Англия және Уэльстегі Әділет Сарайы (1350-1875)

Кіріспе

Англия мен Уэльстегі теңдік соты (шамамен 1350–1875 жылдар) – ағылшын азаматтық соты.

Канцелярия соты – Англия мен Уэльстегі теңдік соты, жалпы құқықтың баяу даму қарқыны мен ықтимал қаталдығын (немесе "әділетсіздігін") болдырмау үшін белгілі бір икемділікпен ережелерді сақтады. Канцелярияның сенімгерлік, жер құқығы, ақыл-есінен айырылғандардың мүлігі және кәмелетке толмағандардың қамқорлығы сияқты барлық теңдік мәселелеріне қатысты құзыреті болды. Оның бастапқы рөлі сәл өзгеше болды: корольдің ар-ожданының сақтаушысы ретінде лорд-канцлердің өкілеттіктерін кеңейту нәтижесінде, сот әуел басында ар-ождандық құқықпен айналысатын әкімшілік орган болып табылды. Осылайша, Канцелярия сотының жалпы құқық соттарына қарағанда ауқымды өкілеттіктері болды (олардың шешімдерін көптеген жылдар бойы жоққа шығаруға құқылы болды) және одан да икемді болды. 19 ғасырға дейін Канцелярия соты жалпы құқық соттарына қарағанда нақты орындау және тыйым салу сияқты толық өтемақылардың кең ауқымын қолдана алды, сондай-ақ ерекше жағдайларда зиянды өтеуді тағайындауға құқылы болды. 1841 жылғы Әділет басқармасы заңына сәйкес, Қазыналық соттың жалпы құқық сотына айналуымен және оның теңдік құзыретінен айырылуымен Канцелярия ағылшын құқықтық жүйесіндегі жалғыз ұлттық теңдік органына айналды. Академиктердің пікірінше, Канцелярия соты 14 ғасырдың ортасында ресми түрде curia regis-тен бөлініп, тәуелсіз болды, сол кезде ол лорд-канцлер мен оның жеке құрамынан – Канцеляриядан тұрды. Бастапқыда әкімшілік функцияларды атқаратын және сот функцияларына ие болған Канцелярия 15 ғасырда, әсіресе Йорк үйі тұсында жұмысының күрт өсуін бастан өткерді; ғалымдар бұл өзгерісті оның толығымен сот органына айналуымен байланыстырады. Королева Елизавета I тұсынан бастап сот өзінің баяулығы, үлкен артта қалған істері және жоғары құны үшін қатты сынға ұшырады. Бұл мәселелер, әсіресе 19 ғасырдағы реформалардың нәтижесінде біршама жеңілдетілгеніне қарамастан, сот таратылғанға дейін сақталды. Канцелярияны жалпы құқық соттарымен біріктіруге жасалған әрекеттер 1850 жылдары басталды және 1873 жылғы Жоғарғы Сот Заңы мен 1875 жылғы Жоғарғы Сот Заңы арқылы аяқталды, олар Канцелярияны таратып, жаңа біріктірілген Жоғарғы Сотты құрды. Канцелярия бөлімі – Жоғарғы Соттың үш бөлімінің бірі – Канцелярия сотының орнын теңдік органы ретінде иеленді. Көптеген жылдар бойы сотқа ресми түрде лорд-канцлер басшылық етті, оған жалпы құқық соттарының судьялары көмектесті. Сот штатында көптеген кеңсе қызметкерлері болды, олардың ішінде істерді жеке қарауға құқылы кітаптар меңгерушісі де бар еді. 1813 жылы Канцелярияның артта қалған істерін қарау үшін вице-канцлер тағайындалды, ал 1841 жылы тағы екі вице-канцлер тағайындалды. Лорд-канцлерлер тарихының көп бөлігінде Канцелярияның лауазымдарын сату арқылы көп ақша тапты. Көптеген кеңсе қызметкерлері мен басқа да лауазымды тұлғалар жұмыссыздыққа ұшырады; олар жалақының орнына іс жүргізу үшін барған сайын қымбат ақылар алды – бұл Канцелярия сотына жүгінудің жоғары құнының басты себептерінің бірі болды. 19 ғасырда көптеген жұмыссыздық лауазымдар жойылды және лорд-канцлерге жалақы мен зейнетақы тағайындалды, бұл лауазымдарды сатуды шектеуге бағытталған шара болды; кейіннен лауазымды адамдарды тағайындау құқығы канцлерден Мемлекеттік басшыға берілді.

The Court of Chancery was a court of equity in England and Wales that followed a set of loose rules to avoid a slow pace of change and possible harshness (or "inequity") of the common law. The Chancery had jurisdiction over all matters of equity, including trusts, land law, the estates of lunatics and the guardianship of infants. Its initial role differed somewhat: as an extension of the lord chancellor's role as Keeper of the King's Conscience, the court was an administrative body primarily concerned with conscientious law. Thus the Court of Chancery had a far greater remit than the common law courts (whose decisions it had the jurisdiction to overrule for much of its existence) and was far more flexible. Until the 19th century, the Court of Chancery could apply a far wider range of remedies than common law courts, such as specific performance and injunctions, and had some power to grant damages in special circumstances. With the shift of the Exchequer of Pleas towards a common law court and loss of its equitable jurisdiction by the Administration of Justice Act 1841, the Chancery became the only national equitable body in the English legal system. Academics estimate that the Court of Chancery formally split from and became independent of the curia regis in the mid 14th century, at which time it consisted of the lord chancellor and his personal staff, the Chancery. Initially an administrative body with some judicial duties, the Chancery experienced an explosive growth in its work during the 15th century, particularly under the House of York ; academics attribute this to its becoming an almost entirely judicial body. From the time of Queen Elizabeth I onwards the Court was severely criticised for its slow pace, large backlogs, and high costs. Those problems persisted until its dissolution, despite being mitigated somewhat by reforms, particularly during the 19th century. Attempts at fusing the Chancery with the common law courts began in the 1850s, and finally succeeded with the Supreme Court of Judicature Act 1873 and the Supreme Court of Judicature Act 1875, which dissolved the Chancery and created a new unified High Court of Justice, with the Chancery Division – one of three divisions of the High Court – succeeding the Court of Chancery as an equitable body. For much of its existence the court was formally led by the lord chancellor, assisted by the judges of the common law courts. The staff of the court included a large number of clerks, led by the master of the rolls, who regularly heard cases on his own. In 1813 a vice chancellor was appointed to deal with the Chancery's increasing backlogs, and two more vice chancellors were appointed in 1841. Lord chancellors sold offices of the Chancery for much of its history, raising large amounts of money. Many of the clerks and other officials held sinecures; the holders, in lieu of wages, charged increasingly exorbitant fees to process cases – one of the main reasons for the high cost of bringing a case to the Court of Chancery. The 19th century saw the abolition of many sinecure offices and the institution of a wage and pension for the lord chancellor to curb the sale of offices; and later the right to appoint officials was transferred from the chancellor to the Crown.

Шығу тегі

Канцелярия соты, 1875 жылға дейінгі басқа жоғары соттар сияқты, 1066 жылдан кейін Англияның алғашқы билеушілері құрған Нормандық корольдік кеңесінен (curia regis) пайда болды. Феодалдық жүйеде кеңес монархтан, Корольдің Бас кеңселерінен және монарх рұқсат берген кез келген адамнан тұрды. Оның құзыреті дерлік шексіз болды, атқарушы, сот және заң шығару функцияларын атқарды. Бұл кеңейтілген құрамға заңгерлер, пэрлер және шіркеу өкілдері кірді, олардың көпшілігі Лондоннан шалқап жатқан жерлерде тұрды. Тезірек оның елдің күнделікті істерін жүргізуге тым ауыр екені анық болды. Осының нәтижесінде, елдің тұрақты істерін қарау үшін кішігірім кеңес құрылды, ол жақын арада бірнеше соттарға бөлінді: біріншіден, қаржы мәселелерін шешетін Қазыналық сот, содан кейін «жалпы» істерді қарау үшін Арнайы істер соты. Канцелярия лорд-канцлердің жеке кеңсесі ретінде құрылды, ол «үлкен хатшылық бюро, ішкі кеңселер, сыртқы кеңселер және әділет министрлігі» деп сипатталды. Оған заңдық мәселелерді жіберудің алғашқы жазбасы 1280 жылға дейін барады, сол кезде Англияның Эдуард I патшасы, басқа әкімшілік органдарымен шешілген істердің көп санына наразы болып, мынадай заң қабылдады:

Мөрге қатысты барлық петициялар бірінші кезекте канцлерге келуі керек; ал Қазынаға қатысты петициялар – Қазынаға, төрешілерге немесе ел заңына қатысты петициялар – төрешілерге; ал яһудилерге қатысты петициялар – яһудилердің төрешілеріне. Егер мәселе патшаға қатысты болса немесе оны шешу үшін канцлер мен басқаларының патшаның рұқсатын алуы қажет болса, онда олар оны патшаға өз қолдарымен жеткізіп, оның пікірін білуі керек; осылайша, ешқандай петиция патша мен оның кеңесіне оның аталған канцлері мен басқа бас министрлері арқылы келмеуі керек, сонда патша мен оның кеңесі өздерінің және басқа шет елдердің маңызды істерін басқа істермен ауыртпастан қарастыра алады. Жазбаларда лорд-канцлер мен роллдар сақтаушысына жіберілген ондаған ерте істер тіркелген, бірақ сол кезде канцлерде оларды қарау үшін нақты құзырет болмаған; істер ыңғайлылық үшін ғана оған жіберілген. Эдуард II тұсында канцлер петицияларды тыңдау үшін белгілі бір күндерді белгіледі, бұл 1315 жылғы Линкольн Парламентінің жазбаларында көрсетілген, сонымен қатар кейбір істерді канцлер емес, оның жеке кеңсесі, Канцелярия тыңдағанын көрсетеді. 1320 жылға қарай петициялар үнемі сол жерге жіберіліп, жалпы құқық соттарының судьяларымен тыңдалатын, істерді шешу үшін «заң немесе ақыл» қағидалары қолданылды, кейде жай ғана «ақыл» деп аталды, бұл жалпы құқықтан гөрі әлдеқайда либералды және икемді тәсіл болды.

