Кіріспе

Лондонның ішкі білім беру басқармасы (ILEA) 1965 жылдан 1990 жылы таратылғанға дейін Лондон қаласы мен 12 ішкі Лондон аудандарының жергілікті білім беру органы болды. 1965 жылдан 1986 жылға дейін ол Үлкен Лондон Кеңесінің құрылған комитеті болды; 1986 жылдың 1 сәуірінде ол тікелей сайланған заңды тұлға ретінде қайта құрылды.

Тарих

Ішкі Лондон білім беру басқармасы 1965 жылы Ұлы Лондон кеңесі (GLC) Лондон округтік кеңесін (LCC) Лондон үшін басты жергілікті билік ретінде алмастырғанда құрылды. 1904 жылы LCC Ішкі Лондонның білім беруге қатысты жауапкершілігін Лондон мектеп кеңесінен қабылдады. ХХ ғасырдың бірінші жартысында Сыртқы Лондон болып қалыптасқан аймақтағы білім беруді тиісті округтік кеңестер мен округтік қалалар басқарды, ал кейбір функциялар сол аймақтағы екінші деңгейдегі кеңестерге жүктелді. 1960 жылы Герберт комиссиясының баяндамасы Ұлы Лондон кеңесін құруды ұсынды. Онда GLC мен Лондон аудандары арасында білім беру өкілеттіктерін Лондонның барлық аймағы бойынша бөлуді жақтады. GLC мектептерді стратегиялық тұрғыдан бақылауға, ал аудандар күнделікті басқаруға жауапты болар еді. Алайда, үкімет баяндаманың осы бөлігін қабылдамады. Болашақта Сыртқы Лондон аймағындағы кеңестер білім беруді бақылауды күшейткісі келді, бұл Лондонның жалпы жергілікті білім беру органының (LEA) құрылуына кедергі келтірді, сонымен қатар мұғалімдер мен басқа да ұйымдар LCC LEA-ны бөлу идеясына қарсы күшті наразылық білдірді. Сондықтан 1963 жылғы Лондон үкіметі заңы ILEA-ны LCC-нің білім беру міндеттерін мұрагерлік етіп алу үшін құрды және Сыртқы Лондон аудандарына LEA мәртебесін берді. ILEA бастапқыда 1970 жылға дейін мәртебесі қарастырылатын уақытша орган ретінде жоспарланған, бірақ 1965 жылы лейбористік үкімет оның мәртебесін тұрақты етті. ILEA Солтүстік Вулвичтің кішкентай аумағын қамтымады, онда LCC орта мектеп ашты. Лондон графтығының бұл бөлігі Сыртқы Лондондағы Ньюхэмнің жаңа Лондон ауданына берілді, сондықтан Ньюхэм кеңесі білім беру органы болды. ILEA-ның құқықтық мәртебесі ерекше болды. Техникалық тұрғыдан алғанда, GLC Ішкі Лондон үшін білім беру органы болып табылды, бірақ Сыртқы Лондон мүшелеріне GLC-ге қатысуға рұқсат беру әкімшілік және саяси тұрғыдан қиындық тудырды. Сондықтан GLC жауапкершілікті ILEA-ға «арнайы комитет» ретінде жүктеді, ол Ішкі Лондон аймағынан GLC мүшелерінен, сондай-ақ Ішкі Лондон аудандары мен Лондон қаласынан сайланған бір-бір өкілден тұрды. GLC мен ILEA мүшелері көбінесе бір ғана міндетке назар аударды, бірақ екі органның да отырыстарына қатысты.

Саяси құрамы

ILEA-да Лейбористердің көпшілігі болуы мүмкін болған, ал GLC-де консервативті мүшелердің көпшілігі болған кезде, бұл 1970 жылдан 1973 жылға дейін және 1977 жылдан 1981 жылға дейін орын алды. Сонымен қатар, ILEA қабылдаған маңызды шешімдердің көпшілігі оның Білім комитетінде қабылдады, және оның барлық мүшелері осы комитетте отырды. Білім комитеті білім беру саласында тәжірибесі бар мүшелерді, соның ішінде оқытушылар одақтарының өкілдерін де қосымша тағайындауға құқылы болды. 1964 жылы ILEA-ның бастапқы құрамы 43 Лейборист мүшесі, 9 консерватор және бір тәуелсіз мүшеден тұрды. 1967 жылғы сайлаудан кейін консерваторлар көпшілікті жеңіп алды, ал Кристофер Чатауэй басшы болды. Бірақ 1970 жылы Лейбористер билікті басып алды, және Эшли Брэмолл ұзақ жылдарға созылған басшылығын бастады. Оның кезеңінде ILEA жалпы білім беру жүйесіне көшті, мектептердегі дене жазасы жойылды. Ол 1977 жылғы GLC сайлауында консерваторлардың жеңісіне қарамастан билігін сақтап қалды. 1981 жылғы сайлаудан кейін Кен Ливингстон басшылығындағы солшылдар GLC-ні бақылауға алғанда, Брэмолл Еңбек партиясының ішкі дауыс беруінде қызметінен босатылып, Брин Дэвис оның орнына келді. Кейін Ливингстон бұл шешімге өкініш білдіріп, Брэмоллдың басшылық қабілеттерін жоғары бағалады. ILEA-ның қалған жылдарында бірнеше солшыл басшылықтар кезекпен ауысты, бірақ ешқайсысы ұзаққа созылмады немесе беделді болған жоқ. Франсис Моррелл, бұрын Тони Бенннің көмекшісі болған, 1983 жылдан 1987 жылға дейін феминистік ILEA-ны басқарды, ол 1984 жылдың қарашасында Нил Флетчердің келуіне дейін шығындарды шектеуге наразылық білдірді.

