Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1868 жылы америкалық үндістер соғысындағы шайқас Бичер аралы шайқасы, сондай-ақ Арикари бұрышының шайқасы деп те аталады, 1868 жылдың қыркүйек айында АҚШ армиясы мен бірнеше жазықтық америкалық тайпалар арасындағы қарулы қақтығыс болды. Бичер аралы, Арикари өзенінде, сол кезде Республикалық өзеннің Солтүстік бұрышының бөлігі ретінде белгілі, қазіргі Урей, Колорадо маңындағы, содан кейін шайқаста қаза тапқан армия офицері лейтенант Фредерик Х. Бичердің есімімен аталған.
1868 battle in the American Indian Wars
The Battle of Beecher Island, also known as the Battle of Arikaree Fork, was an armed conflict between elements of the United States Army and several of the Plains Native American tribes in September 1868. Beecher Island, on the Arikaree River, then known as part of the North Fork of the Republican River, near present day Wray, Colorado, was named afterwards for Lieutenant Fredrick H. Beecher, an army officer killed during the battle.
Өмірбаян
1868 жылдың жазы мен күзінде Арканзас пен Платт өзендерінің арасындағы жыл сайынғы маусымдық рейдтік іс-шараларын жалғастыра отырып, бұл олардың ең жақсы бифал аулау аймағы болды, Шайен және Арапахо үндістерінің тобы Канзастағы Батыс Ұлы жазықтардың барлық жерінде ақтарға қарсы рейдтер жүргізді. Бұған қоса, олар 1867 жылы әскердің өз тайпаларына қарсы жүргізген соғысынан және Sand Creek қазалы оқиғасы сияқты зұлымдықтардың естеліктерінен ынта тапты. Ақырында, батысқа қарай өтетін трансконтиненттік темір жол Канзасқа дейін созылып, көптеген тұрақты ақ адамдар қоныстарын алып келді. 1867-1868 жылдар аралығында шайендер жіктелген, бейбітшілікті жақтағандар (бәлкім, көпшілігі) Канзастан оңтүстікке қарай шегінген, ал жас, қиын соғыскерлер қоғамдары рейдтерді жалғастырған. Соңғысы 1867 жылдың жазында генерал-майор Винфилд С. Хэнкок басқарған үлкен экспедициядан табысты болды. Бұл процесте ол шығыстағы американдықтардың жанашырлығын жинады. Ханкок шайендерді бағындыруға мәжбүрлеуге тырысқаннан кейін бейбіт келіссөздерді қолдады және олар бас тартқан кезде тасталған ауылдарын өртеп жіберді. 1868 жылдың тамызында генерал Филип Шеридан Ханкокты Миссури департаментінің қолбасшылығына алмастырды және Колорадоның губернаторы Фрэнк Холлдан 79 қоныстанушы фермаларға, ранчоларға, жол станцияларына және жолдарға қайталанған шабуылдарда қаза тапқаннан кейін көмек сұрады. Шериданның негізгі күш-жігері Арканзастың оңтүстігінде, қыста Үндістан территориясындағы науқан кезінде жасалды, бірақ ол жылы ауа райында Канзаста белсенді болды, Арканзаста 7-ші кавалериямен және 10-шы кавалерияны қолдана отырып, Республикашыл және Смоки Хилл өзендері арасындағы аймақты қарауылдады.
In the summer and fall of 1868, continuing their annual seasonal raiding activities between the Arkansas and Platte Rivers in what was also the region of their best buffalo hunting, bands of Cheyenne and Arapaho Indians conducted raids against whites throughout the western Great Plains in Kansas. In addition, they found incentive in the warfare that had been waged specifically against their clans by the military in 1867 and by memories of such atrocities as the Sand Creek massacre. Finally, the westward movement of the transcontinental railroad had stretched all the way across Kansas, bringing with it many permanent white settlements. During the period 1867–1868, the Cheyennes were in schism, with those advocating peace (possibly a majority) retreating south out of Kansas and the younger, intractable warrior societies continuing to raid. The latter during the summer of 1867 had successfully avoided a large expedition commanded by Maj. Gen. Winfield S. Hancock and in the process had garnered sympathy from Americans in the East who supported peaceful negotiations after Hancock attempted to force the Cheyennes to submit and burned their abandoned villages when they did not. In August 1868, General Philip Sheridan replaced Hancock in command of the Department of the Missouri and was asked by acting Governor Frank Hall of Colorado for assistance after 79 settlers were killed in repeated attacks on farms, ranches, way stations, and travel routes. Sheridan's main effort was to be made south of the Arkansas during a winter campaign in the Indian Territory, but he remained active in Kansas during the warmer weather, patrolling the Arkansas with the 7th Cavalry and the area between the Republican and Smoky Hill Rivers using the 10th Cavalry.
