Некесіз бірге тұру: Қазіргі заманғы отбасылық қарым-қатынастар
Cohabitation
Құдайылық (қоғамдастық) – некесіз бірге тұру, көбінесе романтикалық қарым-қатынастағы жұбайлар арасында кең таралған. Әлеуметтік өзгерістердің нәтижесі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Некеге тұрмаған жұптар үшін өмірлік бірге тұру
Living arrangement for unmarried couples
a living arrangement
Өмірлік бірге тұру – некеде тұрмаған адамдардың, әдетте жұптардың бірге тұруы. Олар көбінесе ұзақ мерзімді немесе тұрақты қарым-қатынаста болады, оның ішінде романтикалық және жыныстық жақындық та болуы мүмкін. Мұндай құрылымдар 20 ғасырдың соңынан бері Батыс елдерінде кеңінен таралды, себебі неке, гендерлік рөлдер және дінге қатысты әлеуметтік көзқарастар өзгерді. Жалпы алғанда, бірге тұру термині бірнеше адамның бірге тұруын білдіруі мүмкін. "Бірге тұру" деген сөздің кең мағынасы – "бірге өмір сүру". Бұл терминнің шығуы 16 ғасырдың ортасына дейін барып жетеді, ол латын тілінен алынған cohabitare сөзінен құралған, яғни co – "бірге" және habitare – "тұру". Бүгінде бірге тұру Батыс әлемінде кең таралған. Еуропада Скандинавия елдері бұл үрдістің бастаушысы болды, бірақ көптеген елдер одан кейін осы үрдіске қосылды. Жерорта теңізі елдері дәстүрлі түрде консервативті болып келді, дін үлкен рөл атқарды. 1990 жылдардың ортасына дейін бұл аймақта бірге тұру көрсеткіштері төмен болды, бірақ содан бері артты. Мысалы, Португалияда 2015 жылдан бері балалардың көп бөлігі некеде тұрмаған ата-аналардан туды, бұл көрсеткіш 2021 жылы жалпы санының 60% құрады. Соңғы онжылдықта АҚШ-та некеде тұрмаған жұптардың бірге тұруы көбейді. Тарихи тұрғыдан алғанда, көптеген Батыс елдеріне жыныстық қатынасқа қатысты христиандық доктриналардың әсері болды, ол некеде тұрмағандардың бірге тұруына қарсы. Әлеуметтік нормалар өзгерген сайын, бұл сенімдер халық арасында азайып, кейбір христиан дінтері бірге тұруды некеге дейінгі кезең деп қарастырады. Папа Франциск балалы бірге тұратын жұпты үйлендірді, ал Кентербери архиепискобы Роуэн Уильямс және Йорк архиепискобы Джон Сентаму бірге тұруға төзімділік танытты. Соңғы онжылдықта әйелдердің еңбек нарығына кеңінен қатысуы және ұзақ әсер ететін, қайта орналастырылатын контрацепцияның қолжетімділігі әйелдерге қаржылық тұрақтылық үшін ер адамдарға тәуелділігін азайта отырып, репродуктивті таңдау жасауға мүмкіндік берді. Бұл өзгерістердің барлығы некеге баламалы өмірлік құрылымдардың пайда болуына ықпал етті. Орталық және Шығыс Еуропада 1980 жылдардың соңы мен 1990 жылдардың басында коммунистік үкіметтердің құлауы сияқты маңызды саяси өзгерістер болды. Бұл қоғамдар үлкен әлеуметтік еркіндік, азырақ қатаң ережелер және авторитарлық емес үкіметтердің кезеңіне енді. Олар Батыс Еуропамен байланыс жасады және кейбіреулері Еуропалық Одаққа мүше болды. Нәтижесінде отбасылық өмірдің үлгілері өзгерді: некеге тұру көрсеткіштері төмендеді және неке кейінгі жасқа шегерілді. Бірге тұру және үйленбеген аналарға бала туу көрсеткіштері артты, ал кейбір елдерде бұл өсім өте жылдам болды. Некені институционалды ету – адамдардың некеге қатысты мінез-құлқын реттейтін әлеуметтік және құқықтық нормалардың әлсіреуін білдіреді. Бірге тұрудың өсуі ажырасудың жоғары деңгейі, бірінші некеде және бала туудың үлкен жасы, некеден тыс туылғандардың көбеюі сияқты басқа да маңызды әлеуметтік өзгерістердің бір бөлігі болып табылады. Бұл әлеуметтік өзгерістерге себепші факторлар ретінде секуляризация, әйелдердің еңбек нарығына қатысуының артуы, неке мағынасының өзгеруі, тәуекелді азайту, жеке тұлғаға баса назар аудару және сексуалдық көзқарастардың өзгеруі аталады. Қазіргі заманғы сексуалдық этика да өзгерді, некелік жағдайдың орнына келісімге баса назар аударылады (яғни неке адалдығын бұзу мен азғындықты қылмыстық қылмысқа жатқызу; некедегі зорлауды қылмыстық қылмыс деп тану), бұл сексуалдық қарым-қатынастың рөлі мен мақсаты туралы жаңа түсініктерді және әйелдердің сексуалдық қатынасы мен өзін-өзі анықтаудың жаңа тұжырымдамаларын көрсетеді. Әйелдердің сексуалдық қатынасын құқықтық және әлеуметтік реттеуге қарсы наразылықтар болды; мұндай ережелер көбінесе әйелдердің құқықтарын бұзу ретінде қарастырылады. Сонымен қатар, кейбір адамдар некеге тұрудың қажеттілігі жоқ деп санайды, бұл олардың қарым-қатынастарын ресмилендірмеуіне әкеледі. Мысалы, 2008 жылғы Еуропалық құндылықтар зерттеуінде (ЕҚЗ) "Неке – ескірген институт" деген пікірмен келіскен респонденттердің пайызы Люксембургте 37,5%, Францияда 35,4%, Бельгияда 34,3%, Испанияда 31,2%, Австрияда 30,5%, Германияда 29,2%, Швейцарияда 27,7%, Болгарияда 27,2%, Нидерландыда 27,0%, Словенияда 25,0% құрады. Көптеген жұптардың қарым-қатынастарын ресмилендірместен бірге тұруды таңдауы Еуропалық Одақ тарапынан да мойындалды. 2004 жылғы директива бойынша...
Cohabitation is an arrangement where people who are not married, usually couples, live together. They are often involved in a romantic or sexually intimate relationship on a long term or permanent basis. Such arrangements have become increasingly common in Western countries since the late 20th century, being led by changing social views, especially regarding marriage, gender roles and religion. More broadly, the term cohabitation can mean any number of people living together. To "cohabit", in a broad sense, means to "coexist". The origin of the term comes from the mid 16th century, from the Latin cohabitare, from co 'together' + habitare 'dwell'.]] Today, cohabitation is a common pattern among people in the Western world. In Europe, the Scandinavian countries have been the first to start this leading trend, although many countries have since followed. Mediterranean Europe has traditionally been very conservative, with religion playing a strong role. Until the mid 1990s, cohabitation levels remained low in this region, but have since increased; for example, in Portugal, the majority of children have been born of unwed parents since 2015, constituting 60% of the total in 2021. In the United States, during the past few decades, there has been an increase in unmarried couples cohabiting. Historically, many Western countries have been influenced by Christian doctrines on sex, which opposes unmarried cohabitation. As social norms have changed, such beliefs have become less widely held by the population and some Christian denominations today view cohabitation as a precursor to marriage. Pope Francis has married a cohabiting couple who had children, while former Archbishop of Canterbury Rowan Williams and the Archbishop of York John Sentamu have expressed tolerance of cohabitation. In recent decades, high rates of participation of women in the workforce and the widespread availability of highly effective long acting reversible contraceptives has led to women making individual choices over their reproduction with decreased reliance on male partners for financial stability. All these changes favored living arrangement alternatives to marriage. In Central and Eastern Europe, during the late 1980s and early 1990s, there were major political changes, such as the fall of Communist governments. These societies entered a new era of increased social freedom, less rigid rules, and less authoritarian governments. They interacted with Western Europe and some became members of the European Union. As a result, the patterns of family life have started to change: marriage rates have declined, and marriage was postponed to a later age. Cohabitation and births to unmarried mothers increased, and in some countries the increase was very quick. The deinstitutionalization of marriage refers to the weakening of the social and legal norms that regulate peoples' behavior in regard to marriage. The rise in cohabitation is part of other major social changes such as: higher divorce rate, older age at first marriage and childbearing, and more births outside marriage. Factors such as secularization, increased participation of women in the labor force, changing in the meaning of marriage, risk reduction, individualism, and changing views on sexuality have been cited as contributing to these social changes. There has also been a change in modern sexual ethics, with a focus on consent, rather than marital status (i. e. decriminalization of adultery and fornication; criminalization of marital rape), reflecting new concepts about the role and purpose of sexual interaction, and new conceptualizations of female sexuality and of self determination. There have been objections against the legal and social regulation of female sexuality; with such regulations being often seen as violations of women's rights. In addition, some individuals may feel that marriage is unnecessary or outdated, leading to couples not formalizing their relation. For instance, in the European Values Study (EVS) of 2008, the percentage of respondents who agreed with the assertion that "Marriage is an outdated institution" was 37.5% in Luxembourg, 35.4% in France, 34.3% in Belgium, 31.2% in Spain, 30.5% in Austria, 29.2% in Germany, 27.7% in Switzerland, 27.2% in Bulgaria, 27.0% in the Netherlands, 25.0% in Slovenia. The fact that many couples choose to live together without formalizing their relation is also recognized by the European Union. A 2004 directive forbids EU members from denying entry or residence of partners "with whom the Union citizen has a durable relationship, duly attested."
