Кіріспе
Швейцариялық саясаткер және философ Филипп Альберт Штепфер (23 қыркүйек 1766 ж., Берн 27 наурыз 1840, Париж) - Швейцарияның саясаткері және философы. Ол 1801 жылдан 1803 жылға дейін Париждегі француз консулдығына Хельветтік Республикасының өкілетті елшісі болды. (Орталықтау актісі) Ол Францияда, Шато-де-Талсиде (Лоир-ет-Шер) және Парижде тұрмысқа шығып, 1805 жылы Аутейльдегі Кабаннис шеңберінің бейресми жиналыстарында Мэн-де-Биранның досы болды. Ол сондай-ақ Париж протестанттық қоғамының вице-президенті болды. Ол Мэн де Биранның "Аргументтерге жауап беру" атты эссесімен танымал: "Le vouloir primitif et la motion et contre la dérivation d'un principe universel et nécessaire de causalités de cette source". (1818); "Стапферге жауап" деп аталатын маңызды резюме.
Philipp Albert Stapfer (23 September 1766, in Bern – 27 March 1840, in Paris) was a Swiss politician and philosopher. He was the plenipotentiary envoi of the Helvetic Republic to the French consulate in Paris from 1801 till 1803. (Act of Mediation)
He married and settled in France, at the Chateau de Talcy (Loir et Cher) and in Paris where he became the friend of Maine de Biran in 1805 at informal gatherings of Cabanis circle at Auteuil. He was also vice president of the Paris Protestant society. He is the recipient of Maine de Biran's essay:
"Réponses aux arguments contre l'aperception immédiate d'une liaison causale entre le vouloir primitif et la motion et contre la dérivation d'un principe universel et nécessaire de causalités de cette source." (1818);
an important résumé known as: "Réponses à Stapfer".
Песталоцци
Филипп Альберт Штепфер де Майн де Биранмен бірге Иоганн Генрих Песталоццидің білім беру эксперименттеріне зор қызығушылық танытты. 1798 жылы Гелветтік Республикасының ғылым және өнер министрі ретінде ол Песталоцциді "Helvetisches Volksblatt" үкіметтік газетінің бас редакторы етіп тағайындады. Парижде Стейпфер Пестолоццидің білім беру реформасын Наполеон Бонапартпен бірге қорғады, ол бағдарламаны нақты ғылымның жоқтығы үшін қорлады. Алайда, Майн де Биран Стейпфермен Аутейльде кездескеннен кейін және 1806 жылы Дордоньяның "сус-префеті" болып тағайындалғаннан кейін, Бержеракқа Ивердоннан Песталоцци қалыптастырған мұғалімді шақырып, өз кафедрасындағы білім беруді реформалады.
Философ
Протестанттық философ Степфер Андре Мари Ампер, Жозеф Мари де Жерандо, Пьер Пол Ройер Коллард, Жорж Кувье және басқалармен бірге Майн де Биран ұйымдастырған философиялық пікірталастарға үнемі қатысқан. Францияда Кант зерттеулерін енгізген Дегерандомен бірге ол Мэн де Биранның Иммануил Кант философиясы туралы негізгі көздерінің бірі болды. Оның жұмысын Канттың шәкірттерінің бірі Фридрих Бутервек (1766-1828), Геттингендегі Георг Август университетінің философия профессоры дамытты. Мейерс лексикасы (Мангейм 1990) Бутервекті Мэн де Биранмен байланыстырады. Ботервек Геттингенде 1789-1790 жылдары Стейпфер оқыған кезде Кант туралы дәріс оқыды. Стейпфердің Кант туралы білімінің ауқымын ол Мэн де Биранның "Лейбниц философиялық ілімінің ашылуы" деген мақаласына қоса берген маңызды (беттік) жазбаларынан бағалай аламыз. Composée pour la Biographie Universelle" (Париж: Мишодтың редакциясы. 1819) деген сөздермен ауыстырылды. Бұл экспозиция Стейпфердің бастамасымен жазылған, ол Майн де Биранның өмірінде жарық көрген екі (авторитеттелген) философиялық мәтіндерінің бірі. (Стапфердің жазбаларын Пьер Тиссеран өзінің Oeuvres de Maine de Biran, 1939 Tome XI pp. 435489) Степфер өзінің жақын замандастары де Биран мен Бутервектен ұзақ өмір сүрді. Ол өзінің жеке салонын ұйымдастырды, Виктор Кузен, Сент-Бёв, Гизот сияқты қонақтарды шақырды, ол алдыңғы онжылдықтардың маңызды материалдық куәгері болды. Виктор Кузин мен Джозеф Лайнеге Мэн де Биранның шығармаларын жіктеу мен жариялауға талпындыру үшін Стейпфердің қажырлы табандылығы қажет болды.
Stapfer long survived his immediate contemporaries de Biran and Bouterwek. He arranged for his own salon, inviting guests such as Victor Cousin, Sainte Beuve, Guizot to whom he became an important material witness of the preceding decades. It took the untiring persistence of Stapfer to encourage Victor Cousin and Joseph Lainé to classify and publish the works of Maine de Biran.