Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс ақыны (1815–1882)
German poet (1815–1882)
Иоганн Готфрид Кинкель (11 тамыз 1815 – 13 қараша 1882) – неміс ақыны, сонымен қатар революциялық қызметімен және досы Карл Шурцтың көмегімен Шпандаудағы прус түрмесінен қашуымен белгілі.
Johann Gottfried Kinkel (11 August 1815 – 13 November 1882) was a German poet also noted for his revolutionary activities and his escape from a Prussian prison in Spandau with the help of his friend Carl Schurz.
Ерте өмір
Ол Оберкассельде (қазіргі Боннның бір бөлігі) дүниеге келді. Бонн мен Берлинде теологияны оқығаннан кейін, 1836 жылы Боннда жеке лектор (Приватдоцент) немесе теология оқытушысы болып орналасты, сондағы орта мектепте сабақ берді және қысқа мерзімге Кёльн қаласында көмекші дін қызметкері болды. Діни көзқарастары өзгерген соң, теологияны тастап, 1837 жылы Италияға саяхат жасағанда қызығушылық танытқан өнер тарихы бойынша лекциялар оқыды. 1843 жылы ол Йоханна Мокельге (1810–1858) үйленді, ол жазушы, композитор және музыкант болатын және күйеуінің әдеби еңбектері мен революциялық қызметтеріне көмектесті. Олардың төрт баласы болды. 1846 жылы ол Бонн университетінде өнер тарихының доценті болып тағайындалды.
He was born at Oberkassel (now part of Bonn). Having studied theology at Bonn and Berlin, he established himself at Bonn in 1836 as a Privatdozent, or theology tutor, became master at the secondary school there, and was for a short time assistant preacher in Cologne. Changing his religious opinions, he abandoned theology and delivered lectures on the history of art, in which he had become interested on a journey to Italy in 1837. In 1843, he married Johanna Mockel (1810–1858), a writer, composer and musician who assisted her husband in his literary work and revolutionary activities. They had four children. In 1846 he was appointed extraordinary professor of the history of art at the University of Bonn.
Революциялық
1848 жылы ол әйелімен және Карл Шурцпен бірге көбінесе революциялық оқиғаларды жариялауға, сонымен қатар халық толық қызмет көрсететін газеттен күткен музыкалық және театрлық шолулар сияқты дәстүрлі материалдарды ұсынатын "Боннер Цайтунг" газетін шығарды. Кинкель 1849 жылы Пфальцтағы қарулы көтеріліске қатысты, Франкфурт Парламентінің директиваларына бағынып, өзінің заңмен әрекет ететініне сенді. Бір шайқаста ол жарақаттанды және тұтқындалды, кейін өмір бойы түрмеге кесілді. Әулет бастапқыда оны кәсіби қызметін жалғастыра алатын бекіністе ұстауға үкім шығарғанмен, Пруссияның Фридрих Вильгельм IV бұл үкімді заңсыз деп тапты, өйткені ол өлім жазасына кесілмегендіктен және оны "имектеп" өмір бойы бас бостандығынан айыру түрмесіне ауыстырды, онда оның басын қырқып, түрмелік киім кигізіп, уақытын жүн ирумен өткізуге мәжбүр етті. Ақырында ол Берлиндегі Спандау түрмесіне ауыстырылды, онда оның досы және бұрынғы оқушысы Карл Шурц оған Спандау түрмесінен қашып, 1850 жылдың қарашасында Лондонға, Англияға жетуге көмектесті. 1860 жылы Кинкель Лондонда тұратын Мина Эмилия Ида Вернерге үйленді. 1863 жылы ол Лондон университетінде және Англияның басқа мектептерінде сарапшы болып тағайындалды.
In 1848, with his wife and Carl Schurz, he started a newspaper, the Bonner Zeitung, mostly devoted to following revolutionary activities, but also providing the traditional material such as musical and theatrical reviews that people expected then from a full service newspaper. Kinkel joined the armed rebellion in the Palatinate in 1849, believing himself to be acting legally in obedience to the directives of the Frankfurt Parliament. In a battle he was wounded and arrested and later sentenced to life imprisonment. Although the authorities originally sentenced him to be incarcerated in a fortress where he would have been able to pursue some semblance of his professional activities, Friedrich Wilhelm IV of Prussia found this sentence to be illegal since he was not sentenced to death and "graciously" commuted it to lifetime imprisonment in a reformatory where his head was shaved, and he had to wear prisoner's garb and spend his time spinning wool. He was eventually transferred to Spandau Prison in Berlin, where his friend and former student Carl Schurz helped him escape the prison at Spandau and reach London, England in November 1850. In 1860, Kinkel married Minna Emilia Ida Werner, a Königsberger who was living in London. In 1863, he was appointed examiner at the University of London and other schools in England.
Швейцария
1866 жылы ол Цюрих политехникумында археология және өнер тарихы профессоры қызметін қабылдады, және 16 жылдан кейін сол жерде қайтыс болды. Ол Германияға қайта орала алмады. 1920 жылғы «Америка энциклопедиясы» оның Цюрихке келуіне туған жеріне деген махаббаты себеп болған болуы мүмкін деп болжайды.
In 1866 he accepted a professorship of archaeology and the history of art at the Polytechnikum in Zürich, where he died 16 years later. He was never able to return to Germany. The 1920 Encyclopedia Americana speculates that it was probably his love of his native country that brought him to Zürich.
Жазбалар
Британ энциклопедиясының он бірінші басылымы (1911) Кинкельдің танымалдылығы оның қабілетіне сәйкес келмейтінін көрсеткен. Британника оның поэзиясын 19 ғасырдың ортасында Германияда танымал болған, әдемі сезімталдыққа толы стильде деп сипаттады. Кинкельдің "Гедихте" алғаш рет 1843 жылы жарық көрді және бірнеше рет қайта басылды. Оның ең танымал шығармалары – "Отто дер Шюц, Рейн тарихындағы он екі оқиға" (1846), 1920 жылға қарай 100-ден астам рет басылып шықты, және "Антверпендік шебер ұста" (1868). Оның өзге де еңбектері: "Нимрод" трагедиясы (1857), "Христиан халықтары арасындағы бейнелеу өнері тарихы" (1845), "Ар: ландшафты, тарих және халықтың өмірі" (1845) және "Көркем өнер тарихына мозаика" (1876).
In the estimation of the Encyclopædia Britannica Eleventh Edition (1911), Kinkel's popularity was out of proportion to his talent. Britannica characterized his poetry as of the sweetly sentimental type in vogue in Germany in the mid 19th century. Kinkel's Gedichte first appeared in 1843, and went through several editions. His best works were the verse romances, Otto der Schütz, eine rheinische Geschichte in zwölf Abenteuern (1846), which by 1920 had gone through over 100 editions, and Der Grobschmied von Antwerpen (1868). Among his other works were the tragedy Nimrod (1857), and Geschichte der bildenden Künste bei den christichen Völkern (A history of visual arts among Christians, 1845), Die Ahr: Landschaft, Geschichte und Volksleben (Landscape, history and life of the people along the Ahr, 1845), and Mosaik zur Kunstgeschichte (1876).
Медиа
Кинкельдің Спандаудан қашып кетуі "Engstfeld Film" компаниясының "Америкадағы немістер" төрт бөлімдік сериясының үшінші бөлімі ("Кішкентай Германиялар") мен қысқаша бейнеленеді (2006).
Kinkel's escape from Spandau is briefly dramatized in the third part ("Little Germanies") of Engstfeld Film's four part series Germans in America (2006).