George Wakeman

Кіріспе

Ағылшын дәрігері (қайтыс болды 1688) Сэр Джордж Уэйкмен (қайтыс болды 1688) - ағылшын дәрігері, Англия королі Карл II-нің күйеуі Браганзалық Екатеринаның корольдік дәрігері. 1678 жылы оны адалдыққа опасыздық жасады деп жалған айыптап, Тит Оутс, Англия үкіметінің тиімді басшысы Томас Осборнның қолдауына ие болды. Оутс Уэйкманды иезуиттердің көмегімен патшаны өлтіруге және оның орнына оның ағасы Джеймсті таққа отырғызуға сөз байласты деп айыптады. 1679 жылы оның сотында Уэйкмен ақталды, бұл жұртшылықтың заговордің шынайылығына деген сенімін жоғалта бастағанын көрсететін алғашқы белгі болды.

Өмір

Ол Эдвард Уэйкменнің (15921659) Иннер Темплдің Мэри (1676 жылы қайтыс болған) қызы Ричард Коттонның Уорблингтоннан, Сассекс. Джордж Уэйкман католик ретінде тәрбиеленген, шетелде білім алған, мүмкін Парижде, медицина мамандығын бітірген. Ол патшаға ат бағып, мал өсірген ағасы Ричард (1662 жылы қайтыс болған) сияқты, патшаның атын жақтаған. Англияға оралғаннан кейін ол Оливер Кромвельге қарсы сөз байласуға қатысып, Реставрация қарсаңында түрмеге қамалады. Оның Стюарт әулетіне деген адалдығы 1679 жылы елге опасыздық жасады деген айыптан босатуда шешуші фактор болды: Чарльз II-нің өзінің азаматтарына өткен қызметтері үшін ризашылығына әрдайым сүйенуге болмайды, бірақ 1678 жылғы дағдарыста ол Уэйкманның адалдығын толықтай өтеді. Сонымен қатар, заговордан туындаған алғашқы истерия басылғаннан кейін, ақылға қонымды адамдардың көпшілігі Уэйкменнің Таққа деген мінсіз адалдығы туралы жазбасы оған қарсы жасалған сатқындық айыбымен мүлдем сәйкес келмейтіндігі анық болды. Джон Эвелин, оның жеке досы, қандай да бір құпияланғаны бар екенін мойындаған, бірақ "осындай лайықты джентльмен" Уэйкменнің оған қатысы бар екеніне сенуден бас тартқан көптеген адамдардың бірі болғанына күмән жоқ. 1661 жылы 13 ақпанда Бекфордтың сэр Джордж Уэйкмен ретінде Карл II-нің барондығы болды, бірақ патент ешқашан мөрленбеген сияқты. 1668 жылдың тамызында ол өркендеген мемлекет қайраткері сэр Джозеф Уильямсонға, кейін Мемлекеттік хатшы болды; екі жылдан кейін оның Екатерина Браганса патшайымының дәрігері болып тағайындалуы Англиядағы католик дәрігерінің жоғары беделіне байланысты. Уэйкман 18 шілдеде 1679 жылы Олд Бейлиде үш діни қызметкермен бірге бас сатқындыққа айыпталды. Бұл істі Лорд-бас судья Уильям Скроггс, оның әріптесі Бас судья Фрэнсис Норт, 1-ші барон Гилфорд және кіші корольдік сот төрешілері көмектесті. Бұрын Папалық заговорға қатты сенетін Скроггс бұл жағдайда, ешқашан толықтай түсініксіз себептермен, айыпталушының жағында болды. Прокуратураның басты куәгерлері Уильям Бедло және Оутс болды, олар Уэйкменді бас дәрігер қызметіне тағайындаған газетті көргенін ант етті. Оутс сот процесінің барысында Уэйкменнің жеке басын немесе оның қолжазбасын анықтауға қабілетсіз екендігін айтты. Уэйкмен және оның басқа да айыптаушылары өздерін өте күшті қорғады (әлеуметтік опасыздық туралы іс бойынша айыпталушы 1695 жылғы "Әлеуметтік опасыздық туралы" заң қабылданғанға дейін адвокатты алуға құқығы жоқ еді), ал олардың куәгерлері бұрынғы сот процестеріндегі қорғау куәгерлеріне қарағанда әлдеқайда сыпайы тыңдалды. Әсіресе, Лондондағы бенедиктиндіктердің үй шаруасын басқаратын Эллен Ригбиді сол дәуірдегі католик әйелдерге жиі көрсетілмейтін құрметпен тыңдады. Скроггс қорытындысында дәлелдемелердің сипатына қатты тоқталып, кінәсіз қан төгуге деген ықыласын (бұл ықыласы бұрынғы Сюжет сынақтарында айқын көрінбеген) және алқабилерге ол әлі де Сюжетке сенсе де, айыпталушылардың бәрі оған қатысқан деп ойламау керектігін ескертті. Сотталғандар қамауда отырғандарды кінәлі деп таба ала ма, жоқ па, соны сұрап, кінәсіз деп тапты. Уэйкмен Виндзор қасабасына король мен патшаны көруге барып, елден кетіп қалды. Кейінгі сот процестерінде берілген дәлелдемелер барысында Оутс үкімді мүлдем елемеді және патшайымның дәрігеріне ұсынылған және оның қабылдағаны туралы хабарлай берді. Уэйкмен 1685 жылы Лондонға оралды және 8 мамырда Оутсқа қарсы куәлік берді. Оның кейінгі өмірі туралы ештеңе белгісіз.

