Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1980 жылы Ричард Раш түсірген фильм.
1980 film by Richard Rush
"The Stunt Man" – Питер О’Тул, Стив Рейлсбек және Барбара Херши бас рөлдерде ойнаған, ал режиссерлігін Ричард Раш жасаған 1980 жылғы американдық әрекет-комедиялық фильмі. Фильм Пол Бродеурдың 1970 жылғы осы аттас романы негізінде Лоуренс Б. Маркус және Раш тарапынан бейімделген. Фильмде Бірінші дүниежүзілік соғысқа арналған фильмнің түсірілім алаңында каскадер болып жасырынып жүрген жас қашқынның тарихы айтылады. Оның харизматикалық режиссері өнері үшін барлық қиындыққа да дайын. Іллюзия мен шындық арасындағы шекаралар нашарлайды, өйткені ішкі фильмнің көріністері тікелей "нағыз өмірге" және керісінше ауысады. "Кино әйбары" мысалдары бар, онда соғыс кезіндегі қырғын көрінісі тек каскадерлер мен құрал-жабдықтар екені анықталады, ал жылап тұрған әйелдің кадры декорациялар, құрал-жабдықтар мен дыбыс жолы арқылы нацистік митингдегі қайғыға толы жесірдің суретіне айналады. Басты кейіпкер көргені мен естігеніне күмәндана бастайды, ал соңында трюк қате кеткенде нағыз қауіпке тап болады. Фильм үш "Оскар" сыйлығына ие болды: "Басты рөлдегі ең үздік актер" (Питер О’Тул), "Ең үздік режиссер" (Ричард Раш) және "Басқа ортадан алынған материалға негізделген үздік сценарий". Алайда, шектеулі көрсетілімге байланысты, ол көпшіліктің назарына ілікпеді. О’Тул DVD аудио-комментарийінде: "Фильм жарық көрген жоқ. Ол қашып кетті", – деген еді. Содан бері фильмке адал жанкүйерлер пайда болды.
The Stunt Man is a 1980 American action comedy film starring Peter O'Toole, Steve Railsback and Barbara Hershey, and directed by Richard Rush. The film was adapted by Lawrence B. Marcus and Rush from the 1970 novel of the same name by Paul Brodeur. It tells the story of a young fugitive who hides as a stunt double on the set of a World War I movie whose charismatic director will do seemingly anything for the sake of his art. The line between illusion and reality is blurred as scenes from the inner movie cut seamlessly to "real life" and vice versa. There are examples of "movie magic", where a scene of wartime carnage is revealed as just stunt men and props, and where a shot of a crying woman becomes, with scenery, props and sound track, a portrait of a grieving widow at a Nazi rally. The protagonist begins to doubt everything he sees and hears, and at the end is faced with real danger when a stunt seems to go wrong. It was nominated for three Academy Awards: Best Actor in a Leading Role (Peter O'Toole), Best Director (Richard Rush), and Best Writing, Screenplay Based on Material from Another Medium. However, due to its limited release, it never earned much attention from audiences at large. As O'Toole remarked in a DVD audio commentary, "The film wasn't released. It escaped." The film has since developed a cult following.
