Кіріспе
Ағылшын театр менеджері, режиссері, мұғалімі және актері Джордж Александр Кассади Девайн (20 қараша 1910 жыл 20 қаңтар 1966 жыл) - 1930 жылдардың басынан өлімге дейін Лондонда тұратын ағылшын театр менеджері, режиссері, мұғалімі және актері. Ол теледидар мен кинода да жұмыс істеді.
George Alexander Cassady Devine (20 November 1910 – 20 January 1966) was an English theatrical manager, director, teacher, and actor based in London from the early 1930s until his death. He also worked in TV and film.
Ерте өмір және білім
Девин Лондондағы Хендон қаласында Георгиос Девиннің (ирландтық әке мен грек анасының ұлы) және канадалық Рут Элеонор Кассадидің (Ванкуверден) отбасында дүниеге келді. Оның әкесі Мартинс банкіде клерк болған. Рут Девайн ұлы туылғаннан кейін психикалық тұрақтылығы төмендеді, ал оның ата-анасының некелері, оның балалық шағында өте бақытсыз болған, ол жасөспірім шақтарында бұзылып кетті. Осы уақытта ол өзінің ағасы Александр "Лекс" Девайн құрған бойдақ бойжеткендер интернатына жіберілді. 1929 жылы Девайн Оксфорд университетіне барып, Уадхам колледжінде тарих мамандығы бойынша оқуға түсті. Оксфордта мектепте басталған театрға деген қызығушылығына жеміс берді, ал 1931 жылы ол беделді Оксфорд университетінің драмалық қоғамының президенті болды. 1932 жылдың басында ол жас актер Джон Гильгудты "Ромео мен Джульеттаның" қойылымын қоюға шақырды және OUDS әйелдерді қабылдамағандықтан, Пегги Эшкрофт пен Эдит Эвансты Джульетта мен медбике рөлін ойнауға шақырды. Гиелгуд костюмдерді Мотлидің, Софи және Маргарет Харрис сестер мен Элизабет Монтгомериден тұратын жаңадан құрылған театр дизайнерлерінің командасының дизайнын жасауын талап етті. Бұл қойылымның үлкен табысы Дэвинді соңғы сынақтан өтпей тұрып, дипломнан бас тартуға және актерлік мансабын бастау үшін Лондонға көшуге талпындырды. Ол сондай-ақ Мотлидің бизнес менеджері болып жұмыс істеді. Оның салмағы артық, қараңғы және шетелдік көрінісі, ол әдеттегі стереотипке сәйкес келмеді және салыстырмалы түрде кішігірім кейіпкерлерді ойнауға бейім болды. Франциямен (оның тілі өте жақсы сөйлейді) және француз театрымен әрқашан қызығушылық танытқан ол Гильгудқа француз режиссері Мишель Сент-Дениді 1935 жылы Лондонға шақырып, Андре Обидің Ноэ спектаклін табысты түсіру нұсқасын қоюды ұсынды. Осылайша екеуінің қарым-қатынасы тығыз әрі жемісті болды. Сент-Дени Лондонда қалып, Девинмен және олардың достары Мариус Горинг пен Глен Байам Шоумен бірге 1936 жылы Лондон театр студиясын құрды. 1930 жылдардың соңында Девинге өз ойын режиссерлік етуге мүмкіндік берілді. Оның алғашқы кәсіби қойылымы - Алек Гиннестің Чарльз Диккенстің "Ұлы үміттер" романын 1939 жылы Король театрында ойнаған Гиннес Герберт Покет және Мартита Хант Мисс Хавишем рөлінде; Дэвид Лин мұны көріп, кейіннен оның 1946 жылғы әйгілі фильміне "өте үлкен әсер еткенін" мойындады. Девин сонымен қатар 1939 жылы Король театрында Дафни дю Мориердің Ребекканың сахналық нұсқасының табысты қойылымын режиссерлік етті.
At the end of the 1930s Devine finally got the chance to direct a play himself. His first professional production was an adaptation by Alec Guinness of Charles Dickens' novel Great Expectations, which played at the Queen's Theatre in 1939, with Guinness as Herbert Pocket and Martita Hunt as Miss Havisham; David Lean saw this and later acknowledged that it "exerted a tremendous influence" on his celebrated 1946 film. Devine also directed a successful production of a stage version of Daphne du Maurier's Rebecca at the Queen's Theatre in 1939.
Соғыс уақыты
1939 жылы қыркүйекте Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Девин, әлсіз жүрекке байланысты, бастапқыда шақырылады деп күтпеген. Алайда ол әскери медициналық курстан өтіп, 1941 жылдың соңында Корольдік артиллерияның негізгі даярлығына түсті. Үндістанда салыстырмалы түрде белсенді болмағаннан кейін, ол Бирмаға ауыстырылды, онда ол соғыстың соңғы бөлігін джунглидегі соғысқа қатысты өткізді. Ол капитандық дәрежесіне жетіп, екі рет хабарландыруларда аталып өтті.
