақ президент Авраам Линкольн оған вето салды. Президент Эндрю Джонсон ант беруге мүлдем қарсы болды. Линкольн темір кеменің ант беруі қайта құрудың маңызды бөлігі деп санайды. 1864 жылы Конгресс ант беруді міндетті етті, бірақ оңтүстік республикашыларды отырғызуға келгенде жалған ант беруді елемеді. Тарихшы Харольд Хайман 1866 жылы солтүстік штаттардың депутаттары "қасиетті ант бұрынғы көтерілісшілердің билікке қайта оралуына қарсы соңғы қорғаныш, оңтүстік штаттардағы одақтастар мен негрлер өздерін қорғайтын кедергі ретінде сипатталды" дейді. Бірінші қосымша қайта құру туралы заң (1867 жылы 23 наурызда) оңтүстіктегі кез келген адамның дауыс беруі үшін бұрынғы адалдық ант беруін талап етті. Жергілікті тіркеушіге Конфедерация кезінде ешқашан қызмет атқармағандығы, оған көмек немесе жұбаныш бермегені туралы ант беруге тура келді. Олар да қатаң ант беруге мәжбүр болды. 1867 жылы АҚШ Жоғарғы Соты адвокаттар үшін федералды темірлі ант және министрлер, мұғалімдер және басқа да мамандар үшін Миссури штатының осындай анты конституциялық емес деп тапты, өйткені олар заңға қарсы конституциялық тыйым салуларды бұзды. 1867 жылдың наурыз айында Конгресс Радикалдары мемлекеттік конституциялық конвенцияларға немесе одан кейінгі ратификациялауға делегаттарды сайлауда дауыс беруге тыйым салатын заң қабылдады, ол күтіп тұрған Он төртінші түзетудің 3-бөлімі бойынша лауазымға ие болуға тыйым салынған: Бұл алып тастаулар темір кеменің антының талаптарына қарағанда аз болды. Бұл шектеулер Вирджиниядан басқа барлық оңтүстік штаттарда сайлау өткізуге Республикашыл коалицияларға мүмкіндік берді. Республикашылдар басымдықты заң шығарушы органдар барлық мемлекеттік лауазымды адамдарға қатысты жаңа конституцияларды жазып, қабылдады және заң шығарушы органның қарапайым дауысымен жойыла алмады. Республикашылар ант беруді Оңтүстік штаттарында саяси қарсыластарын лауазымға орналасудан немесе (кейбір штаттарда) тіпті дауыс беруден сақтау үшін қолданды. Хайман "көбіне оңтүстік тұрғындар, тіпті жақсы республикашылдардың қолдаушылары, он төртінші түзетудің өте іріктеп алған мүмкіндігі шектеулілігіне қарағанда, темір қалаудың жалпы ережелерімен құқығынан айырылды" дейді. Перман оңтүстіктегі республикалық басымдықтың "өте қауіпті" екенін атап өтті, өйткені сайлаушылар Конгресспен анықталды және "көптеген әлеуетті қарсыластар сайлау құқығынан айырылды, ал басқалары жай ғана олар бұрмаланған сайлау деп санағанға қатысудан бас тартты". Перман радикалдылар штаттық конституциялық конвенцияларды бақылап отырса да, олар Республика партиясының ішінде консервативті күштерге билікті жоғалтты, олар сайлау құқығынан айыру мен тыйым салуды жоққа шығарды. Техас, Вирджиния және Миссисипи штаттарында сайлаушылар көптеген қарсыластар сайлау құқығынан айырылғанына қарамастан, жаңа конституцияларды қабылдамады. Нәтижесінде 1870 жылы Арканзастан басқа барлық штаттарда республикашылар бұрынғы конфедерация мүшелері мен қолдаушыларына қатысты шектеулерді, мысалы, Ironclad Oath-ты алып тастады. Арканзаста республикашылар бөлініп, бұл Брукс-Бакстер соғысы деп аталатын қарулы қақтығысқа әкелді. 1871 жылы Конгресс антқа өзгерістер енгізді, осылайша бұрынғы бүлікшілердің барлығы 1868 жылғы формуланы "болашақтағы адалдыққа" ант беруге қолдана �...