Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англиялық епископ және философ, 1692–1752 жж.
English Anglican bishop and philosopher, 1692–1752
Ерте өмір және білім
Батлер 1692 жылдың 18 мамырында дүниеге келген. Пресвитериандық зығыр мата сатушысының ұлы Батлер сол шіркеуде қызмет етуге бағытталған еді және болашақ архиепископ Томас Секкермен бірге осы мақсат үшін Глостердегі (кейін Теуксберидегі) Сэмюэл Джонстың диссидент академиясына түсті. Сол жерде ол англикандық теолог және философ Сэмюэл Кларкпен құпия хат алмасуды бастады. 1714 жылы ол Англия шіркеуіне қосылуға шешім қабылдады және Оксфордтың Ориел колледжіне оқуға түсті, 1718 жылы бакалавр дәрежесін алды, ал 1733 жылдың 8 желтоқсанында азаматтық құқық докторы атанды және 1718 жылдың 21 желтоқсанында Пикадиллидегі Сент-Джеймс шіркеуінде Талботтың қолынан дін қызметкеріне бекітілді. Оны жақсы білетіндер керемет адам, адал және жауапкершілігі жоғары дін қызметкері деп мақтайды. Әдебиетке құштар болмаса да, ол көркем өнерге, әсіресе сәулет өнеріне қызығушылық танытқан. Жозеф Англия шіркеуінде 16 маусымда еске алынады. Оның қолжазбалар жинағы болған (мысалы, 189 нөміріндегі лекциялық жинақ).
Butler was born on 18 May 1692. The son of a Presbyterian linen draper, Butler was destined for the ministry of that church, and with the future archbishop Thomas Secker, entered Samuel Jones's dissenting academy at Gloucester (later Tewkesbury) for the purpose. There he began a secret correspondence with the Anglican theologian and philosopher Samuel Clarke. In 1714, he decided to join the Church of England and entered Oriel College, Oxford, receiving a Bachelor of Arts degree in 1718 and named a Doctor of Civil Law on 8 December 1733. and a priest on 21 December 1718 by Talbot at St James's Church, Piccadilly. His admirers have praised him as an excellent person and a diligent and conscientious churchman. Though indifferent to literature, he had some taste in the fine arts, especially architecture. Joseph is remembered in the Church of England with a commemoration on 16 June. He had his own collection of manuscripts (e. g. Lectionary 189).
Деизмге шабуыл
Өзінің өмірінде және одан кейінгі көптеген жылдар бойы Батлер өзінің "Діннің аналогиясы, табиғи және ашылған" (1736 ж.) еңбегімен танымал болды, ол тарихшы Уилл Дюранттың айтуынша "бір ғасыр бойы христиандық аргументтің сенімсіздікке қарсы басты тірегі болып қалды". Джон Толанд және Мэтью Тиндал сияқты ағылшын деистері табиғаттың ақылды дизайнер мен шебердің айқын дәлелін келтірді, бірақ олар кереметтерге сенбеушілік және Киелі кітаптағы қатыгездіктер мен қайшылықтар себепті дәстүрлі христиандықты қабылдамады. Батлердің "Аналогиясы" деистерге жазылған көптеген кітаптардың бірі болды және ұзақ уақыт бойы ең тиімдісі саналды. Батлер табиғаттың өзі құпиялар мен қатыгездікке толы екенін, сондықтан Киелі кітаптағы сияқты бірдей кемшіліктерге ие екенін айтты. Табиғат пен адам мінез-құлқы туралы барлық білім тек ықтимал екендігін эмпирикалық тұрғыдан дәлелдеп, Батлер табиғатта және адам істерінде байқалатын үлгілерге ("аналогияларға") жүгінді, олардың пікірінше христиандықтың негізгі тұжырымдамаларын ықтимал етеді. Батлер "өйткені табиғат жұмбақтарға толы, аян одан да түсінікті болсын деп күтуге болмайды" деді. Бүгінде Батлердің "Аналогиясы" "көбінесе тарихи қызығушылық тудырады", оның оқылатын жалғыз бөлігі Джон Локктың жеке тұлға теориясын сынаған бөлімі болып табылады. Батлер "Уағыздарда" Томас Гоббсты және оның "Левиафан" (1651 ж.) еңбегінде қорғаған адам табиғатының эгоистік көзқарасын басты нысанаға алды. Гоббс материалист болды, ол ғылымның барлық оқиғалар себеп-салдарлы түрде анықталатын әлемді ашатынына және барлық адам таңдаулары белгілі бір уақытта ең күшті тілектерден туындайтынына сенді. Гоббс адамдарды зорлыққа бейім, өзімшіл және билікке құмар деп қарастырды. Мұндай көзқарас шынайы қайырымдылыққа, мейірімділікке немесе дәстүрлі мағынадағы моральдық ұғымға орын қалдырмады. "Уағыздарда" Батлер адамның мотивациясы Гоббс айтқаннан гөрі өзімшіл емес және күрделірек екенін айтады. Оның пікірінше, адам санасы – әр түрлі күйзелістер мен принциптердің ұйымдастырылған иерархиясы, олардың көпшілігі негізінен өзімшіл емес. Төменгі қабатта, былайша айтқанда, аш, ашу, қорқыныш және жанашырлық сияқты әртүрлі эмоциялар, құштарлықтар мен сезімдер сақталады. Олар дұрыс ұйымдастырылған санада екі жоғары принциппен басқарылады: өзімшілдік (өз ұзақ мерзімді бақытын барынша арттыруға деген құштарлық) және қайырымдылық (жалпы бақытты дамытуға деген құштарлық). Жалпы күйзелістер өз кезегінде адам санасындағы ең жоғары практикалық билікке: моральдық ар-ұжданға бағынады. Ар-ұждан, Батлер айтқандай, жақсы мен жаманды ажыратудың туа біткен сезімі, Құдайдан алған ішкі жарық және бақылаушы. Ар-ұждан жалпы бақытты және жеке бақытты дамытуға шақырады. Тәжірибе көрсеткендей, осы екі мақсаттың көп бөлігі қазіргі өмірде сәйкес келеді. Батлер көптеген себептермен, жалпыға ортақ игілікке көңіл бөлмейтін, этикалық емес және өзімшіл адамдар әдетте өте бақытты емес дейді. Алайда, зұлымдардың бір сәтте өркендеп жатқандай көрінетін сирек жағдайлар бар. Батлер әділдік пен жеке мүдделердің толық үйлесімділігін тек әділ Құдай ғана қамтамасыз ете алады деп есептеді, Ол өмірден кейін адамдарды олардың лайықтысымен сыйлайды және жазалайды.