АҚШ-та бірге тұру себептері
Бүгінде АҚШ-та бірге тұру жиі кездесетін жағдай болып табылады. Шындысы, "бірге тұру жас адамдар арасындағы алғашқы ресми одаққа айналып келеді". 1996 жылы АҚШ-тағы үйленген жұптардың үштен екісі үйленбес бұрын бірге тұрғанын айтқан. "1994 жылы АҚШ-та 3,7 миллион жұп бірге тұрған". Бұл соңғы онжылдықтармен салыстырғанда айтарлықтай өсім. Доктор Галена Роудстың сөзіне сүйенсек, "1970 жылға дейін некеден тыс бірге тұру сирек кездесетін, бірақ 1990 жылдардың соңына қарай кем дегенде 50%-дан 60%-ға дейін жұптар үйленбес бұрын бірге тұрды". Адамдар түрлі себептермен бірге тұруы мүмкін. Бірге тұратындар ақшаны үнемдеу, бірге тұрудың ыңғайлылығы немесе баспана табу қажеттілігі үшін біріге алады, сондай-ақ егер неке ажырасып кетсе, қаржылық қиындықтарға тап боламын деп қорқуы мүмкін. Бірге тұратын жұптарға сауалнама жасағанда, көпшілігі бірге көбірек уақыт өткізу, ыңғайлылық және қарым-қатынастарын сынап көру сияқты себептерді атады, ал некеге сенбейтіндері аз болды. Бүгінгі күнгі экономиканың қымбаттығы мен тар бюджеті де жұптарды бірге тұруға итермелеуі мүмкін. Зерттеушілер жұптардың бірге тұруын серіктестерімен үйлесімділігін сынап көрудің бір жолы ретінде қарастырады, сонымен бірге қарым-қатынасты заңдық салдарсыз тоқтату мүмкіндігіне ие. 1996 жылы "бірге тұратындардың үштен бірінен астамы өздерінің серіктестерімен үйленуді жоспарлап отырғанын мәлімдеді, бұл олардың көпшілігі бірге тұруды үйленуге дейінгі кезең ретінде қарастырғанын көрсетеді". Жұптардың бірге тұру жағдайы көбінесе үйленумен немесе ажырасумен аяқталады; 1996 жылғы зерттеуге сәйкес, бірге тұратын одақтың шамамен 10%-ы бес жылдан астам уақыт бойы осы жағдайда қалған. Алайда, Нью-Гэмпширде заңды неке тек қайтыс болғаннан кейін, мұрагерлік мақсаттары үшін ғана мойындалады, ал Юта штатында заңды неке сот немесе әкімшілік актімен расталған жағдайда ғана мойындалады. Бұл мүліктерді мұраға алу үшін аман қалған серікке заңдық негіз береді. Бүгінгі күнгі бірге тұратын қарым-қатынастардағы үй шаруашылықтарының 40 пайызында балалар бар, бұл бірге тұруды отбасылық динамиканың жаңа нормативтік түрі ретінде қарастыруға болатындығын көрсетеді. Үш штат (Миссисипи – 55%, Луизиана – 53% және Нью-Мексико – 52%) некеден тыс туған балалардың көпшілігін құрайды; некеден тыс туған балалардың ең төмен пайызы Юта штатында – 19% құрайды. 2006–2010 жылдар аралығында некеден тыс туған балалардың 58%-ы бірге тұратын ата-аналардың балалары болды.
Today, cohabitation in the United States is often a part of the dating process. In fact, "cohabitation is increasingly becoming the first coresidential union formed among young adults". In 1996, more than two thirds of married couples in the US said that they lived together before getting married. "In 1994, there were 3.7 million cohabiting couples in the United States." This is a major increase from a few decades ago. According to Dr. Galena Rhoades, "Before 1970, living together outside marriage was uncommon, but by the late 1990s at least 50% to 60% of couples lived together premaritally." People may live together for a number of reasons. Cohabitants could live together to save money, because of the convenience of living with another, or a need to find housing. but also because of fear of financial hardship if a marriage were to end in divorce. When given a survey of the reasons why they cohabit, most couples listed reasons such as spending more time together, convenience based reasons, and testing their relationships, while few gave the reason that they do not believe in marriage. The extremely high costs of housing and tight budgets of today's economy are also factors that can lead a couple to cohabitation. Researchers suggest that couples live together as a way of trying out marriage to test compatibility with their partners, while still having the option of ending the relationship without legal implications. In 1996, "More than three quarters of all cohabitors report[ed] plans to marry their partners, which implies that most of them viewed cohabitation as a prelude to marriage." The state of cohabitation of a couple often ends either in marriage or in break up; according to a 1996 study about 10% of cohabiting unions remained in this state more than five years. However, in New Hampshire, common law marriage is recognized only posthumously, for purposes of probate only, and Utah recognizes common law marriages only if they have been validated by a court or administrative order. This helps provide the surviving partner a legal basis for inheriting the decedent's belongings in the event of the death of their cohabiting partner. In today's cohabiting relationships, forty percent of households include children, giving an idea of how cohabitation could be considered a new normative type of family dynamic. In three states (Mississippi – 55%, Louisiana – 53%, and New Mexico – 52%) births outside marriage were in the majority; the lowest percentage of births outside marriage was in Utah, at 19%. During the period 2006–2010, 58% of births outside marriage were to cohabiting parents.
Бірге тұрудың қазіргі кездегі қарсылықтары
Қазіргі кездегі қарсылықтарға діни көзқарастардың некесіз бірге тұруға қарсы болуы, жұптарға үйленуге әлеуметтік қысым көрсету және бірге тұрудың баланың дамуына тигізетін әсері жатады. Батыс әлемінде некеден тыс бірге тұратын жұптар мен некеден тыс туған балалардың санының артуы қоғамтанулық зерттеулердің маңызды пәніне айналдырды. Бұл АҚШ-та бірге тұратын отбасылардағы балалардың дамуына қатысты зерттеулермен бірге жүрді. Бірге тұруға қарсылар некесіз туған балалар үшін ата-ананың ортасы қолайсыз екенін айтады. 2002 жылғы бір зерттеуде бірге тұратын жұптардың балаларында сандық білім деңгейінің төмендігі және құқық бұзушылықтың жоғары деңгейі арасында байланыс анықталды.
Contemporary objections to cohabiting couples include religious opposition to non marital unions, social pressure for couples to get married, and potential effects of cohabitation on a child's development. The rise in the number of cohabiting couples and children born out of wedlock in the Western world has made cohabitation a strong focus of sociological research. has been accompanied by US research performed on child development within cohabiting households. Opponents of cohabitation say non marital parenting is an unsuitable environment for a child's development. One study from 2002 correlated lower numeracy skills and higher delinquency to children of cohabiting couples;
Балаларға әсері
2001 жылы зерттеушілер АҚШ-тағы жасөспірім балаларды (әйел және оның күйеуі емес, бірге тұратын жігіті бар жалғыз ана) жалғыз ата-аналы отбасылардағы балалармен салыстырды. Нәтижелер көрсеткендей, ақ және испан тілді жасөспірімдер мектепте нашар орындайды, жалғыз ата-аналы отбасылардан шыққан құрдастарына қарағанда мектептен шығарылу немесе уақытша шеттетілу қаупі жоғары, бірақ мінез-құлқы мен эмоционалдық проблемалары бірдей болды. 1995 және 2002 жылдарғы Отбасы өсуі жөніндегі ұлттық сауалнамада некеде тұрмаған адамдардың бірге тұру жиілігі мен ұзақтығы артқаны анықталды. Сауалнама бойынша, АҚШ-тағы балалардың 40%-ы 12 жасқа дейін бірге тұратын отбасында өмір сүреді, ал жалғыз анадан туған балалардың үйленген анадан туған балаларға қарағанда бірге тұратын отбасында өмір сүру ықтималдығы жоғары. 19-44 жастағы әйелдердің арасында бірге тұрғандардың үлесі 1995 жылы 45%-дан 2002 жылы 54%-ға дейін өсті. Көптеген адамдар бірге тұруға қарсылық білдіруде діни себептерді келтіреді. Рим-католик шіркеуі және әлемдегі көптеген протестанттық дін бірге тұруға қарсы және оны күнә деп санайды. Алайда, Англия шіркеуі сияқты басқалары "бірге тұратын жұбайларды шіркеуге шақырып, оларды христиан некесіне бастайтын қадам ретінде қарастыруға ынталандырады". Дін сонымен қатар, әсіресе дінге берілген қауымдастықтарда бірге тұруға қарсы қоғамдық қысымға да алып келуі мүмкін. Кейбір жұбайлар консервативті отбасы мүшелерін ренжітуден немесе олардан алшақтаудан қорқып, бірге тұрудан бас тартады. АҚШ және басқа дамыған елдерде бірге тұрудың көбеюі сол елдердің секуляризациясына байланысты. Зерттеушілер қоғамның діни демографиялық өзгерістері бірге тұрудың өсуімен бірге жүріп жатқанын атап өтті. Иран, Мальдив аралдары, Марокко, Оман, Мавритания, Біріккен Араб Эмираттары, Судан және Йемен.
In 2001, researchers compared teenage children in the United States living in a cohabiting household (a single mother and her boyfriend who was not related to the teenager) against peers in single parent households. The results showed white and Hispanic teenagers had lower performance in school, greater risk of suspension or expulsion than peers from single parent households, and the same rate of behavioral and emotional problems. A study on the 1995 and 2002 National Survey of Family Growth found increases in both the prevalence and duration of unmarried cohabitation. The study found that 40% of children in the United States would live in a cohabiting household by age 12, and children born to single mothers were more likely than those born to married mothers to live in a cohabiting household. The percentage of women ages 19–44 who had ever cohabited increased from 45% in 1995 to 54% in 2002. People frequently cite religious reasons for their opposition to cohabitation. The Roman Catholic Church and nearly all mainstream Protestant denominations around the world oppose cohabitation and consider it to be the sin of fornication. However, others, such as the Church of England "welcome cohabiting couples in the Church and encourage them to regard cohabitation as a prelude to Christian marriage." Religion can also lead to societal pressures against cohabitation especially within highly religious communities. Some couples may refrain from cohabitation because one or both partners fear disappointing or alienating conservative family members. The increase in cohabitation in the United States and other developed nations has been linked to the secularization of those countries. Researchers have noted that changes in the religious demographics of a society have accompanied the rise in cohabitation. Iran, Maldives, Morocco, Oman, Mauritania, United Arab Emirates, Sudan, and Yemen.
