Кіріспе

Джорджтаун, Вашингтон және Росслин арасындағы көпір, Вирджиния 1843 жылдан 1923 жылға дейін Джорджтаун, Вашингтон және Росслин арасындағы көпір Акваэдукт көпірі, сондай-ақ Александрия акведукты деп аталады. Ол Джорджтаундағы Чесапик және Огайо каналында Потомак өзенінен Александрия каналына жүкті тасымалдайтын қайықтар үшін салынған. Сол сегіз іргетастар екі түрлі көпірді қолдады: ағаштан жасалған канал көпірі (кейіннен каналдың үстіне ағаштан жасалған көпір қосылды) және темірден жасалған көпір, ол жол мен электр троллейбусын тасымалдайтын. Көпір 1923 жылы жақын маңдағы Кіл көпірінің құрылысынан кейін жабылды және 1933 жылы бұзылды. Джорджтаунның (солтүстік) шетіндегі бір аркалы тас тірек сақталған; оны Ұлттық парк қызметі тарихи орын ретінде бақылайды.

Бірінші көпір

1830 жылы Александрия, Вирджиниядан келген саудагерлер, ол кезде Колумбия округінің бөлігі болған, жаңа Чесапик және Огайо каналын пайдалану үшін өз қалаларын Джорджтаунмен байланыстыруға ұсынды. Конгресс 1830 жылы Александрия каналы компаниясына жарғы берді, көп ұзамай Джорджтаунға түсірмей, Потомак өзенінен және оңтүстік жағында өзеннен төмен қарай канал қайықтарын тасымалдайтын Акваэдукт көпірінің құрылысы басталды. Көпірдің дизайнын майор Уильям Тернбулл жасаған. Көпір мен Александрия каналының құрылысы 1833 жылы басталды, екеуі де 1843 жылы аяқталды. Суға толы көпір ауа райына төзімді ағаштан, құздан жасалған. Көпірдің ең жоғарғы жағы 34 метрге созылады. Оның сегіз бағанасы бар еді. Үшінші және алтыншы бағаналардың ені 5 метр болатын. Әр кемежайдың ұшы су деңгейінен 9 метр биіктікте тұрды. Америкада Азамат соғысы кезінде әскери әскерлер үшін жол салу үшін канал сусыздалды. Бұл заң қабылданбады, бірақ 1884 жылдың қаңтар айында енгізілген жаңа заң қабылданды. Алайда көпірді сатып алудың шығынын кім көтереді деген мәселе туындады. Конгресс бастапқыда Колумбия округінің барлық шығындарды көтеретінін ұсынды, бірақ қалада қаражат жоқ еді. Вирджинияның азаматтары Конгресстің шығынды көтеруін талап етіп, бұл мемлекетаралық көпір және сондықтан ұлттық алаңдаушылық деп дәлелдеді. Конгресс заң қабылдап, көпірді сатып алу үшін 240 000 доллар бөлді. Александрия каналы компаниясы көпірдің іргетастарын 85 000 долларға, ал палубасын 50 000 долларға сатып, 1884 жылы 15 тамызда федералды үкіметке тапсырды. Қалай болғанда да, канал компаниясының акционерлері арасында қаражатты бөлу туралы дау туындады, бұл құжатты беруді тоқтатты. Көптің қауіпсіздігі тез арада күмәнге ұшырады. 1885 жылдың желтоқсан айында, көпір сатып алынғаннан кейін бір жыл өткен соң, АҚШ Армиясының инженерлік корпусы зерттеу жүргізді, онда ағаш көпірдің қауіпсіз еместігі анықталды, сондықтан оны алып тастау керек болды. Бұл ретте де шығындар мәселесі басты орынға шықты. 1886 жылы мамыр айында Конгресске жаңа көпір салу туралы заң қабылданды, DC үкіметі шығындардың жартысын төледі. Көпірдің қауіпсіздігін анықтау үшін 1886 жылдың қыркүйегінде көпірдің инженерлік зерттеулері жүргізілді. Бұл баяндамада көпірдің қауіпсіздігі туралы айтылған, сондықтан оны дереу жабу ұсынылды. Аудандық үкімет 1886 жылы 5 қазанда осылай етті. 1886 жылы 20 қазанда канал компаниясының акционерлері көпірді сатудан түскен ақшаны қалай бөлуге болатынын шешті. Одан кейін округтік үкімет соғыс министріне (инженерлер корпусын басқаратын) федералды үкімет көпірді жөндеуді немесе жаңасын салуды жоспарлап отырғанын сұрады. Бірақ көпірде сату мәселесі әлі де көтеріліп тұрды. 1886 жылдың қараша айының ортасында жаңа беру актісі дайындалса да, Александрия канал компаниясы бірнеше апта ішінде федералды үкіметті сотқа берді, ол сатылым бағасын бірден емес, бөліп алуға тырысты. 1887 жылдың қаңтарында көпір туралы тағы бір инженерлік есеп жасалды. Көпiрдiң қайтадан ашылуы қауiпсiз болып табылғандықтан, федералды үкімет канал компаниясын сотқа берді. Сату туралы келісім бойынша компания көпірді 20 жыл бойы жөндеуден өткізеді. Бұл талап орындалмағандықтан, үкімет жаңа палубаның құрылысын жабу үшін 84 500 доллар өтемақы талап етті. Сол арада инженерлер корпусы 1887 жылдың қаңтар айында жаңа көпірді 105,000 долларға (қаражаты 1884 жылы бөлінген қаражаттан қалған) салуға болатынын хабарлады. Осы ақша қолда болғандықтан, жаңа заңдар қажет болмады. Жаңа көпірдің құрылысына арналған ұсыныстар 1887 жылдың наурыз айында келіп түсті, ал Мунт-Таймға тапсырыс берілді. Вернон көпір компаниясы. Жұмыс тамыз айында басталды. Бірақ көпшілік көптікті ұзақ уақытқа созылды. Келесі себеп - көпір арқылы өтетін Чесапик және Огайо каналынан жаңа жол алу қажеттілігі. 1887 жылдың желтоқсанында жолдың құқығына арналған сот ісі қозғалды, ал Чесапик және Огайо каналы оны 1888 жылдың қаңтарында беруге келісті (бағалау күтілуде). Бұл арада мердігердің жұмысы тиімді болмады, сондықтан ашылуды кем дегенде 1889 жылдың қаңтарына дейін кешіктірді. Бір айдан кейін 183 метрлік және 23 метрлік құрылыс аяқталды. Құрылыс мәселесі көпірдің ашылуын 1889 жылдың 1 маусымына дейін кешіктірді. 1889 жылы Вашингтон бағанасындағы солтүстік арка кеңейтілді, сондықтан Балтимор мен Огайо темір жолының Джорджтаун филиалы оның астында өтуі мүмкін болды. 1900 жылы жағалаудың бір іргетасы ауыстырылды. 1906 жылы Great Falls and Old Dominion Railroad (GF&OD) көпірдің батыс (ағыстағы) жағында т...