Сюжет
Камерон, адам өлтіруге талпынғандық үшін іздеудегі Вьетнам соғысының ардагері, полицияға ұсталады, бірақ қашып үлгереді. Көпірден өте жатқанда, оны қағып өтуге тырысқан көлікке шамадан тыс жақын келе жаздап қалады. Көпірге тікұшақ қонды, ішіндегі адам Камеронға қарайды. Кейін Камерон Бірінші дүниежүзілік соғыстың шайқасын бейнелейтін фильм түсіріліміне тартылады. Содан кейін ол актерлерге амандасып, суға құлаған қарт әйелді көреді. Камерон оны құтқару үшін суға секіреді, бірақ ол бетін сыпырып тастағанда үрейленеді – ол маска екен. Ол фильмнің басты актрисасы, Нина Франклин, кейіпкерінің өмірінің соңғы сахналары үшін макияжын сынап жатыр. Режиссер Илай Крос, тікұшақтағы адам, аспаннан камералық кранмен түседі. Ол Камеронға жұмыс ұсынады, соңғы каскадер көпірден машинамен құлағанын айтады. Олар денесін әлі таба алмаған, ал полиция араласса, Илай өндірістің кешігуіне қатысты алаңдайды. Полиция бастығы оқиғаны біледі, бірақ Илай оны Камерон каскадер екеніне көндіреді. Камерон жұмысты қабылдайды. Илай полицияға көрсетілген фильмдерде Камеронның көпірде болмағанын көрсететін кадрларды ұсынады. Фильмдегі шаштараз Денис Камеронды басты рөлдегі Реймонд Бейлиге ұқсату үшін шашын бояйды, осылайша оны тану қиынға соғады. Камерон Илайдың оны полицияға сатқанына сенімді, бірақ Илай олай емес екеніне көндіреді. Камерон каскадерлік координатор Чактан үйреніп, үлкен ғимараттың шатырынан қуылған және бордельге құлаған сахнаны түсіреді. Сонымен қатар, Камерон Нинамен жақындасады, ол бұрын Илаймен романда болған, ол Камеронға қызғанады. Ағымдағы локациядағы соңғы түсірілімде Камеронның ең қиын трюгі бар – көпірден машинаны айдап түсіру және су астында қашу, дәл сол көрініс, қашан Бёрт қайтыс болғанда түсірілген. Камерон Илайдың оны өлтіруге тырысып жатқанына және трюкті оқиға ретінде көрсетуге ниеттенгеніне сенеді. Түсірілімге бір күн қалғанда Камерон Нинаға Вьетнамнан келгеннен кейін досымен бірге мұзқаймақ дүкенін ашуды жоспарлағанын айтады, бірақ досы Камеронның өзінің қасында болуын қаламайды, өйткені Камеронның қатыны досымен кетіп қалған. Ашуға булыққан Камерон мұзқаймақ дүкенін қиратты. Полиция келгенде Камерон оны есінен айырды, басын мұзқаймақтың қабына салып қыстырып қойды, нәтижесінде адам өлтіруге талпыну айыбы тағылды. Нина мен Камерон бірге қашуды жоспарлайды: Нина машинаның багажына жасырынады, ал Камерон таңертең көпірден секірмей, машинаны айдап кетеді. Чак машинаның құлауын шынайы көрінетіндей ету үшін бір дөңгелекке жарылғыш зат орналастырды. Камерон сахнаны ертерек бастайды. Чак жарылғыш дөңгелекті іске қосқанда машина суға түседі, ал Камерон Нинаны багаждан алып шығуға тырысады, содан кейін терезенің сыртынан қарап, Нинаны Илаймен бірге көпірде көреді. Камеронның су астында тыныс алуға арналған баллоны саботажға ұшыраған сияқты, бірақ ол машинадан шыға алады. Камерон судан шығып, суға барлық уақытта дайверлердің болғанын байқайды. Нина оған түсірілімге бірнеше сағат бұрын багаждан табылғанын, ал Илай оған Камеронның трюкті жасауды шешкенін айтқанын айтады. Илай Камеронды өлтіруге тырысып жатыр деп ойлап, қашып кетуіне жол бермейтінін түсіндіреді. Илай Камеронды өзінің жақсы ниетіне сендірудің ең жақсы жолы – Камеронның трюктің аман қалғанын қамтамасыз ету деп ойлады. Камерон ашулы болғанымен, аман қалғанына қуанып, қызық көреді. Камерон мен Илай Камеронның төлемақысы туралы дауласып, келесі түсірілім орнына ұшақпен ұшуды жоспарлайды.