Зорлық-зомбылық және неке адалдығын бұзу
Чикаго университетінің әлеуметтанушысы Линда Уэйт "бірге тұратын әйелдердің 16 пайызы өткен жылы өз серіктерімен дау кезінде физикалық күш қолданғанын, ал үйленген әйелдердің 5 пайызы ғана осындай жағдайға тап болғанын" анықтады. Көптеген бірге тұратын жұптар адал қарым-қатынаста болады, бірақ Уэйттің сауалнамалары сонымен қатар бірге тұратын әйелдердің 20 пайызы басқа серіктестермен қарым-қатынас жасайтынын, ал үйленген әйелдердің 4 пайызы ғана осындай жағдайға тап болғанын көрсетті. Джудит Трейс пен Дирдри Гисеннің мақаласына сәйкес, бірге тұратын жұптардың некеде тұрған жұптарға қарағанда опасыздыққа ұшырау ықтималдығы екі есе жоғары.
University of Chicago sociologist Linda Waite found that "16 percent of cohabiting women reported that arguments with their partners became physical during the past year, while only 5 percent of married women had similar experiences." Most cohabiting couples have a faithful relationship, but Waite's surveys also demonstrated that 20% of cohabiting women reported having secondary sex partners, compared to only 4% of married women. According to an article by Judith Treas and Deirdre Giesen, cohabiting couples are twice as likely to experience infidelity within the relationship than married couples.
Ұрықтық
Бірге тұрудың фертильдік фактор ретінде қарастырылуына қатысты, АҚШ-та жүргізілген ірі сауалнама нәтижесінде тұрмысқа шыққан әйелдердің орташа есеппен 1,9 баласы болса, бірге тұратын әйелдерде бұл көрсеткіш 1,3-ті құрады. Ерлер арасында тиісінше 1,7 және 1,1 бала туған. Екі жыныс арасындағы 0,6 балалық айырмашылық, үйленген адамдар балаларын өмірдің басында тудыратынын ескергенде, өмір бойы 0,2-ден 0,3-қа дейін азаяды деп күтілуде. АҚШ және Еуропаның бірнеше елінде жүргізілген зерттеуде, туғаннан кейін бірге тұратын әйелдердің екінші баланы туу ықтималдығы, Шығыс Еуропа елдерін қоспағанда, некеде тұрған әйелдерге қарағанда айтарлықтай төмен екені анықталды. Ал тағы бір зерттеуде Францияда бірге тұратын жұбайлар мен некеде тұрғандардың фертильдігі шамалас екені көрсетілді. Сонымен қатар, ресейліктердің бірге тұру кезеңінде бала туу көрсеткіші жоғары, ал румындар баласыз некеге түсуге бейім. 2003 жылы Румынияда жүргізілген сауалнама нәтижесінде неке жоғары білімді және төмен білімді адамдар арасындағы жалпы туу көрсеткішін шамамен 1,4-ке теңестірді. Бірге тұратын адамдардың арасында білім деңгейі төмен болғанда туу көрсеткіші 1,7-ге дейін өседі, ал білім деңгейі жоғары болғанда 0,7-ге дейін төмендейді. Дегенмен, тағы бір зерттеуде төмен білімді румыниялық әйелдердің некеде және бірге тұрудағы фертильдігі шамалас екені анықталды.
Regarding cohabitation as a fertility factor, a large survey in the United States came to the result that married women had an average of 1.9 children, compared to 1.3 among those cohabiting. The corresponding numbers for men were 1.7 and 1.1, respectively. The difference of 0.6 children for both sexes was expected to decrease to between 0.2 and 0.3 over the lifetime when correcting for the confounder that married people have their children earlier in life. A study of the United States and multiple countries in Europe came to the result that women who continue to cohabit after birth have significantly lower probability of having a second child than married women in all countries except those in Eastern Europe. Another study, on the contrary, came to the result that cohabiting couples in France have equal fertility as married ones. Also, Russians have a higher fertility within cohabitation, while Romanians rather tend to have childless marriages. Survey data from 2003 in Romania came to the result that marriage equalized the total fertility rate among both highly educated and low educated people to approximately 1.4. Among those cohabiting, on the other hand, lower level of education increased fertility rate to 1.7, and a higher level of education decreased it to 0.7. On the other hand, another study came to the result that Romanian women with little education have about equal fertility in marital and cohabiting partnerships.
Қаржылық әсерлері
АҚШ-та үйленген жұптар біріктірілген салық декларациясын тапсырған жағдайда, «неке салдарынан салықтың артуына» ұшырауы мүмкін, себебі аз табыс көретін жеке адамдарға арналған салық жеңілдіктері біріктірілген табысқа қолданылмайды. 1998 жылдың қазан айында Сенаттағы Республикалық партияның көшбасшысы Трент Лотт «неке салдарынан салықтың артуын» жою туралы заң жобасын қарауды тоқтатуға шешім қабылдады. Бұл заң жобасы салық кодексіндегі екеуі де жалақымен жұмыс істейтін үйленген жұптардың, егер олар үйленбеген болса да бірдей табыс тапқанда, көбірек салық төлейтінін көрсетеді. Жұптардың табысы неғұрлым тең болса, «неке салдарынан салықтың артуы» да соғұрлым жоғары болады. Табыс салығы бойынша несие (EITC) – төмен табысты жұмыс істейтін азаматтарға ақшалай көмек көрсетудің бір түрі, бірақ мәселе мынада: EITC үйленген жұптарға арналмаған, себебі олар табыстарын біріктіруге міндетті, бұл қайтадан «неке салдарынан салықтың артуына» алып келеді. Егер жұптар үйленбесе, олардың табыстарын біріктірудің қажеті болмайды, ал EITC белгілі бір дәрежеде төмен табысты жұптардың үйленбеуіне ықпал етеді. Қосылып тұратын жұптардың кейбіреулері салық салдарынан некеге тұрудан бас тартады деп санайды.
In the United States, married couples that submit a combined tax return may face a marriage penalty, where tax credits for low income single earners are not applied to the combined income. In October 1998, Senate GOP leader Trent Lott decided to pull a bill to abolish "the marriage penalty, which in the tax code reflects the fact that married couples who both work for wages frequently pay more in taxes than if they earned the same amount of income but weren't married. And the more equal the incomes of the couple, the steeper the marriage tax penalty." The earned income tax credit (EITC) is cash welfare for low income workers, but the problem is the EITC is not for married couples because they have to combine their wages, which again leads to "the marriage penalty". If couples do not get married then their wages do not have to combine and the EITC in a way is "paying for" low income couples not to marry. Opponents of cohabitation believe that some cohabiting couples choose not to marry because they would suffer a tax penalty.
Ешбір әсер жоқ
Ұлттық денсаулық сақтау статистикасы орталығы 12 571 адамды зерттеу барысында "некеге тұру жоспарлары жасаған немесе күйеуге/әйелге шақырғаннан кейін бірге тұратын адамдардың ажырасу мүмкіндігі некеге тұрмайтын адамдармен шамалас" деген қорытындыға келді. Сонымен қатар, Миннесота университетінің отбасылық әлеуметтік ғылымдар кафедрасының профессоры Уильям Доэрти өзінің зерттеулерінде "бірге тұрып, өмірлік серік болып табысқан қарым-қатынастар некенің көптеген пайдасын сыйлайтын сияқты" деген пікір білдірді. Австралияның Отбасы зерттеулер институты 2003 жылы жүргізген зерттеуде "Тікелей және тікелей емес некелерден туындаған нәтижелердегі айырмашылықтар басқа факторларға толығымен байланысты болып көрінеді" делінген. Зерттеу қорытындысында некеге дейін бірге тұрудың кез келген келесі некенің сақталуына "ешқандай айқын әсері жоқ" екені көрсетілген.
A conflicting study, published by the National Center for Health Statistics, with a sample of 12,571 people, concludes that "those who live together after making plans to marry or getting engaged have about the same chances of divorcing as couples who never cohabited before marriage". Additionally, William Doherty, a professor in the Department of Family Social Science at the University of Minnesota has remarked that in his research he has found that "committed cohabiting relationships seem to confer many of the benefits of marriage". A 2003 study by the Australian Institute of Family Studies found that "The differences in measured outcomes for those from direct and indirect marriages appear to be entirely attributable to other factors." The study concluded that the evidence suggests that premarital cohabitation has "little impact one way or the other" on the chances of any subsequent marriage surviving.