Бастауыш жылдары

Канцелярия қазынашылықтың құлдырауынан кейін маңызға ие болды, ол жалпы құқықтан гөрі икемді және бейімделетін әділет заңын қарастырды. Алғашқы Канцелярия соты ауызша шарттармен, жер заңнамасы және траст мәселелерімен айналысты, сондай-ақ шағымдарды қарау кезінде өте либералды көзқарас танытты; мысалы, кедейлік – шартты немесе міндеттемені жоюға жеткілікті себеп болатын. Шағымдар әдетте өтінішхат немесе петиция арқылы берілетін, онда жалпы құқық мәселені шеше алмайтынын көрсету қажет еді. Канцелярия жарлықтары жалпы құқық өтінішхаттары үшін қолданылатын латын тілінен гөрі француз тілінде, кейін ағылшын тілінде жазылды. Эдуард III тұсында сот Вестминстер залында бекітілді, ол таратылғанға дейін тұрақты түрде орналасқан еді. Бұрын әділет беру қиын болды, себебі лорд-канцлер патшаның қайда барса да, онымен бірге жүруге тиіс болды. 1345 жылға қарай лорд-канцлер корольдің өкілі ретінде емес, Канцелярия сотының басшысы ретінде таныла бастады, ал жарлықтар мен өтінішхаттар тікелей оған жолданатын. Ричард II кезінде Канцелярияны куриядан бөлек қарастыру қалыпты жағдайға айналды; академик Уильям Карн бұл Канцелярия сотының тәуелсіздігін бекітудегі маңызды сәт деп санайды. Канцлер мен оның кеңсе қызметкерлері істерді көбінесе тікелей тыңдайтын, оларды кеңеске жібермейтін; кейде оларды дін және шіркеу өкілдерінен құралған комиссия, жалпы құқық соттарының судьяларының көмегімен қарап шешетін. Джон Бейкер 14-шы ғасырдың соңында Канцелярия процедурасы қалыптасқанын айтады, Джон Уолтхэмнің 1381 және 1386 жылдар аралығында роллдардың сақтаушысы ретінде атқарған жұмысына сілтеме жасайды, сонымен қатар осы кезеңде Канцелярияға қатысты алғашқы шағымдар тіркелгенін атап өтеді. Канцелярия мен оның өсіп келе жатқан билігі Парламент пен аристократия тарапынан наразылық тудырды; Карн Плантагенет кезеңінде, әсіресе дін қызметкерлері тарапынан Рим құқығына қарағанда әділеттілікке бейімділігінен туындаған жалпы "қарсылық тенденциясын" байқауға болады дейді. Алайда, палата сот процедурасына кейбір өзгерістер енгізуге жетті; 1394 жылы король сотта жеңген тараптың шығындарын екінші тараптан өтеу туралы олардың өтінішіне келісті, ал 1341 жылы король олардың өтініші бойынша лорд-канцлерге істерді тікелей жалпы құқық соттарына жіберуге рұқсат берді, бұл жалпы құқық судьяларының уақытын ысырап етуден сақтау үшін жасалды. Керлидің пікірінше, палатадан түскен шағымдардың көп бөлігі жалпы құқық заңгерлерінен болды, олар Канцелярияның кең ауқымды юрисдикциясына наразы болды, ол жалпы құқықтың құзырауымен қатар келді. Бұл шағымдар палатаның табысты жұмыс істеуіне кедергі келтірмеді; мысалы, 1393 жылы Лордтар палатасы екі істі қарау үшін сол жерге жіберді. Көптеген ғалымдардың айтуынша, Канцелярия соты 15-шы ғасырда іс жүгін кеңейте бастады; Маргарет Эвери 1440 жылдары іс жүгінің күрт өскенін хабарлайды, ал Николас Пронай нағыз кеңею Йорк билігі кезінде (1461-85) болғанын айтады, онда жыл сайын берілетін істердің саны төрт есеге артты. Ол жалпы құқық соттарындағы әділетсіздікке шағымдарды, сондай-ақ сауда және коммерциялық мүдделердің өсуін осы өсімнің басты себебі деп көрсетеді, бұл кезеңде Канцелярия сот функциялары бар әкімшілік органнан "патшалықтың төрт орталық сотының біріне" айналғанын дәлелдейді. Бұл рөлді күшейтуге соттың өзгеріп отырған функциясы да көмектесті: 14-шы ғасырдың соңына дейін жеке тұлғалар басқа соттарға қарағанда Канцелярияға іс бере алмайтын, ал 15-шы ғасырға қарай жеке істердің саны парламентте көптеген шағымдарға себеп болған деңгейге жетті. Марш Канцелярияның ықпалының артуының тағы бір себебі қол жетімді шаралар екенін жазады; нақты орындау және тыйым салу туралы бұйрықтар арқылы сот бұрынғы қателіктерді түзетіп қана қоймай, болашақтағы қателіктердің пайда болуына да жол бермеді, ал жалпы құқық соттары зиянды өтеумен шектелді.

The Chancery came to prominence after the decline of the Exchequer, dealing with the law of equity, something more fluid and adaptable than the common law. The early Court of Chancery dealt with verbal contracts, matters of land law and matters of trusts, and had a very liberal view when setting aside complaints; poverty, for example, was an acceptable reason to cancel a contract or obligation. Complaints were normally brought via a bill or petition, which had to show that the common law did not provide a remedy for the problem. The Chancery writs were in French, and later English, rather than the Latin used for common law bills. In the reign of Edward III, the court found a fixed home at Westminster Hall, where it sat almost continually until its dissolution. Before this, justice was difficult to dispose because the lord chancellor had to travel with the King wherever he went. By 1345 the lord chancellor began to be seen as the leader of the Court of Chancery, rather than as a representative of the king, and writs and bills were addressed directly to him. Under Richard II it became practice to consider the Chancery separate from the curia; academic William Carne considers this a key moment in confirming the independence of the Court of Chancery. The chancellor and his clerks often heard the cases directly, rather than having them referred to the council itself; occasionally a committee of lay and church members disposed of them, assisted by the judges of the common law courts. John Baker argues that it was the late 14th century that saw Chancery procedure become fixed, citing the work done by John Waltham as master of the rolls between 1381 and 1386, and notes that this period also saw the first complaints about the Chancery. The Chancery and its growing powers soon came to be resented by Parliament and the nobility; Carne says that it is possible to trace a general "trend of opposition" during the Plantagenet period, particularly from members of the clergy, who were more used to Roman law than equity. The Commons did succeed in making some changes to the court's procedure, however; in 1394 the King assented to their request that victorious defendants in the court have their costs recompensed from the other side, and in 1341 the king, on their application, allowed the lord chancellor to send cases directly to the common law courts, to avoid the common law judges having to waste time travelling. Kerly suggests that many complaints from the Commons came from lawyers of the common law, aggrieved at the Chancery's extended jurisdiction that overlapped with that of the common law. These complaints from the Commons did not prevent the court from successfully functioning; in 1393, for example, it was considered prominent enough that the House of Lords sent two cases there to be dealt with. According to many academics, the Court of Chancery really began to expand its caseload during the 15th century; Margaret Avery reports a massive increase in cases during the 1440s, while Nicholas Pronay suggests that the real expansion came during Yorkist rule (1461–85), when the number of cases submitted each year quadrupled. He gives complaints about the perversion of justice in the common law courts, along with growing mercantile and commercial interests, as the main reason for the growth, arguing that this was the period when the Chancery changed from being an administrative body with some judicial functions to "one of the four central courts of the realm the growth in the number of [cases] is a primary indicator of the changing position of Chancery". This increasing role was assisted by the changing function of the court: until the late 14th century, private parties could not bring cases to the Chancery as they could to the other courts, while by the 15th century the number of private cases had increased to the point where there were many complaints in Parliament. Marsh writes that another reason for the Chancery's growing influence was the remedies available; through orders of specific performance and injunctions, the court could not only rectify previous wrongs but prevent future wrongs from occurring, while the common law courts were limited to awarding damages.

Стандарттық ағылшын тілінің дамуындағы Канцелярияның рөлі

Канцелярия ағылшын тілі, ресми құжаттарда қолданылатын, Стандарттық ағылшын тілінің бастауы ретінде қарастырылуы мүмкін – біртұтас ұлттық емле және грамматика стандарты. 15 ғасырға қарай Вестминстер қаласы шамамен үш ғасыр бойы үкіметтік басқару орталығы болып келді. 1430 жылдан кейін әкімшілік құжаттарда ағылшын тілінің қолданылуы нормандық жаулаудан бері қолданылып келген француз тілін ығыстырды. Осының салдарынан Канцелярия сотында дамыған жазба ағылшын тілі, әрі қолжаз стилі ("Канцелярия жазуы"), әрі грамматикасы мен сөздік қоры тұрғысынан стандартқа айналды. 1440 және 1450 жылдары емленің салыстырмалы түрде біркелкіленуі көріне бастады.