Кілт көпірін салу

1901 жылы Акваэдукт көпірін ауыстыру туралы ұсыныстар жасалды. Бірақ бұл ұсыныстар 1902 жылы Макмиллан жоспары шығарылған кезде кейінге қалдырылды. 1902 жылы Конгресс Джорджтаун мен Росслин арасындағы электр троллейбустарын тасымалдау үшін көпірдің палубасының үсті жағынан сыртқа қарай созылған ағаштан жасалған құрылысты бекітті. Құрылыс 1903 жылы мамыр айында басталды және көпірдің бір іргетасын қайта құруды қамтыды. Ұлы құлама және Ескі Доминион темір жолы салған теміржолдың троллейбустары және оның мұрагері Вашингтон және Ескі Доминион темір жолы 1923 жылы жабылғанға дейін көпірден өтті. Мұз түйісулері Потомак өзенінде 1960 жылдары үнемі орын алатын қауіп болды. Көбінесе көпірдің бетін тосқауылдар басып тұрса да, ол 1908 жылға дейін соларға төтеп берді. Мұз көпiрдің кейбiр айлақтарын бүлдi, No айлақты қайта құру қажет болды. Жазда 1 адам. Инженерлер көптіктің көптеген тіректерін судың кемітіп қалғанын байқағандықтан, оны тез арада жөндеп тастады. Алайда көпірдің ескірген құрылымы бұзылып, 1912 жылдың қыркүйегінде батысқа қарай қауіпті еңкейіп кетті. Көктемгі мұз тоңғанда көпірдің қирауынан қорқыныш күшейе түсті. Көпірдің іргетастары 1913 жылы қайтадан күрделі жөндеуден өтті. Колумбия округінің комиссарлары (қаланың тағайындалған үкіметі) маусым айында жаңа көпірді мақұлдады. Жаңа көпір туралы дау бірден басталды. Сенатор Клод А. Свонсон, Сенаттың қоғамдық жұмыстар жөніндегі комитетінің төрағасы, жаңа көпірдің Рок-Крик сағасының аузында (шамамен 30th Street NW) шамамен 3,000 фут (914 м) төмен қарай салынуын қалаған, онда ол Аналостан аралы мен Потомак өзенінен Росслинге дейін өтеді. Джорджтаун саудагерлері бұл жоспарға қатты қарсы болды. Конгрессте қазіргі көпірді жөндеуді қалаған адамдар болды, бірақ 1914 жылдың тамызында АҚШ Армиясының инженерлік корпусының зерттеуі қазіргі құрылыстың көлік қозғалысына сәйкес келмейтінін және сақтап қалуға тұрақсыз екенін көрсетті. Корпусты бақылаған Соғыс министрі Линдли Миллер Гаррисон желтоқсанда жаңа көпірдің қажет екендігімен келісті. Конгрессмен Уильям Адамсон, қоғамдық жұмыстар жөніндегі палата комитетінің төрағасы, Суонсонға қарсы шығып, жаңа көпір ескі көпірдің орнына орнатылуы керек деп мәлімдеді. Карлин заң жобасы 1915 жылдың қаңтарында палатада қаралды. Бірақ палата мүшелері бұл мәселеге қарсы болды. Гаррисон 9 қаңтарда тосқауылдан шығу үшін, қазіргі көпірдің қауіпсіз еместігін мәлімдеген және жаңа көпірдің сол жерде салынуын сұраған баяндама шығарды. DC комиссарлары көпірдің орналасуы оларға байланысты екенін айтты, ал корпус қолданыстағы көпірді кеңейте алмайтынын ғана емес, сонымен қатар Гаррисонмен келісіп, оның құрылымдық жағынан дұрыс еместігін ескертті. Свонсон 1916 жылдың қаңтарында жаңа көпірдің қазіргі жерде салынуына келісті. Гаррисон 27 қаңтарда Карлин заң жобасын қолдады. 1916 жылы 3 ақпанда Акваэдукт көпіріндегі көлік қозғалысы қауіпті табиғатына байланысты қаламен бір уақытта бір ғана автомобильмен шектелген болатын. Парламент палатасы 6 наурызда жаңа көпірдің құрылысына 1,175 миллион доллар бөлінген заң қабылдады. DC комиссарлары наурыз айының соңында көпірдің орнында тыңдаулар өткізді және сәуір айының басында сайтты мақұлдады. Сенат палата заңына кейбір кішігірім түзетулерді қабылдады, ал кейбір заңнамалық талқылаулардан және конференциялық комитеттен кейін Карлин заң жобасы Конгресспен 1916 жылдың 2 мамырында қабылданды. Президент Вудро Вильсон заңға 19 мамырда қол қойды.