Канада
Канаданың заңдық мақсаттарда некесіз бірге тұруды мойындау туралы заңдары провинциялар мен аумақтар бойынша айтарлықтай ерекшеленеді; сонымен қатар, федералды ережелер де бүкіл елге әсер етеді (Common law marriage #Canada қараңыз). Отбасы құру 20-ғасырдың соңғы онжылдықтарында Канадада маңызды өзгерістерге ұшырады, бірақ осы үлгілер ел бойынша кеңінен әртүрлі, әр аймақтағы мәдени нормалардың өзгешелігін көрсетеді. 1995 жылдан бастап, әсіресе Квебекте, бірге тұратын ата-аналардың бала тууы көбейді. Канадада некеден тыс туылған балалардың пайызын анықтау қиын, себебі аналардың неке жағдайы туралы мәліметтер Канаданың провинциялары мен аумақтарында әртүрлі жиналады, ал кейбіреулерінде (мысалы, Альберта) бала туған кезде ананың заңды некеде болған-болмағаны туралы толық мәлімет берілмейді. 2012 жылы "жалғыз аналар" (туған кезде үйленбеген деп анықталған) санаттағы аналардың үлесі 28,3% құрады, "ажырасқан" санаттағы (туған кезде үйленбеген, бірақ бұрын үйленген) аналардың үлесі 1% болды, ал 10% ананың неке жағдайы белгісіз ("мәлімделмеген") қалды. Дегенмен, провинциялар мен аумақтар арасында айқын айырмашылықтар бар; мысалы, 2012 жылы Нунавутта туған балалардың 77,8% "жалғыз аналар" деп тіркелді, ал Онтариода бұл көрсеткіш 20% төмен болды. Бұл, әсіресе, бүкіл Канада бойынша бірдей болатын қылмыстық заңға, сондай-ақ 1986 жылғы Ажырасу туралы заңға (Канада) қайшы келеді (провинциялар мен аумақтар некеге қатысты кейбір мәселелерде, соның ішінде неке қию, жұбайлар мен балаларды күтіп-бағу және мүлікті бөлу құқығына ие болса да). Канадалықтардың неке жағдайы да провинциялар мен аумақтар бойынша өзгереді: 2011 жылы 15 жастан асқан халықтың 46,4% заңды түрде некеде болды; некеде тұрған адамдардың үлесі ең төменгі көрсеткіштер Нунавутта (29,7%), Солтүстік-Батыс аумақтарда (35,0%), Квебекте (35,4%) және Юконда (37,6%) болды, ал ең жоғары көрсеткіштер Ньюфаундленд пен Лабрадорда (52,9%), Принс-Эдвард аралында (51,7%), Онтариода (50,3%) және Альбертада (50,2%) тіркелді. Бүгінде Квебек либералды отбасы құру мен бірге тұрумен танымал болса да, бұл соңғы құбылыс: 20-ғасырдың бірінші жартысында провинциядағы отбасылық өмір консервативті және Рим католиктік дінінің күшті ықпалында болды; 1968 жылға дейін Квебекте провинциялық ажырасу заңнамасы болған жоқ, жұбайлар некелерін тоқтату үшін Парламенттен жеке акті алуға мәжбүр болды. Квебектегі қазіргі кездегі жоғары бірге тұру көрсеткіштерінің себебі – шіркеу мен католик доктринасының адамдардың жеке өмірі мен жыныстық мораліна қатысты дәстүрлі әлеуметтік бақылауы халықты консервативті құндылықтарға қарсы шығуға итергендігі болуы мүмкін. Кейбір провинциялар отбасылық заңды жаңғыртуға ертерек кіріскен, ал басқаларында бұл тек 1990 жылдары мен 21-ғасырда болды, мысалы, Альбертада 2005 жылы күшіне енген Отбасылық құқық туралы заң арқылы. Бұл заң отбасылық заңнаманы жаңғыртып, Үй қатынастары туралы заңды, Асырауға алу туралы бұйрық туралы заңды, Ата-аналар мен асырауға алу туралы заңды, сондай-ақ Провинциялық сот туралы заңның және Балалар, жастар мен отбасыны жақсарту туралы заңның ескірген бөліктерін алмастырды. Сонымен қатар, Ересектердің өзара тәуелділігі туралы заң (S. A. 2002, c. A 4.5) Альбертаның 69 заңын өзгертті. Канаданың Манитоба және Саскачеван провинцияларында некесіз бірге тұратын жұбайларға қатысты қатаң ережелер бар, олар оларға құқықтар мен міндеттерді жүктейді. Жаңа Шотландияда отбасылық заңды дамыту өте баяу болды – тек 1999 жылы ғана бұл провинция мұрагерлік мәселесінде "зайыптылықтан тыс" балаларды кемсітуді жойды (NS Intestate Succession Act 1999 жылы өзгертілген 16-бабы арқылы). Жалпы алғанда, бүгінде Батыс Канада провинциялары Атлантика Канадасы мен Квебекке қарағанда некесіз бірге тұратын жұбайларға көбірек құқық береді. Бұл парадоксалды сияқты көрінеді, өйткені шығыс провинцияларында бірге тұру дәстүрі ең күшті; зерттеуге сәйкес "некесіз бірге тұру Канаданың шығысында Батыс Канадаға қарағанда жиі кездеседі, бұл ішкі және халықаралық көші-қонмен байланысты болуы мүмкін". 2012 жылы Нью-Брансуиктегі туған балалардың 48% -ы, Ньюфаундленд пен Лабрадорда 47,1% -ы, ал Жаңа Шотландияда 45,2% -ы "жалғыз аналар" деп тіркелді, бұл ұлттық орташа көрсеткіштен әлдеқайда жоғары.
Canadian laws on the recognition of unmarried cohabitation for legal purposes vary significantly by province/territory; and in addition to this, federal regulations also have an impact across the country (see Common law marriage#Canada). Family formation has undergone significant changes in Canada during the last decades of the 20th century, but the patterns vary widely across the country, suggesting differing cultural norms in different regions. From 1995, births to cohabiting parents have increased, particularly in Quebec. In Canada, it is difficult to obtain exact data on the percentage of births outside marriage, because data on the marital status of mothers is collected differently across the provinces and territories of Canada, and in some (such as Alberta) it is not broken down in detail in regard to whether the mother was legally married or not at the birth of her child. As of 2012, the statistical category of "single mothers" (defined as never married at the time of the birth) encompassed 28.3% of mothers, the category "divorced" (i. e. mothers who were unmarried at the time of birth, but had been previously married during their lives) encompassed 1%, while for 10% of mothers the marital status was unknown ("not stated"). There are, however, very significant differences by province/territory; for example in 2012, 77.8% of births in Nunavut were listed to "single mothers", by contrast, less than 20% of mothers in Ontario were listed in this category. especially as this contrasts to criminal law which is the same across Canada, as well as to marriage and divorce law, which is also the same across the country, under the 1986 Divorce Act (Canada) (although provinces/territories have jurisdiction over some marital issues, including the solemnization of marriage, spousal and child support, and property division). The marital status of Canadians also varies by province/territory: in 2011, 46.4% of the population aged 15 and over was legally married; ranging from the lowest percentage of married people being in Nunavut (29.7%), Northwest Territories (35.0%), Quebec (35.4%), and Yukon (37.6%); to highest being in Newfoundland and Labrador (52.9%), Prince Edward Island (51.7%), Ontario (50.3%) and Alberta (50.2%). While today Quebec is known for liberal family formation and cohabitation, this is a recent development: during the first half of the 20th century, family life in the province was conservative and strongly dominated by Roman Catholicism; before 1968, there was no provincial divorce legislation in Quebec, and spouses could only end their marriage if they obtained a private Act of Parliament. One of the explanations of the current high rates of cohabitation in Quebec is that the traditionally strong social control of the church and the Catholic doctrine over people's private relations and sexual morality has led the population to rebel against traditional and conservative social values. While some provinces were early to modernize family law, in others this only happened in the 1990s and the 21st century, such as in Alberta, through the Family Law Act (Alberta) which came into force in 2005. This Act overhauled family legislation, replacing the Domestic Relations Act, the Maintenance Order Act, the Parentage and Maintenance Act, and parts of the Provincial Court Act and the Child, Youth and Family Enhancement Act, which were seen as outdated. Also, the Adult Interdependent Relationships Act (S. A. 2002, c. A 4.5) amended 69 Alberta laws. The Canadian Prairies provinces of Manitoba and Saskatchewan have strong common law spouses regulations, imposing rights and obligations on common law couples. Nova Scotia has also been very slow to advance family law – it was only in 1999 that this province abolished discrimination against "illegitimate" children with regard to inheritance (through section 16 of NS Intestate Succession Act amended in 1999). In general, today, provinces in Western Canada give more rights to common law spouses than those in Atlantic Canada and in Quebec. This may seem quite paradoxical, because it is the eastern provinces which have the strongest tradition of cohabitation; according to a study "unmarried cohabitation seems to be more common in Eastern Canada than in Western Canada, which might be related to internal and international migration". (as of 2012, 48% of births in New Brunswick, 47.1% in Newfoundland and Labrador, and 45.2% in Nova Scotia, were listed to "single mothers", way above the national average).