During his lifetime and for many years after, Butler was best known for his Analogy of Religion, Natural and Revealed (1736), which according to historian Will Durant "remained for a century the chief buttress of Christian argument against unbelief." English deists such as John Toland and Matthew Tindal had argued that nature provides clear evidence of an intelligent designer and artificer, but they rejected orthodox Christianity due to the incredibility of miracles and the cruelties and contradictions recorded in the Bible. Butler's Analogy was one of many book length replies to the deists, and long believed to be the most effective. Butler argued that nature itself was full of mysteries and cruelties and so shared the same alleged defects as the Bible. Arguing on empiricist grounds that all knowledge of nature and human conduct is merely probable, Butler appealed to a series of patterns ("analogies") observable in nature and human affairs, which in his view make the chief teachings of Christianity likely. Butler argued that "because nature is a mess of riddles, we cannot expect revelation to be any clearer" Today, Butler's Analogy is "now largely of historical interest," with the only part widely read being the section which deals with his criticism of John Locke's theory of personal identity. Butler's chief target in the Sermons was Thomas Hobbes and the egoistic view of human nature he had defended in Leviathan (1651). Hobbes was a materialist who believed that science reveals a world in which all events are causally determined and in which all human choices flow unavoidably from whatever desire is most powerful in a person at a given time. Hobbes saw human beings as being violent, self seeking, and power hungry. Such a view left no place for genuine altruism, benevolence or concept of morality as traditionally conceived. In the Sermons, Butler argues that human motivation is less selfish and more complex than Hobbes claimed. He maintains that the human mind is an organized hierarchy of a number of different impulses and principles, many of which are not fundamentally selfish. The ground floor, so to speak, holds a wide variety of specific emotions, appetites and affections, such as hunger, anger, fear and sympathy. They, in properly organized minds, are controlled by two superior principles: self love (a desire to maximize one's own long term happiness) and benevolence (a desire to promote general happiness). The more general impulses are in turn subject to the highest practical authority in the human mind: moral conscience. Conscience, Butler claims, is an inborn sense of right and wrong, an inner light and monitor, received from God. Conscience tells one to promote the general happiness and personal happiness. Experience informs that the two aims largely coincide in the present life. For many reasons, Butler argues, unethical and self centred people who care nothing for the public good are not usually very happy. There are, however, rare cases where the wicked seem for a time to prosper. A perfect harmony of virtue and self interest, Butler claimed, is guaranteed only by a just God, who in the afterlife rewards and punishes people as they deserve.
Локктің сын-пікірлері
Аналогияның 1-қосымшасында Батлер Джон Локктың ықпалды "жеке тұлға" теориясына белгілі бір сын айтады. Бұл теорияда, адамды бір уақыттан екінші уақытқа дейін, осы кезеңде басынан өткен барлық физикалық және психологиялық өзгерістерге қарамастан, "бір адам" қылатын нәрсе түсіндіріледі. Локк жеке тұлғаның бір денемен немесе бір жанмен емес, бір санамен және есте сақтаумен анықталатынын айтқан. Локк пікірінше, есте сақтау – өміріміздің әртүрлі кезеңдерін байланыстыратын және жеке тұлғаның сақталуын қамтамасыз ететін "байлаушы" құрал. Аналогияның осы бөлігі бүгінгі күні ең көп оқылатын бөлігі болып табылады. Нақтырақ айтқанда, Локк А тұлғасының В тұлғасымен бірдей болуы үшін, А мен В кем дегенде бірнеше ортақ естеліктерге ие болуы керек деп санайды. Батлер болса, "шынайы" естеліктерді жалған естеліктерден ажыратудың жолы – сол естеліктерге ие болған адамдардың өзінде екенін айтты. Осылайша, Батлер есте сақтау жеке тұлғаны алдын ала болжайды және оны құрай алмайды деп мәлімдеді.
In Appendix 1 of the Analogy, Butler offers a famous criticism of John Locke's influential theory of "personal identity", an explanation of what makes someone the "same person" from one time to the next, despite all the physical and psychological changes experienced over that period. Locke claimed that personal identity is not from having the same body or the same soul but from having the same consciousness and memory. According to Locke, memory is the "glue" that ties the various stages of our life together and constitutes sameness of person. This section of the Analogy is the only widely read part of it today. More precisely, Locke claims, Person A is the same person as Person B only in a case where A and B share at least some of the same memories. Butler said that the way "real" memories can be distinguished from false ones is that people who had the experiences that are truly remembered. Thus, Butler claimed, memory presupposes personal identity and so cannot constitute it.
Құрмет
Батлер 16 маусымда АҚШ Епископальдық шіркеуінің литургиялық күнтізбесінде еске алынады.
Butler is honoured on the liturgical calendar of the Episcopal Church (USA) on 16 June.