Бірлік құрамасы
Үндістер шекараның әр жерінде ұрыс-керіспен жүріп, ұрыс-керіспен айналысқанда, АҚШ әскерлері мен бөлімшелері өте жақсы болды. Генерал Шеридан ерекше тәсілмен әрекет етуге шешім қабылдады. Ол өзінің көмекшісіне, 9-ат әскерінің майоры Джордж Александр Форсайтқа, Азамат соғысының ардагері, "жауыз индейлерге қарсы барлаушы ретінде пайдаланылатын елу бірінші дәрежелі төзімді шекарашылардан" тұратын рота құруды тапсырды. Олар қарақшыларды іздестіріп, олардың салт әскерінің емес, өздерінің тактикасын қолдануы керек еді. Форсайт Харкер және Хейс форттарында 48 адамды таңдап алып, оларды Спенсердің қайталау мылтықтарымен қаруландырды. Форсайттың атқарушы офицері 3-ші жаяу әскердің лейтенанты Фредерик Х. Бичер болды, ол Геттисбург шайқасының ардагері болды. Оның ротасы солтүстік-батысқа қарай Небраскаға дейін жақындады, содан кейін оңтүстік-батысқа бұрылды және 5 қыркүйекке қараған түні Форт Уоллеске жетті, бірақ үндістердің ізін таппады.
As the Indians fought dispersed battles composed of small bands of warriors all over the frontier, U. S. Army troops and units were at a premium. General Sheridan decided to try an unusual tactic. He ordered his aide, Major George Alexander Forsyth of the 9th Cavalry, a Civil War veteran, to raise a company of "fifty first class hardy frontiersmen, to be used as scouts against the hostile Indians." They were to seek out and engage the marauders using their tactics, rather than those of the traditional Army. Forsyth hand picked 48 men at Forts Harker and Hays and armed them with Spencer repeating rifles. Forsyth's executive officer was Lieutenant Fredrick H. Beecher of the 3rd Infantry, a decorated veteran of the Battle of Gettysburg. His company rode northwest nearly to Nebraska, then turned southwest and reached Fort Wallace the night of 5 September without finding any trace of Indians.
Қатысу
10 қыркүйек күні таңертең Форт-Уоллестегі әскерлер индейлердің Форт-Уоллестен 13 миль (21 км) шығыста, Канзас-Тынық мұхиты темір жолының теміржол торабының жанында, сол кезден бері тасталып кеткен Логан округіне қарасты Шеридан қаласына шабуыл жасағаны туралы ақпарат алды. Брит-полковник Форсайт және оның барлаушылар тобы рейдке қарсы тұру туралы бұйрықпен Форт-Уоллеске кетті. Полковник Форсайт тергеуді қолға алды. Олар шабуылға 25 индейлік қатысқанын білген. Олар олардың ізін қазіргі Колорадо штатының Юма округіне дейін ұстанды. Жол қатты соққыға ұшырады, бұл қарсылас күштердің барлаушылардан әлдеқайда көп екенін көрсетеді, бірақ бірлік соған қарамастан алға қарай жылжыды. 16-сы күні түске таман Форсайт пен оның адамдары "Республикалық өзеннің құрғақ бұрылысының" маңайына келді (ол кезде "Делавэр ағысы" деп аталған, қазір Арикари өзені) және оңтүстік жағалауда лагерь құрды. Олар тек 12 миль (19 км) төменгі ағыста екі Лакота ауылының үлкен лагерінен, Шайен иттерінен (Рим мұрны басқарған) және Арапахоның бірнеше үйінен орналасқан. Көп ұзамай Сиу жауынгерлері Форсайттың адамдарының келгенін жариялады.
During the morning of 10 September, the troops at Fort Wallace received information that Indians had attacked a freighter's train 13 mile (21 km) east of Ft. Wallace, near the railhead (at that time) of the Kansas Pacific Railroad, which was the since abandoned town of Sheridan in Logan County, Kansas. Brevet Colonel Forsyth and his group of scouts departed Fort Wallace with orders to counter the raid. Col. Forsyth took his command to investigate. They learned that a force of about 25 Indians had taken part in the attack. They followed their trail into what is now Yuma County, Colorado. The trail was heavily beaten, indicating that the opposing force considerably outnumbered the scouts, but the unit nonetheless pressed on. Around dusk on the 16th, Forsyth and his men arrived in the vicinity of the "Dry Fork of the Republican River" (reported at the time as "Delaware Creek"—now the Arikaree River) and made camp on the south bank. They camped only 12 mile (19 km) downstream from a large encampment of two Lakota villages, one of Cheyenne Dog Soldiers (led by Roman Nose) and a few lodges of Arapaho. A group of Sioux warriors soon announced the arrival of Forsyth's men.
