Кіріспе

Лайман ер балалар мектебі 1884 жылы Массачусетс штатының бірлестігімен құрылды және 1971 жылға дейін жұмыс істеді. Бұл мекеме Вестбородағы ұлдар үшін мемлекеттік реформалау мектебін жабғаннан кейін ашылды. Мектептің аты оның басты қайырымдылық жасаушысы Теодор Лайманның есімімен аталған, ол 1834-1836 жылдар аралығында Массачусетс штатының Бостон қаласының мэрі болған. Мүлік тарихи орындардың ұлттық тізілімінде тіркелген.

Орналасу және экономиканың өзгеруі

Лайман мектебі Вестбороу қаласындағы Шоуси көліне жақын жерде, 9-шы мемлекеттік жолдың жанында, Паудер Хиллде орналасқан. Оның ішінде студенттермен бірге жұмыс істейтін ең жақсы ауыл шаруашылығы жерлері болды. Ферма 1955 жылға дейін мектепті қолдаудың негізгі құралы болып қала берді, онда аймақтың экономикасы 9 мемлекеттік жол бойында ірі компаниялардың орналасуына байланысты ауыл шаруашылығынан гөрі өнеркәсіптік болды. Сол кезде студенттердің білім беруі жаңа экономикаға бейімделу үшін өзгертілді.

Соттар анықтаған халық саны

Мектептің ашылуының басты себебі - мектептің ашылуының басты мақсаты - білім берудің жоғары деңгейін қамтамасыз ету. 1970 жылға дейін Массачусетс штатының кәмелетке толмағандарына (қазіргі) жалпы қабылданған Конституциялық құқықтар берілмеді. Сондықтан көптеген ұлдар мектептен қашу, батыл бала болу сияқты "қылмыстар" үшін осы түзеу мектебіне жіберілді. Тіпті, ежелгі Британ мемлекеті заңына сәйкес, өсектей бастаған балаларды өлім жазасына кесуге рұқсат етілген. Бұл заң ешқашан қолданылмағанына қарамастан, заң жобасында сақталып қалды. Бірнеше атақты қылмыскер Лайман мектебінде оқыды, олардың бірі Бостонның қысып өлтірушісі Альберт ДеСальво болды.

Бөлмелік басқару жүйесі

Мектеп оқушылары қатаң тәртіпке бағынды. Олар әрқашан дене жазасымен орындалатын ережелерге сәйкес болулары керек еді. Студенттер коттедждер деп аталатын үйлерде тұратын. Бұл үлкен кірпіш ғимараттар, әр үйде 100-ге жуық бала тұратын. Жоғарғы қабатта жатақхана, төменгі қабаттарда тұрғын үй болды. Әр коттеджді коттедж шебері және әдетте коттедждік матрона басқаратын. Бұл ерлі-зайыптылар бір пәтерде тұрып, күніне 24 сағат қызметте болды. 1950 жылдардың соңында мұндай ұзақ уақыт жұмыс істеуге дайын қожалық ата-аналарды табу қиын болды, сондықтан бірнеше өзгерістер жасалды. Үйлер географиялық маңызы бар қалалар мен жерлердің аттарымен аталды. 1950-1960 жылдары коттедждер Лайман Холл, Чонси, Оверлук, Сансет, Хиллсайд, Вахусет, Ворстер, Элмс және Дуб болды. Лайман Холл барлық жаңа студенттер үшін қабылдау орталығы болды. Оак коттедж - тәртіп үйі. Оларға қашып кеткендер, тәртіпсіздікке ұшырағандар және қайтып келгендер орналастырылды. Тұрғындарды әдетте жас ерекшеліктеріне қарай жіктейтін. Кіші ұлдары Чонси коттеджінде, үлкені Елмс коттеджінде тұратын. Бұл бөлімнің суреті әдеттегі коттеджді көрсетеді. Бұл үлкен ғимарат Вурчестер мен Вествьюді қамтиды. Вурстер мен Вахусет коттедждері бір ғимаратта орналасқан.

Діни білім беру

Діни білім алу талап етілді. Әр балаға жексенбі күндері діни қызметке баратын киімдер берілді. Католик емес бала протестант болып саналатын. Дүйсенбі күндері кешке шіркеуде өтетін ғибадатханада фильмдер көрсетілді. Фильм көру тәртіп пен тәртіпті сақтау үшін бұзылған артықшылықтардың бірі болды.

Мектептегі қоғам

Лайман мектебі өз алдына толықтай қала болды. Ол колледжге ұқсады. Оқушылардың барлығы ғимаратты жөндеу, жөндеу және жөндеу жұмыстарын өздері атқарды. Оларды саудагерлер басқаратын. Лайман мектебінде оқыған оқушы қаласа да, қаламаса да кәсіп үйренетін. Бұл таңдаулы емес еді. Оқытушылар үй шаруашылығы, кір жуу, ас дайындау және басқа да асханалық кәсіптер, ағаш ұсталық, сурет салу, тас қалау, үй күзету, электр, су құбыры және бу монтаждау, қазандықты жөндеу және баспаға шығару сияқты кәсіптерге үйренді. Массачусетс штатының барлық ресми басылған құжаттары мен барлық мемлекеттік қағаздар Лайман мектебінің баспаханасында басылды. Халық арасында "Қоқып кеткен қашқындар" деген түсінік бар. Олар қашқындар емес, үй иелері немесе саудагерлер өлтірген балалар. Бұл мекеме 1971 жылы Массачусетс жастар қызметі департаментімен жабылып, губернатор Фрэнсис Сарджент Джером Г. Миллерді оның комиссары етіп тағайындағаннан кейін екі жыл өткен соң жабылды. Миллердің "Қабырғадан тыс соңғы адам" атты еңбегінде оның мекеме жабылуына қатысы бар екендігі баяндалады.