Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Шарап пен ыстық судан жасалған дәмдеуіш сусындар негізгі, бірақ байланысты емес, эфиопиялық атау ретінде Negus - ыстық сумен, апельсинмен немесе лимонмен, дәмдеуіштермен және қантпен араластырылған, көбінесе порттық шараптан жасалған сусындар.
Spiced drink made of wine and hot water
the main but unrelated use, as an Ethiopian title
Negus is a drink made of wine, often port, mixed with hot water, oranges or lemons, spices and sugar.
Тарих
Малоунның айтуынша (Драйденнің өмірі, прозалық шығармалары. I. 484) бұл сусынды 18 ғасырдың басында британдық сот қызметкері полковник Фрэнсис Негус (өлген 1732 ж.) ойлап тапты (1717-1727 жылдар аралығында Ат шебері, содан кейін Баххунд шебері қызметін атқарған комиссар). Джеймс Босвелл бұл туралы өзінің Лондон журналында бірнеше рет жазған. Негус Шарлотта Бронтедің "Джейн Эйр" романында да айтылады, ол Джейн Торнфилд залына келген кезде оны ішеді. Джейн Остин оны Мэнсфилд Парктегі балаға арналған билет ретінде айтады. Эмили Бронтедің "Тұрқыраған биіктіктер" романында Кэтринге Линтондар оны Трашкросс-Гранжда береді; ол Чарльз Диккенстің бірнеше шығармаларында, атап айтқанда Боздың эскиздері, Пиквик қағаздары, Рождестволық күй (Феззивигтегі той кезінде), Домби мен ұлы, Дэвид Копперфилд, Біздің ортақ досымыз және Блеак үйі; Харриет Вильсонның естеліктері мен Грейс Далримпл Эллиоттың Француз төңкерісі кезіндегі менің өмірім туралы журналында; және Джон Бьюкеннің Қыс ортасы . Энтони Троллоп "Аллингтондағы кішкентай үйде" граф де Гесттің ішімдікке деген өшпенділігін суреттейді. Негус Джон Галсвортидің Форсайт сагасында және Патрик О'Брайанның Обри Матурин романдарында тоник ретінде бірнеше рет пайда болады және Диана Габалдонның "Менің жүрегімнің қанында жазылған" романында ұқсас сілтеме жасалған. П.Д. Джеймстің "Өлім Пемберлиге келеді" кітабында ақ шұбаққа қосылады деп айтылады. Артур Конан Дойл Джонға "Клоумбердің құпиясы" кітабының 5-тарауында оны тыныштандыратын қарындасы Эстерге неғұрлым көп негус беруді тапсырады, ал Чарльз Финчтің "Кіші сағаттағы өлім" кітабында Фредерик Понсонби кейіпкері ыстық негус шынысы "асқазанды керемет түрде жайластырады" деп мәлімдейді. Уильям Макеписс Такеррейдің "Ванти-Фейр" журналында прапорщик Стаббл "негус кіргеннен басқа уақытта көзін одан ала алмады". Томас де Квинси өзінің "Ағылшын опиум ішушісінің мойындары" атты еңбегінде лауданумды әдетте бір стакан негас ішіп ішкенін айтады. Гьясинт Робинсонға Генри Джеймстің "Касмассима ханшайым" романында миссис Крукенден үш рет Negus стаканын ұсынады. "Мен оған шыршадан апельсин алып бердім, онда negus жасалатын"
According to Malone (Life of Dryden, Prose Work. i p. 484) this drink was invented in the early 18th Century by Col. Francis Negus (d.1732), a British courtier (commissioner for executing the office of Master of the Horse from 1717 to 1727, then Master of the Buckhounds). James Boswell refers to it repeatedly in his London Journal. Negus is also referred to in Jane Eyre by Charlotte Brontë, when Jane drinks it on arrival at Thornfield Hall. Jane Austen mentions it as part of the fare at a ball in Mansfield Park. In Wuthering Heights by Emily Brontë, Catherine is given it at Thrushcross Grange by the Lintons; it appears in several works by Charles Dickens, namely Sketches by Boz, The Pickwick Papers, A Christmas Carol (during the party at Fezziwig's), Dombey and Son, David Copperfield, Our Mutual Friend and Bleak House; in Harriette Wilson's Memoirs and Grace Dalrymple Elliott's Journal of My Life During the French Revolution; and in John Buchan's Midwinter. Anthony Trollope in The Small House at Allington portrays the rustic Earl de Guest's violent disgust at the thought of the drink. Negus makes a number of appearances as a tonic in The Forsyte Saga by John Galsworthy and in Patrick O'Brian's Aubrey Maturin novels and a similar reference is made in Written in My Own Heart's Blood by Diana Gabaldon. In Death Comes to Pemberley by P. D. James, it is said to be added to a white soup. Arthur Conan Doyle has John give some negus to his sister Esther to quiet her in chapter 5 of The Mystery of Cloomber, and in A Death in the Small Hours by Charles Finch, the character Frederick Ponsonby claims that a glass of hot negus "settles the stomach wonderfully". In William Makepeace Thackeray's Vanity Fair, Ensign Stubble "never took his eyes off her except when the negus came in". In his Confessions of an English Opium Eater, Thomas De Quincey relates that he usually took his laudanum infused in a glass of negus. Hyacinth Robinson is offered a glass of Negus three times by Mrs. Crookenden in The Princess Casamassima by Henry James. The Sorrows of Werter/Goethe "I had procured her some oranges from the sideboard, where they were making negus "