Индиялықтардың күтпеген әрекеті бұзылды
17 - ші күні таңертең жүздеген үндістер (айырмалы түрде 200, 600 немесе 1000 деп бағаланады) Форсайттың лагері айналасындағы жартастар арасында орналасты. Сегіз адамнан тұратын топ сарбаздардың аттарын қашып құтылуға тырысты, ал Форсайт олардың соғыс айқастарын естіді. Сол кезде олар өздерінің әскерлерімен, ал қалғандары аттарымен қашып кетті. Оншама үндістер Форсайтқа қарай өзеннің өзенінің төбесіне қарай оның және оның адамдарының кірген жолынан қарсы бағытта жүгірді. Олар кері қайтарылды және Форсайт өз адамдарына өзеннің сағасын құмға дейін кесіп өтуді бұйырды, онда олар аттарын бұталарға байлап, бөгетті құрды. Бастапқы шабуылда үндістердің дәлдікті, жылдам атылатын Спенсер мылтықтарымен қысқартылды. Оглала сиукс пен шайенндердің біріккен күштері таңғалып, тактикасын өзгертті. Шалғайшылар от ачканда, үндістер аралға екі жағынан да шабуыл жасады. Кейін олар шөптің арасына жығылып, шөпке атқылады. Бірнеше барлаушы өлтірілді немесе жараланды, оларды шөпке жасырылған үнділік снайперлер ұрды. Үндістер аралды қоршап алып, барлаушыларға бірнеше рет шабуыл жасады. Өзен жағалауындағы шұңқырға жасырынған үш барлаушы жағалаудан бірнеше үндісті өлтірді. Стилвелл Пьер Трюдоны өзімен бірге ертіп әкелді. Олар бірінші күні 5 шақырым жерді жыртып жүріп, күндіз жасырынды. Олар төрт күн бойы үндістерден қашып жүруге мәжбүр болды. Олар тек жылқы етін ғана жейтін, ал ол бұзылып кеткенде олар ауырып қалады. Трюдоның әлсіздігі соншалық, ол көмекпен ғана тұра алды, бірақ төрт күн бойы демалып, саяхаттағаннан кейін олар Форт-Уоллеске жетті. Стилвелл мен Трюдо кеткеннен кейін екі түнде скауттар Джон Дж. Донован мен Эллисон Дж. Плили аралдан көмек іздеп шықты. Стилвелл мен Трюдоның үндістердің шекарасынан өтіп кеткені белгісіз. Ұрыстың төртінші күні Форсайт өз адамдарына оқты алуды тапсырды; олар бас тартқанда, ол оны өз қырғышын қолданып алып тастады. Басқалары Форсайттың өздері құтқарылмас бұрын жараларынан өледі деп ойлады. 25 қыркүйек күні таңертеңгілікте подполковник Карпентердің әскерлері
By the morning of the 17th, hundreds of Indians (variously estimated to number 200, 600, or 1,000) had positioned themselves among the bluffs around Forsyth's camp. A group of eight tried to stampede the soldiers' horses, and Forsyth heard their war cries. Soldiers thwarted them, while the rest mounted their horses. Dozens of Indians galloped towards Forsyth on the riverbed opposite the way he and his men had entered it. These were driven back and Forsyth directed his men to cross the river's shallows to a sandbar, where they tied their horses to bushes to form a barricade. The initial assault by the Indians was cut down by the accurate, quick firing Spencer rifles. The combined force of Oglala Sioux and Cheyenne Indians were surprised and changed their tactics. When the scouts opened fire, the Indians attacked the island on both sides. Later they crawled through the grass and shot through the grass. Several scouts who were killed or wounded were hit by the Indian snipers hidden in the grass. The Indians surrounded the island and repeatedly attacked the scouts. Three scouts hidden in hole on the riverbank shot several Indians from the shore. Stilwell chose Pierre Trudeau to come with him. They crawled for 3 mile (5 km) the first day before they took cover in the daylight. They were forced to evade Indians for four days during their journey. They had only horse meat for food and when it spoiled they got sick. Trudeau was so weak he could only stand with assistance, but after resting and traveling for four days they reached Fort Wallace. Two nights after Stilwell and Trudeau left, Scouts John J. Donovan and Allison J. Pliley left the island to seek relief. It was unknown if Scouts Stilwell and Trudeau had made it through the Indian lines. On the fourth day of the battle, Forsyth asked his men to extract the bullet; when they refused, he used his own razor to remove it. Others thought Forsyth would die of his wounds before they would be rescued. About daybreak on 25 September, Lt. Col. Carpenter's Troops H & I