Соғыстан кейінгі жылдар және Олд Вик театралды мектебі
Девин 1946 жылы Англияға оралды, ал сол жылдың қыркүйек айында Лондонның Пикадилли театрында Лоренс Оливьедің Торнтон Уайлдердің "Біздің тістердің терісі" қойылымында Джордж Антробус рөлінде ойнады. Көп ұзамай Сент-Денис пен Бям Шоумен бірге және Олд-Вик қоластында ол Лондонның Дулуич қаласында, Тёрлоу Парк-роудта Олд-Вик театр мектебін ашқан. Сонымен қатар, ол жас адамдарға театр әкелуді көздеген Young Vic Theatre Company компаниясын құрды. Мектеп бірнеше жыл бойы сәтті жұмыс істеді, Прунелла Скейлс және Джоан Плоурайт сияқты актерлерді оқытты. 1952 жылы үш директор Олд Вик губернаторларымен болған даудан кейін отставкаға кетуге мәжбүр болды, ал Девин режиссер және актер ретінде еркін мансапқа кірісті. Ол сондай-ақ Лондондағы Садлер Веллс театрында бірнеше операны режиссерлік етті. Көп ұзамай Ричардсонның досы және серіктесі американдық социолог Джордж Гоецкиуспен бірге олар радикалды жаңа театр компаниясын құру жоспарын жасады, оның мақсаты, Девин кейінірек жазғандай, "жазушыларды, жазушыларды театрға қайтару" және осылайша театрды "елдің зияткерлік өмірінің бір бөлігі" ету. Осы мақсаттарды жүзеге асыру үшін 1955 жылы "Англия сахналық компаниясы" құрылды. Олар Лондонның Слоан-скверіндегі Корольдік сот театрының жалға алу құқығын алды, ал Девин сахнаға жаңа спектакльдерді сұраған жарнаманы орналастырды. Тек үшінші қойылымда, Джон Осборнның "Қарсықтап қайт" спектаклі театрдың шынымен көпшілік назарын аударды. М. Шульман мен Филип Хоуп Уоллес сияқты дәстүрлі театр сыншыларының пьесаға жаман пікірлері болса да, екі жексенбілік сыншы Кеннет Тайнан мен Гарольд Хобсонның жарқын пікірлері пьесаның ақырында хитке айналғанын қамтамасыз етті. Девайнның басшылығымен ағылшын сахналық компаниясы негізінен жазушылардың театры болып қалды, ол Арнольд Вескер, Энн Джеллико, Эдвард Бонд, Дональд Хоуарт, Кит Джонстон және басқалар сияқты жаңа таланттарды тәрбиеледі. Девайнның жас режиссерлерді көмекші ретінде қабылдау саясаты бірнеше танымал таланттарды шығарды, соның ішінде Уильям Гаскилл, Джон Декстер, Линдси Андерсон, Энтони Пейдж және Питер Гилл. Девинді континенттік драма да қызықтыратын. Ол Эжен Ионесконың бірнеше пьесаларын сахналады, соның ішінде ол Джоан Плоурайтпен бірге болған "Кәсіктер" атты атақты қойылым. Ол сондай-ақ, Сэмюэл Беккетке қатты құлшылық етті, оның бірнеше пьесасы Король сотында қойылды, соның ішінде Девин Хамм рөлін сомдаған "Соңғы ойын". Джон Осборнның тағы бірнеше пьесасы Король сотында қойылды және Джордж Девайн бірде, тарихи драмада пайда болды Мен үшін патриот, ол екінші жүрек соғысынан зардап шеккенде, көп ұзамай содан кейін инсульт болды, ол ақырында 55 жасында қайтыс болды. Ол автобиографиялық жобаны бастады, оның ішінде мына сөздер бар: quote "I" тек Джоан Литтлвуд Роджер Планшон сияқты танымал театрдан кейін емес, бірақ елдің зияткерлік өмірінің бір бөлігі болатын театр. Осыған байланысты мен өзімді мүлдем сәтсіз деп санаймын. Мен өзімді ағылшын сахналық компаниясы туралы осылай сөйлеуге құқылымын деп санаймын, оған мен өмірімнің тоғыз жылын арнадым және оныншы жылы өлімге аз қалды. Мақсатыма жетудің жолы - жазушыларды, жазушыларды театрға қайтару екеніне сенімді болдым. Мен осыны жүзеге асыруды мақсат еттім. Мен театрдың халыққа деген көзқарасын өзгерткім келді. Мен тек театрдың көрерменге деген көзқарасын өзгерттім. 1942 жылы қыркүйекте олардың қызы Харриет дүниеге келді, Девин Үндістанға аттанғаннан кейін. Неке 1950-ші жылдардың соңында Девин Джоселин Гербертпен бірге өмір сүре бастаған кезде аяқталды. 1958 жылы CBE орденін алды.
quote|I was not strictly after a popular theatre à la Joan Littlewood Roger Planchon, but a theatre that would be part of the intellectual life of the country. In this respect I consider I utterly failed. I feel I have the right to talk in this proprietary way about the English Stage Company to which I gave nine years of my life and nearly died in the tenth. I was convinced the way to achieve my objective was to get writers, writers of serious pretensions, back into the theatre. This I set out to do. I wanted to change the attitude of the public towards the theatre. All I did was to change the attitude of the theatre towards the public. and their daughter Harriet was born in September 1942, after Devine had embarked for India. The marriage ended in the late 1950s, when Devine began living with Jocelyn Herbert, with whom he remained until his death. He was awarded the CBE in 1958.
Мұра
Ең үмітті драматург үшін Джордж Девин сыйлығы оның құрметіне аталды.