Cameron, a Vietnam veteran who is wanted for attempted murder, is caught by police but escapes. Crossing a bridge, he dodges a car that seems to be trying to run him down; when he turns around, the car has disappeared. A helicopter flies close to the bridge and a man inside looks at Cameron. Later, Cameron is attracted to a movie shoot — a World War I battle scene. Afterwards, he notices an older woman who walks through the set greeting the actors, then falls in the water. Cameron dives in to rescue her and is horrified when she pulls off her face — a mask. She is the movie's leading actress, Nina Franklin, testing make up for scenes set late in her character's life. The director, Eli Cross, the man in the helicopter, descends from the sky on his camera crane. He offers Cameron a job, explaining that their last stunt man just ran a car off a bridge. They haven't found the body, and Eli can't afford the production delays if police get involved. The police chief is aware of the accident but Eli convinces him that Cameron is the stuntman. Cameron accepts the job. Eli shows the police film footage that seems to show that Cameron was never on the bridge. Denise, the film's hair stylist, dyes Cameron's hair in order to make him resemble the leading man, Raymond Bailey, and harder to recognize. Cameron is convinced Eli is selling him out to the police but Eli reassures him that he is not. Cameron learns from Chuck, the stunt coordinator, and films a scene where he is chased across the roof of a large building and falls through a skylight into a bordello. At the same time, Cameron gets involved with Nina, who once had a romance with Eli, who becomes jealous of Cameron. The last shoot at the current location involves Cameron's most difficult stunt, driving off a bridge and escaping under water — the same scene Burt was shooting when he died. Cameron believes Eli is trying to kill him, and will use the stunt to make it look like an accident. The morning before the shoot Cameron tells Nina he planned to open an ice cream shop when he got home from Vietnam with a friend, but his friend did not want Cameron around because Cameron's girlfriend had left Cameron for the friend. Enraged, Cameron destroyed the ice cream shop. When a cop showed up, Cameron knocked him out, leaving his head freezing in a bucket of ice cream, resulting in an attempted murder charge. Nina and Cameron plan to escape together: Nina will hide in the trunk of the car, which Cameron will drive away in the morning instead of driving off the bridge. Chuck has planted an explosive in one of the tires to make the car's tumble look more realistic. Cameron starts the scene too early. The car goes into the water when Chuck triggers the exploding tire, and Cameron scrambles to reach Nina in the trunk, until he looks out the window and sees Nina with Eli on the bridge. The air bottle Cameron is supposed to use to breathe seems to have been sabotaged, but he is able to get out of the car anyway. Cameron emerges and notices there were divers in the water with him all the time. Nina tells him that she was found in the trunk hours before the shoot, and Eli told her Cameron had decided to do the stunt. Eli explains that he would not let Cameron run off thinking he was trying to kill him. The best way to convince Cameron of Eli's good will, Eli felt, was to make sure Cameron got through the stunt in one piece. Cameron, though furious, is amused and relieved to survive. Cameron and Eli bicker over Cameron's pay and plan to catch a plane to the production's next location.
Өндіріс
