Набистер – француз суретшілер тобы (1888-1900). Импрессионизмден абстракцияға көшуде маңызды рөл атқарды. Символизм, модернизм өкілдері. Сурет өнерін жаңартты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз суретшілері
French artists
Набилер (, le nabi) – 1888 жылдан 1900 жылға дейін Парижде белсенді болған жас француз суретшілерінің тобы. Олар импрессионизм мен академиялық өнерден абстрактілі өнерге, символизмге және модернизмнің басқа да алғашқы бағыттарына көшуде маңызды рөл атқарды. Топқа Пьер Боннар, Морис Денис, Пол Рансон, Эдуард Вуйяр, Кер Ксавье Руссель, Феликс Валлотон, Пол Серузие және Огюст Казалис кірді. Олардың көпшілігі 1880-ші жылдардың соңында Париждегі Джулиан академиясында оқыды. Суретшілер Пол Гоген мен Пол Сезаннға ортақ құрметпен қарады және сурет өнерін жаңаруға ұмтылыс жасады, бірақ әрқайсысының жеке стильдері едәуір ерекшеленді. Олар өнер туындысын табиғатты бейнелеу емес, суретші жасаған метафоралар мен символдардың синтезі деп есептеді. 1900 жылы суретшілер соңғы көрмелерін ұйымдастырып, өздерінің жеке жолдарымен кетті.
The Nabis (, le nabi) were a group of young French artists active in Paris from 1888 until 1900, who played a large part in the transition from Impressionism and academic art to abstract art, symbolism and the other early movements of modernism. The members included Pierre Bonnard, Maurice Denis, Paul Ranson, Édouard Vuillard, Ker Xavier Roussel, Félix Vallotton, Paul Sérusier and Auguste Cazalis. Most were students at the Académie Julian in Paris in the late 1880s. The artists shared a common admiration for Paul Gauguin and Paul Cézanne and a determination to renew the art of painting, but varied greatly in their individual styles. They believed that a work of art was not a depiction of nature, but a synthesis of metaphors and symbols created by the artist. In 1900, the artists held their final exhibition and went their separate ways.
Этимология
Набилер еврей терминінен өз атауларын алды, бұл термин "небиим" немесе "пайғамбарлар" деген сөзден шыққан. 1888 жылы лингвист Огюст Казалис бұл терминді ұсынды, ол бұл суретшілердің сурет өнерін жаңаруға тырысуын (қазіргі өнердің пайғамбарлары ретінде) және ежелгі пайғамбарлардың Израильді жаңартуын салыстырды.
The Nabis took their name from a Hebrew term which comes from the word nebiim or "prophets" The term was coined in 1888 by the linguist Auguste Cazalis, who drew a parallel between the way these painters aimed to revitalize painting (as 'prophets of modern art') and the way the ancient prophets had rejuvenated Israel.
Басталуы
Набилер – Париждегі Джулиан академиясының жас суретшілерінің тобы, олар өнердің негіздерін түбінен өзгертуді көздеді. Суретшілердің бірі, Поль Серузье 1888 жылғы қазан айында Понт-Авенге сапар шекті, онда Поль Гогеннің жетекшілігімен порттың ағашқа салынған кішкентай суретін жасады, ол жарқын түстердің бөліктерінен құралған және порттың сезімін беруге арналған. Студенттер бұл алғашқы Наби суретін «Талисман» деп атады, ол 20-ғасыр өнерінің символына айналды. Тіпті топтың аты 1897 жылға дейін құпия сақталды. Олар студияны «эргастериум» деп атады.
