Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пастровичи () - Черногорияның жағалауындағы тарихи тайпа және аймақ. Пастровичи Котор шығанағының оңтүстік бөлігінен, Завала түбегінен Спичке дейін созылады. Оның тарихи астанасы Свети-Стефан аралы болды. 1423 жылдан 1797 жылға дейін, Осман империясының үзілістерімен. Ол 1815 жылдан 1918 жылға дейін Далмация Корольдігінің құрамына кірді, содан кейін Югославия, содан кейін Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ғана Черногорияның бөлігі болды. Пастровичи Черногорияның жағалауындағы үш тарихи тайпаның бірі, қалған екеуі Кривошие және Мркоевичи.
Historical tribe and region of Montenegro
The Paštrovići (, ; ) is a historical tribe and region in the Montenegrin Littoral. Paštrovići stretches from the southernmost part of the Bay of Kotor, from the cape of Zavala to Spič. Its historical capital was the island of Sveti Stefan. From 1423 until 1797, with interruptions by the Ottoman Empire. It was part of the Kingdom of Dalmatia from 1815 to 1918, then Yugoslavia, then became part of Montenegro only after World War II. The Paštrovići form one of the three historical tribes of the Montenegrin Littoral, the other two being Krivošije and Mrkojevići.
Этимология
Паштровичи атауының этимологиясы белгісіз. Вукманович Паштрович атауы қазіргі албан тілінде әлі де бар пастро сөзінен шыққан болуы мүмкін екенін айтады, ол албан тілінде "таза" дегенді білдіретін pastër сөзінен шыққан. Тағы бір теория бойынша, бұл атау латын тілінде "отаршы" дегенді білдіретін пастор немесе пастор деген латын сөзінен шыққан. Казер славяндық пастирден алынған болуы мүмкін деп болжайды.
The etymology of the name Paštrovići is unclear. Vukmanović says that the name Paštrović could have been derived from the word pastro, a name which still exists in modern Albanian, being derived from pastër, meaning "clean" in Albanian. Another theory proposes that the name could be related to the Vlach word pastor or paštor, meaning “shepherd” in Latin. Kaser suggests a possible derivation from Slavic pastiri.
Тарих
Мейхью мен Калич оларды албан тайпасы деп санайды, ал Цирковичтің айтуынша, Пастровичилер 14 ғасырдың ортасына дейін мәдени және тілдік жағынан славяндық болған Влахтар болды, бұл тезисті Казер қолдады. 1445 жылы Пастровичидегі венециялық жақтастар қандас қақтығыста туысқандарын өлтірді. Кейін Беза антын берген соң, оны бұзып, қастандық жасаған адамның екі туысы өлтірілді. Венеция әкімшілігі құрбандардың отбасыларына қамқорлық жасады, бірақ олар тікелей араласпады, бұл Пастровичилерге өздерінің жеке мәселелерін Канонға сәйкес реттеуге мүмкіндік берді, бұл Венеция берген заңдық артықшылықтар арқылы рұқсат етілді. Пастровиктерге кез келген дауларды шешу үшін жергілікті сот жиналыстарын пайдалануға рұқсат етілді. Ортағасырлық Пастровичи басшыларының арасында белгілі бір Прогон аталады, Прогон - бұл жалпы албандық антропоним. 1582-83 жылы Осман империясының Монтенегро вилайеті (Скутари санжағының автономды провинциясы) дефтерінде Паштровичи тоғыз нахияның бірі болды, онда 36 ауыл (вилайеттегі жалпы саны 148-ден). 1592-93 жылдары Черногорияның санжак-бейі Дервиш Бег Алич Сарванович Пастровичи мен Перастты да иеленді. Котор шайқасынан кейін 1657 жылы генерал-губернатор Антонио Бернардо Пастровичи тайпасын қолдауды жалғастырды. 16 және 17 ғасырлардағы құжаттарда Паштар фамилиясы, яғни Пастар, бұл ескі Пастрович бауырластығына қатысты. 1571 жылы судья Радо Паштар, ал 1609 жылы католицизмге келген Никола Пастраның қызы Кристина туралы айтылады. Гламочко Польедегі Заяруза мен Чукурада паштаралық бауырластардың екі отбасы тұрады. Пастровичи тұрғындары теңіз саудасына бейімделген және олардың көптеген капитандары мен кеме иелері болған. Халықтың басым бөлігі ауыл шаруашылығымен және мал шаруашылығымен айналысты, ал жағалауда тұзды су өте жақсы дамыған.
Mayhew and Calić considers them to have been an Albanian tribe, while according to Ćirković, the Paštrovići were Vlachs who had until the middle of the 14th century, been culturally and linguistically Slavicized, a thesis supported by Kaser. In 1445, Venetian supporters in Paštrovići killed a cousin in a blood feud. Afterwards an oath of besa was taken, being soon broken with two people from the murderer’s family being killed. The Venetian administration provided for the victims' families however they did not interfere directly, allowing the Paštrovići to regulate their personal matters in accordance with the Kanun, this being allowed through the legal privileges granted by Venice. The Paštrovići were permitted to use local judicial assemblies for settling and resolving any disputes. Among the leaders of the medieval Paštrovići, a certain comes Progonus is mentioned, Progon being a common Albanian anthroponym. In the 1582–83 Ottoman defter (tax registry) of the Montenegro Vilayet, an autonomous province of the Sanjak of Scutari, Paštrovići was one of nine nahiya, with 36 villages (out of a total of 148 in the vilayet). In 1592–93, Derviš beg Alić Sarvanović, the sanjak bey of Montenegro, also held Paštrovići and Perast. After the battle of Kotor 1657, Governor General Antonio Bernardo continued to support tribe of Paštrovići. In 16th and 17th century documents, the surname Paštar is found, ie Pastar, which likely refers to the old Paštrović brotherhood. In 1571, the judge Rado Paštar is mentioned, and in 1609 Kristina, daughter of Nikola Pastra, who converted to the Catholic faith. In two places in Glamočko Polje, in Zajaruza and Čukura, live two families of the Pashtra brotherhood. People from Paštrovići were oriented towards maritime trade and they had a great number of captains and shipowners. Majority of the population were dealing with agriculture and
livestock breeding, while in the littoral salination was developed very well.