Бәсекелестік және жалпы құқық

Елизаветаның алғашқы кезеңінде Канцелярия соты мен жалпы құқық соттары арасында кімнің басымдылығы жоғары екендігі туралы дау туды. Генрих VI тұсында, егер лорд-канцлер талаптарды "ақылға сыймас" деп тапса, жалпы құқық соттарындағы талапкерлер жалпы құқық судьяларының үкімдерін орындай алмады. Бұл жағдайға жалпы құқық судьялары қарсы шықты, себебі лорд-канцлер олардың шешімдерін жоққа шығаруға құқылы болса, іс тараптары Канцлер сотына шағынуы мүмкін еді. Лорд-канцлердің билігі туралы дау Елизавета I билік құрған кезеңде де жалғасты, судьялардың ықпалы артты. Лорд-канцлер енді дін қызметкері емес, ал судьялар беделді болды. Сэр Эдвард Кок өзінің еңбектерінде Елизавета I билігінің соңындағы бір істі келтіреді, онда судьялар (монархтың қарсылығынсыз) лорд-канцлердің құзыретіне қарамастан іс жүргізуге рұқсат берген, бұл канцлердің артықшылығының жойылғанын көрсетеді. Сонымен қатар, жалпы құқық судьялары Канцелярияның жылжымайтын мүлік мәселелерінде құзыреті жоқ екенін шешті. Сол кездегі лорд-канцлер лорд Элсмир бұған келіспеді және жалпы құқық соттарының шешімдерін, сондай-ақ жылжымайтын мүлік мәселелерін қадағалауға құқылы екенін мәлімдеді. 1614 жылы ол Кортни мен Гланвилдің ісін тыңдап, Гланвилді алдағаны үшін түрмеге жабуға бұйырды. Бірақ бұл шешім Король сотында Сэр Эдвард Кок тарапынан күшін жойды, ол Гланвилді босатуды талап етіп, хабеас корпусы бұйрығын шығарды. Екі жылдан кейін Оксфорд графының ісі Элсмирдің қарауына түсті, ол "Құдай заңына" сүйене отырып, ағылшын құқығына қайшы келетін үкім шығарды. Кок және басқа судьялар Элсмир ауырып жатқанда бұл үкімді жойды, осы істі лорд-канцлердің құзыретін толығымен құлату мүмкіндігі ретінде пайдаланды.

Академик Дункан Керли Коктың Канцелярияға қарсы күресінің оны судьялық лауазымынан айырғанын айтады. Дегенмен, Канцелярия таратылғанға дейін жалпы құқық соттарында шығарылған үкімдерді жоюға құқылы болды. Соған қарамастан, болашақ лорд-канцлерлер абайлап әрекет етті. Фрэнсис Бэкон Элсмирдің орнына келген соң, тыйым салуды теріс пайдаланудың алдын алуға тырысты. Хоровиц бұл Бэконға ғана тән емес екенін, сонымен қатар "Лорд-бас судья Кок пен лорд-канцлер Элсмир арасындағы қақтығыстан кейін канцлерлер соттың түзету құзыретін шектеуге және олар өздері үшін ерекше деп санаған салаларға көбірек назар аударуға ұмтылды" деп жазады.

Англияның одақтастығы кезінде реформаға ұмтылу

Англияның Азамат соғысы кезінде Канцелярия соты процедурасы мен тәжірибесі үшін кеңінен сынға ұшырады. 16 ғасырда сотта жұмыс тым көп болды; Фрэнсис Бэкон жылына 2000 бұйрық шығарылғанын жазды, ал сэр Эдвард Коук іс тізімінде шамамен 16 000 іс болғанын бағалады. Бұл судьялардың нашар жұмысына және қолданылған процедураға байланысты болды: дәлелдер үш рет қайта қарастырылды, бұйрықтар шығарылып, кейін күшін жойды, сосын қайтадан шығарылды: «бір күні бұйрық берілсе, келесі күні оған қарсы шығатын, кейбір істерде бес жүз бұйрық болған, тіпті одан да көп деп айтылды». Сот әрбір істі ұзақ қарады, бұл іс тізімімен бірге іс жүргізуді өте қымбат етті. Бұл жағдайды Лорд-канцлер немесе роллдар шеберінің пайдасыз, жоғары жалақы алатын лауазымдарға тағайындауы одан әрі ушықтырды, олардың көпшілігі олардың достары болды. Канцлер мен шебер бұл лауазымдарды ашық сатты, олардың шамадан тыс жалақысы таңғажайып болды, өйткені олардың міндеттерін әдетте солиситордың клерктері оңай орындай алатын, ал оларды әдетте лауазымды емес, клерктер атқарды. 1649 жылы, Англияның Азамат соғысы кезінде Парламент сотты реформалау үшін бірқатар бұйрықтар шығарды. Көптеген бұйрықтар Фрэнсис Бэконның лорд-канцлер ретінде жазған қағидаларына негізделген, бірақ кейбір заманауи реформалар да болды: айыпталушыларға адвокаттар айыпталушылардың өзі емес, өтініш білдіруге мүмкіндік берілді, бұл ант беру комиссарының шығындарын үнемдеді, ал істер сотқа қабылданған тәртіппен қаралатын болды. Парламент сондай-ақ кеңсе қызметкерлерінің алатын төлемдерін белгіледі, бұл іс жүргізу шығындарын азайтуға бағытталған. Парламент соңында сотты сол күйінде таратуды және оның орнына «ең қабілетті және адал адамдардың» бірін тағайындауды ұсынды, оларға әділ істерді қарау міндеті жүктеледі. Штаттағы клерктердің көптігіне қарағанда, «құдайға адал, қабілетті, адал және тәжірибелі клерктер» тағайындалады, олар жұмыс істейтін адвокаттар мен клерктер болады, ал бақылаушы лауазымдар болмайды. Бұл кең ауқымды және қатты сынға ұшыраған жоба ақырында одан да толыққанды заң жобасымен ауыстырылды. Сотта алты магистр болады, олар үштен тұратын топтарда отырып, Парламент тағайындайды, оларға Бас хатшы көмектеседі. Барлық бейбіт судьяларға сотқа істерді жіберуге рұқсат етіледі, ал істер 60 күн ішінде қаралатын болды. Істе жеңілген тарап қарсы тарапқа толық төлем төлейтін болды, төлемдердің мөлшері өте төмен белгіленді. Бұл заң жобасы күшіне енбеді, өйткені Парламент таратылды. Оливер Кромвель 1654 жылы осыған ұқсас ережелерді енгізу үшін комиссия тағайындады, бірақ комиссия өз міндеттерін орындаудан бас тартты.

By the time of the English Civil War, the Court of Chancery was being criticised extensively for its procedure and practice. During the 16th century the Court was vastly overworked; Francis Bacon wrote of 2,000 orders being made a year, while Sir Edward Coke estimated the backlog to be around 16,000 cases. This was partly due to the incompetence of the judges, and partially due to the procedure used; evidence was re heard up to three times and orders were issued and then over ruled, only to be issued again: "what was ordered one day was contradicted the next, so as in some cases there had been five hundred orders and faire more as some affirmed". The Court spent a long time on each case, which, combined with the backlog, made the pursuit of a case extremely expensive. This was exacerbated by the appointment to the Court of useless, highly paid officials by the lord chancellor or master of the rolls, many of whom were their friends. The chancellor and master both openly sold these roles, whose exorbitant pay is more surprising considering that their duties were normally such that could be easily performed by solicitor's clerks, and that they were usually performed by underclerks, not by the officials. In 1649, during the English Civil War, Parliament published a series of orders to reform the Court. Most were from the doctrines set out by Francis Bacon as lord chancellor, but there were some more modern reforms: counsels to the defendants could deliver pleas, rather than defendants in person, thus saving the cost of a Commissioner of Oaths, and cases were to be heard in the order they were accepted by the court. Parliament also fixed the fees that officers could charge, in an attempt to reduce the expense of a case. Parliament eventually proposed dissolving the court as it then stood and replacing it with "some of the most able and honest men", who would be tasked with hearing equity cases. Rather than the mass of clerks on the staff, a sufficient number of "godly, able, honest and experienced clerks, which be working attorneys and clerks and not overseeing officers" would be appointed, and the Bar would elect two supervising Chief Clerks to advise on points of practice. A far reaching and heavily criticised draft, this was eventually replaced by an even more thorough going bill. The judges would be six Masters, who would sit in groups of three and be appointed by Parliament, assisted by a Chief Clerk. All Justices of the Peace would be allowed to submit cases to the court, with cases to be heard within 60 days. The party that lost the case was to pay full fees to the other side; the fees would be set ludicrously low. This bill was never put into effect, as Parliament was dissolved. Oliver Cromwell did appoint a Commission to institute similar provisions in 1654, but the Commission refused to perform its duties.

Қалпына келтіру

Англияның Реставрациясынан кейін Кромвельдің кезінде жұмыстан босатылған судьялар мен шенеуніктер қайтадан қызметке орналастырылды, бірақ қазіргі заманғы прогресс аз болды; Керли айтқандай, "әділ емес судьялар қайтадан төрағалық етті және кеңселерге ауыр басқармалық бұзылыстар енді". Дегенмен, жағдай жақсарып, көптеген кемшіліктер соттың рухынан емес, оның жұмыс істеу механизмінен туындады, оны Лорд Кларендон тез жөндеді. Лорд-канцлер болып тағайындалғаннан кейін ол бірден Канцлер сотының практикасын реттеу туралы жаңа нұсқаулықты жариялады. Бұл Кромвельдік комиссарлар белгілеген кодекс негізінде жасалды және соттың алуға құқығы бар ақыларды және бір іс бойынша жұмыс істеу уақытын шектеді. Азамат соғысының және Англияның Ұлттық Достастығының, әсіресе оның тудырған "либералды" құндылықтары мен сезімдердің салдары ретінде, жалпы құқық соттарының үздіксіз жаңаруы мен жақсаруы болды, бұл лорд-канцлердің жалпы құқық мәселелеріне араласуын азайтты, бірақ олардың қағидалары мен заңдары мүлдем әртүрлі болған жағдайларда ғана. Нәтижесінде, Канцлер сотының мәні өзгерді; ол жалпы құқықты түзетудің маңызды жүйесі болғаннан гөрі, құқықтарды басқару және қорғаумен айналысты, ал жалпы құқық соттары проблемаларды жою және жазалаумен көбірек айналысты. Бұл Мошенниктік туралы заңмен одан әрі бекітілді, ол Канцлер сотының қағидаларын барлық деңгейде растады, адамдарға Канцлер сотындағыдай, жалпы соттарда да бірдей қаралуына мүмкіндік берді. Сотқа үлкен реформа Реставрациядан кейін көп ұзамай жасалды, Канцлер сотынан Лордтар палатасына шағымдану құқығы енгізілді. Бұрын Лордтарға шағымдар туралы ешқандай жазбалар болған жоқ, және комитет Лордтарға әділдік мәселелерін қарау құзыреті тек проблемалар мен істер тікелей Парламентке жіберілген жағдайларда ғана берілді деген қорытындыға келді (кейде осылай болатын). Хоровиц бұл өзгерістерге қарамастан, академиялық нақтылықтың бірі – соңғы екі ғасыр бойы сотты мазалаған проблемалар сақталғанын айтады; 1701 жылы жазылған «Канцлер сотындағы созылмалы және қымбат іс жүргізу туралы байқаулар» жоғары ақылар мен баяу процестерге себеп болған 25 түрлі процедураны, салаларды және жағдайларды тізімдеді.

