Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құстың жойылған түрі Бониннің ірі шағылы немесе Бонин аралдарындағы ірі шағылы (Carpodacus ferreorostris) - жойылған қыран. Бұл әртүрлі құс таксондарының бірі, ол жергілікті тілде "grosbeaks" деп аталады, бірақ ол grosbeaks sensu stricto-мен тығыз байланысты емес. Көптеген сарапшылар бұл түрді Carpodacus туысына жатқызады, бірақ кейбіреулер оны Chaunoproctus деп атаған туысына жатқызады. 2013 жылғы генетикалық талдаудан оның топтың салыстырмалы түрде базальды мүшесі екенін анықтады, ол жалпы розафинктен гөрі алынады, бірақ жақын туыстары жоқ, шамамен 12,5 миллион жыл бұрын топтың басқа мүшелерінен айырмашылық уақытпен.
Extinct species of bird
The Bonin grosbeak or Bonin Islands grosbeak (Carpodacus ferreorostris) is an extinct finch. It is one of the diverse bird taxa that are vernacularly called "grosbeaks", but it is not closely related to the grosbeaks sensu stricto. Many authorities place the species in the genus Carpodacus, but some place it in its own genus, Chaunoproctus. A 2013 genetic analysis found it to be a relatively basal member of the group, more derived than the common rosefinch, but with no close relatives, with an estimated divergence time from other members of the group around 12.5 million years ago.
Мінез-құлық
Бұл ұялшақ емес, бірақ зейнеткерлік құс болды және әдетте жалғыз немесе жұппен кездесті. Ол негізінен жерден немесе төмен бұталардан жиналған жемістер мен түйіндермен қоректенеді; ол ағаштарда сирек тұрып, әбден флегматикалық және ұшуға аздап құлшыныс танытады. Дауыстың тек бір түрі ғана сипатталған: жұмсақ, таза және биік нота, кейде қысқа, кейде созылады; кейде жеке беріледі, кейде қысқа серияда беріледі.
It was a retiring although not shy bird, and was usually found singly or in pairs. It fed on fruits and buds which were primarily picked up from the ground or low shrubs; it rarely was observed to perch in trees, being apparently rather phlegmatic and somewhat reluctant to fly. Only one kind of vocalization has been described: a soft, pure and high note, sometimes short, sometimes drawn out; sometimes given singly, sometimes in a short series.
Тіршілік ету ортасы
Ол тек Огасавара аралдарындағы Чичи-Дзимада ғана табылған. Бұл арал Хаха-дзима тобының аралдарында (母島列島, батыс зерттеушілеріне "Бейли аралдары" деп аталатын) табылғаны туралы хабарлар, әрине, қате, бірақ бұл Чичи-дзима тобының Аниджима және Отоджима аралдарында (父島列島, бұрын "Бейли аралдары") болған болуы мүмкін. Алайда, Чичи-Джима - құсты байқаған жалғыз орын. Бірнеше дана алынды; қазіргі уақытта 10-ға жуық қалды. Қазіргі суреттерде, әсіресе еркектерде, айтарлықтай айырмашылықтар бар. Бұл кезеңдік ауытқуларға байланысты ма, әлде бірнеше түр-құс немесе тіпті түрлер бар ма, оны тек қол жетімді материалдарды мұқият қарап шығу арқылы анықтауға болады.
It was found only on Chichi jima in the Ogasawara Islands. While reports that it was also found on islands of the Haha jima group (母島列島, known as "Baily Islands" to early Western explorers) are almost certainly erroneous, it might have occurred on Anijima and Otōtojima of the Chichi jima group (父島列島, formerly "Beechey Islands"). Chichi jima proper is the only place, however, where the bird was observed. Several specimens were taken; some 10 remain at present. Contemporary illustrations show considerable differences, especially in males. Whether these are due to seasonal variation or whether several subspecies or even species existed could only be determined by a thorough review of the available material.
Құрып кету
Бонинді 1827 жылы Чичи-джимадан екі дана жинаған Бейчи Тынық мұхиты экспедициясы анықтады. Келесі жылы Киттлиц тағы бірнеше дана алды, бірақ ол "Бонинисима" ("Бонини-шима": Огасавара аралдары) жерін ғана берді. Екі кеме апатына ұшыраған теңізшілердің Бичиге берген хабарынан кейін, арал киіз аулаушылар үшін жақсы аялдама станциясы болатынын білдірді. Роджерс Ринггольдтың Солтүстік Тынық мұхит аралығын зерттеу және зерттеу экспедициясы 1854 жылы Чичи-джимаға келгенде, табиғатшы Уильям Стимпсон құстарды таба алмады. Алайда ол тапқан нәрселер - бұл 1828 жылы болған шошқаларға қоса, тышқандар мен жабайы ешкілер, қойлар, иттер мен мысықтар (бізге де керек, бұл жерде Бичи болашақ кемеден қаза тапқандарды қамтамасыз ету үшін қалдырған болуы мүмкін). Бониннің құрттары сияқты, Бониннің ірі бұғы 1830 жылдан кейін мекен-жайдың жойылуы мен әкелінген сүтқоректілердің жыртқышынан зардап шекті. 1889 жылы коллекционер А. П. Холстқа жергілікті тұрғындар Хаха-джима тобының аралдарында бұл түрдің сақталғанын айтты (егерде Холст Хаха-джиманың өзінде де, Чичи-джимада да таба алмады). Алайда, бұл түрдің сол жерден 1853 жылы бірінші Перри миссиясының Жапонияға сапары кезінде де, 1854 жылы да хабарланбағанын ескере отырып, бұл Chichi jima тобындағы кейбір аралдар үшін қате немесе түсініспеушілік болып көрінеді. Бонинді ірі қараның тұрақсыздық әдеті оның Чичизима Реттодан тыс жерде болғанын күмән тудырады.
The Bonin grosbeak was discovered by the Beechey Pacific expedition, which collected two specimens on Chichi jima in 1827. The following year, Kittlitz took several more specimens, but he only gave the locality "Boninsima" (="Bonin shima": Ogasawara Islands). Following the report of two shipwrecked sailors, picked up by Beechey, that the island would make a good stopover station for whalers, settlement was begun in 1830. When the Rodgers Ringgold North Pacific Exploring and Surveying Expedition called at Chichi jima in 1854, naturalist William Stimpson could not find the birds. What he did find, however, were rats and feral goats, sheep, dogs and cats, in addition to the pigs that were already present in 1828 (and which might have been left there by Beechey to provision future castaways). Just like the Bonin thrush, the Bonin grosbeak probably succumbed soon after 1830 to habitat destruction and predation by the introduced mammals. The collector A. P. Holst in 1889 was told by locals that the species persisted on islands of the Haha jima group (though Holst could not find any on Haha jima itself, nor on Chichi jima for the matter). However, given that the species was not reported from there neither during the 1853 visit of the first Perry mission to Japan nor in 1854, this seems either erroneous or a misunderstanding for some island in the Chichi jima group. The sedentary habits of the Bonin grosbeak make it unlikely that it was present anywhere outside the Chichijima Rettō.