Америка Құрама Штаттары
Америка Құрама Штаттарында бірге тұру 20 ғасырдың соңында кең таралды. 2005 жылы 4,85 миллион некеде тұрмаған жұп бірге өмір сүрді, ал 2002 жылы 15-тен 44 жасқа дейінгі әйелдердің шамамен жартысы серігімен некесіз бірге тұрған. 2007 жылы 6,4 миллион үй шаруашылығы екі қарама-қарсы жынысты, некеде тұрмаған адамдармен басқарылды. 2012 жылы жүргізілген жалпы әлеуметтік сауалнама көрсеткендей, халықтың 20 пайызы бірге тұруды жақтырмайды. 2009 жылы Халық санағы бюросы жүргізген Америкалық қоғамдық сауалнамасына сәйкес, 30-дан 44 жасқа дейінгі адамдардың бірге тұру үлесі 1999 жылдан бері 4 пайыздан 7 пайызға дейін дерлік екі есеге өсті. 2006-2008 жылдары жиналған мәліметтерге қарағанда, 19-дан 44 жасқа дейінгі әйелдердің 58 пайызы бірге тұрған, ал 1987 жылы бұл көрсеткіш 33 пайызды құрады. Бірге тұру білімі төмен адамдардың арасында көбірек кездеседі. Pew зерттеуінің авторлары Ричард Фрай мен Д'Вера Кон атап көрсеткендей, "19-дан 44 жасқа дейінгі әйелдердің 73 пайызы орта білімі жоқ, ал жоғары білімі бар әйелдердің 52 пайызы (47 пайызы) бірге тұрған". 20 ғасырдың ортасына дейін АҚШ-та (особылап Оңтүстік және Солтүстік-Шығыс штаттарында) бірге тұру, зина, некеден тыс қатынас және басқа да осы сияқты әрекеттерге қарсы заңдар кең таралған, бірақ бұл заңдар біртіндеп жойылды немесе конституцияға қайшы деп сот шешімі шығарылды. 2023 жылдың желтоқсанына қарай, екі штат (Миссисипи және Солтүстік Каролина) некеде тұрмаған жұптардың бірге тұруын заңсыз деп санайды, ал 2023 жылдан бастап екі штат (Грузия және Оңтүстік Каролина) зинаны заңсыз деп санайды. Бұл заңдар көбінесе қолданылмайды және 2003 жылы Лоуренс Техасқа қарсы сот шешімінен кейін конституцияға қайшы деп есептеледі. Дегенмен, бұл заңдардың жанама әсерлері болуы мүмкін. Мысалы, серікті салық жеңілдігі үшін асыраулы тұлға ретінде жариялауға болмайды, ал басқа штаттарда төрт талапты орындағаннан кейін мұны істеуге болады: тұру орны, кіріс, материалдық көмек және мәртебе. 2006 жылы Солтүстік Каролинада Пендер округінің Жоғарғы сотының судьясы Бенджамин Г. Алфорд Солтүстік Каролинаның бірге тұру заңы конституцияға қайшы екенін мәлімдеді. Алайда Солтүстік Каролинаның Жоғарғы соты бұл мәселе бойынша шешім қабылдаған жоқ, сондықтан заңның штаттық конституциялық күші әлі де белгісіз. 2013 жылдың 13 желтоқсанында АҚШ федералды судьясы Кларк Уаддопс Браун Бухманға қарсы сотта Юта штатының көп әйел алуға тыйым салатын заңдарының бірнеше бірге тұруға тыйым салатын бөліктері конституцияға қайшы екенін шешті, бірақ Юта штатына көп некеге тұру лицензиясына тыйым салуды сақтауға рұқсат берді. Бұл шешімді Америка Құрама Штаттарының 10-шы апелляциялық соты жоққа шығарды, осылайша көп әйел алуды қылмыс ретінде қайтадан қылмыстық жазаға тартылатын қылмыс деп жариялады. 2020 жылы Юта штаты көп әйел алуды қылмыстан құқық бұзушылыққа дейін төмендетуге дауыс берді, бірақ күш, қауіп-қатер немесе басқа да құқық бұзушылықтар болған жағдайда ол қылмыс болып қала береді. Заңсыз бірге тұру, прокурорлардың неке рәсімі өткенін дәлелдеуінің қажеті болмаған (тек жұптың бірге тұрғанын дәлелдеуі керек болған) 1882 жылғы Эдмунд заңына сәйкес, Юта штатында көп әйел алуды қудалау үшін маңызды құрал болды.
Cohabitation in the United States became common in the late 20th century. as of 2005, 4.85 million unmarried couples were living together, and as of 2002, about half of all women aged 15 to 44 had lived unmarried with a partner. In 2007, it is estimated that 6.4 million households were maintained by two opposite sex persons who said they were unmarried. In 2012, the General Social Survey found that public disapproval of cohabitation had dropped to 20% of the population. According to the 2009 American Community Survey conducted by the Census Bureau, the proportion of 30 to 44 year olds living together has almost doubled since 1999, from 4% to 7%. Fifty eight percent of women aged 19 to 44 had ever cohabited in data collected in 2006–08, while in 1987 only 33% had. Cohabitation is more prevalent among those with less education. "Among women ages 19 to 44, 73% of those without a high school education have ever cohabited, compared with about half of women with some college (52%) or a college degree (47%)," note the Pew study's authors, Richard Fry and D'Vera Cohn. Before the mid 20th century, laws against cohabitation, fornication, adultery and other such behaviors were common in the US (especially in Southern and Northeastern states), but these laws have been gradually abolished or struck down by courts as unconstitutional. As of December 2023, cohabitation of unmarried couples remains illegal in two states (Mississippi and North Carolina), while as of 2023 fornication remains illegal in two states (Georgia and South Carolina). These laws are almost never enforced and are now believed to be unconstitutional since the legal decision Lawrence v. Texas in 2003. However, these laws may have indirect effects. For example, one consequence may be that one may not claim their partner as a dependent (for a tax exemption), whereas in the other states it may be possible to do so after meeting four criteria: residency, income, support and status. In 2006, in North Carolina, Pender County Superior Court judge Benjamin G. Alford ruled that North Carolina's cohabitation law is unconstitutional. However, the Supreme Court of North Carolina has never had the opportunity to rule on it, so the law's statewide constitutionality remains unclear. On 13 December 2013, US Federal Judge Clark Waddoups ruled in Brown v. Buhman that the portions of Utah's anti polygamy laws which prohibit multiple cohabitation were unconstitutional, but also allowed Utah to maintain its ban on multiple marriage licenses. This decision was overturned by the United States Court of Appeals for the Tenth Circuit, thus effectively recriminalizing polygamy as a felony. In 2020, Utah voted to downgrade polygamy from a felony to an infraction, but it remains a felony if force, threats or other abuses are involved. Unlawful cohabitation, where prosecutors did not need to prove that a marriage ceremony had taken place (only that a couple had lived together), had been a major tool used to prosecute polygamy in Utah since the 1882 Edmunds Act.
Латын Америкасы
Латын Америкасында бірге тұру жиілеуде. Шындығында, бұл аймақ көбінесе Рим-католик дінін ұстанатын болса да, әлемде некесіз туған балалардың ең жоғары көрсеткіші осында (аймақтағы барлық балалардың 55–74% некеде тұрмаған ата-аналардан туған). Мексикада 2005 жылы барлық жұптардың 18,7% бірге тұрған. Жастар арасында бұл көрсеткіш одан да жоғары. 2000 жылы Аргентинадағы туған балалардың 58% некеде тұрмаған әйелдерге тиесілі болды. Жақындағы мәліметтер бойынша, Колумбияда некесіз туған балалардың көрсеткіші 74%, Перуде 69%, Чилиде 68%, Бразилияда 66%, ал Мексикада 55% құрайды.
Cohabitation in Latin America is becoming more common. Indeed, although this is a largely Roman Catholic region, it has the highest rates of non marital childbearing in the world (55–74% of all children in this region are born to unmarried parents). In Mexico, 18.7% of all couples were cohabiting as of 2005. Among young people, the figures are much higher. As of 2000, in Argentina 58% of births were to unmarried women. Recent data shows figures for non marital childbearing to be 74% for Colombia, 69% for Peru, 68% for Chile, 66% for Brazil and 55% for Mexico.
Непал
Непалда некеден кейін ғана бірге тұру әлеуметтік жағынан қабылданған. Дегенмен, Непалдың қалалық аймақтарында бірге тұру кеңінен таралған жаңа үрдіс. Мағлұматтар көрсетіп тұрғандай, қалаларда, әсіресе ел астанасы Катмандуда, некесіз бірге тұратын жұптардың саны көп болуы мүмкін. Мұндай жұптар тіпті өздерін жасырып немесе күйеу-әйел ретінде көрсетуге ұмтылады. Непал заңнамасында бірге тұру мойындалмайды және Непал заңдарында бірге тұратындардың құқықтарын қорғайтын ерекше нормативтік актілер жоқ.
In Nepal, living together is socially acceptable only after marriage. However, cohabitation is an emerging trend in urban areas of Nepal. Reports have shown that there may be significant number of unmarried couples cohabiting in cities, especially in the capital, Kathmandu. Even when unmarried couples cohabit they either prefer to remain anonymous or pose themselves as a married couple. Cohabitation is not recognized by the law of Nepal and there is no special provision to secure the right of cohabitants in Nepalese law.
Бангладеш
Бангладеште бірге тұруға тыйым салатын заң жоқ, бірақ бұл әлі де қоғамда жағымсыз қабылданады. Дегенмен, батыстық әсерге байланысты қалаларда бірге тұру жиілеуде. Некесіз жұбайлар өз отбасынан үйленуге қатты қысым көруі мүмкін, сондықтан олар күйеу-әйелдей өмір сүруді қалайды және жағдайы ашық болған жағдайда, тұрғын үйден немесе университеттен қуылуы мүмкін. Соңғы жылдары, әсіресе жастар арасында, бірге тұруға көзқарас толеранттырақ болды.
In Bangladesh, there are no laws prohibiting cohabitation but it is still socially unacceptable. However, cohabitation is becoming more common in urban areas due to western influence. An unmarried couple may feel immense pressure to marry by their family, and will probably choose to live as if they were married and, if exposed, can be expelled from housing or university. Cohabitation has become tolerant in recent years, especially among youths.
Қытай
Қытайда жастар арасында бірге тұру кеңінен таралды. Бір зерттеу көрсеткендей, 1977 жылдан кейін туғандардың арасында алғашқы некеге дейін бірге тұрғандардың көрсеткіші 20%-дан асып түседі. Тағы бір жақындағы зерттеуде, реформаның ерте кезеңінде үйленгендер үшін бірге тұру ажырасу мүмкіндігін арттырады, бірақ Қытайда реформаның соңғы кезеңінде үйленгендер үшін некеге дейінгі бірге тұру ажырасуға ешқандай әсер етпейді.
In China, cohabitation has become popular among young adults. One study shows that the cohabitation rate before first marriage was over 20% for those born after 1977. Another recent study shows that cohabitation increases the divorce likelihood for those married in the early reform period, but premarital cohabitation has no effect on divorce for those married in the late reform period in China.