After the English Restoration, those judges and officials sacked under Cromwell were reinstated, with little modern progression; as Kerly puts it, "unjust judges presided again, and rank maladministration invaded the offices". The situation was much improved, nonetheless, because many of the faults were down to the machinery of the court rather than the spirit, which Lord Clarendon soon rectified. Upon appointment as lord chancellor he immediately published a new issue of the Orders for the Regulation of the Practice of the Court of Chancery. This was based on the code set by the Cromwellian Commissioners, and limited the fees charged by the court and the amount of time they could take on a case. An effect of the Civil War and resulting Commonwealth of England, particularly the "liberal" values and feelings it stirred up, was the continuous modernisation and improvement of the common law courts, something that reduced the interference of the lord chancellor in common law matters, except in areas where they had wildly divergent principles and law. As a result, the nature of the Court of Chancery changed; rather than being a major corrective system for the common law, it became primarily concerned with the administration and protection of rights, as opposed to the common law courts, which were mainly concerned with the remedy and retribution of problems. This was further enforced by the Statute of Frauds, which confirmed Chancery principles across the board, allowing people to receive the same treatment in the common law courts as they did in the Chancery. A major reform to the Court happened soon after the restoration, with the introduction of a right of appeal to the House of Lords from the Chancery. Before this there had been no records of appeals to the Lords, and a committee had concluded that there was no precedent to give the Lords jurisdiction over equity matters, except when problems and cases were sent directly to Parliament (as occasionally had been the case). Horowitz writes that despite these changes, one of the academic certainties is that the problems which had dogged the court for the last two centuries persisted; Observations on the Dilatory and Expensive Proceedings in the Court of Chancery, written in 1701, listed 25 different procedures, areas and situations which contributed to the problems of high fees and slow processes.

Реформаны одан әрі жүргізу

Лорд Сомерс, лорд-канцлер лауазымынан босатылғаннан кейін, 1706 жылы Әділет басқару актісін (4 және 5 Ann. c. 3) енгізді, ол "XVIII ғасырда жасалған ең маңызды заң реформасы болды". Акт қолданыстағы заң мен сот процедурасын маңызды түрде өзгертті, және оның көп бөлігі жалпы құқық соттарына бағытталған болса да, ол Канцелярияға да әсер етті. Әділеттілік үшін актте, өзінің ісін тоқтатуға тырысатын тарап бұрынғыдай номиналды емес, толық шығындарды төлегенге дейін мұны жасай алмайды деп белгіленді; сонымен қатар, акт жалпы құқық процедурасына енгізген реформалар (мысалы, өсиеттің орындаушыларына қарсы талаптарды қабылдауға рұқсат беру) тараптардың әділет іздеу қажеттілігін азайтты. Құқық тарихшысы Уилфрид Прест жазғандай, осы заңнамалық актілерге қарамастан, олардың саны "құнды көріне бастады", ескі проблемалар, алайда, жиі болмаса да, жалғасты; сол кездегі бір адвокаттың пікірінше, 500 фунт стерлингтен кем сомадағы іспен сотқа бару – уақытты ысырап ету. Лорд Хардвик кезінде Канцелярия процедурасы 1741 және 1747 жылдары жарияланған екі жарлықпен одан әрі реформаланды, онда өз ісін сотқа әкелген және дереу тоқтатылған талапкер, бұрынғы 40 шиллингке қарағанда, екінші тарапқа толық шығындарды төлеуі керек, ал қайта қарау туралы өтініштерді ұсынған тараптар бұл мүмкіндік үшін 50 фунт төлеуі керек деп белгіленді. Ұсыныстар дереу орындалмады, бірақ 1743 жылы рұқсат етілген төлемдердің тізімі жарияланды және кеңсе жұмысын азайту үшін тараптардан сот ісінің кеңсе көшірмелерін алу талап етілмеді. Рұқсат етілген төлемдер тізімі 1000-нан астам тармақтан тұрды, оны Керли "Сот кеңселерінің шексіз шаруашылығының және барлық лауазымды тұлғаларға төлемдер арқылы ақы төлеудің дамыған заңбұзушылықтарының қорқынышты мысалы" деп сипаттады.

Виктория дәуірі

Бұл шағын реформаларға қарамастан, XVIII ғасыр сотқа үздіксіз және шексіз шабуылдармен аяқталды. Елизавета I тұсында шағымдар жиі айтылғанмен, мәселелер саяси бейтарап заң реформаторларының көбейгенімен бірге тосқауылсыз күшейді. Көптеген сыншылар жалпы құқық адвокаттары болды, соттың жұмысын білмейтін, бірақ сэр Сэмюэл Ромилли сияқты кейбіреулері Канцелярия адвокаты ретінде білім алған және Канцелярия процедурасын жақсы білген. Академик Дункан Керли Кодекс Наполеонның жетістігі мен Джереми Бентамның еңбектерінің сынға үлкен әсер еткенін айтады, ал елдің өсіп келе жатқан байлығы мен халықаралық сауданың ұлғаюы әділеттік мәселелері бойынша жұмыс істейтін тиімді сот жүйесінің болуын қажет етті. Жоғарғы топтар ғасырлар бойы сотпен күресіп, оны қажетті жамандық деп есептесе, өсіп келе жатқан орта және саудагерлік топтар талаптырақ болды. Сот процестерінің артта қалуының күшеюімен көптеген заң реформаторлары мен саясаткерлерге маңызды реформа қажеттігі анық болды. Алғашқы маңызды реформалар 1813 жылы істерді қарау үшін вице-канцлер тағайындау және 1833 жылы Роллздің магистрінің юрисдикциясын кез келген және барлық істерді қарау үшін кеңейту болды. 1824 жылы сотты бақылау үшін Канцелярия комиссиясы тағайындалды, саяси оппозиция оны тек қорғау үшін құрылған деп мәлімдеді; комиссия құрамына лорд-канцлер, Роллздің магистрі және барлық аға Канцелярия судьялары кірді. Маңызды реформалар ұсынылды; мысалы, 1829 жылы лорд Линдхерст Казначейство сотының теңгерімдік юрисдикциясын Канцеляриямен біріктіруді және қосымша істерді қарау үшін төртінші судья тағайындауды ұсынды. Бір жылдан кейін, жалпы құқық соттарының әрқайсысы судья алған кезде, ол өзінің ұсынысын қайталады, бірақ заң жобасына судьялар қарсылық білдірді, соттың артта қалуы төртінші судьяның қосымша шығындарын ақтамайды деп мәлімдеді. Ақырында, 1841 жылы тағы екі вице-канцлер тағайындалды, ал он жылдан кейін екі лорд судья Канцеляриядағы апелляциялық сот арқылы соттан шағымдарды тыңдауға міндеттелді. Лоббан бұл шараларды ұзақ мерзімді жоспарлаудың нәтижесі емес, "өсіп келе жатқан берешектерге асығыс реакция" деп сипаттады. Жаңа тағайындаулардың нәтижесінде соттың артта қалуы айтарлықтай азайды – 1846 жылы сот 1700-ге жуық істі қарады, ал 1819 жылы 959 іс қараған еді. Шадуэлл 1831 жылғы Парламент заңы бойынша тағайындалған, оны алмастыруға болады, бірақ 1841 жылғы Канцелярия соты туралы заң (5 Vict. c. 5) (соның негізінде Вигрэм тағайындалды) екі ашық лауазым емес, екі өмірлік қызметке тағайындауды көздейді; судьялар зейнетке шыққаннан немесе қайтыс болғаннан кейін, басқа тағайындаулар жасалмайды. Нәтижесінде, мәселе қайта туындады, әсіресе лорд-канцлер Канцеляриядағы апелляциялық сот пен Лордтар палатасы арқылы апелляциялық істермен айналысып, істерді қарауға қол жетімді ең көп дегенде үш Канцелярия судьясын қалдырды. Бұдан әрі құрылымдық реформалар ұсынылды; Ричард Бетелл тағы үш вице-канцлерді және "ротациялық түрде алынған вице-канцлерлердің екеуінен құралған Канцеляриядағы апелляциялық трибуналды" ұсынды, бірақ бұл жоба іске аспады. 1830 жылдары сотты ұзақ жылдар бойы мазалаған "ескі сыбайлас жемқорлық" азайды, біріншіден, 1832 жылғы Канцелярияның Синтекюр туралы заңы (соның ішінде соттың ішіндегі бірқатар синекюр кеңселерін жойды және лорд-канцлерге зейнетақы мен жалақыны арттырды, канцлер кеңсе сату арқылы ақша табу қажеттілігін азайтуға үміттенді) және содан кейін 1833 жылғы Канцелярияны реттеу туралы заң арқылы. Алайда, бұл оларды құтқара алмады; 1842 жылы Томас Пембертон "алты клерк кеңсесінің" "қиын мәселесін" шешіп, оларды Палатада жоғары жалақымен тиімсіз жұмыс істегені үшін сынады, бұл істерге қатысты шығындарды ұлғайтты. Нәтижесінде, сол жылы 1842 жылғы Канцелярия соты туралы заң қабылданды, ол алты клерк кеңсесін толығымен жойды. 1850 жылдары қосымша процедуралық реформалар жүргізілді. 1850 жылы лорд-канцлер Канцелярия бұйрықтарының жаңа жиынтығын шығарды, бұл шеберлерге кез келген жағдайда істерді тездетуге мүмкіндік берді және талапкерлерге қымбат және ұзақ уақытқа созылған шағымдар туралы заңға қарағанда талап қоюға мүмкіндік берді. 1852 жылғы Канцеляриядағы талапкерлерге көмек туралы заң барлық сот қызметкерлеріне жалақы берді, оларға ақы төлеу қажеттілігін жойды және оларға сыйлық алуды заңсыз етті; сонымен қатар, ол тағы да қауіпсіз лауазымдарды жойды. 1852 жылғы Канцелярия шеберлерін жою туралы заң Канцелярия шеберлерін жойды, барлық істерді судьялар тікелей қарауға мүмкіндік берді, олар судьялар мен шеберлер арасында қайта-қайта жіберілмейді. Бұл реформалардың нәтижесінде сот әлдеқайда тиімді болды және артта қалу азайды; 1860 жылдары әр жылы шамамен 3207 іс ұсынылды, ал сот 3833 істі қарап, қабылдады, олардың көп бөлігі бұрынғы артта қалудан болды. Алайда, бұл жұмыстың көп бөлігі көбейіп келе жатқан кеңсе қызметкерлері жүзеге асырды, ал заңгерлер "әділеттік судьяларының азайғанын" алаңдатты. Бұл реформаларға қарамастан, 1853 жылы өзінің "Үлкен үй" романына жазғанда Чарльз Диккенс Канцелярия сотының тиімсіздігіне ашуланып, шағымдануы мүмкін болды. Оның романы "Джарндис және Джарндис" деп аталатын ұзаққа созылған Канцелярия ісіне арналған. Ол жазған кезде Канцелярия сотында "шамамен жиырма жыл бұрын басталған, және (мен сенемін) қазір басталғаннан гөрі жақындамайтын" іс қаралып жатқанын байқады. Ол "Егер мен Джарндис және Джарндис үшін басқа да дәлелдерді қаласам, оларды осы беттерге ұялатып, ысырапшыл қоғамды ұятқа келтіре аламын" деген қорытындыға келді.

