Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Социотерапия - әлеуметтік ғылым және әлеуметтік жұмыстың түрі, сонымен қатар социология, ол адамдардың топтарын, оның құрамына кіретін адамдарды және олардың мінез-құлқын зерттеуді қамтиды. Бұл саланың кәсіби практик дәрігері, оны социотерапевт немесе өмірді байыту терапевті деп атауға болады, кейде клиникалық социолог деп аталады, әдетте бір мезгілде басқа тиісті мамандықтың мүшесі: дәрігер, психиатр, психолог, медбике, әлеуметтік қызметкер, социолог, криминолог, басқалар арасында белсенділік және демалыс мамандары. Клиникалық социотерапия әдетте балалар, жастар немесе қарт адамдар тобын мақсат етеді, олар емдеу мекемелері немесе қарттар үйлері сияқты өмірлік қамқорлық қоғамдастықтарында жұмыс істейді және жағдайды басқаруға және күтімді жоспарлауға тікелей қатысады.
Sociotherapy is a social science and form of social work, and sociology that involves the study of groups of people, its constituent individuals, and their behavior, using learned information in case and care management towards holistic life enrichment or improvement of social and life conditions. The professional practitioner of the field, who may be called a sociotherapist or life enrichment therapist, sometimes called a clinical sociologist, is usually concurrently a member of another relevant profession: medical doctor, psychiatrist, psychologist, nurse, social worker, sociologist, criminologist, activity and recreational professionals, among others. Clinical sociotherapy usually targets groups of children, youths, or elderly, employed in various settings such as treatment facilities or lifecare communities like nursing homes and are directly involved in case management and care planning.
Кәсіби анықтама
Әлеуметтік ғылым мен мамандық ретінде әлі де балалық шақта, социотерапия дұрыс анықталмаған және осылайша жеке терапевтер, социотерапевтерді және өмірді байыту терапевтерін жұмыспен қамтыған фирмалар мен мекемелер жасаған тиісті анықтамалар бойынша көптеген нысандарды алады. Әлеуметтік терапияны дамыту қоғамы әлеуметтануды "клиенттер тобының өмірлік ортасын әдістемелік басқару ретінде айқындайды, бұл топтың емдеу мақсаттарына жетуге бағытталған және жеке клиенттің емдеу мақсаттарына жету құралы ретінде қарастырылған, әдетте клиникалық емдеу ортасында". Бұл анықтама, әсіресе, қарттар үйлері сияқты өмірлік қамқорлық қоғамдастықтарында көбірек қабылданады. Америка Құрама Штаттарының Социотерапиялық қауымдастығы өмір мен қоршаған ортаны тану, қарым-қатынас жасау және интеграциялауды қолдауға баса назар аударатын социотерапияны сипаттайды. Оның басты назары интрапсихологиялық психопатологияны диагностикалаудан гөрі, және оны мәжбүрлеу және талдау (психология және психотерапия) арқылы өзгертуге тырысудан гөрі, салауатты өмір сүруді жеңілдету әдісі ретінде тұлғааралық қарым-қатынастар процесіне бағытталған. Әлеуметтік терапияны дамыту қоғамы былай дейді: "Әлеуметтік терапия адамзаттың тұтастай көзқарасы арқылы жұмыс істейді. Яғни адам баласы соматикалық, психикалық, әлеуметтік және рухани бірлік ретінде қарастырылады, ол өзінің даму тарихының арқасында ерекшеленеді". Әлеуметтік терапияны әлеуметтік ғылым және мамандық ретінде анықтау да аймақтық диктаға негізделген. Мысалы, Германияның мемлекеттік медициналық сақтандыру жүйесі әлеуметтік-терапиялық мамандардың емдеуін субсидиялау үшін бірегей неміс анықтамасын ұсынды. Социотерапия "емдеу процесінің медициналық емес, әлеуметтік және жұмысқа байланысты компоненттерін білдіреді" делінген.
