Кіріспе

Pelorovis ("көрікті/жауыз қой") - Плейстоцен дәуірінде өмір сүрген африкалық жабайы ірі қараның жойылған туысы. Ең танымал түрі - Плейстоцен дәуірінің басында Танзаниядағы Ольдувай шатқалындағы Pelorovis oldowayensis. Кейінгі плейстоценді голоцендегі "Pelorovis" antiquus түрі қазіргі африкалық бұқалар тұқымдасына көшірілді.

Таксономия

Бұл тұқым 1928 жылы Ханс Рек өзінің жаңа түрін орналастыру үшін алғаш рет сипаттады P. oldowayensis, ол ол бастапқыда ол 1913 жылы солтүстік Германияның Шығыс Африка (Танзания) аймағындағы Олдувай шатқалында тапқан сүйектерден сипаттады. Бұл атақты жерді алғаш рет палеонтолог зерттеді. Ол - Берлинде сақталған бас сүйектері мен сүйектердің фоссилі. P. kaisensis түрі 1994 жылы Уганданың Кайсо қаласында табылған. 2005 жылы Hadjouis және Sahnouni оны Syncerus-қа жақынырақ деп санайды.

Жүйелілік

2007 жылы Bienvenido Martínez Navarro және оның әріптестері табылған қалдықтардың морфологиясын зерттегенде, Pelorovis, мүмкін, монофилетті емес деген қорытындыға келді. Бұл авторлар П. turkanensis және П. oldowayensis тұқымдасының ерте формаларын Bos тұқымдасына қайта жіктеді. Ал плейстоценнің соңғы кезеңіндегі Pelorovis antiquus түрі қазіргі африкалық бұқаның (Syncerus caffer) жақын туысы болып көрінеді. Бұл тәсіл негізінен Bos-тың синоними ретінде тұқымын қамтиды, өйткені типтік түрі P. oldowayensis. Александр Хассанин Мартинес Наварроның және басқалардың түсіндірмелерін қолдайды, олар бұрынғы генетика жұмыстарына сілтеме жасап, Бос, Бубалус және Синцерус тұқымдастарының ішіндегі қазіргі түрлерді шығарған бовид тектестерінің бір-бірінен сегіз-тоғыз миллион жыл бұрын бөлінгенін көрсетеді. Бұл осы түрлердің қалдық ата-бабалары әлі табылмаған немесе олар бұрыннан табылған, бірақ таксономиялық жағынан қате анықталғандығын көрсетеді. Ол сондай-ақ, Martínez Navarro et al. Бос primigenius ата-бабасын тек Африканың қазбаланған бовидтері туралы зерттеулерінде іздестіруде және Бостың Азия түрлерінің басқа қазбаланған түрлерден алынған болуы мүмкін. Соңында Хассанин егер Pelorovis осы зерттеулерге байланысты синонимияға төмендетілсе, бұл басқа Плейстоцендегі Leptobos және Epileptobos қазбалар тұқымдастарының Bos-пен синоним екендігін білдіреді. Tong және басқалар жасаған 2018 жылғы зерттеу. Бос primigenius-тің қытайлық қазбалы бейнесі морфологияны Бос тұқымына жататын осы таксондар туралы қорытындыларға қарсылық білдіру үшін, сондай-ақ олар Бос дамыған ата-бабалар желісі болса, оның орнына Үндістанның ерте плейстоцендік қазба түрлері Бос acutifrons Бостың алғашқы ата-бабасы деген дәстүрлі түсіндірмеге сүйену үшін қолданады. Syncerus antiquus түрін Жорж Луи Дюверной 1851 жылы Сетиф қаласының маңында Бу Селам өзенінің бойында табылған бас сүйегінен сипаттаған. Ол жаңа диірменнің іргетасын қазған кезде бір метр тереңдікте табылды, содан кейін Парижге жіберілді. Дюверной бұл түрді Азиялық су бұқасы (Bubalus bubalis) -мен тығыз байланысты деп санайды және оны Bubalus antiquus деп жіктеді. S. antiquus-тің басқа бірнеше окаменелісі Bubalus bainii және Bubalus nilssoni атауларымен сипатталған. 1949 жылы Дороти Бейт бұл бұқалардың Bubalus-пен туыс емес, бір түр екенін мойындады. Ол бұл қалдықтарды жаңа тұқымға, гомойоцераларға, жатқызды. Алайда, Homoiceros типтік түрі Кейп бизонымен синоним болып табылды, бұл тұқымның жарамсыздығын жойды. Кейіннен 1978 жылы Пелоровиске көшірілді. Алайда, морфологиялық және жүйелі негіздеу негізінде тірі мыс бұқасымен байланыс байқалды және 1994 жылдан бастап P. antiquus Syncerus түріне көшірілуі ұсынылды. Бұл ұсыныс көпшілік арасында кеңінен танылды.

Этимология

1928 жылы Рек таңдаған "пелоровис" жалпы епитеті этимологиясы грек тіліндегі πέλωρος (пелорос) "жарақатты" немесе "өте үлкен және қорқынышты" және латын тіліндегі ovis, яғни "қой" деген мағынада.

Сипаттама

Пелоровис африкалық бұқаға ұқсайды, бірақ одан үлкен және ұзын, иілген мүйіздері бар. Бұл оны ең ірі ірі қара малдардың бірі және шын мәнінде ең ірі қайтарушы жануарлардың бірі ретінде қарастырады, ол жойылған американдық ұзын мүйізді бисонға (Bison latifrons) және жойылған азиялық жирафид Sivatherium giganteum, сондай-ақ қазіргі африкалық жирафқа (Giraffa camelopardalis) салмақпен бәсекелеседі. Мүйіздің сүйекті өзектері әрқайсысы ұзын болды; кератинмен (яғни, қазбаланудан аман қалмайтын) қапталған кезде, олардың ұзындығы екі есеге дейін болуы мүмкін. Мүйіздер басынан басқа жаққа қарай бұрылады, олардың әрқайсысы жартылай шеңберді құрайды Pelorovis oldowayensis және P. turkanensis . P. oldowayensis қазіргі африкалық бұқалармен шамамен бірдей болды, бірақ оның аяқтары ұзын болды, ал бұл түрдің ұзын басы қазіргі Alcelaphinae-ді еске түсірді.

Тарату

P. oldowayensis Африканың Сахара түбегінде пайда болды және 800 000 жыл бұрын жоғалып кетті. P. oldowayensis-тің ең жақсы окаменелісі Танзаниядағы Олдувай шатқалынан белгілі.