Despite these small reforms, the 18th century ended with continuous and unrestrained attacks on the Court. Although complaints had been common since the time of Elizabeth I, the problems had become more unrestrained, at the same time as politically neutral law reformers first arose in any great number. Many critics were barristers of the common law, ignorant of the court's workings, but some, such as Sir Samuel Romilly, had trained as a Chancery advocate and were well aware of the Chancery's procedure. The success of the Code Napoleon and the writings of Jeremy Bentham are seen by academic Duncan Kerly to have had much to do with the criticism, and the growing wealth of the country and increasing international trade meant it was crucial that there be a functioning court system for matters of equity. While the upper classes had been struggling with the Court for centuries, and regarded it as a necessary evil, the growing middle and merchant classes were more demanding. With increasing court backlogs, it was clear to many law reformers and politicians that serious reform was needed. The first major reforms were the appointment of a vice chancellor in 1813 to hear cases, and the extension of the Master of the Rolls' jurisdiction in 1833 to hear any and all cases. In 1824 a Chancery Commission was appointed to oversee the Court, which the political opposition maintained was simply to protect it; the membership included the lord chancellor, the master of the rolls and all senior Chancery judges. Some significant reforms were proposed; in 1829, for example, Lord Lyndhurst proposed unsuccessfully that the equity jurisdiction of the Court of Exchequer be merged with the Chancery, and that a fourth judge be appointed to hear the additional cases. A year later, when the common law courts were each gaining a judge, he repeated his proposal, but the bill was strongly opposed by judges who maintained that the court backlog did not justify the additional expense of a fourth judge. Eventually, two more vice chancellors were appointed in 1841, and a decade later two lord justices were tasked with hearing appeals from the Court through the Court of Appeal in Chancery. These are described by Lobban as "hasty reactions to mounting arrears" rather than the result of long term planning. As a result of the new appointments, the court backlog was significantly reduced – the court processed 1,700 cases in 1846–49 compared to 959 in 1819–24 – but it rose again after the death of Shadwell VC and retirement of Wigram VC. Shadwell, appointed under the 1831 act of Parliament, could be replaced, but a principal in the Court of Chancery Act 1841 (5 Vict. c. 5) (under which Wigram had been appointed) meant that it provided for two life appointments to the court, not two open positions; after the retirement or death of the judges, no more could be appointed. Again, the backlog became a problem, particularly since the lord chancellor was distracted with the appellate cases through the Court of Appeal in Chancery and the House of Lords, leaving a maximum of three Chancery judges who were available to hear cases. Further structural reforms were proposed; Richard Bethell suggested three more vice chancellors and "an Appellate Tribunal in Chancery formed of two of the vice chancellors taken in rotation", but this came to nothing. The 1830s saw a reduction in the "old corruption" that had long plagued the court, first through the Chancery Sinecures Act 1832 (which abolished a number of sinecure offices within the court and provided a pension and pay rise for the lord chancellor, in the hope that it would reduce the need for the chancellor to make money by selling court offices) and then through the Chancery Regulation Act 1833. This did not save them, however; in 1842 the "nettle" of the Six Clerks Office was grasped by Thomas Pemberton, who attacked them in the House of Commons for doing effectively sinecure work for high fees that massively increased the expense involved in cases. As a result, the Court of Chancery Act 1842 was passed in the same year that abolished the office of the Six Clerks completely. Some further procedural reforms were undertaken in the 1850s. In 1850, a new set of Chancery orders were produced by the lord chancellor, allowing masters to speed up cases in whatever way they chose and allowing plaintiffs to file a claim, rather than the more expensive and long winded bill of complaint. The Suitors in Chancery Relief Act 1852 gave all court officials salaries, abolished the need to pay them fees and made it illegal for them to receive gratuities; it also removed more sinecure positions. The Master in Chancery Abolition Act 1852 abolished the masters in Chancery, allowing all cases to be heard directly by judges instead of bounced back and forth between judges and masters. As a result of these reforms the court became far more efficient, and the backlog decreased; in the 1860s an average of 3,207 cases were submitted each year, while the Court heard and dismissed 3,833, many of them from the previous backlog. Much of this work was carried out by the growing number of clerks, however, and members of the legal profession became concerned about the "famine" of equity judges. Despite these reforms, it was still possible for Charles Dickens, writing in 1853 in the preface to his novel Bleak House, to bemoan the inefficiencies of the Court of Chancery. His novel revolves around a fictional long running Chancery case, Jarndyce and Jarndyce. He observed that at the time he was writing there was a case before the Chancery court "which was commenced nearly twenty years ago and which is (I am assured) no nearer to its termination now than when it was begun". He concluded that "If I wanted other authorities for Jarndyce and Jarndyce, I could rain them on these pages, to the shame of a parsimonious public".

Тарату

Жалпы құқық пен теңдік соттарын біріктіру идеясы алғаш рет 1850 жылдары кеңінен танымал болды; бірақ 1852 жылы Law Times оны «өз-өзіне қарсы келу» деп бағаласа да, идея кең қолдау тапты, ал жыл соңына қарай Times екі жеке жүйенің болуы «біздің заңды басқарудағы көптеген кемшіліктердің бастауы» деген пікірге «дегенмен келісім» болғанын жазды. Бірігуге ықпал еткендердің көпшілігі – әсерлі топтар мен адвокаттар қауымдастықтары болды. Олар 1854 жылғы «Ортақ құқық іс жүргізу туралы» және 1858 жылғы «Канцелярияны түзету туралы» заңдар арқылы екі сотқа да толыққанды шаралар қолдану мүмкіндігін берді. Осыған дейін ортақ құқық соттары өтемақы төлеумен ғана шектелсе, Канцелярия нақты орындау немесе тыйым салу туралы шешімдер қабылдаумен айналысты. 1865 жылғы «Округтік соттар (Теңдік соттарының құзыреті) туралы» заң округтік соттарға теңдік шараларын қолдану құқығын берді, бірақ бұл мүмкіндік сирек пайдаланылды. Осы кезеңде лорд-канцлерлер сақтық танытты және адвокаттар қауымдастықтарының бірігуді зерттеу үшін патшалық комиссия құру туралы өтінішіне қарамастан, олар одан бас тартты. 1862 жылғы «Канцелярияны реттеу туралы» заң процессуалдық реформаға қадам жасағаннан кейін, 1867 жылдың ақпанында Раунделл Палмер екі жеке сот жүйесінің мәселесін Парламент назарына қайтадан әкелді, ал 1870 жылдың наурызында Лорд Хатерли бірыңғай Жоғары сот құру туралы заң жобасын ұсынды. Заң жобасы нашар болды, қай соттың ортақ құқықпен, қайсысының теңдікпен айналысатыны туралы ешқандай ереже болмады, сондай-ақ соттың құрылымы туралы да ештеңе айтылмады, себебі Хэтэрли ортақ құқық пен теңдік арасындағы айырмашылықтың мазмұнында емес, процедурада екеніне сенді. Осының салдарынан заң жобасына екі жақтан қарсылық білдірілді: бірі бірігуге қарсы болды, екіншісі бірігуді қолдады, бірақ ережелер тым әлсіз және беймағына деп санады. Нәтижесінде заң жобасы алынып тасталды. 1873 жылы бұл идея қайтадан көтерілді – бұл жолы Палмер, енді Лорд Селборн және жаңа лорд-канцлер болғандықтан. Селборнның заң жобасы Хэтэрлидің заң жобасынан гөрі құрылымдық тұрғыдан жақсырақ болды және не істеу керектігі туралы көбірек мәліметтерді қамтыды. Ол ортақ құқық пен теңдікті біріктірудің орнына, бұл сенімгерлік институтын жоятындықтан, оны іс жүзінде мүмкін емес деп санады, сондықтан соттар мен процедураны біріктіруге шешім берді. Соңғы нұсқада барлық жоғары соттар екі деңгейден тұратын бір сотқа біріктіріледі деп көзделді: бірінші инстанция және апелляциялық сот. Бірінші инстанция соты, Жоғары сот деп аталатын, бұрынғы жоғары соттардың негізінде бірнеше бөлімдерге бөлінетін болды, олардың бірі, Канцелярия бөлімі, теңдік мәселелерін қарастыратын еді. Канцелярия сотының барлық құзыреті Канцелярия бөліміне берілуі тиіс еді; Актінің 25-бабында ортақ құқық пен теңдік арасында қайшылық туған жағдайда, соңғысы басым болады деп белгіленді. Әр бөлімнен апелляциялық сатыға, Англия мен Уэльстің апелляциялық сотына шағымдануға болады. Бұл ережелер 1875 жылғы Жоғарғы сот заңына түзетулер енгізілгеннен кейін күшіне енді, ал Канцелярия соты таратылды. Роллдар шебері жаңа апелляциялық сотқа ауыстырылды, лорд-канцлер өзінің басқа сот және саяси өкілеттіктерін сақтап қалды, ал вице-канцлер лауазымы жойылды, оның орнын қалыпты судьялар басты. Канцелярия бөлімі бүгінгі күнге дейін Англия мен Уэльстің Жоғары сотының құрамында болып табылады.