Пол Бродер алғашқы романын жариялағаннан кейін көп ұзамай, оның Гарвард университетіндегі сыныптасы Фредерик Вайзман адаптацияны режиссерлеуге келісті, бірақ жобадан тез бас тартты. Columbia Pictures романының киноқұқығын сақтап, Артур Пенн немесе Франсуа Трюффоны режиссер ретінде қарастырды. Екеуі де қызығушылық танытты, бірақ басқа жобаларға басымдық берді, алайда олар фильмнің элементтерін өздерінің «Түндегі күн» (1973) және «Түн қозғалыстары» (1975) фильмдеріне енгізді. Columbia Pictures ақыры Ричард Рашке фильмді ұсынды, оның бұрынғы «Тура жолға түсу» фильмінің табысының арқасында. Раш бастапқыда режиссерлік ұсыныстан бас тартты, бірақ кейін «Каскадер» фильмін режиссерлеуге келісті. 1971 жылдың шілдесінде Columbia компаниясы Раш фильмді Уильям Каслдың атқарушы продюсерлігімен түсетінін жариялады. Содан кейін Раш кітаптан өзгеше 150 беттік сценарий жазды; романдағы кейіпкерлердің барлығы ақылдан безген, ал сценарийде олар «ақылдан безген әлемде саналы» болды. Ол фильмге екі жұлдыз берді, бірақ басқалар оны «керемет» деп ұсынды. 1980 жылдың 17 қазанындағы «Нью-Йорк Таймс» газетінде Джанет Маслин «фильмнің тапқырлығы шабуылдай және салқын» екенін атап өтті, бірақ «Каскадердің ойыншылдығы жылдам және ашулы, бірақ одан артығын көрсетпейді» деді. Джей Скотт оны «фильм жасау туралы ең жақсы фильм, бірақ жетістік осымен ғана шектелмейді. Сегіз жасар бала мен Витгенштейннің бірдей құштарлықпен тамашалай алатын суретті көзге елестетіңіз» деді. Паулин Каэл оны «кинетикалық кино түсірудің виртуозы» деп санады және оны жылдың ең жақсы фильмдерінің бірі деп бағалады; О’Тулдың комедиялық рөлін «теңдесі жоқ» деп атады. Комедиялық драмалық фильм Rotten Tomatoes сайтында 43 рецензияға негізделген 91% «Жаңа» рейтингіге ие болды. Сынақтардың консенсусы: «Каскадер» – ақылды сюжеті және Оскарға (кем дегенде номинацияға!) лайық Питер О’Тулдың керемет рөлі бар, қызықты триллер».
Shortly after Paul Brodeur published the original novel, his Harvard University classmate Frederick Wiseman initially agreed to direct an adaptation but quickly departed the project. Columbia Pictures held on to the film rights to the novel, and considered either Arthur Penn or François Truffaut to direct it. They both expressed interest but declined in favor of other projects, although they did incorporate elements of the film into their projects Day for Night (1973) and Night Moves (1975). Columbia Pictures finally offered the film to Richard Rush on the strength of the success of his previous film, Getting Straight. Rush initially rejected, then ultimately accepted directing The Stunt Man. In July 1971, Columbia announced that Rush would direct the film with William Castle executive producer. Rush then penned a 150 page treatment different from the book; in the novel, the characters were all crazy, and in the screenplay, they were instead "sane in a world gone mad." He gave the film two stars but noted that others had "highly recommended" it. In an October 17, 1980, review in The New York Times, Janet Maslin noted "the film's cleverness is aggressive and cool," but concluded that although "the gamesmanship of The Stunt Man is fast and furious gamesmanship is almost all it manages to be". Jay Scott called it "[t]he best movie about making a movie ever made, but the achievement merely begins there. Imagine a picture an eight year old and Wittgenstein could enjoy with equal fervor." Pauline Kael considered it "a virtuoso piece of kinetic moviemaking" and rated it one of year's best films; she called O'Toole's comic performance "peerless". , the comedy drama film held a 91% "Fresh" rating on Rotten Tomatoes based on 43 reviews. The critics consensus states, "The Stunt Man is a preposterously entertaining thriller with a clever narrative and Oscar worthy (nomination, at least!) Peter O'Toole performance."
Үй медиасы
The Stunt Man DVD-де 2001 жылдың 20 қарашасында Anchor Bay Entertainment компаниясы екі нұсқада жарық көрді. Бірінші нұсқа – екі өшірілген кадр және режиссер Ричард Раштың түсіндірмесі бар стандартты шығарылым. Екінші нұсқа – 100 000 данамен шектелген, онда стандартты шығарылымдағы барлық материалмен қатар, 2000 жылғы "The Stunt Man" фильмін жасау туралы "Зұлым саға" атты деректі фильм де бар. Фильмнің тақырыптық әні "Bits & Pieces" Дасти Спрингфилд орындайды.
The Stunt Man was released on DVD on November 20, 2001 in two versions by Anchor Bay Entertainment. The first version is a standard release featuring two deleted scenes and a commentary by director Richard Rush. The second version is a limited edition (100,000 copies) containing everything from the standard release as well as the 2000 documentary The Sinister Saga of Making "The Stunt Man". The film's theme song "Bits & Pieces" is sung by Dusty Springfield.