Кіріспе
Реюньон сазбағы (Porphyrio caerulescens), Реюньон галлинуле немесе oiseau bleu (французша "көк құс") деп те аталады, Реюньон Маскарен аралының эндемигі болған рельстің гипотетикалық жойылған түрі. 17 және 18 ғасырларда аралға келген қонақтардан ғана белгілі болған, бірақ ол 1848 жылы Sieur Dubois-тің 1674 жылғы есебіне негізделген ғылыми түрде аталды. Кейіннен оның ықтимал туыстық қатынастарына айтарлықтай әдебиет берілген, қазіргі зерттеушілер оның Porphyrio батпақты туысынан шыққандығымен келіседі. Оның бар екендігіне ешқандай физикалық дәлелдің жоқтығына байланысты бұл құпия және жұмбақ болып саналады. Бұл құстың тұла бойлары көк түсті, қауырсындары қызыл түсті, құстың құйрығы мен аяқтары қызыл түсті. Оның көлемі Реюньон ибисі немесе тауықтай болған, бұл ұзындығын білдіреді, және ол тахакеге ұқсас болуы мүмкін. Ол оңай аңға түсе алатын, бірақ тез жүгіретін және ұша алатын, бірақ ұшқынынан ұшатын. Ол басқа батпақтар сияқты өсімдіктер мен омыртқасыздарды жеген болуы мүмкін, ал шөптер мен су бақаларының арасында ұя салады деп айтылған. Ол тек Plaine des Cafres платосында табылған, оған ол өмірінің соңғы кезеңінде кері шегінген болуы мүмкін, ал басқа батпақтар төменгі алқаптардағы батпақтарды мекендейді. Соңғы рет 1730 жылы тіркелгенімен, 1763 жылға дейін сақталған болуы мүмкін, бірақ аңшылықпен және мысықтардың әкелінуімен жойылып кеткен.
The Réunion swamphen (Porphyrio caerulescens), also known as the Réunion gallinule or oiseau bleu (French for "blue bird"), is a hypothetical extinct species of rail that was endemic to the Mascarene island of Réunion. While only known from 17th and 18th century accounts by visitors to the island, it was scientifically named in 1848, based on the 1674 account by Sieur Dubois. A considerable literature was subsequently devoted to its possible affinities, with current researchers agreeing it was derived from the swamphen genus Porphyrio. It has been considered mysterious and enigmatic due to the lack of any physical evidence of its existence. This bird was described as entirely blue in plumage with a red beak and legs. It was said to be the size of a Réunion ibis or chicken, which could mean in length, and it may have been similar to the takahē. While easily hunted, it was a fast runner and able to fly, though it did so reluctantly. It may have fed on plant matter and invertebrates, as do other swamphens, and was said to nest among grasses and aquatic ferns. It was only found on the Plaine des Cafres plateau, to which it may have retreated during the latter part of its existence, whereas other swamphens inhabit lowland swamps. While the last unequivocal account is from 1730, it may have survived until 1763, but overhunting and the introduction of cats likely drove it to extinction.
Таксономия
17-18 ғасырларда Реюньон Маскарен аралына келгендер көк құстар (французша oiseaux bleus) туралы хабарлаған. Мұндай алғашқы есеп француз саяхатшысы Сиер Дюбуаның 1669 - 1672 жылдары Реюньонға келгені, ол 1674 жылы жарияланды. Сол жылы бельгиялық ғалым Эдмонд де Селис Лонгшампс Стриклендтің кітабына жауап ретінде Дюбуаның есебіне негізделген Apterornis coerulescens ғылыми атауын шығарды. Латын тілінде бұл атау "көк түсті, көк түске айналу" дегенді білдіреді. Селис Лонгшамп сонымен қатар Апетернис тұқымдасына басқа екі маскарен құстарын да кіргізді: Реюньон ибисі (қазіргі Threskiornis solitarius) және қызыл рельс (қазіргі Aphanapteryx bonasia). Ол оларды додо мен Родригес солитеріне қатысты деп санайды, себебі олардың ортақ қанаттары, құйрығы және саусақтарының орналасуы. Британдық орнитолог Ричард Боудлер Шарп 1894 жылы Porphyrio caerulescens деген атауды қолданды. Британдық зоолог Уолтер Ротшильд 1907 жылы құстың атын Apterornis деп қалдырды және оны