The idea of fusing the common law and equity courts first came to prominence in the 1850s; although the Law Times dismissed it as "suicide" in 1852, the idea gained mainstream credibility, and by the end of the year the Times was writing that there was "almost unanimity" of opinion that the existence of two separate systems was "the parent of most of the defects in the administration of our law". Much of the impetus for fusion came from pressure groups and lawyers' associations. They partially succeeded with the Common Law Procedure Act 1854 and Chancery Amendment Act 1858, which gave both courts access to the full range of remedies. Until then, the common law courts were limited to granting damages, and the Chancery was limited to granting specific performance or injunctions. The County Courts (Equity Jurisdiction) Act 1865 gave the county courts the authority to use equitable remedies, although it was rarely used. The lord chancellors during this period were more cautious, and despite a request by the lawyers' associations to establish a royal commission to look at fusion, they refused to do so. After the Chancery Regulation Act 1862 had gone some way toward procedural reform, in February 1867, Roundell Palmer again brought the problem of having two separate court systems to Parliament's attention, and in March 1870 Lord Hatherley introduced a bill to create a single, unified High Court of Justice. The bill was a weak one, not containing any provision addressing which court would deal with the common law and which with equity, and was also silent on the structure of the court, as Hatherley believed the difference between the common law and equity was one of procedure, not substance. As a result, the bill was heavily opposed from two sides: those who opposed fusion, and those who supported fusion but felt the provisions were too weak and vague to be of any use. As a result, the bill was eventually withdrawn. In 1873, the idea was resurrected – again by Palmer, who was now Lord Selborne and the new lord chancellor – as the Supreme Court of Judicature bill. While still cautious, Selborne's bill was far more structured than Hatherley's, and contained more detail on what was to be done. Rather than fusing the common law and equity, which he saw as impracticable since it would destroy the idea of trusts, he decided to fuse the courts and the procedure. The final draft provided that all of the existing superior courts would be fused into one court consisting of two levels; one of first instance, one appellate. The court of first instance, to be known as the High Court of Justice, would be subdivided into several divisions based on the old superior courts, one of which, the Chancery Division, would deal with equity cases. All jurisdiction of the Court of Chancery was to be transferred to the Chancery Division; Section 25 of the act provided that, where there was conflict between the common law and equity, the latter would prevail. An appeal from each division went to the appellate level, the Court of Appeal of England and Wales. These provisions were brought into effect after amendment with the Supreme Court of Judicature Act 1875, and the Court of Chancery ceased to exist. The Master of the Rolls was transferred to the new Court of Appeal, the lord chancellor retained his other judicial and political roles, and the position of vice chancellor ceased to exist, replaced by ordinary judges. The Chancery Division remains to this day part of the High Court of Justice of England and Wales.

Траст пен мұрагерлік басқару

Траст идеясы 12 ғасырдағы крест жорықтары кезінде пайда болды, сол кезде дворяндар Киелі жерде соғысу үшін шетелге сапар шекті. Олар жылдар бойы болмайтындықтан, жерді бастапқы иесінің өкілеттігімен басқаратын біреудің болуы өте маңызды болды. Осының нәтижесінде жерді бірлесіп меншікке алу идеясы туды. Азаматтық соттар мұндай трасттарды мойындамады, сондықтан оларды қарау әділеттілік пен Канцелярия сотына жүктелді, себебі Канцелярияның құзыреті азаматтық соттардың құқықты қорғай алмайтын немесе басқара алмайтын мәселелерге қатысты болды. Трасттар мен пайдаланулар 16 ғасырда кеңінен таралды, бірақ «Пайдалану туралы заң» осы түбіртектерге ауыр соққы берді және осы саладағы заңды күрделендірді. Соттың трасттарға қатысты эксклюзивті юрисдикциясы оның таратылуына дейін сақталды. Құрылғалы бері Канцелярия соты трасттарға қатысты құзыреті арқасында мұраларды басқаруға қабілетті болды. 16 ғасырда негізгі жүк шіркеу соттарына тисе де, олардың әкімшілер мен орындаушыларға қатысты өкілеттігі шектеулі болды, сондықтан Канцелярия сотының араласуы жиі қажет болды. Өсиеттер туралы заңға дейін көптеген адамдар жерлерін иеліктен шығару үшін феофтарды пайдаланды, бұл бәрібір лорд-канцлердің құзырына кіретін мәселе еді. Сонымен қатар, активтерді іздеу және есепке алу процесінде Канцелярия сотының қолданған әдісі шіркеу сотының әдісінен әлдеқайда жоғары болды; нәтижесінде, Канцелярия соты бенефициарлар тарапынан жиі пайдаланылды. Азаматтық соттар да кейбір мұрагерлік мәселелерді қарауға құқылы болды, бірақ олардың проблемаларды шешу мүмкіндіктері шектеулі болды.

Ақылы бұзылу және қамқорлық

Канцелярияның "ақылдан тозғандар" туралы юрисдикциясы екі көзден туды: бірінші, корольдің оларға қамқорлық етуге берген құқығы, оны лорд-канцлер үнемі жүзеге асырып отырды, екінші, 1324 жылғы Ақылдан тозғандардың жерлері туралы заң (Руфхед: 17 Edw. 2. c. 10), ол корольге (сонымен қатар канцлерге) ақылдан тозғандар мен олардың жерлерін басқару құқығын берді; лорд-канцлер бірінші құқықты тікелей, ал екіншісін Канцлер сотының басшысы ретінде жүзеге асырды. Бұл юрисдикция кез келген "ақымақ" немесе "ақылдан тозған" адамға қатысты, олар британдықтар болсын болмасын, немесе олардың жерлері Англия мен Уэльсте орналасқан болсын болмасын. Олар екі санатқа бөлінді – ақымақтар, "туғаннан бастап ешқандай санасы жоқ және заң бойынша, ешқашан да санаға ие бола алмайды" деп есептелетін адамдар, және ақылдан тозғандар, "бұрын санасы болған, бірақ оны жоғалтқан" адамдар. Ақымақтар мен ақылдан тозғандар лорд-канцлердің екі артықшылығы бойынша бөлек басқарылды; корольдің артықшылығы бойынша шағым тікелей корольге, ал 1324 жылғы Ақылдан тозғандардың жерлері туралы заң бойынша Лордтар палатасына жіберілді. Ақымақтар мен ақылдан тозғандардың жерлерін сот тағайындаған әкімші басқарды, ал кез келген табыс ақылдан тозған адамды қолдау үшін сенім қорға түсті. Корольдің (жерді иеленетін) мүддесіне байланысты, ақылсыздық немесе ақымақтық нақты анықтамасы жеке судья емес, қазылар алқасымен белгіленді. 1845 жылғы Ақылсыздық туралы заңға сәйкес лорд-канцлер жеке тұлғаның ақылсыздығын тексеру үшін комиссия тағайындауға құқылы болды; алайда, корольдің ар-ұжданын сақтаушы ретіндегі рөліне сәйкес, ол мұны тек ақылсыз адамға пайдалы болған жағдайда ғана жасады, жай ғана біреудің ақылсыз деп табылғаны үшін емес. Балаларға қамқорлық етуге қатысты соттардың юрисдикциясы корольдің parens patriae артықшылығынан туындады. Канцелярия осы құқық саласын ерте заманнан бері басқарып келді, себебі ол негізінен жерді иеленумен байланысты болды – сенімгерлік нысаны. Бұл мәселелер көбінесе ауызша шешілгендіктен, ертеректегі жазбалар аз; алғашқы сілтеме 1582 жылға дейін сақталады, онда кәмелетке толмаған баланың мүлкін басқару үшін қамқор тағайындалды. Басқа соттар әдетте қамқорларды тағайындағанмен, Канцелярия оларды қызметтен алуға, ауыстыруға немесе бастапқыда тағайындауға құқылы болды. Сол сияқты, балаға қатысты шараларға қатысты іс-әрекеттер басқа соттарда қарастырылса да, олар көбінесе Канцелярия сотында жүзеге асырылды. Бұл юрисдикция 1696 жылдан бастап ресми түрде мойындалды және оның басты мақсаты баланың мүддесін қорғау болды. Осылайша, соттың қамқорлығындағы балаларға қатысты белгілі бір қағидалар болды: олардың мүлкін соттың бақылауымен басқару керек болды, олар сол бақылау аясында білім алуы керек еді, және кез келген неке соттың келісімімен жасалуы керек еді.