Still in its infancy as a social science and profession, sociotherapy is ill defined and thus takes many forms, according to the respective definitions created by the individual therapists, firms and institutions that employ sociotherapists and life enrichment therapists. The Society for the Furtherance of Sociotherapy defines sociotherapy as "the methodical management of the living environment of a group of clients, directed towards reaching the treatment targets of this group—and conceived as a means of achieving the treatment targets of the individual client—within a functional unit, usually in a clinical treatment setting." This definition is most accepted especially in lifecare communities such as nursing homes. The Sociotherapy Association in the United States describes a sociotherapy that emphasizes the support of awareness, relationship, and the integration of life and the environment. Its main focus is the process of interpersonal relationships as a method of facilitating healthier living, rather than diagnosing intrapsychic psychopathology, and attempting to change it through coercion and analysis (psychology and psychotherapy). The Society for the Furtherance of Sociotherapy says: "Sociotherapy operates through a holistic vision of mankind. That is to say that the human being is seen as a somatic, psychic, social and spiritual unity, which is unique because of his own history of growth." Definition of sociotherapy as a social science and profession is also based on regional dicta. For example, the public health insurance system of Germany offered a uniquely German definition in order to subsidize treatment by sociotherapeutic professionals. It said that sociotherapy "designates non medical, social, and work related components of the care process".
Кәсіби біліктілікті арттыру
Әлеуметтік терапия қауымдастығы әлеуметтанушылар мен фасилитаторларды аттестациялайды.
The Sociotherapy Association is certifying sociotherapists and facilitators.
Практика
Кез келген социотерапевтік қарым-қатынастың негізі диалогтық қарым-қатынас практикасын, феноменологиялық әдісті, теориялық стратегияларды, эксперименттік еркіндікті, қарсы трансфертті (КТ) басқаруды қамтиды. Әлеуметтік терапия Сарасота Флорида АҚШ-тағы Каннер академиясы мен Қоғамдық мектептерде жасөспірімдерді емдеу мен тәрбиелеуде қолданылған. Бұл жағдайда әлеуметтанудың жұмыс анықтамасы - терапиялық қауымдастықтарды, жеке қарым-қатынастарды және оң әріптестік мәдениетті жеңілдету арқылы салауатты өсу мен өмір сүруді насихаттау практикасы. Бұл әдіс "қарым-қатынас терапиясы" деп аталады. "Қосымша серіктестік" - бұл қиындыққа тап болған адамдарға көмектесудің уақыт сынаған әдісі. Қолдау серіктестері қажет болған кезде ересектерге, жасөспірімдерге, отбасыларға, қарттарға, балаларға және қызмет көрсетушілерге қолдау көрсетеді! Қолдау серіктестік қызметтерінің негізі қарым-қатынас, ал байланыс әдістемесі - социотерапия. Әлеуметтік терапевтер топтық және әлеуметтену динамикасы бойынша теорияларды құруға және жетілдіруге үнемі қатысады. Мысалы, қарттар үйіндегі әлеуметтанушы интровертті тұрғындарды іс-әрекетке тарту үшін әртүрлі әдістерді қолдана алады және осылайша тұрғындардың әлеуметтік оқшаулану қаупін азайтады, бұл тұрғындардың деменциясының одан әрі өршуіне байланысты болуы мүмкін. Бұл мысалда, социотерапевт ойын және жаттығулар сияқты іс-шараларды жеке адамның психикалық денсаулығын бақылау үшін қолданады және басқа тұрғындармен қарым-қатынасты психикалық денсаулықты жақсарту құралы ретінде қолданады.
The foundation of any sociotherapeutic relationship include the practice of dialogical relationship, the phenomenological method, field theoretical strategies, experimental freedom, countertransference (CT) management. Sociotherapy has been used in the treatment and education of adolescents at Kanner Academy and Community Schools in Sarasota Florida US. In These settings the working definition of sociotherapy is the practice of promoting healthy growth and living by facilitating therapeutic communities, personal relationships and positive peer culture. It is better known as the "relationship therapy". Support Companionship is a time tested method for helping people, who are struggling in their lives. Support Companions provide wrap around support to adults, adolescents, families, the elderly, children, and service providers, when the support is needed! The foundation of support companion services is relationship, and the methodology of contact is sociotherapy. Sociotherapists are constantly involved in creating and refining theories in group and socialization dynamics. For example, a sociotherapist in a nursing home may experiment on the various methods one might employ to lure an introverted resident to activities and thus reduce the resident's risk of social isolation, which may be linked to the continued progression of that resident's dementia. In this example, the sociotherapist would also use activities like games and exercises to monitor an individual's mental health and use interaction with other residents as a tool to improve that mental health.