Акваэдукт көпірін бұзу

1916 жылдың 1 маусымында Армия инженерлер корпусы жаңа көпірді "Франсис Скотт Кіл көпір" деп атады. Бұл "Жұлдызды байрақтың" сөздерін жазған адамның құрметіне, оның үйі жаңа "Кей" көпір мен су құбыры көпірінің арасында орналасқан. Бастапқыда C&O каналына тікелей жалғасатын су көпірі, оның "M" көшесіне созылатын соңғы көтерілген жол көпірі ескі көпірді Фрэнсис Скотт Кей тұрған сарайға (шамамен 150 фут) жақындатты. Жаңа көпірдің жобалары 1916 жылдың жазында жасала бастады және қыркүйекке қарай аяқталды. 1916 жылдың қазан айында Акваэдукт көпірінде құрылысты қысқа дайындау үшін жөндеу жұмыстары жүргізілгенде, корпус бұрынғыдан да нашарлауын анықтады. 1917 жылдың қаңтар айында инженерлер корпусы құрылыс материалдарының бағасының қымбаттауынан Конгресстен 300 000 АҚШ долларын көбірек қаржыландыруды сұрауға тура келді. Конгресс төлеуден бас тартты. Бірақ азаматтардың қысымы мен көктемде мұз ағынынан құлау қаупі Конгрессті ақша төлеуге көндірді. Қазан айының соңында құрылыс келісімшарттары жасалды, ал наурыз айында Д.К. тіректерінің қазу жұмыстары басталды. Перстерді салу үшін алғашқы қоршау-қондырғы 1918 жылы мамыр айында батырылды, ал 1921 жылы шілдеде Акваэдукт көпірін жабуға бұйрық берілді. Жаңа 2,35 миллион долларлық Кіл көпір 1923 жылдың 17 қаңтарында ашылды, содан кейін Акваэдукт көпірі көлік қозғалысына жабылды. Джорджтаун тұрғындары Акваэдукт көпірін демалыс үшін ашық ұстауға қысым жасаса да, 1933 жылдың желтоқсанында бұзылу басталды. 1933 жылы су үстіндегі құрылыстар мен оның көбісі алынып тасталды. Кеме айлақтарының негіздері Кейт көпірінің айлақтарын мұздықтардың зақымдануынан қорғау үшін сақталды. ХХ ғасырдың ортасына қарай жағажайлар демалыс қайықтарының (әсіресе жақын маңдағы Джорджтаун университетінің ескі қайықтарының) қайықтарының пайдасына кедергі және кеме қатынасына қауіп төндіреді. Армия инженерлері мен Джоэл Бройхилл пирстерді алып тастаудан бас тартты, олардың Кі көпірін қорғаудағы құндылығы мен оларды алып тастаудың құны туралы айтты. Бірақ 1962 жылдың тамызында бұл топтар жеті тіректі алып тастауға келісті, ал біреуі тарихи белгі ретінде қалды. 1962 жылдың 11 қыркүйегінде кемежайларды бұзу жұмыстары басталды. Бұл ағаштарды су деңгейінен 4 метр тереңдікке дейін ұшырып тастады.

Қалдықтар

Акваэдукт көпірінің Вашингтондық тірегі және көпірдің Вирджиниялық тірегінің қалдығы әлі күнге дейін сақталған. Екеуі де Кейт көпірінен батысқа қарай (ағыстағы) орналасқан. Ағаштар арасында сақталған айлақ өзеннің Вирджиния жағалауына жақын жерде сақталған.