Кіріспе

1868 жылы америкалық үндістер соғысындағы шайқас Бичер аралы шайқасы, сондай-ақ Арикари бұрышының шайқасы деп те аталады, 1868 жылдың қыркүйек айында АҚШ армиясы мен бірнеше жазықтық америкалық тайпалар арасындағы қарулы қақтығыс болды. Бичер аралы, Арикари өзенінде, сол кезде Республикалық өзеннің Солтүстік бұрышының бөлігі ретінде белгілі, қазіргі Урей, Колорадо маңындағы, содан кейін шайқаста қаза тапқан армия офицері лейтенант Фредерик Х. Бичердің есімімен аталған.

Өмірбаян

1868 жылдың жазы мен күзінде Арканзас пен Платт өзендерінің арасындағы жыл сайынғы маусымдық рейдтік іс-шараларын жалғастыра отырып, бұл олардың ең жақсы бифал аулау аймағы болды, Шайен және Арапахо үндістерінің тобы Канзастағы Батыс Ұлы жазықтардың барлық жерінде ақтарға қарсы рейдтер жүргізді. Бұған қоса, олар 1867 жылы әскердің өз тайпаларына қарсы жүргізген соғысынан және Sand Creek қазалы оқиғасы сияқты зұлымдықтардың естеліктерінен ынта тапты. Ақырында, батысқа қарай өтетін трансконтиненттік темір жол Канзасқа дейін созылып, көптеген тұрақты ақ адамдар қоныстарын алып келді. 1867-1868 жылдар аралығында шайендер жіктелген, бейбітшілікті жақтағандар (бәлкім, көпшілігі) Канзастан оңтүстікке қарай шегінген, ал жас, қиын соғыскерлер қоғамдары рейдтерді жалғастырған. Соңғысы 1867 жылдың жазында генерал-майор Винфилд С. Хэнкок басқарған үлкен экспедициядан табысты болды. Бұл процесте ол шығыстағы американдықтардың жанашырлығын жинады. Ханкок шайендерді бағындыруға мәжбүрлеуге тырысқаннан кейін бейбіт келіссөздерді қолдады және олар бас тартқан кезде тасталған ауылдарын өртеп жіберді. 1868 жылдың тамызында генерал Филип Шеридан Ханкокты Миссури департаментінің қолбасшылығына алмастырды және Колорадоның губернаторы Фрэнк Холлдан 79 қоныстанушы фермаларға, ранчоларға, жол станцияларына және жолдарға қайталанған шабуылдарда қаза тапқаннан кейін көмек сұрады. Шериданның негізгі күш-жігері Арканзастың оңтүстігінде, қыста Үндістан территориясындағы науқан кезінде жасалды, бірақ ол жылы ауа райында Канзаста белсенді болды, Арканзаста 7-ші кавалериямен және 10-шы кавалерияны қолдана отырып, Республикашыл және Смоки Хилл өзендері арасындағы аймақты қарауылдады.

Бірлік құрамасы

Үндістер шекараның әр жерінде ұрыс-керіспен жүріп, ұрыс-керіспен айналысқанда, АҚШ әскерлері мен бөлімшелері өте жақсы болды. Генерал Шеридан ерекше тәсілмен әрекет етуге шешім қабылдады. Ол өзінің көмекшісіне, 9-ат әскерінің майоры Джордж Александр Форсайтқа, Азамат соғысының ардагері, "жауыз индейлерге қарсы барлаушы ретінде пайдаланылатын елу бірінші дәрежелі төзімді шекарашылардан" тұратын рота құруды тапсырды. Олар қарақшыларды іздестіріп, олардың салт әскерінің емес, өздерінің тактикасын қолдануы керек еді. Форсайт Харкер және Хейс форттарында 48 адамды таңдап алып, оларды Спенсердің қайталау мылтықтарымен қаруландырды. Форсайттың атқарушы офицері 3-ші жаяу әскердің лейтенанты Фредерик Х. Бичер болды, ол Геттисбург шайқасының ардагері болды. Оның ротасы солтүстік-батысқа қарай Небраскаға дейін жақындады, содан кейін оңтүстік-батысқа бұрылды және 5 қыркүйекке қараған түні Форт Уоллеске жетті, бірақ үндістердің ізін таппады.