Қосымша функциялар

ILEA-ның өзінің мектептердегі телерадио хабарларын тарату қызметі, бұрынғы Теннисон орта мектебінде, Тэккерэй жолы, SW8 орналасқан Білім беру телеарнасы болған. Теледидар орталығында екі толыққанды теледидар студиясы, оқу студиясы, бас басқару және дыбыс пен бейне араластыру бөлмелері болды. Бір кезде бұл әлемдегі ең ірі жабық телеарналар жүйесі деп есептелген. Алғашқы хабар 1969 жылдың 16 қыркүйегінде берілді, ал теледидар қызметі 1977 жылға дейін жалғасты. 1970 жылдардың соңында, таратуға кабельдік желісін пайдаланған пошта кеңсесі келісімшарттан бас тартқанда, бағдарламалар VHS таспаларына көшірілді және жабық телеарналар желісі жабылды. Кокпит театры, Мэрилебон (сонымен қатар Кокпит жастар және өнер орталығы ретінде де белгілі), Гейтфорт-стрит, Лондон, NW8, 1969-1970 жылдары Лисон Грин иелігінің шетінде ILEA үшін салынған. Ол Эдвард Мендельсонның айналмалы сахналы театры ретінде жобаланған. ILEA жергілікті білім беру органының құрамында толығымен орналасқан Білім беру театрының алғашқы компаниясын құрды. Ол жеті актер-педагог және сахналық менеджерді жұмысқа алды және орта мектептер мен жоғары білім беруге бағытталған жұмыстарды жүзеге асырды. Кокпит тобы дәстүрлі Т.И.Э. қатар, осы тәсілді пайдаланып, берілген мәтіндерді талдайтын қойылымдар дайындады. 1990 жылы ILEA таратылғанда, театрдың меншігі Лондонның Вестминстер ауданына өтті. ILEA сонымен қатар Бермондсидегі Гренланд докта су спорты орталығын, ал Лондон зообағында орта білім берудегі биологтарды даярлайтын Өмірді зерттеу орталығын басқарды; сондай-ақ Лондонның оңтүстігіндегі Форст-Хиллдегі Хорниман мұражайы мен Хокстондағы Геффри мұражайына, қазіргі Үй мұражайына қаржылай көмек көрсетті.

Қайта құрастыру

ILEA 1985 жылғы Жергілікті өзін-өзі басқару туралы заңмен реформаланды, ол оны жеке корпоративтік орган және тікелей сайланатын орган ретінде қайта құрды. Оны алмастырған орган Ұлы Лондон кеңесінің (GLC) арнайы комитеті таратылғанға дейін құрылды және 1986 жылдың 1 сәуірінде өкілеттік күшіне енгенге дейін Ішкі Лондонның уақытша білім беру органы деп аталды. 1986 жылғы мамырдағы сайлауда Ішкі Лондонның әрбір парламенттік сайлау округі ILEA-ға екі мүше сайлады. Лейбористер оңай жеңіске жетті.

Жою

1980 жылы ILEA оны таратуға жасалған бір әрекеттің алдын алды. 1983 жылы жарияланған GLC-нің таратылуы ILEA-ны таратуға тағы бір әрекетке әкелді, бірақ Ішкі Лондон аудандары білім беру қызметтерін жүргізуге дайын емес деп танылды. Консервативтік үкіметті Маргарет Тэтчер басқарды, ол 1970 жылдардың басында Білім министрі қызметін атқарган кезде ILEA-ның артық шығындарға ұшырап, бюрократиялық болып кеткеніне наразы болды және оны таратуды қалаған. Консервативтік партияның депутаттары ILEA-ның жұмысын жалғастыруға қарсылық білдіруді жалғастырды. Кеннет Бейкердің білім беру реформасы туралы заң жобасы аудандарға ILEA-дан шығып, өздері білім беру органдары болуға мүмкіндік беруді ұсынды. Алайда, Норман Теббит пен Майкл Хесселтиннің бастамасымен ILEA-ны толығымен тарату туралы түзету Палатада ұсынылып, үкіметтің қолына мәжбүрлеу шарасы қолданылды. Бұл одақ ерекше болды, себебі Теббит пен Хесселтин Консервативтік партияның мүлдем әртүрлі идеологиялық бағыттарын ұсынды. Бұл мәселе сол кезде жергілікті дауға себеп болды, өйткені екі депутат та ILEA аймағынан тыс жерлерді (Чингфорд пен Хенли) өкілдік етті. Үкімет 1988 жылдың 4 ақпанында Теббит/Хесселтин түзетуін қабылдайтынын және 1988 жылғы Білім беру реформасы заңының аясында 1990 жылы ILEA-ны таратуға келісетінін мәлімдеді. Заң жобасы қабылданғаннан кейін, ILEA білім беру саласының мүддесі үшін бұл шешімді орындады. Ішкі Лондон аудандары білім беру органдары болды және бүгінге дейін солай болып қала береді. ILEA-ның таратылуы нәтижесінде Ішкі Лондон аудандары, басқа нәрселермен қатар, өздерінің қабылдау саясатын әзірлеуге міндетті болды. Бұл елдегі мектептерге түсу процесіне де әсер етті, себебі 1989 жылғы Гринвич сотының шешімі бойынша білім беру органдары өз тұрғындарына мектептерге басымдықпен түсуге құқық бермейтін болды.