Үндістан
Үндістанда бірге тұру дәстүрлі индус және мұсылман қоғамдарында тыйым салынған еді. Дегенмен, бұл үлкен қалалардағы жоғарғы топтар арасында көбірек қабылданады, бірақ әлеуметтік консервативтік көзқарастар басым ауылдық жерлерде және кішкентай қалаларда сирек кездеседі. Үндістанда бірге өмір сүру заңды. Үндістан соттары ұзақ мерзімді бірге тұратын серіктестерге кейбір құқықтар берді. 2005 жылғы "Үй ішіндегі зорлық-зомбылықтан әйелдерді қорғау туралы" заңға сәйкес, әйел серіктестер экономикалық құқықтарға ие. Бұл үшін олар Д. Велусами мен Д. Патчайаммалдың ісі бойынша Құрметті Үндістан Жоғарғы Соты белгілеген келесі шарттарға сай болуы керек:
Cohabitation in India had been taboo in traditional Hindu and Muslim societies. However, this is more acceptable between upper classes in large cities, but is not often found in rural areas and smaller towns which are more social conservative. Live in relationships are legal in India. Recent Indian court rulings have ascribed some rights to long term cohabiting partners. Female live in partners have economic rights under Protection of Women from Domestic Violence Act 2005 subject to following conditions as laid by Honourable Supreme Court of India in case of D. Velusamy v D. Patchaiammal:
Жұп өзін жұбайларға ұқсас етіп қоғамға таныстыруы керек. Олар некеге тұруға жетілген жасқа толуы керек. Олар заңды некеге тұруға лайықты болуы керек, соның ішінде үйленбеген болуы керек. Олар өз еркімен бірге тұрып, ұзақ уақыт бойы жұбайлар сияқты өмір сүргенін көрсетуі керек. 2020 жылдың 12 маусымында Уттаракханд жоғары соты Мадху Баланың Уттаракханд штатына қарсы және басқалар ісі бойынша (Хабиас Корпус өтініш № 8 of 2020) екі ересек адамның өзара келісімімен бірге тұруы заңды деп мәлімдеді.
The couple must hold themselves out to society as being akin to spouses. They must be of legal age to marry. They must be otherwise qualified to enter into a legal marriage, including being unmarried. They must have voluntarily cohabited and held themselves out to the world as being akin to spouses for a significant period of time. On 12 June 2020, the Uttarakhand High Court stated in the case of Madhu Bala v. State of Uttarakhand and others (Habeas Corpus Petition No. 8 of 2020) that consensual cohabitation between two adults of the same sex is legal.
Индонезия
Индонезияда 2005 жылы ұсынылған исламдық қылмыстық кодексте, заңсыз бірге тұруға екі жылға дейін бас бостандығынан айыру жазасы қарастырылған еді, бірақ ол қабылданбады. Бұл практика әлі де жағымсыз қарастырылады, және көптеген төмен деңгейдегі қонақ үйлер мен жатақханалар үйленбеген жұптарға бір бөлмеде тұруға рұқсат бергені үшін полиция тарапынан тексерілуде.
In Indonesia, an Islamic penal code proposed in 2005 would have made cohabitation punishable by up to two years in prison, but failed to pass. The practice is still frowned upon, and many low end hotels and boarding houses have been raided by police for allowing unmarried couples to share a room.
Жапония
Жапонияда, Ұлттық халық және әлеуметтік қорғау институтының М.Ивасаваның мәліметінше, 25-29 жас аралығындағы әйелдердің 3%-дан азы қазіргі уақытта бірге тұрып жатыр, бірақ бестен бірі некесіз серіктестікке, оның ішінде бірге өмір сүруге де қатысқан. Ивасаваның жақындағы зерттеуі некеден тыс бірге өмір сүрудің жақында пайда болғанын көрсетті. 1950-ші жылдары туған жұптардың 11,8%-ы бірге тұрған, ал 1960-шы және 1970-ші жылдары туған жұптардың көрсеткіштері тиісінше 30% және 53,9% болды. Бірге тұрған адамдардың арасындағы қалалық және ауылдық жерлерге бөліну көрсеткіші 68,8% қалалық, ал 31,2% ауылдық жерлерді құрайды.
In Japan, according to M. Iwasawa at the National Institute of Population and Social Security Research, less than 3% of females between 25–29 are currently cohabiting, but more than one in five have had some experience of an unmarried partnership, including cohabitation. A more recent Iwasawa study has shown that there has been a recent emergence of non marital cohabitation. Couples born in the 1950s cohort showed an incidence of cohabitation of 11.8%, where the 1960s and 1970s cohorts showed cohabitation rates of 30%, and 53.9% respectively. The split between urban and rural residence for people who had cohabited is indicates 68.8% were urban and 31.2% were rural.
Филиппин
Филиппинде 2004 жылы шамамен 2,4 миллион филиппиндік ресми емес некеде тұрды. 2000 жылғы халық санағы бойынша, ресми емес некеде тұратын жұптардың үлесі 19% құрады. Олардың көпшілігі 20-24 жас аралығындағы адамдар. Кедейлік көбінесе ресми емес некеге отыру шешімінің басты себебі болды.
In the Philippines, around 2.4 million Filipinos were cohabiting as of 2004. The 2000 census placed the percentage of cohabiting couples at 19%. The majority of individuals are between the ages of 20–24. Poverty was often the main factor in decision to cohabit.
Иран
Иранда екі адамның бірге өмір сүруі «ақ неке» деп аталады. Зерттеушілердің мәліметінше, Иранның ірі қалаларында ақ некелердің саны артып келеді. Иран заңнамасы, ислам шариатына негізделген, бойынша ер адам мен әйелдің ресми некесіз бірге тұруы қылмыс саналады. Ирандағы бірге өмір сүрудің ұзақтығы бірден үш жылға дейін деп есептеледі. Әлеуметтік, құқықтық және діни тұрғыдан қарағанда, Иранда бірге өмір сүруге орын жоқ. Дегенмен, Ирандағы бұл құбылысты ирандық қоғамдағы соңғы мәдени өзгерістермен – жекелей даралаудың артуы, қазіргі заманға ұмтылыс, қарым-қатынастардың өзгеруі және құндылықтардағы қақтығыстармен байланыстыруға болады. Иранда бірге өмір сүрудің көбеюіне экономикалық дағдарыстар, қалалардағы мәдени және әлеуметтік өзгерістер сияқты түрлі факторлар себеп. Яғни, капитализмнің қалыптасуы, жұмыссыздықтың өсуі, моральдық либерализмнің пайда болуы, мәдени дәстүрлерді қайта қарау, қалалардағы адамдардың анонимділігі, көшбасшылықтың ұғымдары мен функцияларының жойылуы, отбасы құрылымының өзгеруі және уақытша қарым-қатынастардың пайда болуы – Ирандағы ақ некелердің басты себептерінің қатарында. Әлеуметтік антрополог Камиль Ахмади мен оның командасы жариялаған «Ашық есікпен үй: Ирандағы ақ некелер (бірге өмір сүру) туралы толық зерттеу» атты жаңа зерттеуі бұл құбылыстың бұрын жасырын қалған және көп қырлы аспектілерін макродеңгейде ашып көрсетеді, назарды Тегеран, Машхад және Исфахан қалаларына аударады. Зерттеу нәтижелері бұл құбылыстың жұмыс және білім алу үшін қалаларға көшіп келген білімді және жоғары білім алған жастар арасында кең таралғанын көрсетеді.
In Iran, the cohabitation of two people is known as 'white marriage'. According to researchers, the number of white marriages in Iranian metropolises is increasing. Under Iranian law, which is based on Islamic Sharia law, the cohabitation of a man and a woman outside the framework of official marriage is a crime. It is estimated that the duration of a cohabitation in Iran is between one and three years. Cohabitation has no place in Iran from traditional social, legal and religious points of view. However, cohabitation in Iran can be explained by considering recent cultural changes in Iranian society, including the growth of individualism, modernity, and fluid relationships, and the gaps and conflicts between values. Various factors such as economic crises and cultural and social changes in cities are reasons for the increase in the number of cohabitation in Iran. In other words, the emergence of capitalism, the increase of job insecurity, the emergence of moral liberalism, the revision of cultural traditions, the anonymity of people in cities, the elimination of the concepts and functions of neighborhoods, changes in family structures and the emergence of temporary relationships are among the major reasons for white marriage in Iran. New research published by social anthropologist Kameel Ahmady and his team under the title House with Open Door: A Comprehensive Research Study on White Marriage (Cohabitation) in Iran reveals the previously concealed and multi dimensional aspects of this phenomenon at the macro level, focusing on the Tehran, Mashhad and Isfahan metropolitan areas. The research pieces argues that this phenomenon is more prevalent among educated and post graduate young people who have migrated to metropolitan areas for work and education.
Еуропа
Еуропалық Одақта бірге тұру кең таралған. 2014 жылы 28 елде туған балалардың 42% некеден тыс туған. Төмендегі еуропалық елдерде балалардың көп бөлігі некеден тыс туылады: Исландия (2016 жылы 69,9%), Болгария (2016 жылы 58,6%), Норвегия (2016 жылы 56,2%) және Нидерланды (2016 жылы 50,4%). Балалары бар жұптардың 18% бірге тұрып жатыр. 2003 жылы 18 және одан жоғары жастағы азаматтардың 13,4% бірге тұрған. Финляндияда 30 жасқа дейінгі адамдардың арасында бірге тұру жиі кездеседі. Бірге тұруға заңдық кедергілер 1926 жылы Қылмыстық кодекстің реформасы арқылы алынып тасталды, бірақ бұл құбылыс қоғамда одан әлдеқайда кейін қабылданды. 1999 жылы Францияда жұптардың 17,5% бірге тұрған. 2016 жылға қарай Ұлыбританиядағы туған балалардың көп бөлігі некеде тұрмаған ата-аналардан туады деп болжанып отыр. 19 ғасырдың соңындағы Виктория дәуірі жеке адамгершілік стандарттарымен танымал. Тарихшылардың пікірінше, орта тап жоғары моральдық принциптерді ұстанып, бірге тұруды қабылдамаған. Бірақ жұмысшы табы да солай болды ма деген мәселе талқыланып жүр. 19 ғасырдың соңындағы Генри Мейхью сияқты моралистер Лондонның кемқорлықтағы аудандарында некеден тыс бірге тұрудың жоғары деңгейін және заңды емес тууды айыптады. Алайда, жаңа зерттеулер деректерді компьютерлік сәйкестендіру арқылы жұмысшы табы мен қалалық кедейлер арасында бірге тұру көрсеткіші 5%-дан төмен болғанын көрсетті. Некеге тұру көрсеткішінің төмендеуі және некеден тыс туудың артуы саяси мәселеге айналды, үкімет некеге қолдау көрсетуі керек пе, әлде ата-ананың мәртебесіне назар аударуы керек пе деген сұрақтар туды; Консервативтік партия біріншісін, ал Еңбек партиясы мен Либералдық демократтар екіншісін қолдайды. Англия мен Уэльс және Шотландия арасында да айырмашылықтар бар, Шотландия бірге тұруды көбірек қабылдайды.