Феноменологиялық әдіс
Феноменологиялық зерттеудің мақсаты - саналылық. Әлеуметтік терапияда саналылық пен интеграция салауатты өмір сүрудің басты бөлігі болып табылады. Бұл тәжірибелердің көбісі тәжірибе салаларымыздағы сананы қолдау мен жақсарту жолдарына бағытталған. Бұл қарым-қатынас, тәжірибе және феноменологиялық зерттеу арқылы жүзеге асырылады. Феноменологиялық әдіс үш кезеңнен тұрады: 1) эпоха ережесі, 2) сипаттама ережесі және 3) горизонтальдеу ережесі. Эпохалық ережені қолдану арқылы біз жеке бастамаларымыз бен алғыстарымызды бір жағына қойып, күту мен болжамдарды тоқтатамыз. Сипаттама ережесін қолдану арқылы адам түсіндірудің орнына сипаттаумен айналысады. Горизонтальдалу ережесін қолдану арқылы сипаттаманың әрбір элементі бірдей құнды немесе маңызды деп есептеледі. Әлеуметтік-терапевтік қарым-қатынас туралы сөз қозғалғанда, эпохе ережесі терапевт пен клиент арасындағы кездесуде ұсынылған нәрселерге қатысты кез келген бастапқы теорияларды жоққа шығарады. Сипаттама ережесі тәжірибелік жағдайларға салынған кез-келген клиникалық теорияны қолданудан қалыптасқан түсіндірулер мен түсіндірмелерден бас тартып, бірден және нақты байқауларды білдіреді. Горизонтальдалу ережесі тәжірибе деректері басымдыққа ие болып, оларды алған кезде санатталады. Гуссерлдің көзқарасы бойынша феноменология - бұл батыс ой-пікірін Платоннан бері үстем етіп келген рационалистік бейімділікті қабылдамай, жеке адамның "өмірлік тәжірибесін" ашатын ойландыратын зейін әдісін қолдаған философиялық зерттеу әдісі.
The goal of a phenomenological exploration is awareness. In Sociotherapy awareness and integration are central to healthy living. Much of the practice is centered around ways to support and improve a sense of awareness in our fields of experience. This is accomplished with relationship, experimentation and phenomenological exploration. The phenomenological method comprises three steps: (1) the rule of epoché, (2) the rule of description, and (3) the rule of horizontalization. Applying the rule of epoché we set aside our personal initial biases and prejudices in order to suspend expectations and assumptions. Applying the rule of description, one occupies oneself with describing instead of explaining. Applying the rule of horizontalization one treats each item of description as having equal value or significance. When it comes to a socio therapeutic relationship the rule of epoché sets aside any initial theories with regard to what is presented in the meeting between therapist and client. The rule of description implies immediate and specific observations, abstaining from interpretations or explanations, especially those formed from the application of any clinical theory superimposed over the circumstances of experience. The rule of horizontalization avoids any hierarchical assignment of importance such that the data of experience become prioritized and categorized as they are received. As envisioned by Husserl, phenomenology is a method of philosophical inquiry that rejects the rationalist bias that has dominated Western thought since Plato in favor of a method of reflective attentiveness that discloses the individual's "lived experience".
Субъективтілік
Интерсубъективтілік біздің идеяларымызды, тәжірибелерімізді және қарым-қатынастарымызды қалыптастыруда ортақ түсінік пен консенсустың маңызды екенін атап көрсетеді. Тіл, негізінен, жеке емес, қоғамдық болып саналады. Сондықтан, жеке адамды жеке әлемге қатысушы ретінде қарау қиын, оның басқа субъектілерден бөлек анықталған мағынасы бар. Бірақ ортақ түсінігімізге қайшы келетін ортақ тәжірибеде, жеке әлемдер пайда болады.
Intersubjectivity emphasizes that shared understanding and consensus is essential in the shaping of our ideas, experiencing, and relations. Language, quintessentially, is viewed as communal rather than private. Therefore, it is problematic to view the individual as partaking in a private world, one which has a meaning defined apart from any other subjects. But in our shared divergence from a commonly understood experience, these private worlds naturally emerge.