Қатысу

10 қыркүйек күні таңертең Форт-Уоллестегі әскерлер индейлердің Форт-Уоллестен 13 миль (21 км) шығыста, Канзас-Тынық мұхиты темір жолының теміржол торабының жанында, сол кезден бері тасталып кеткен Логан округіне қарасты Шеридан қаласына шабуыл жасағаны туралы ақпарат алды. Брит-полковник Форсайт және оның барлаушылар тобы рейдке қарсы тұру туралы бұйрықпен Форт-Уоллеске кетті. Полковник Форсайт тергеуді қолға алды. Олар шабуылға 25 индейлік қатысқанын білген. Олар олардың ізін қазіргі Колорадо штатының Юма округіне дейін ұстанды. Жол қатты соққыға ұшырады, бұл қарсылас күштердің барлаушылардан әлдеқайда көп екенін көрсетеді, бірақ бірлік соған қарамастан алға қарай жылжыды. 16-сы күні түске таман Форсайт пен оның адамдары "Республикалық өзеннің құрғақ бұрылысының" маңайына келді (ол кезде "Делавэр ағысы" деп аталған, қазір Арикари өзені) және оңтүстік жағалауда лагерь құрды. Олар тек 12 миль (19 км) төменгі ағыста екі Лакота ауылының үлкен лагерінен, Шайен иттерінен (Рим мұрны басқарған) және Арапахоның бірнеше үйінен орналасқан. Көп ұзамай Сиу жауынгерлері Форсайттың адамдарының келгенін жариялады.

Индиялықтардың күтпеген әрекеті бұзылды

17 - ші күні таңертең жүздеген үндістер (айырмалы түрде 200, 600 немесе 1000 деп бағаланады) Форсайттың лагері айналасындағы жартастар арасында орналасты. Сегіз адамнан тұратын топ сарбаздардың аттарын қашып құтылуға тырысты, ал Форсайт олардың соғыс айқастарын естіді. Сол кезде олар өздерінің әскерлерімен, ал қалғандары аттарымен қашып кетті. Оншама үндістер Форсайтқа қарай өзеннің өзенінің төбесіне қарай оның және оның адамдарының кірген жолынан қарсы бағытта жүгірді. Олар кері қайтарылды және Форсайт өз адамдарына өзеннің сағасын құмға дейін кесіп өтуді бұйырды, онда олар аттарын бұталарға байлап, бөгетті құрды. Бастапқы шабуылда үндістердің дәлдікті, жылдам атылатын Спенсер мылтықтарымен қысқартылды. Оглала сиукс пен шайенндердің біріккен күштері таңғалып, тактикасын өзгертті. Шалғайшылар от ачканда, үндістер аралға екі жағынан да шабуыл жасады. Кейін олар шөптің арасына жығылып, шөпке атқылады. Бірнеше барлаушы өлтірілді немесе жараланды, оларды шөпке жасырылған үнділік снайперлер ұрды. Үндістер аралды қоршап алып, барлаушыларға бірнеше рет шабуыл жасады. Өзен жағалауындағы шұңқырға жасырынған үш барлаушы жағалаудан бірнеше үндісті өлтірді. Стилвелл Пьер Трюдоны өзімен бірге ертіп әкелді. Олар бірінші күні 5 шақырым жерді жыртып жүріп, күндіз жасырынды. Олар төрт күн бойы үндістерден қашып жүруге мәжбүр болды. Олар тек жылқы етін ғана жейтін, ал ол бұзылып кеткенде олар ауырып қалады. Трюдоның әлсіздігі соншалық, ол көмекпен ғана тұра алды, бірақ төрт күн бойы демалып, саяхаттағаннан кейін олар Форт-Уоллеске жетті. Стилвелл мен Трюдо кеткеннен кейін екі түнде скауттар Джон Дж. Донован мен Эллисон Дж. Плили аралдан көмек іздеп шықты. Стилвелл мен Трюдоның үндістердің шекарасынан өтіп кеткені белгісіз. Ұрыстың төртінші күні Форсайт өз адамдарына оқты алуды тапсырды; олар бас тартқанда, ол оны өз қырғышын қолданып алып тастады. Басқалары Форсайттың өздері құтқарылмас бұрын жараларынан өледі деп ойлады. 25 қыркүйек күні таңертеңгілікте подполковник Карпентердің әскерлері