Aptornis және takahē-ге ұқсас деп санады, Дубуаның есебі оның сол құстармен байланысты екенін көрсетті. Жапон орнитологы Масауджи Хачисука 1953 жылы құс үшін Cyanornis coerulescens жаңа комбинациясын қолданды (ерекше атау қате жазылып), сонымен қатар оның көлеміне байланысты тахакемен байланысты деп есептеді. Кейбір жазушылар құсты қазіргі уақыттағы батпақтармен теңестірді, соның ішінде француз орнитологы Жак Берлиоздың 1946 жылы Африка батпақтары, ал француз орнитологы Николя Барре 1996 жылы батыс батпақтары, олардың әртүрлі мекендеуіне қарамастан. Француз орнитологы Филипп Милон 1951 жылы Порфирионың тиесілілігіне күмән келтірді, өйткені Дюбуаның есебі Реюньон құсының дәмді екенін, ал қазіргі батпақтардың дәмді еместігін айтты. 1974 жылы бұл құстың өмір сүрген жері деп айтылған Plaine des Cafres платосында оның қалдықтарын табуға тырысты. Алғашқы қоныстанушылар жергілікті құстардың сүйектерін тастаған ас үйдің ыдыстарын қамтитын үңгірлер табылмады, сондықтан қазба жұмыстарын бастамас бұрын, бұл аймақты мұқият зерттеу қажет деп шешті. 1977 жылы американдық орнитолог Сторрс Л. Олсон ескі жазбаларды Порфирионың эндемикалық туындысына сәйкес деп тапты және оны бір күні табылған болуы мүмкін түр деп қарастырды. Сол жылы британ жазушысы Эррол Фуллер құсты гипотетикалық түр ретінде санап, мұндай "жағымсыз материалдан" әдебиет қалай пайда болғанын таңғалдырды. Чеке мен британдық палеонтолог Джулиан П. Хьюм 2008 жылы "Реюньон солитарийінің" құпиясы ибис қалдықтарымен сәйкестендірілгеннен кейін шешілгендіктен, Реюньон батпағы ескі есептердегі Маскарен құстарының ең жұмбақ болып қала береді деп мәлімдеді.
Мінез-құлық және экология
Реюньон батпағының экологиясы туралы аз мәлімет бар; ол басқа батпақтардан айырмашылығы (олар жыртқыш аңдардан ұшып немесе жасырынып қашады) оңай ұсталып, өлтірілді, бірақ ол тез жүгіре алды.
Құрып кету
Көптеген құрлықтағы рельстер ұша алмайды, ал арал тұрғындары адам жасаған өзгерістерге әсіресе бейім; нәтижесінде рельстер басқа құстар отбасына қарағанда көбірек жойылып кетті. Маскарень рельстерінің барлық алты эндемикалық түрі жойылып кетті, олардың барлығы адам әрекетімен байланысты. Реюньон батпағының құрып кетуінің басты себебі - аңшылық болды (ол жақсы аң деп саналды және оны ұстауға оңай болды), бірақ Чеке мен Хьюмның айтуынша, 17 ғасырдың соңында мысықтарды енгізу құстың жойылуына ықпал еткен болуы мүмкін. Бүгінде мысықтар жергілікті құстарға, әсіресе Бараудың құсқұйрығына, қауіп төндіреді, өйткені олар Реюньонның барлық жерінде, соның ішінде ең шалғай және биік шыңдарда кездеседі. 1676 жылы кездейсоқ әкелінген жұмыртқалар мен балапандар да тышқандарға ұшыраған. Ал Реюньондағы балдырлар мен басқа құстар жабайы шошқалардан аман қалған көрінеді. 1750 жылдары француз зерттеушісі Жан Батист Шарль Бувет де Лозиер Plaine des Cafres-те ірі қара мал жайылуын алға тартты, бұл құсқа да әсер еткен болуы мүмкін. Реюньон батпағы туралы соңғы нақты мәлімет 1730 жылдан бастап, 1763 жылдан бастап, британдық бригадир генерал Ричард Смиттің атын атамаған, бұл құстың соңғы аталуы болуы мүмкін, бірақ оның сипаттамасы берілмеген, және ол басқа түрге қатысты болуы мүмкін. Сондай-ақ, жазушының құсты өзі көрген-көрмегенін айту мүмкін емес. Бұл Реюньон батпағының тіршілік ету ортасы Plaine des Cafres және құстардың қалай аңшылыққа ұшырағаны туралы қазіргі заманғы әсер береді: егер Реюньон батпағы 1763 жылға дейін сақталған болса, бұл Реюньонның жойылған көптеген құстарынан әлдеқайда ұзақ уақытқа созылады. Егер солай болса, онда оның тіршілік ету ортасының алыс болуы оның аман қалуына себеп болған.
If the Réunion swamphen survived until 1763 this would be far longer than many other extinct birds of Réunion. If so, its survival was likely because of the remoteness of its habitat.