Кіріспе

Maserati 150S - Maserati компаниясының Италияда Maserati 200S-мен бірге жасайтын жарыс машинасы. Бұл модельдің 24-27 данасы, тағы бір машинасы Maserati 150 GT деп аталды. Tipo 53 жобасы 1953 жылы Витторио Беллентанимен жобаланған және 4CF2 1484,1 куб.см қозғалтқышын пайдаланған, Weber 45 DCO3 қос карбюраторларымен жабдықталған және 7500 айналымда өндірген. Қозғалтқыш Альберто Массиминоның екі литрлік нұсқасынан жасалды, ол Формула 2 жарыстарында жеке бәсекелестерге қолайлы қарапайым дизайнды ұсыну үшін жасалды. Maserati 150S-ті 1955 жылдың сәуірінде Турин автосалонында таныстырды; соңғы үлгі 1957 жылдың қаңтарында аяқталды.

Даму

Бірінші серияда Мазерати 300S-ге сүйене отырып, Celestino Fiandri әзірлеген, ол Malagoli-мен бірге алғашқы бірнеше шассиді құрастырған; Гилко көп ұзамай бұл жағын қолға алды. Түтікті рама шассиі A6GCS-ге ұқсас болды, бірақ A6 артқы бөлігі емес, көлденең жапырақты пружиналары бар De Dion артқы осьінің маңызды ерекшелігімен. Сегіз 1955 (бірінші серия) жасалды; олардың кейбіреулерінде екінші серияда көрінген бес жылдамдықты беріліс коробкасы орнатылған болуы мүмкін. 1956 жылы екінші сериясы пайда болды; ол Porsche патентімен синхроматты бастапқы төрт жылдамдықты берілістен ZF жасаған бес жылдамдықты бірлікке ауысты. 1957 жылы Maserati 150 GT - бұл көшеде пайдалану үшін Maserati A6GCS шассиіне салынған жәндік, Fantuzzi-дің корпусы және төменгі қысым қатынасы бар 150S қозғалтқышы бар. Maserati төрт цилиндрлі бағдарламасының жетекшісі Массимино 1952 жылдың соңында Stanguellini-ге кетті және Maserati-де оның орнын Джоачино Коломбо алды. Коломбо, сондай-ақ 1953 жылдың қыркүйегінде Мазератиге қосылған Джулио Альфьери алты цилиндрлі дизайнды артық көрді және 150S / 200S отбасы ешқашан толық әлеуетін ашып көрмеді. Стирлинг Мосс 1956 жылы Монца мен Нюрбургрингте жеңіске жеткен 2-сериялы машинаны "көрсетіліп, сәл батыл" деп атады, бұл екі литрлік қозғалтқыштарға көптеген ауысуларды түсіндіруге көмектеседі. Алайда, қозғалтқыш (және оның үлкен бауырлары) кейінгі жылдары жаңа өмір тапты, ол 1960-шы жылдардың басында ортаңғы қозғалтқышпен, британдық Формула 2 және Формула 1 шассиін қуаттандыру үшін пайдаланылды.

6-шы тип

Қозғалтқыштың екінші өмірі 1956 жылы Бриан Нейлорға жеткізілген 1666-шы шасси нөмірімен басталды. Нейлор континенттегі ұзақ қашықтыққа жарысқа арналған машинаны жаңа, артқы қозғалтқышты британдық жобаларға қарсы қысқа британдық схемалар үшін тым ауыр деп тапты. Ол 150S қозғалтқышын апатқа ұшыраған Lotus Eleven-ге орнатты, ол сол маусымда 27 жеңіске жетіп, сыныптық жеңіске жетті. 10 осындай Tipo 6 қозғалтқыштары Scuderia Centro Sud, Ecurie Nationale Belge, JBW (Брайан Нейлордың жеке командасы) сияқты кіші командалар үшін жасалды. 150S үшін ең жақсы нәтиже Жан Бехра 1955 жылы 1000 км Нюрбургрингте жеңіп, 13 Поршаны жеңіп алды. Бұл сәтті нәтиже 150S-тің екінші сериясына тапсырыс кітапшаларын толтыруға көмектесті. Алехандро де Томасо 1956 жылы 1000 км Буэнос-Айресте төртінші орынды иеленді, екі Maserati 300S және Ferrari 857 Monza артында, барлығы зауыттың қолдауымен. Сондай-ақ, қозғалтқыш түрлі Lotus және Cooper шассилеріне орнатылған кезде сәтті өмір сүрді, бұл Tipo 6 бөлімінде көрсетілгендей.