Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Түзетілген өтемақы төлеу туралы заң (The Adjusted Compensation Payment Act, 27 қаңтар 1936 жылы, ,) - АҚШ-тың экономикалық ынталандыру және жеңілдету түрі ретінде Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет еткен ардагерлерге АҚШ қазынашылық облигацияларын шығаруды көздеген заң жобасы. Бұл акт кейде "Жаңа келісімнің" бөлігі болып саналады, бірақ оны сол кездегі президент Франклин Д. Рузвельт қолдамады, ал заң АҚШ-тың бірнеше заңдарының бірі болды, ол "Бонус актісі" деп аталады, ол Конгресс президент Франклин Д. Рузвельттің ветосын 1936 жылдың 27 қаңтарында жоққа шығарғаннан кейін қабылданған.
The Adjusted Compensation Payment Act (January 27, 1936, , ) was a piece of United States legislation that provided for the issuance of US Treasury Bonds to veterans who had served in World War I as a form of economic stimulus and relief. The act is sometimes considered to be part of the "New Deal" though it was not supported by then President Franklin D. Roosevelt, and the law was one of several pieces of United States legislation popularly known together as the "Bonus Act," which was enacted after Congress overrode President Franklin D. Roosevelt's veto on January 27, 1936.
Өмірбаян
Конгресс 1935 жылы Патман Гринбек Бонусы Билл деп аталатын заң жобасының бұрынғы нұсқасына Рузвельттің бұрыңғы ветосын қолдады. Президент Конгресстің бірлескен отырысында өзінің ветосын жариялады. Сөзін аяқтаған соң, ол қол қойылмаған заң жобасын палата спикеріне тапсырды. Бір сағат ішінде палата 322 дауыспен 98 қарсы дауыспен ветоны жоққа шығарды. Сенат ветоны қолдамай тұрып-ақ, оның жақтаушылары тағы бір күш салуды жоспарлап отырды. Рузвельт бағдарлама басқа топтардың осындай емделуді талап етуін шақырады және бұл көмек туралы заң емес, өйткені ол алушылардың дәлелденген қажеттіліктеріне негізделмеген деп мәлімдеді. Ол жарақат алғандарды қоспағанда, ардагерлерге қатысты: "Менің ойымша, бұл дене бітімі бар азаматқа, өйткені ол киім киген және басқа себепсіз, басқа азаматтарға берілгеннен басқа ешқандай қарым-қатынас жасалмауы керек" деді.
Congress had sustained Roosevelt's previous veto of an earlier version of the bill in 1935, called the Patman Greenback Bonus Bill. The President addressed a joint session of Congress to deliver his veto message. As he concluded his speech, he handed the unsigned bill to the Speaker of the House. Within an hour the House overrode the veto by a vote of 322 to 98. Even before the Senate sustained the veto, proponents were planning another attempt at passage. Roosevelt argued that the program would invite demands for similar treatment by other groups and that it was not a relief bill since it was not based on the demonstrated needs of the recipients. With respect to the veterans, aside from the wounded, he said: "I hold that that able bodied citizen because he wore a uniform and for no other reason should be accorded no treatment different from that accorded to other citizens."
Қабылдау
Конгресс 1936 жылы 22 қаңтарда президентке заң жобасының басқа нұсқасын жіберді. 1935 жылы президент өзінің жеке ветосын жібергеніне символикалық жауап ретінде конгрессмен заң жобасын жеке өзі Белі үйге таксимен жеткізді. Бұл заң жобасы 1936 жылы 27 қаңтарда Сенат президент ветосын жоққа шығарған кезде заңға айналды. Ардагерлер қауымдастығының басшылары Рузвельтпен кездесіп, 1945 жылға дейін өздерінің бондарын ұстап тұруды өз мүшелеріне ұсынамыз деп уәде берді.
Congress sent another version of the bill to the President on January 22, 1936. As a symbolic response to the President's personal veto message in 1935, a Congressman personally delivered the bill to the White House by taxi. The bill became law when the Senate overrode the President's veto on January 27, 1936. The heads of veterans associations met with Roosevelt and promised that they would recommend their members to hold their bonds until they matured in 1945.
Мазмұны
Аталған заң 1924 жылғы Дүниежүзілік соғыспен байланысты өтемақы туралы заң бойынша ардагерлерге берілген қызмет сертификаттарын Қазынашылық департаментімен 50 доллар мөлшерінде шығарылған облигациялармен алмастырды. Облигациялардың жылдық пайызы 1936 жылдың 15 маусымынан 1945 жылдың 15 маусымына дейін 3 пайыз болды, бұл жинақ шоттарына қарағанда жоғары пайыз. 50 доллардан төмен сомалар бірден төленді. Облигацияларды сатуға болмайды, бірақ қазынашылық оларды 1936 жылдың 15 маусымынан кейін кез келген уақытта қолма-қол ақшаға сатып алады. Ардагерлердің көпшілігі өз бондарын дереу төледі. Қазынашылық бастапқыда 1,745 миллиард долларлық облигация шығарды. 1935 жылдың маусым айынан 1936 жылдың маусым айына дейін шығарылған облигациялардың 80%-ы өтелді. 1936 жылдың соңғы екі аптасында қазынашылық 800 миллион доллардан астам ақша төледі, ал келесі жылы тағы 700 миллион долларға жуық ақша төленді. Қолма-қол ақшалай төлемдер тиімді экономикалық ынталандыру болды, өйткені бағдарлама мемлекеттік әкімшілікке аз қажет болды, ақшалай қаражат кешіктірілмей жұмсалуы мүмкін еді, ал бүкіл процесс қоғамдық жұмыстар бағдарламасының ұзақ уақытын қажет етпеді.
The Act replaced the service certificates awarded to veterans under the World War Adjusted Compensation Act of 1924 with bonds issued by the Treasury Department in denominations of $50. The bonds paid interest at an annual rate of 3 percent from June 15, 1936, to June 15, 1945, higher than rates available to savings accounts. Amounts less than $50 were paid immediately. The bonds could not be sold, but the Treasury would redeem them for cash at any time after June 15, 1936. Most veterans redeemed their bonds promptly. The Treasury issued bonds worth $1.745 billion initially. Between June 1935 and June 1936, 80% of the bonds issued had been redeemed. The Treasury paid more than $800 million in cash in the last two weeks of 1936 and almost $700 million more in the next year. The cash payments constituted an efficient economic stimulus since the program required little government administration, the monies were likely to be spent without delay, and the entire process did not require the long lead time of a public works program.