In the European Union, cohabitation is very common. In 2014, 42% of all births in the 28 EU countries were nonmarital. In the following European countries the majority of births occur outside marriage: Iceland (69.9% in 2016), Bulgaria (58.6% in 2016), Norway (56.2% in 2016), and the Netherlands (50.4% in 2016 Of couples with children, 18% were cohabiting. Of ages 18 and above in 2003, 13.4% were cohabiting. Generally, cohabitation amongst Finns is most common for people under 30. Legal obstacles for cohabitation were removed in 1926 in a reform of the Criminal Code, while the phenomenon was socially accepted much later on. In France, 17.5% of couples were cohabiting as of 1999.). It is estimated that by 2016, the majority of births in the UK will be to unmarried parents. The Victorian era of the late 19th century is famous for the Victorian standards of personal morality. Historians generally agree that the middle classes held high personal moral standards and rejected cohabitation. They have debated whether the working classes followed suit. Moralists in the late 19th century such as Henry Mayhew decried high levels of cohabitation without marriage and illegitimate births in London slums. However new research using computerized matching of data files shows that the rates of cohabitation were quite low—under 5% – for the working class and the urban poor. Falling marriage rates and increased births outside marriage have become a political issue, with questions of whether the government should promote marriage or focus on the status of a parent rather than a spouse; the Conservative Party support the former whilst Labour Party and the Liberal Democrats support the latter. There are also differences between England and Wales and Scotland, with the latter being more accepting of cohabitation.
Болгария
Болгарияда коммунизм құлағаннан кейін отбасы құрмай бірге тұрудың үрдісі қарқынды дамыды. Коммунизмнен нарықтық экономикаға өту халықтың демографиялық әрекеттеріне зор әсер етті. Коммунизм құлағаннан кейін некеге тұруға қатысты құқықтық және әлеуметтік қысым азайды, соның салдарынан халық жаңа өмір салтын қабылдай бастады.
In Bulgaria, there has been a rapid increase in cohabitation after the fall of Communism. The transition from communism to market economy had a great impact on the demographic behavior of the population. After the fall of Communism, the legal and social pressure to get married has declined, and the population has started to experience new life styles.
Чехия
Чехияда некеге тұру көрсеткіштері соңғы онжылдықтарда күрт төмендеді. 1970-1980 жылдары әйелдердің 96-97 пайызы үйленген, ал 2000 жылы әйелдердің бар болғаны 75 пайызының үйленетіні болжамдалды. Әйелдердің алғашқы некеге тұру жасы 1970-1980 жылдары 21,4-21,8 жас аралығынан көтерілді. 1990 жылдардың басында кейбір чех демографтары келесі онжылдықтарда бірге тұрудың артатынын болжады, және шындығында, некесіз бірге тұратын адамдардың саны айтарлықтай өсті. 2016 жылы туған балалардың 48,6 пайызы некеде тұрмаған әйелдерге тиесілі болды. Батыс елдеріндегідей, Германияда да соңғы онжылдықтарда отбасылық өмірдің қалыптары өзгеріп келеді. Бұл жағдай моральдық паника тудырмады, көбінесе бұл үздіксіз әлеуметтік эволюция ретінде қарастырылады. Бірге тұру, ажырысу көрсеткіштері, жалғыз ата-аналар және адамдардың некеге тұруға немесе бала табуға құлшынуы артты. Ұзақ мерзімді сараптама көрсеткендей, Германияның шығысында бірге тұратын аналардың одақтарының тұрақтылығы батыс Германияға қарағанда айтарлықтай жоғары, бұл Германия қоғамындағы айырмашылықтарға байланысты.
The marriage rates in Czech Republic have fallen dramatically during the past decades. In the 1970s to 1980s, about 96–97% of women married; in 2000 it was estimated that only 75% of women would ever marry. The age at first marriage for women has increased from being in the range of 21.4–21.8 years in the 1970s and 1980s, In the early 1990s, predictions were made by some Czech demographers that cohabitation would increase during the next decades; and indeed, there has been a marked increase in the number of people who live in non marital couple relations. In 2016, 48.6% of births were to unmarried women. As in other western societies, patterns of family life have been changing in Germany during the past decades. This has not created a moral panic, but has been seen more as an ongoing social evolution. Cohabitation, divorce rates, lone parents, and people's reluctance to marry or to have children have increased. A longitudinal survey found that union stability was significantly higher for cohabiting mothers in eastern Germany than western Germany, due to differences in German society.
Грекия
Грекияда отбасылық қарым-қатынастар консервативті болып қалып отыр. Негізгі серіктестік нысаны – неке, ал некеден тыс туған балалар мен ұзақ мерзімді бірге тұру кеңінен таралмаған. Мысалы, 2016 жылы туған балалардың барлығының 9,4% ғана некеден тыс туған, бұл Еуропалық Одаққа мүше мемлекеттер арасындағы ең төмен пайыз көрсеткіш. 2008 жылғы зерттеуге сәйкес: «Грек қоғамы әлі де консервативті болып табылады және заңмен қорғалғанмен, некеден тыс бала тудыру әлі де көп жағдайда әлеуметтік жағынан қабылданыссыз». Осыған қарамастан, отбасылық өмірге қазіргі «батыстық» көзқарасты қамтамасыз ететін бірқатар заңдық өзгерістер болды, соның ішінде отбасылық мәселелерге қатысты 3719/2008 Заңы, оның 14-бабы ажырасу мерзімін (кейбір жағдайларда ажырасуға дейін қажетті) төрт жылдан екі жылға дейін қысқартты.
In Greece, family dynamics remain conservative. The principal form of partnership is marriage, and extramarital childbearing and long term cohabitation are not widespread. For instance, in 2016 only 9.4% of births were outside marriage, which is the lowest percentage among the European Union member states. According to a 2008 study: "Greek society still remains conservative and birthing outside marriage, although protected by law, remains in many ways socially unacceptable." Despite this, there have been further legal changes providing for a modern "western" outlook on family life, including Law 3719/2008 dealing with family issues, including Article 14 of the law, which reduced the separation period (necessary before a divorce in certain circumstances) from four years to two years.
Венгрия
Екінші демографиялық ауысу туралы әдебиетте жоғары білімді әйелдердің бірге өмір сүруге көбірек бейім екендігі де айтылады, бірақ себептері әртүрлі: олар қоғамдық нормаларды сақтау туралы аз уайымдайды. Кейбір ғалымдар бірге өмір сүрудің тәуелсіздік пен жеке дербестіктен айырылмау тұрғысынан жалғыз болумен өте ұқсас екенін мәлімдеді. Венгрияда 1980 жылдардың соңына дейін бірге тұру сирек кездесетін құбылыс болды және ол көбінесе ажырасқан немесе жесір қалған адамдарға ғана қатысты. Этностық топтар арасында цыған/ромдар арасында некелерін ресми тіркеуге құлшынбағандықтан, бірге өмір сүру көрсеткіштері жоғары болды. 1980 жылдан бері барлық этникалық топтар арасында бірге өмір сүру жиіледі және ол туылу деңгейінің төмендеуіне күшті әсер еткені айтылады. 2015 жылы туған балалардың 47,9%-ы некеде тұрмаған әйелдерден туды. 2015 жылғы мәліметтер бойынша, некеден тыс туылған балалардың үлесі 28,7% құрады, бірақ бұл көрсеткіш статистикалық аймақтар бойынша келесідей өзгерді: Орталық Италия (33,8%), Солтүстік-Шығыс Италия (33,1%), Солтүстік-Батыс Италия (31,3%), Аралдық Италия (24,2%) және Оңтүстік Италия (20,3%).
The literature on second demographic transition argues as well that highly educated women are more prone to engage in cohabitation, although the reasons are different: they are less concerned with respecting the societal norms. Some scholars argued that cohabitation is very similar to being single in the sense of not giving up independence and personal autonomy. In Hungary, cohabitation was an uncommon phenomenon until the late 1980s and it was largely confined to the divorced or widowed individuals. Among the ethnic groups, Gypsy/Roma tended to have higher rates of cohabitation, mainly due to their reluctance to register their marriages officially. Since the 1980s, cohabitation became much more frequent among all ethnic groups and it has been argued to have strongly influenced the decline in fertility. In 2015, 47.9% of births were to unmarried women. As of 2015, the share of births outside marriage was 28.7%, but this varied by statistical regions as follows: Central Italy (33.8%), Northeast Italy (33.1%), Northwest Italy (31.3%), Insular Italy (24.2%), and South Italy (20.3%).
Нидерланды
Голландиялық зерттеушілер зерттеуге қатысушылардың қарым-қатынастардың тұрақсыздығы жоғары елде бірге тұруды тәуекелді азайту стратегиясы деп қарастыратынын анықтады. 2016 жылы туған балалардың 50,4%-ы некеде тұрмаған әйелдерден туған. Норвегияда 2016 жылы балалардың 56,2%-ы некеден тыс туған.
