Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вель Джейн - Англияның Вест-Корнуолл қаласында Балдху мен Чейсвотер маңындағы пайдаланылмаған қалайы кеніші. Бұл аймақтың өзінде көптеген кен орындары болған.
Disused tin mine in West Cornwall, England
Wheal Jane is a disused tin mine near Baldhu and Chacewater in West Cornwall, England, United Kingdom. The area itself consisted of a large number of mines.
Тарих
Уиль Джейн, 18 ғасырдың ортасынан бастап қалай үшін қатты өңделген болуы мүмкін. Гранитті жерлердің маңында кеннің қалыптасуының күрделілігін ескере отырып, кейбір уақытта мырыш, мыс, күміс және мырыш мөлшері де өңделген. 1885 жылы жақын маңдағы кен орындарының көпшілігі экономикалық тұрғыдан тиімді бола алмады. Уил Джейн бірнеше жыл бойы күресіп, негізінен оның мырыш кірісіне байланысты, бірақ ол да 1895 жылы құлдырады. Ол 1906 жылы Фалмут Консолидациясының бөлігі ретінде жаңғырту және шығындарды азайту күн тәртібімен қайта ашылды, бірақ он жыл ішінде қайтадан жабылды. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін жұмыс төмен қарқындылықпен қайта басталды, бірақ қызығушылық қаланы қазірдің өзінде қол жетімділерден көбірек алу үшін өңдеудің заманауи әдістеріне айналды, ал ескі кен орны 1946 жылға дейін қайта өңделді. Ол 1969 жылы қайта ашылды және жер астындағы көптеген жұмыстар жүргізілді және жер бетіндегі өңдеу қондырғыларын жақсарту және иелiк ақыр соңында Rio Tinto Zinc-ке өтті. Корнуоллдың басқа қалайы кен орындары сияқты (Geevor, Pendarves және South Crofty) 1985 жылы Халықаралық қалайы келісімінің аяқталуымен және одан кейінгі әлемдік қалайы бағасының құлдырауымен ауыр соққыға ұшырады. Ол ешқашан қалпына келмеді және насостар ақыры 1992 жылдың қаңтар айының басында өшірілді.
Wheal Jane was probably seriously worked for tin from the mid 18th century. Given the complexity of ore formation near granitic emplacements, amounts of arsenic, copper, silver and zinc were also worked at some time. In around 1885, most of the nearby mines became uneconomic. Wheal Jane was able to struggle on for a few years, principally due to its arsenic revenue, but it too succumbed in around 1895. It re opened in 1906 as part of Falmouth Consolidated, with a modernisation and cost reducing agenda, but it was to close again within a decade. Work recommenced at low intensity in the run up to World War II but interest was turning to more modern processing techniques to recover more tin from what was already available and the old mine spoil was re worked until 1946. It was re opened again in 1969 and much development work was done underground and in improving the surface processing facilities and ownership eventually passed to Rio Tinto Zinc. Like the remainder of Cornwall's tin mines (Geevor, Pendarves and South Crofty), it was dealt a body blow by the end of the International Tin Agreement in 1985 and the subsequent collapse of the world tin price. It never really recovered and the pumps were finally switched off in early January 1992.
Салдары
Wheal Jane жаңалықтардан тыс қалмады; бұл Экологиялық әсерін бағалаудан бұрын болған күндері. Бұрынғы жұмыс аймақтарын су басумен қоса, қалдықтар жиналып, ашық тау жыныстары мен жер асты суларын ластады. 1992 жылдың қаңтарында олар су бұру жүйелерін басып, қышқыл шахтаның су бұру жүйесі тасталған шахта арқылы көтеріліп, жер үсті су жүйелеріне құтылды және Карнон өзеніне, ақырында Фалмут шығанағына ағып, балықтарды өлтірді және жабайы құстарды зақымдады. 1994 жылы ірі тоғандарды салуды қоса алғанда, түзету шаралары қолданылды. 2002 жылы суды тазарту үшін 20 миллион фунт стерлинг жұмсалды.
Wheal Jane was not out of the news though; these were the days before Environmental Impact Assessments. With the pumps no longer de watering the mine, groundwater levels rose and flooded the former working areas, picking up waste, washing over the exposed rock faces and contaminating the groundwater. These eventually overtopped the drainage systems in January 1992 and acid mine drainage rose through the abandoned mine, escaped into the surface water systems, and flowed into the Carnon river and eventually into Falmouth Bay, killing fish and contaminating wild fowl. By 1994, remedial measures including the construction of large settling ponds, were in place. By 2002 the water treatment had cost more than £20 million.