Кіріспе
Жаңа ойдың конфессиялық қозғалысы негізгі діндердің апокалиптикалық теологиялары Эскатология - американдық жазушы және бұрынғы практик Уильям В. Уолтер құрған Жаңа ой қозғалысы. Уолтер ресми түрде католик шіркеуінің, содан кейін 1912 жылға дейін алғашқы ғалым Христос шіркеуінің мүшесі болды, ол өзінің метафизикалық жүйесін құру үшін ұйымдастырылған дінді қабылдамады. Ол жалпы алғанда жаңа діни ағым ретінде саналса да, Уолтер оны діни ағым ретінде көрмеді, ал оның ізбасарлары дінмен байланысты қабылдамайды. Ол өзінің ұйымын "Христиандық ғылымның Уолтер әдісі" деп атады; ал Эскатология термині Уолтердің іліміне арналған сауда белгісі ретінде 1920-жылдарға дейін қолданылмады. Уолтер 1941 жылы қайтыс болды, бірақ оның ілімін ұстанып жүрген кейбір топтар аман қалды және белсенді болып қалды; көбінесе Құрама Штаттарда, әсіресе Калифорнияда және Мексикада.
the apocalyptic theologies in major religions
Eschatology is a New Thought movement founded by American writer and former practitioner William W. Walter. Walter was formally a member of the Catholic Church and then The First Church of Christ, Scientist until 1912 when he rejected organized religion in order to found his own metaphysical system. Although it is generally classified as a new religious movement, Walter did not see it as a religious movement, and his followers reject the association with religion. He originally named his organization "The Walter Method of Christian Science"; and the term Eschatology as a trademark for Walter's teaching was not used until the 1920s. Walter died in 1941, but some groups following his teaching have survived and remain active; mostly in the United States, particularly in California, and in Mexico.
Эсхатологияның нанымдары
Эскатологияны құрған Уильям Уолтер бұрынғы христиан ғалымы болғандықтан, екі топтың кейбір ілімдері бар, бірақ көптеген ілімдік айырмашылықтар да бар. Мысалы, екі топ та Киелі кітапқа сенеді және фундаменталистерден ерекшеленеді, өйткені олар Киелі кітапты сөзбе-сөз емес, бейнелі мағынаға ие деп санайды; олар тозақтың физикалық болуын мәңгілік лайықты деп қабылдамайды (Бенедикт XVI жазған кітапта әлі де кездесетін сенім); және олар сонымен қатар Мэри Бейкер Эддиді Иса үйреткен, бірақ ерте христиандықта жоғалған "Өмір туралы ғылымды" қайта ашқан деп санайды және Иса өмір туралы ғылым туралы білімімен сауықты деп санайды. Алайда Уолтер Эддидің жазғандарының көбісін, әсіресе оның теизмін қабылдамады. Уолтердің жүйесі жеке құдайға деген сенімді қатаң түрде жоққа шығарады. "Сықал" кітабының "Эксперименттер мен тәжірибелер" деген тарауында Уолтер теизмнен бас тарту барысында төтеп берген аса ауыр азапты, немесе ол айтқандай, "ой соғысын" мойындайды. Нәтижесінде Уолтер мен эсхатологтардың Құдайға деген көзқарасы Христиандық ғылым мен христиандыққа қарағанда Жаңа ой және Жаңа дәуір қозғалыстарына әлдеқайда жақын; және Уолтер әдісі әдетте Интеграция шіркеуі, шексіз жол және Жоғары өмір шіркеуі сияқты басқа Жаңа ой топтарымен топтастырылады. Уолтер әр түрлі даулы құбылыстардың бар екендігіне сенді (мысалы, зайырлы әлемде психокинез немесе телекинез деп аталатын) және бұл психикалық қабілеттер қартаюды, тіпті өлімді жеңу деңгейіне дейін дамытылуы мүмкін деп сенді. Ол сондай-ақ, азап, әсіресе ауру, денеде көрініс табудан бұрын, алдымен сенімімен немесе проблеманың шынайылығынан қорқып, (оның "қате ойлау" деп атағаны) ақылда пайда болады деп сенді. Уолтердің айтуынша, Эдди қайтыс болғаннан кейін христиан ғылымы шіркеуінің ішіндегі бір қастандық "Ғылым мен денсаулықтың Киелі жазбаларға кілті" кітабының түпнұсқа мағынасын жасырып қойды. Өзінің кейінгі мансабында Уолтер өзінің өзгертілмеген жазбаларында Эддидің Құдай туралы түсінігі теистік емес екенін және өзгертілгеннен кейін жазбаларға теистік лас түс берілгенін айтты. Алайда, Эдди жеке Құдайға деген сеніміне қарсылық білдіргені туралы ешқандай дәлел жоқ; және Христиандық ғалымдар Эддидің өлімінен бұрын және кейін басылған мәтіндердің басылымдары бірдей болғандықтан, Эдди мәтіндерінен өзгерістердің дәлелі жоқ екеніне назар аударады. 1993 жылы Мартин Гарднер есімді жазушы "Эсхатологияның" және басқа метафизикалық жүйелердің ұқсастықтары туралы былай деп жазды: "Бүгінгі Жаңа дәуірдің қиял-ойының жүз жыл бұрын Жаңа ойдың жетекшілері қаншалықты кеңінен таратылғанына таңғалдым".
Вальтерден кейінгі эсхатология
1941 жылы Уолтер күтпеген жерден қайтыс болғаннан кейін, қозғалыстың жағдайы бұзылып кетті. Ақырында 1921 жылы Уолтермен зерттеуді бастаған Женевьева Л. Радер оның жұмысын жалғастырды. 1960 жылдардың басында ол ұйымның штаб-пәтерін Аврорадан (Иллинойс штаты) Калифорниядағы Пасифик Палисайдс қаласына көшірді. Радер Вальтердің эсхатологияны оқытудағы төрт кезеңінің сұрақтар мен жауаптарға түсініктемесін жазды: Бастамашылар курсы, Сірке курсы, Бастауыш жазбалар курсы және өткір сірке курсы. Сонымен қатар, жыл сайынғы мұғалімдер курсын өткізді. 1981 жылдың шілдесінде Радер оқыту директоры міндетін тастап, оның орнына хатшысы Эвелин Дёрлинг келді. 1987 жылдың шілдесінде Дёрлингтің ұсынысы бойынша Марджори Д. Вестад оның орнын басушы болып тағайындалды, ал 1998 жылдың тамызында Вестад Брюс Смитті, содан кейін Дебби Кларкты, қазіргі Эсхатология директоры ретінде ұсынды. 1970 жылдан бастап ХХІ ғасырға дейін бұл қозғалыс басқа елдерде, әсіресе Мексикада жалғасты. 2001 жылдың мамыр айында Мексика қаласында Эсхатология ілімдеріне негізделген мектептің негізін қалаушы және "Санат а ти самго" (Өз-өзіңді қалай сауықтыру керек) кітабының авторы Хуан дель Рио төрт жыл бойы аурумен күрескеннен кейін қатерлі ісік ауруынан қайтыс болды.