The Chancery's jurisdiction over "lunatics" came from two sources: first, the king's prerogative to look after them, which was exercised regularly by the lord chancellor, and second, the Lands of Lunaticks Act 1324 (Ruffhead: 17 Edw. 2. c. 10), which gave the King (and therefore the chancellor) custodianship of lunatics and their land; the Lord chancellor exercised the first right directly and the second in his role as head of the Court of Chancery. This jurisdiction applied to any "idiots" or "lunatics", regardless of whether or not they were British, or whether their land was within England and Wales. They were divided into two categories – idiots, "who have no glimmering of reason from their birth and are, therefore, by law, presumed never likely to attain any", and lunatics, "who have had understanding but have lost the use of it". Lunatics and idiots were administered separately by the lord chancellor under his two prerogatives; the appeal under the king's prerogative went directly to the king, and under the Lands of Lunaticks Act 1324 to the House of Lords. Idiots and lunatics had their land looked after by a court appointed administrator, and any profits went into a trust fund to support the insane person. Due to the vested interest of the king (who would hold the lands) the actual lunacy or idiocy was determined by a jury, not by an individual judge. Under the Lunacy Act 1845 the lord chancellor had a right to appoint a commission to investigate the insanity of an individual; as part of his role as Keeper of the king's conscience, however, he would only do this when it was beneficial to the lunatic, not simply because somebody had been found insane. The law courts' jurisdiction over the guardianship of children is said to have come from the king's prerogative of parens patriae. The Chancery had administered this area of law from an early period, since it primarily concerned the holding of land – a form of trust. Since these were mainly dealt with orally there are few early records; the first reference comes from 1582, when a curator was appointed to deal with the property of an infant. While the common law courts regularly appointed guardians, the Chancery had the right to remove them, replace them or create them in the first place. Similarly, while there were actions against guardians which the child could undertake in the common law courts, these were regularly undertaken in the Court of Chancery. This jurisdiction was first regularly recognised from 1696 onwards, and its main focus was the welfare of the child. As such, wards of the court had certain principles: their estates had to be administered under the supervision of the Court, they had to be educated under the same supervision, and any marriage had to be sanctioned by the Court.

Қайырымдылық ұйымдары

15 ғасырдан бері лорд-канцлерге қайырымдылық мақсаттарына арналған мүлікті басқару міндеті жүктелген. Берфорд сот орындаушысы Ленталлға қарсы істе Лорд Хардвик соттың қайырымдылық мәселелеріндегі құзыретінің трасттарға қатысты құзыретінен және 1601 жылғы Қайырымдылық мақсаттары туралы заңнан туындайтынын айтты. Карне былай демекші, сот бұрыннан-ақ мұндай жағдайларды қарастыра алғандықтан, 1601 жылғы заң бұрыннан бар дәстүрді жариялау ғана. Бұл канцлердің пайдаға арналған мүліктің бастапқы құзыретімен дәлелденеді, ол дін қызметкері ретіндегі бастапқы мәртебесінен туындаған, себебі қайырымдылық бастапқыда шіркеу және діни соттар арқылы жүзеге асырылған. Қысқасы, жер иесі оны сату арқылы ғана емес, пайдалану құқығын беру және басқалардан алым алу арқылы да басқара алатын. Бұл ортақ құқық соттарында жарамсыз болса, Канцелярия сотында жарамды болды. Лорд-канцлер 1492 жылы былай деді: «Ортақ құқық бойынша емдеу жоқ жерде, адалдық бойынша жақсы емдеу болуы мүмкін, мысалы, сенім арқылы жасалған feoffment арқылы, feoffor ортақ құқық бойынша емдеуге құқылы емес, бірақ адалдық бойынша құқылы; сондықтан, егер feoffee осы сенім туралы білетін басқа біреуге мүлікті берсе, feoffor сотқа шақыру арқылы осы сотта өз құқықтарын қорғай алады». Эдуард IV билегеннен кейін, қайырымдылыққа арналған жер сатылса (немесе қайырымдылықты құру үшін жер сатылса), бұл тек Канцелярия сотында ғана жасалуы мүмкін болды, себебі діни және мұрагерлік соттардың тиісті құзыреті болмады.

Емдеу жолдары

Канцлер соты үш түрлі шара қолдана алатын: нақты орындау, тыйым салу және залал өтеу. Нақты орындау – бұл келісімшарт мәселесінде келісімшартты бұзған тараптан міндеттемелерін орындауды талап ететін сот шешімі. Келісімшарттың жалпы жарамдылығы қарастырылмаған, тек жеткілікті сыйақы бар ма және келісімшартты бұзған тараптан міндеттемелерін орындауды күту мүмкін бе деген мәселе қарастырылған. Ал тыйым салу – бұл тараптарға бір нәрсені жасауға кедергі келтіретін шара (нақты орындаудан өзгеше, ол оларды бір нәрсені жасауға міндеттейді). 1854 жылғы Жалпы сот процедуралық заңына дейін Канцелярия соты – тыйым салу мен нақты орындауды беруге құқылы жалғыз орган болды. Залал өтеу – бұл істе екінші тараптың кінәсінен туындаған шығынды өтеу үшін талап етілетін ақша. Жалпы, Канцелярия соты 1858 жылғы Канцелярия түзету заңына (21 және 22 Викт. 27-тарау) дейін залал өтеуді бере алмаған деп есептелген, аталған заң оған осы құқықты берді. Бірақ кейбір ерекше жағдайларда ол 600 жылдан астам уақыт бойы залал өтеуді қамтамасыз ете алды. Залал өтеу туралы идея алғаш рет 13-шы ғасырда ағылшын құқығында пайда болды, осы кезде Мертон мен Глостердің заңдары белгілі бір жағдайларда залал өтеуді қарастырған. Академиктердің көптеген пікірлеріне қарамастан, бұл заңдарға сәйкес залал өтеуді тек жалпы соттар ғана емес, сонымен қатар, Exchequer of Pleas және Канцелярия соты да бере алатын. Мысалы, 1453 жылғы кардинал Бофорттың ісінде былай делінген: «Мен өзімнің феофимге қарсы сотқа шақыру қағазы жіберуге және жердің құнына залал өтеуді алуға құқылымын». Ричард II патшалығы кезінде қабылданған заң Канцелярияға залал өтеуді тағайындау құқығын берді, онда былай делінген: «Егер адамдар Патша Кеңесіне немесе Канцелярияға жалған мәлімдемелерге негізделген шақыру қағаздары бойынша келуге мәжбүр болса, онда Канцлер сол уақытта, егер мұндай мәлімдемелер дұрыс емес екені дәлелденсе, осы мәселеге қатысты зардап шеккен тарапқа оның дискрециясы бойынша залал өтеуді тағайындау және төлеу құқығына ие болады». Бұл барлық жағдайларға қатысты емес, тек бір тараптың «мәлімдемелері жалған екені дәлелденген» жағдайларға ғана қатысты және әдетте жалған мәлімдеме жасаған тарапқа жауап беруге кеткен шығындарды өтеу үшін тағайындалатын. Алайда, лорд Хардвик Канцелярияның залал өтеуді тағайындау құзыреті «ешқандай биліктен емес, адалдықтан» туындайтынын және заңмен емес, лорд-канцлердің табиғи құқығынан туындайтынын мәлімдеді. Нәтижесінде, кінәсіз тарапқа басқа тараптың жалған мәлімдемелеріне жауап беруге кеткен шығындарға қоса, адвокаттың қызметі сияқты қосымша шығындарды тағайындау туралы жалпы бұйрықтар шығарылды. Бұл қағида (залал өтеуді тек қосымша шара ретінде немесе басқа шаралар болмаған жағдайда ғана тағайындауға болады) 18-шы және 19-шы ғасырлардың басына дейін сақталды, осы кезде соттың залал өтеуді тағайындауға қатысты көзқарасы көбірек либералды болды. Мысалы, Lannoy v Werry ісінде, егер зиянды дәлелдеу жеткілікті болса, сот нақты орындау және басқа да шаралармен қатар залал өтеуді тағайындауы мүмкін екені анықталды. Бірақ 1810 жылғы Todd v Gee ісінде бұл өзгерді, онда лорд Элдон «өте ерекше жағдайларды қоспағанда, келісімнің нақты орындалуы үшін сотқа шақыру қағазын беру – әділеттілік бойынша іс жүргізудің қалыпты тәсілі емес. Егер оны орындау мүмкін болмаса, мәселені қарау немесе иесіне қатысты сұрақ қою, залал өтеуді алу мақсатында дұға ету керек. Егер талапкер осы шараны қаласа, ол заңға жүгінуі керек» деді. Осыдан кейін Hatch v Cobb ісі болды, онда канцлер Кент «өте ерекше жағдайларда, келісімшарт бұзылған жағдайда залал өтеуді қолдауға болатын болса да, бұл соттың қалыпты құзыреті емес» деді. Соттың залал өтеуді тағайындау құқығы 1855 жылғы Phelps v Prothero ісінде қайта расталды, онда Канцелярия апелляциялық соты талапкер нақты орындау үшін сотқа шағымданса және залал өтеу де орынды болса, сот залал өтеуді тағайындауға құқылы екенін шешті. Бұл рұқсат белгілі бір жағдайлармен шектелген және жүйелі түрде қолданылмады. Ақырында, 1858 жылғы Канцелярия түзету заңы сотқа залал өтеуді тағайындау үшін толық құзыреттілік берді. Бұған дейінгі жағдай соншалықты шектеулі болды, сол кездегі заңгерлер сот бұған дейін мұны жасай алмағандай пікір білдірді.