He was the son of Edward Wakeman (1592–1659) of the Inner Temple, by Mary (d. 1676), daughter of Richard Cotton of Warblington, Sussex. George Wakeman was raised as a Roman Catholic, and was educated abroad, probably in Paris, where he possibly graduated in medicine. Like his elder brother Richard (d. 1662), who raised a troop of horses for the king, he was a staunch royalist. On his return to England, he became involved in a plot against Oliver Cromwell, and was imprisoned until the eve of the Restoration. His record of loyalty to the Stuart dynasty was to be a crucial factor in his acquittal on charges of treason in 1679: although Charles II's gratitude to his subjects for their past services could not always be relied on, in the crisis of 1678 9 he repaid Wakeman's loyalty in full. Also, once the initial hysteria caused by the Plot died down, it became clear to most rational people that Wakeman's record of unblemished loyalty to the Crown was utterly inconsistent with the charges of treason made against him. John Evelyn, a personal friend of his, was no doubt one of many who accepted that there was a Plot of some sort but refused to believe that Wakeman, "so worthy a gentleman", had any part in it. On 13 February 1661, as Sir George Wakeman of Beckford, he was created a baronet by Charles II, though it seems that the patent was never sealed. In August 1668 he was attending the rising statesman Sir Joseph Williamson, later Secretary of State; his appointment some two years later as physician in ordinary to Queen Catherine of Braganza is attributed to his high reputation for a Roman Catholic physician in England. Wakeman was indicted for high treason at the Old Bailey on 18 July 1679, together with three priests, the case being tried by Lord Chief Justice William Scroggs, assisted by his fellow Chief Justice Francis North, 1st Baron Guilford and the junior King's Bench judges. Scroggs, formerly a strong believer in the Popish Plot, was on this occasion, for reasons which have never been entirely clear, firmly on the side of the accused. The chief witnesses for the prosecution were William Bedloe and Oates, who swore that he had seen the paper appointing Wakeman to the post of physician general. It was elicited from Oates in the course of the proceedings that he was incapable at the time alluded to of identifying either Wakeman's person or his handwriting. Wakeman and his co accused all defended themselves with great vigour (in a case of treason the accused was not entitled to counsel until the passage of the Treason Act 1695), and their witnesses received a far more courteous hearing than defence witnesses in previous trials had. In particular, Ellen Rigby, the housekeeper to the Benedictine order in London, was listened to with a respect not often accorded to a Catholic woman in that age. Scroggs in his summing up commented severely upon the character of the evidence, stressed his reluctance to shed innocent blood, (a reluctance which had certainly not been evident in previous Plot trials), and warned the jury that while he still believed in the Plot, it must not be assumed that all those accused were party to it. The jury, after asking if they might find the prisoners guilty of misprision of treason, and being told they could not, found all the prisoners not guilty. Wakeman went to Windsor Castle to see the queen and king, and left the country. In the course of evidence given at subsequent trials Oates entirely ignored the verdict, and continued to speak of the bribe offered to and accepted by the queen's physician. Wakeman was back in London by 1685, and gave evidence against Oates on 8 May 1685, in his first trial for perjury. Nothing is known of his further career.