Dutch researchers have found that research participants see cohabitation as a risk reduction strategy in a country with high relationship instability. As of 2016, 50.4% births were to unmarried women. In Norway, in 2016, 56.2% of children were born outside marriage.
Словакия
Словакия көршілес Чехиядан көбірек консервативті және діни. Негізгі серіктестік нысаны – неке, бірақ некеден тыс бала туу және бірге тұру құбылыстары баяу тарауда, алайда бұл үрдіс сынға түсіп отыр; кейбір адамдар бұл құбылыстарды дәстүрлі құндылықтарға қауіп деп санайды. 2016 жылы туған балалардың 40,2%-ы некеде тұрмаған әйелдерге тиесілі болды. 1989 жылы зинақорлық қылмыстан босатылды. 20 ғасырдың соңына дейін көптеген кантондарда некеде тұрмаған жұбайлардың бірге тұруына тыйым салатын ережелер болды; мұндай тыйымды соңғы болып тоқтатқан кантон 1995 жылы Вале кантоны болды. 2015 жылы туған балалардың 22,5%-ы некеде тұрмаған әйелдерге тиесілі болды. Некеден тыс туған балалар француз тілінде сөйлейтін аймақта көбірек кездеседі (Вау, Невшатель, Женева, Юра кантондарында ең жоғары көрсеткіш), ал шығыс неміс тілінде сөйлейтін кантондарда сирек кездеседі (Сент-Галлен, Цуг, Аппенцель Иннерроден, Аппенцель Аусерроден кантондарында ең төмен көрсеткіш).
Slovakia is more conservative and religious than neighboring Czech Republic. The principal form of partnership is marriage, but extramarital childbearing and cohabitation are slowly spreading, yet this trend is not without criticism; and some view these phenomena as a threat to traditional values. In 2016, 40.2% of births were to unmarried women. Adultery was decriminalized in 1989. Until the late 20th century, most cantons had regulations banning unmarried cohabitation of couples; the last canton to end such prohibition was Valais, in 1995. As of 2015, 22.5% of births were to unmarried women. Births outside marriage are most common in the French speaking part (highest percentage in the cantons of Vaud, Neuchâtel, Geneva, Jura) and least common in the eastern German speaking cantons (lowest percentage in the cantons of St. Gallen, Zug, Appenzell Innerrhoden, Appenzell Ausserrhoden).
Испания
Франко режимі құлағаннан бері испан қоғамында үлкен өзгерістер болды. 1970 және 1980 жылдары орын алған маңызды заңнамалық өзгерістерге ажырасуды заңдастыру, ізгіліксіздікті қылмыстан босату, отбасылық құқықтағы гендерлік теңдік және контрацепцияға тыйым салуды жою кіреді. Саяси ахуалдың либералдануы баламалы отбасы құруға жағдай жасады. 1990 жылдардың ортасында Испанияда бірге тұру әлі де "шектеулі" құбылыс ретінде сипатталған, бірақ 1990 жылдардан бері Испанияда бірге тұру едәуір артты. Испанияда 2016 жылы туған балалардың 45,9% некеден тыс туған.
Spanish society has undergone major changes since the fall of the Franco regime. Important legal changes which have occurred throughout the 1970s and 1980s include legalization of divorce, decriminalization of adultery, gender equality in family law, and removing the ban on contraception. The liberalization of the political climate has allowed for alternative family formation. In the mid 1990s, cohabitation in Spain was still described as a "marginal" phenomenon, but since the 1990s, cohabitation has increased dramatically in Spain. In Spain, in 2016, 45.9% of births were outside marriage.
Ресей
Ресейде көптеген жұбайлар некеге тұру алдында бірге тұруға, кейін азаматтық некеге тіркелуге, ал соңынан әсем шіркеу тойын жасауға ниет білдіреді.
In Russia, many couples express a desire to cohabit before marriage, then register a civil marriage, and then at a later stage have a large church wedding.
Таяу Шығыс
Батыс Азия елдерінде бірге өмір сүру көрсеткіші Еуропа елдеріне қарағанда әлдеқайда төмен. Дегенмен, континенттің кейбір бөліктерінде жастар арасында бұл құбылыс көбірек кездесуде. 1994 жылғы мәліметтер бойынша, Израильде некеге дейін бірге тұру көрсеткіші 25% болды. Сунниттердің шариғат заңына сәйкес, бірге тұру заңсыз. Бірге тұру, Би'а, яһудилердің халаха (халаха) діни заңы бойынша "Ядуа БетЦиббур" деп аталатын заңды мәртебеге ие.
The cohabitation rate in West Asian countries is much lower than in European countries. In some parts of the continent it is however becoming more common for young people. As of 1994, the rate of premarital cohabitation in Israel was 25%. Cohabitation is illegal according to Sunni sharia law. Cohabitation, Bi'ah, is a legal status, "Yadua BetTzibbur", by the Jews Halakha (Halacha) religious Law.
Кувейт
Кувейтте бұрынғы фактілік некелерге белгілі бір заңдық мойындау қарастырылады. Кувейт отбасылық құқығы шетелдік отбасылық даулар кезінде әкесінің, күйеуінің немесе еркек серіктесінің елінің заңын қолданады. Егер әкесінің азаматтығы бар елде (мысалы, Ұлыбританияда) фактілік некелер мойындалса, бала асырауы және алимент сияқты мәселелер Кувейт сотында қаралуы мүмкін. Дегенмен, некесіз жыныстық қатынас Кувейтте қылмыс саналады және ресми өкіл немесе әкімшілік шешім арқылы ұсталған жағдайда 6 айдан 6 жылға дейінгі мерзімге түрме жазасы көзделеді. Бұл фактілік некелерді мойындаудың тек ерекше жағдайларда ғана, мысалы, заңсыз туған бала шетелде дүниеге келгенде және/немесе бұрынғы жұбайлар кейін Кувейтке көшіп келген жағдайларда ғана мүмкін екенін білдіреді. Жалғыз шетелдік ата-аналар, соның ішінде шетелдік аналар, өз балаларына тұруға рұқсат алу үшін заңды түрде демеушілік ете алады. Егер жұбайлардың бірі немесе екеуі де Кувейт азаматы болса, олар жергілікті отбасылық құқықпен реттеледі және фактілік некеге шектеулі мойындауға жүгіну мүмкіндігіне ие емес.
Some legal recognition is extended to former common law unions in Kuwait. Kuwaiti Family law applies the law of the father's, husband's or male partner's country in case of expatriate familial disputes. Hence, if the father's country of nationality recognises common law marriages (like the United Kingdom), matters such as child support dues and maintenance can be considered in a Kuwaiti court. However, out of marriage sexual intercourse is an offence punishable in Kuwait with a prison sentence between 6 months and 6 years if caught in action by an official or an administrative deportation order. This meaning that common law marriage recognition can only be practically seen in exceptional cases like where the illegitimate child was born aboard and/or former couples who have since expatriated to Kuwait. Single expat parents including expat mothers can legally sponsor their children for residency permits. Couples where one or both parties are Kuwaiti are covered by local family law and hence do not have recourse to the limited recognition of common law marriage.
Австралия
2005 жылы Австралияда жұптардың 22%-ы бірге тұрған. 2008 жылы үйленген жұптардың 78%-ы бұрын бірге тұрған, ал 1975 жылы бұл көрсеткіш 16% болған. 2013 жылы туған балалардың 34%-ы некеде тұрмаған әйелдерден туған. Австралия фактілік қатынастарды мойындайды. Некеден тыс туылған балалардың үлесі штаттар мен аумақтар бойынша өзгеше, 2009 жылы Викторияда (28%), Австралия астаналық аумағында (29%) және Жаңа Оңтүстік Уэльсте (30%) ең төменгі көрсеткіш тіркелсе, Солтүстік территорияда (63%) және Тасманияда (51%) ең жоғары көрсеткіш байқалды.
In Australia, 22% of couples were cohabiting as of 2005. 78% of couples who marry have lived together beforehand in 2008, rising from 16% in 1975. In 2013, 34% of all births were to unmarried women. Australia recognizes de facto relationships. The proportion of births outside marriage varies by state/territory, being, in 2009, lowest in Victoria (at 28%), Australian Capital Territory (at 29%), and New South Wales (at 30%); and highest in Northern Territory (at 63%) and Tasmania (at 51%).
Жаңа Зеландия
Жаңа Зеландияда 2001 жылғы халық санауы бойынша, жұптардың 20,5 пайызы ресми емес қарым-қатынаста болған. Жаңа Зеландияда 2006 жылы жұптардың 23,7 пайызы бірге тұрған. 2010 жылы туған балалардың 48 пайызы некеден тыс туған. Австралия сияқты, Жаңа Зеландия да ресми емес қарым-қатынастарды мойындайды.
In New Zealand according to the 2001 census, 20.5% of couples were in de facto relationships. In New Zealand, 23.7% of couples were cohabiting as of 2006. In 2010, 48% of births were outside marriage. Like Australia, New Zealand recognizes de facto relationships.
Оңтүстік Африка
Оңтүстік Африка Республикасында 2011 жылғы санақ көрсеткендей, 20 және одан үлкен жастағы оңтүстік африкалықтардың 43,7% ешқашан үйленбеген, 36,7% санақ жүргізілген кезде үйленген, ал 11,0% заңды әйел және ерлі зайыптылар сияқты бірге тұрып жатқан. 2011 мен 2019 жылдар арасында азаматтық некелер 22,5% -ға азайды және 2020 жылы тағы 31,1% -ға төмендеді.
In South Africa, the 2011 census revealed that of South Africans aged 20 or older, 43.7% had never been married, 36.7% were married at the time of the census, 11.0% were living together like married partners. Civil marriages fell by 22,5% between 2011 and 2019 and declined by a further 31,1% in 2020.