The Court of Chancery could grant three possible remedies – specific performance, injunctions and damages. The remedy of specific performance is, in contractual matters, an order by the court which requires the party in breach of contract to perform his obligations. The validity of the contract as a whole was not normally considered, only whether there was adequate consideration and if expecting the party that breached the contract to carry out his obligations was viable. Injunctions, on the other hand, are remedies which prevent a party from doing something (unlike specific performance, which requires them to do something). Until the Common Law Procedure Act 1854, the Court of Chancery was the only body qualified to grant injunctions and specific performance. Damages is money claimed in compensation for some failure by the other party to a case. It is commonly believed that the Court of Chancery could not grant damages until the Chancery Amendment Act 1858 (21 & 22 Vict. c. 27), which gave it that right, but in some special cases it had been able to provide damages for over 600 years. The idea of damages was first conceived in English law during the 13th century, when the Statutes of Merton and Gloucester provided for damages in certain circumstances. Despite what is normally assumed by academics, it was not just the common law courts that could grant damages under these statutes; the Exchequer of Pleas and Court of Chancery both had the right to do so. In Cardinal Beaufort's case in 1453, for example, it is stated that "I shall have a subpoena against my feoffee and recover damages for the value of the land". A statute passed during the reign of Richard II specifically gave the Chancery the right to award damages, stating:

For as much as People be compelled to come before the King's Council, or in the Chancery by Writs grounded upon untrue Suggestions; that the Chancellor for the Time being, presently after that such Suggestions be duly found and proved untrue, shall have Power to ordain and award Damages according to his Discretion, to him which is so troubled unduly, as afore is said. This did not extend to every case, but merely to those which had been dismissed because one party's "suggestions [are] proved untrue", and was normally awarded to pay for the innocent party's costs in responding to the party that had lied. Lord Hardwicke, however, claimed that the Chancery's jurisdiction to award damages was not derived "from any authority, but from conscience", and rather than being statutory was instead due to the lord chancellor's inherent authority. As a result, General Orders were regularly issued awarding the innocent party additional costs, such as the cost of a solicitor on top of the costs of responding to the other party's false statements. This convention (that damages could only be awarded as an ancillary remedy, or where no others were available) remained the cause until the 18th and early 19th centuries, when the attitude of the Court towards awarding damages became more liberal; in Lannoy v Werry, for example, it was held that where there was sufficient evidence of harm, the Court could award damages in addition to specific performance and other remedies. This changed with Todd v Gee in 1810, where Lord Eldon held that "except in very special cases, it was not the course of proceeding in Equity to file a Bill for specific performance of an agreement; praying in the alternative, if it cannot be performed, an issue, or an inquiry before the Master, with a view to damages. The plaintiff must take that remedy, if he chooses it, at Law." This was followed by Hatch v Cobb, in which Chancellor Kent held that "though equity, in very special cases, may possibly sustain a bill for damages, on a breach of contract, it is clearly not the ordinary jurisdiction of the court". The Court's right to give damages was reiterated in Phelps v Prothero in 1855, where the Court of Appeal in Chancery held that if a plaintiff starts an action in a court of equity for specific performance and damages are also appropriate, the court of equity may choose to award damages. This authorisation was limited to certain circumstances, and was again not regularly used. Eventually, the Chancery Amendment Act 1858 gave the Court full jurisdiction to award damages; the situation before that was so limited that lawyers at the time commented as if the Court had not previously been able to do so.

Лорд-канцлер

Лорд-канцлер Канцелярия сотының ресми басшысы болды. Оның алғашқы жылдарының көп бөлігінде ол корольдік кеңеспен (curia regis) тығыз байланысты болды; тіпті 1345 жылы сот тәуелсіз болғаннан кейін де, өтініштер «патшаға және басқаларға» жолданды. Бірақ Эдуард IV тұсында өтініштер лорд-канцлер мен Канцелярия сотының атынан беріле бастады. Бастапқы жылдары лорд-канцлер көптеген шешімдерді өзі қабылдады: тараптарды шақырып, отырыс күнін белгілеп, іске қатысты сұрақтар қойып, үкімді жариялап отырды. Ол жиі жалпы құқық судьяларының көмегін сұрады, олар бұл олардың өз жұмыстарын атқаруына кедергі келтіретініне шағымданып, ерте жазбаларда шешім «Патша Иеміздің судьялары мен қызметкерлерінің кеңесімен және келісімімен» қабылданғаны жиі айтылады. Бір кезеңде, әсіресе Эдуард III тұсында, лорд-канцлерге жалпы құқық юрисдикциясының бір бөлігі берілді, ол құқық талаптарын және патенттік хаттарды жою туралы істерді, сондай-ақ король тарап болған басқа да істерді қарауға құқылы болды. Ол міндеттемелер, Парламент актілерін орындау және Канцелярия сотының қызметкері қатысқан кез келген істі қарады. Көптеген алғашқы лорд-канцлерлер дін қызметкерлері болды; алғашқы заң білімі бар лорд-канцлер Роберт Парнинг болды, ол 1341 жылы тағайындалып, екі жыл қызмет етті. Оның ізбасарлары 1371 жылы Роберт Торп тағайындалғанға дейін қайта дін қызметкерлері болды, бұл Парламенттің ықпалынан туындаған болуы мүмкін. Заң білімі бар лорд-канцлерлерді тағайындау дәстүрі қатаң сақталмады, бірақ Николас Бэкон сияқты басқалар да осы лауазымды иеленді; бір лорд-канцлерді патшайымның билеудегі шеберлігіне риза болғандықтан тағайындады дегенді айтады. Уильям Карнның сөзіне қарағанда, Томас Эгертон Канцелярия сотының тұрғысынан алғанда алғашқы «нақты» лорд-канцлер болды, өйткені ол өз шешімдерін жазып алып, заңдық прецеденттер доктринасын сақтады. Марш дін қызметкерлерін лорд-канцлерлер ретінде тағайындаудың соттың іс-қимылына үлкен әсер еткенін, сотта табиғи заңды ұстану идеясы канцлерлердің христиандық тамырына барып тірелетінін жазды. 1873 жылы Канцелярия соты таратылғаннан кейін лорд-канцлер әділеттілік саласында ешқандай рөл атқармады, бірақ оның басқа сот органдарына мүшелігі оған жанама бақылау мүмкіндігін берді. Он екі шеберді олардың арасынан сайланған біреуі – роллдардың шебері басқарды. Ол лорд-канцлерге шамамен тең дәрежеде билікке ие болды және Эдуард I тұсынан бері сот билігін жүзеге асырып келді. Оны кейде «вице-канцлер» деп атады және оған «Өте құрметті» деген атақ берілді. Роллдардың шебері сот судьяларына үкім шығаруда көмектесті және лорд-канцлердің орнына жиі отырды. Оның тәуелсіз сот билігіне ие екендігі туралы алғашқы жазба 1520 жылға қарайды. Роллдардың шеберіне алты хатшы көмектесті, олар жазбаларды сақтауға көмектесті; олар сотқа шағым түсірген адамдардың адвокаттары болды және басқа адвокаттарға рұқсат етілмеді, бірақ Фрэнсис Бэкон тұсында талапкерлерге өз адвокаттарын ұсынуға рұқсат берілді. Роллдардың шебері мен оның хатшылары, алпыс хатшының хатшыларымен бірге Роллдар кеңсесінде орналасты. Алты хатшы 1843 жылы, шеберлер 1852 жылы таратылды.

The lord chancellor was the official head of the Court of Chancery. For much of its early existence he was closely linked with the curia regis; even after the Court became independent around 1345, petitions were addressed to "the king and others". By the time of Edward IV, however, petitions were issued in the name of the lord chancellor and the Court of Chancery. In the early years, the lord chancellor made most of the decisions himself; he summoned the parties, set a date for hearings, addressed questions from the parties to the case and announced the verdict. He regularly called for assistance from the common law judges, who complained that this prevented them from doing the work of the common law courts, and early records frequently say that the decision was made "with the advice and consent of the justices and servants of our Lord the King in the Chancery". In one period, particularly under Edward III, the lord chancellor also possessed some common law jurisdiction, able to hear cases for petitions of right and the repeal of letters patent, as well as other cases in which the King was a party. He heard cases on recognizances, the execution of acts of Parliament and any case in which an officer of the Court of Chancery was involved. Most of the early lord chancellors were members of the clergy; the first legally trained lord chancellor was Robert Parning SL, who was appointed in 1341 and held the office for two years. His successors were again clerics until the appointment of Robert Thorpe in 1371, probably due to pressure from Parliament. The precedent of appointing legally trained Lord Chancellors was not followed strongly, although others such as Nicholas Bacon did hold the office; one lord chancellor is said to have been appointed because the Queen was impressed with his skill at dancing. According to William Carne, Thomas Egerton was the first "proper" lord chancellor from the Court of Chancery's point of view, having recorded his decisions and followed the legal doctrine of precedent. Marsh writes that the use of clergymen as lord chancellors had a tremendous influence on the Court's actions, tracing the idea of following natural law in the Court back to the chancellors' Christian roots. Following the dissolution of the Court of Chancery in 1873, the lord chancellor failed to have any role in equity, although his membership of other judicial bodies allowed him some indirect control. The twelve Masters in Chancery were led by one of their number, known as the master of the rolls. He was almost as powerful as the lord chancellor, and had wielded judicial power since the time of Edward I. He was sometimes known as the "vice chancellor", and was given the title "The Right Worshipful". The master of the rolls assisted the Court's judges in forming judgments, and regularly sat in place of the lord chancellor. the first reference to his having independent judicial authority is from 1520. The master of the rolls had six clerks, who helped keep the records; they were independently accountable for any mistakes. These were initially solicitors for the people suing in the Court, and no other counsel was allowed, but by the time of Francis Bacon claimants were allowed their own counsel. The master of the Rolls and his clerks were housed in the Rolls Office, along with the Six Clerks' clerks, who numbered sixty. The Six Clerks were abolished in 1843, the masters in Chancery in 1852,

Ерте кезден бастап сотқа екі тіркеуші де көмектесті, олар сот шешімдерін және бұйрықтарын тіркеді; олардың кітаптары сот белгілеген құқықтық прецеденттерді құжаттады. Сонымен қатар, куәгерлерді тексеруге көмектесу үшін екі тексеруші тағайындалды. Бұл лауазымдарды роллдардың шебері мен лорд-канцлер жүйелі түрде сатты – 1625 жылы Канцелярия шеберлері 6000 фунт стерлингке сатылды. Кеңселерді сатудан аулақ болу үшін және көптеген сот қызметкерлерінің сыбайлас жемқорлығына байланысты сол жылы Англия банкіне тікелей ақы төлеуді талап ететін заң қабылданды және соттың қаржылық аспектілерін қадағалау үшін Бас бухгалтер тағайындалды. 1813 жылы сотқа келіп түскен істердің саны артып, оларды қарау үшін бірінші вице-канцлер тағайындалды. Артта қалған жұмыс көлемі ұлғайғандықтан, 1841 жылы Канцелярия соты туралы заңға сәйкес тағы екеуі тағайындалды (5 Vict. c. 5), бірақ бұл екі жаңа лауазым емес, екі өмірлік қызметке тағайындауды қарастырды; жаңа вице-канцлерлер қайтыс болған кезде, олардың орнын толтыру мүмкін болмады. 1873 жылы сот таратылғаннан кейін вице-канцлер лауазымы жойылды.