The Nabis were a group of young artists of the Académie Julian in Paris, who wanted to transform the foundations of art. One of the artists, Paul Sérusier, had traveled to Pont Aven in October 1888, where under the guidance of Paul Gauguin he made a small painting of the port on wood, composed of patches of vivid color assembled to give the feeling of the port. The students called this first Nabis painting The Talisman, and it eventually became an icon of 20th century art. Even the name of the group was secret until 1897. They called a studio an 'ergasterium'
Жапондық ықпал
Жапонияның графика өнері, «жапонизмі» деп аталатын, әсіресе ағаштан жасалған гравюралар, Набилерге маңызды ықпал етті. Бұл стильді Францияда сурет сатушы Зигфрид Бинг танымал етті, ол Хокусай және басқа жапон суретшілерінің гравюраларын жинау үшін Жапонияға сапар шекті, сондай-ақ 1888 жылдың мамырынан 1891 жылдың сәуіріне дейін «Le Japon Artistique» атты ай сайынғы өнер журналын жариялады, онда түрлі-түсті иллюстрациялар ұсынылды. 1900 жылы ол Эколь дез Бо-Арт мектебінде жеті жүз гравюрадан тұратын көрме ұйымдастырды. Пьер Боннар жапон стилінен ерекше әсер алды; Набилер арасында оның лақап аты «Le plus japonard» болды. 1890-91 жылдары жасалған төрт картинаның бірі – «Бақтағы әйелдер» (қазір Орсе мұражайында сақталады) үшін Боннар «какемоно» деп аталатын жапон форматын, тар тік холстты бейімдеді. Модельдер – оның қарындасы Андре және туысы Берте Шаедин. Төрт фигура қисық, иілген поздарда бейнеленген, жапон гравюраларындағыдай. Әйелдердің жүздері суретшіден бұрылып тұр; олардың киімдерінің айқын үлгілері мен олардың артындағы жапырақтар картиналарға басымдық береді. Ол бастапқыда бұл жұмысты жапондық экран ретінде жоспарлаған, бірақ соңында оны төрт картинаға бөлуге шешім қабылдады және декоративтік аспектіні күшейту үшін холсттардың айналасына боялған шекара қосты. Морис Денис және Поль Серузье діни тақырыптарды көбінесе суреттеген Набилер еді. Денистің туындыларына Фра Анжеликоның суреттері әсер етті. Ол көбінесе Киелі кітаптан алынған көріністер мен тақырыптарды бейнеледі, бірақ кейіпкерлерді заманауи киіммен, қарапайым пейзаждарда және сенімнің символы – жарықпен қоршады. 1895 жылы ол Барон Кошиннің Паридегі үйі үшін «Сент-Юбер туралы аңыз» деп аталатын жеті үлкен картинадан тұратын серия жасауға тапсырыс алды. Олар Аквитания орманды аң аулап жүрген Сент-Юбердің, Мәсіхтің көрінісін көргені және христиан дініне айналғаны туралы оқиғаны суреттейді.
The graphic art of Japan, known as Japonism, particularly woodblock prints, was an important influence on the Nabis. The style was popularized in France by the art dealer Siegfried Bing, who traveled to Japan to collect prints by Hokusai and other Japanese artists, and published a monthly art journal, Le Japon Artistique, between May 1888 and April 1891, which offered color illustrations. In 1900 he organized an exhibit of seven hundred prints at the École des Beaux Arts. Pierre Bonnard was particularly influenced by the Japanese style; his nickname among the Nabis was "Le plus japonard". For one series of four paintings created in 1890–91, The Women in the Garden, now in the Musée d'Orsay, Bonnard adapted a Japanese format called kakemono with a narrow vertical canvas. The models are his sister Andrée and his cousin Berthe Schaedin. The four figures are presented in curving, serpentine postures, like those in Japanese prints. The faces of the women look away from the artist; the bold patterns of their costumes and the foliage behind them dominate the paintings. He originally conceived the work as a Japanese screen, but he finally decided to separate it into four paintings, and to emphasize the decorative aspect, he added a painted border around the canvases. Maurice Denis and Paul Sérusier were the Nabis who most often painted religious subjects. The work of Denis was influenced by the paintings of Fra Angelico. He often painted scenes and themes taken from the Bible, but with the figures in modern costume, in simplified landscapes and surrounded by light, a symbol of faith. In 1895, he received a commission for a series of seven large paintings called The Legend of Saint Hubert for the Paris home of Baron Cochin. They illustrated the story of Saint Hubert hunting in the forest of Aquitaine, seeing a vision of Christ, and being converted to Christianity.
Бақшадағы әйелдер
Набилердің ең көп таралған тақырыбы – әдемі бақтағы әйелдер, көбінесе гүлдер мен жемістер жинап жатады. Бұл Морис Денистің (1890–91) жас қыздың жатын бөлмесі үшін салған, жас әйел өмірінің маусымдарын бейнелейтін төрт панносында, сондай-ақ Эдуард Вуйярдың (1894) оның меценаты Александр Натансонның үйі үшін салған Париждің халықтық саябақтарындағы әйелдердің панноларында көрінеді; Пьер Боннардың (1894–96) жеміс бағында алма жинап жатқан әйелдер мен балаларды бейнелейтін екі картинасы; және Пауль Рэнсонның «Көктем» атты гобеленінде үш әйел жеміс жинап жатқан суреттелген. Барлық суреттерде стильдеу өте жоғары, көбінесе әйелдерді, ағаштарды және жапырақтарды бейнелеу үшін бірдей иілген пішіндер қолданылады. Денистің сериясындағы жас әйелдер алғашқы картинада ақ киіммен, ал соңғы картинада есейгенде әртүрлі түстерде жолмен саяхаттап бара жатқандай көрінеді.
One of the most common subjects of the Nabis was women in an idyllic garden setting, usually picking flowers or fruit. It appeared in four panels representing the seasons of a young woman's life by Maurice Denis (1890–91), painted for the bedroom of a young girl, and in the panels of women in the public parks of Paris by Édouard Vuillard (1894) painted for the residence of his patron Alexandre Nathanson; two paintings of women and children picking apples in an orchard by Pierre Bonnard (1894–96); and in a tapestry by Paul Ranson, Spring, depicting three women picking fruit. All the images are highly stylized, often using the same serpentine forms to represent the women, the trees and the foliage. The young women in the series by Denis are shown traveling along a road, dressed in vestal white in the first painting, then in different colors as they reach maturity in the final painting.