Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
NZR R класы - 1879 және 1936 жылдар аралығында Жаңа Зеландияның темір жол департаменті (NZR) жүргізген ертедегі 0 6 4T бірлік Fairlie бу локомотивтерінің класы.
The NZR R class was a class of early 0 6 4T single Fairlie steam locomotives operated by New Zealand's Railways Department (NZR) between 1879 and 1936.
Кіріспе
1870 жылдары Жаңа Зеландияның темір жол желісі қысқа, тік бұрыштар мен тығыз қисықтар кең таралған дөңгелек елде салынған жеңіл темір жол желілерінің шағын, бөлшектік жүйесі болды. Фэрли типті бу локомотивтері осындай жағдайларда жұмыс істеуге жақсы сай болды. 1872 жылы Англиядан бірінші Fairlie локомотивтері, E класы келді. Бірте-бірте осы екі ұшты қозғалтқыштардың саны (Double Fairlies деп аталады) 10-ға дейін өсті және 1874 жылғы B класын қамтыды. Ол кезде де Fairlie маневрлік қабілеті бар, ортоксофиялық қозғалтқыштар қажет болды. Англияның Бристоль қаласындағы Авонсайд мотор компаниясы R және S класты бірлік Фэрли қозғалтқыштарын қамтамасыз ету арқылы мәселені шешті; 1878 жылы біріншісінің 18 79 және 1880 жылы соңғысының 7 81. R класындағы локомотивтер Авонсайдтың Бристоль зауытында жасалып, кейін Жаңа Зеландияға жеткізілді, олардың барлығы 1880 жылдың наурыз айының басында пайдалануға берілді. Локомотивтер жылдамдығы мен маневрлеу қабілетімен тез танымал болды. Сынақ кезінде Чарльз Рус Мартен Үстіңгі Хатттан Веллингтонға дейін 32 шақырым арақашықтықты 32,5 минутта жүгіріп, бірнеше қысқа кідіртулерге қарамастан, үш минутта жүгірді; екі шақырымдық бір бөлім сағатына 53 шақырым жылдамдықпен қамтылды. Олар бүкіл елдегі қоймаларға бөлінді және жұмыс кезінде барлық қызмет түрлерін жүзеге асырды. Құрылысы бойынша олар 716 галлон су тасымалдай алатын, бірақ ұзақ қашықтықта жұмыс істеуге мүмкіндік беру үшін кейбіреулеріне кейіннен 900 галлондық жақтағы резервуарлар орнатылды. Олардың барлығы өмір бойы қазандықтың қысымын 130-дан 160 фунтқа дейін көтеру үшін қайнатылды. Үш R класты локомотив Манавату округіне Сансон трамвай жолында пайдалануға берілді, олардың екеуін NZR қосалқы бөлшектер ретінде пайдалануға тегін берді. 1919 жылдың тамызында үкіметтің тағы бір бөлімі - Қоғамдық жұмыстар департаменті 33 долларды сатып алды. 1922 жылдың наурыз айында тағы бес адам шығарылды, ал 1920 жылдары шығарылулар жалғасты, 1930 жылдары NZR иелігінде тек үш адам ғана аман қалды. R 271 1936 жылы наурыз айында зейнеткерлікке шығып, жағалаудағы Оамаруға тасталды. R 29 1944 жылға дейін NZR-дің кітаптарында болды, содан кейін Sanson Tramway-ге сатылды. Соңғы жылдары Мамакудағы NZR Stores Branch трамваймен жұмыс істеді. Иронияға орай, 1907 жылы болған кемежай апатынан кейін R 28 кемесі 1934 жылы Тимару порт басқармасы (Timaru Harbour Board) компаниясына сатылды. 1940 жылға дейін Тимару кемежайларын бұру үшін пайдаланылды. Кейіннен ол Рифтондағы Беркс Крик кен комбинатына олардың тау-кен темір жолында пайдалану үшін сатылды. 1948 жылы салынған R 28 кейіннен Рефтонның қалалық саябағына статикалық сақтау үшін орналастырылды. 2000 жылы жұмыс тобы локомотивті күтіп-ұстауға кірісті, ол қалпына келтірілген Рефтон моторлы үйіне көшіріледі.
In the 1870s New Zealand's railway network was a small, fragmented system of light railway lines built in rough country where short, steep grades and tight curves were common. The Fairlie type of steam locomotive was well suited to working in such conditions. In 1872, the first Fairlie locomotives arrived from England, the E class. Gradually the number of these double ended engines (known as Double Fairlies) grew to 10, and came to include the B class of 1874. There was still a need for orthodox engines with Fairlie manoeuvrability. The Avonside Engine Company of Bristol, England solved the problem by providing both the R and S classes of Single Fairlie engines; 18 of the former in 1878 79 and 7 of the latter in 1880 81. The R class locomotives were built at Avonside's Bristol factory and then shipped to New Zealand, with all entering service by early March 1880. The locomotives quickly earned a good reputation for speed and manoeuvrability. On a trial run, Charles Rous Marten timed one as running from Upper Hutt to Wellington, a distance of 20 miles, in 32.5 minutes despite a number of short delays amounting to three minutes; one section of two miles was covered at a maximum speed of 53 miles per hour. They were allocated to depots across the country, and during their working life operated almost all types of services from premier passenger trains to shunting tasks. As built, they could carry 716 gallons of water, but to allow them to operate over extended distances, some were later fitted with 900 gallon side tanks. All were reboilered during their lives to raise the boiler pressure from 130 to 160 pounds per square inch. Three R class locomotives went to the Manawatu County Council for use on the Sanson Tramway, two of which were given away free by NZR for use as spares. Another branch of government, the Public Works Department, acquired R 33 in August 1919. Five more were withdrawn in March 1922, and withdrawals continued throughout the 1920s, with only three surviving in NZR ownership into the 1930s. R 271 was retired in March 1936 and dumped at Oamaru at the foreshore. R 29 was on NZR's books until 1944, when sold to the Sanson Tramway. Her last years operating the NZR Stores Branch tram at Mamaku. Ironically due to its 1907 wharf accident, R 28 was sold to the Timaru Harbour Board in 1934. Until 1940, it was for shunting the Timaru wharves. It was later sold to Burkes Creek Colliery, Reefton for use on their mining railway. Laid up in 1948, R 28 was later placed in Reefton's town park for static preservation. In 2000 a working group took over care for the locomotive, where it will be moved into the restored Reefton engine shed for ultimate restoration to working order.