Кіріспе

Малесия е Маде ("Ұлы Таулы Жер") — Албанияның солтүстігінде және Черногорияның шығыс-орталық бөлігінде орналасқан тарихи және этнографиялық аймақ. Ол Албаниядағы Малесия е Маде ауданының және Черногориядағы Тузи муниципалитетінің географиялық бөлінісіндегі таулы аймақтарға сәйкес келеді. Аймақтағы ең ірі елді мекен – Тузи қаласы.

Атауы

Малесия е Маде албан тілінде "үлкен жоталар" дегенді білдіреді. Ол жай ғана Малесия деп аталады, немесе жергілікті Гег диалектісінде Мальсия. Эльзи бұл аймақты Солтүстік Албания Альптерінің бір бөлігі ретінде сипаттайды. Бұл тайпалар көбінесе "таулықтар" деп аталады, ағылшын тілінде "Малисори" немесе "Малисор" деп аударылады. 1860 жылдары шетелдік саяхатшылар қолданған ескі термин "Малесиандар" болған.

География

Аймаққа Акуре тауларының (албан тілінде Bjeshkët e Nemuna деп аталады) бір бөлігі және Скутари көлінің ішкі аймағы, сондай-ақ Цем өзенінің аңғарлары кіреді. Малесорлар (албандық жоталықтар) Солтүстік Албанияда тұрады, ал тарихи тұрғыдан Малесия е Мадхе (үлкен жоталар) жеті ірі тайпаны қамтиды, олардың алтауы (Хоти, Келменди, Триши, Кожа, Шкрели, Кастрати) католиктер басым, мұсылмандар азшылық құрайды, ал Груда екі дінге тең бөлінген.

Тарих

Осман дәуірінде, солтүстік Албания Скутари санжағының құрамында болған кезде, Малесиядағы албан тайпалары кейде Осман империясына қарсы күресте черногориялық тайпалармен бірікті. Мысалы, 1658 жылы Кучи, Васоевич, Братоножич, Пипери, Келменди, Хоти және Груданың жеті тайпасы Осман империясына қарсы Венеция Республикасымен одақтасты. 1757 жылы Бушати әулеті санжақты жартылай тәуелсіз Скутари пашалығына айналдырды. Осыдан кейін албан тайпалары Бушатилердің жағына қосылды. Осман империясы Черногория-Осман соғысын (1876-78) жеңгеннен кейін, Плав пен Гусинье Черногорияға берілді, бұл Осман империясын қолдаған Призрен ұлттық лигасы ұйымдастырған аймақтағы албан шабуылдарын тудырды. Кейін, 20 ғасырдың басында солтүстік албан тайпалары Осман империясына қарсы күш түсіріп, 1910 жылы сербтердің, ал 1911 жылы черногориялықтардың көмегімен көтеріліс ұйымдастырды. Соңғысы Малесия тайпаларының өкілдері қол қойған меморандуммен басталды. 1911 жылғы сәуірде Дечиште Малесия тайпалары жеңіске жетті. 1912 жылғы албан көтерілісі сол жылы Албанияның тәуелсіздік жариялауына әкелді. 1913 жылғы 26 мамырда Груда, Хоти, Келменди, Кастрати және Шкрелидің 130 басшысы Шкодердегі Сесил Берниге өз территорияларын Черногорияға қосуға қарсы петиция жіберді. Груда мен Хотидің бір бөлігі Черногорияның билігіне қарады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде солтүстік албан тайпалары ынтымақтастыққа түсіп, коммунизмге қарсы болды. Прек Кали Келменди тайпасын басқарды. Кейбір көшбасшылар жаңа коммунистік режим тарапынан қуғынға түсті.

Мәдениет

Өзінің бай мәдениетіне байланысты таулы аймақ антропологтардың, суретшілердің, жазушылардың және ғалымдардың назарын басқа албан халқы қоныстанған аймақтарға қарағанда көбірек тартты. Албан халқының ұлттық эпосы – "Лахута е Малчис" (Жоғарғы таулы жерлер лютні) Малесияда жазылған. Автор және францискандық монах Гердж Фишта осы эпикалық поэманы 35 жыл бойы жазды, онда албан этносының мәдени тәжірибесінің барлық салалары суреттелген (мысалы, тойлар, қоштасу рәсімдері, тарихи шайқастар, мифология, шежіре және тайпалық заңдар). Бұл поэма қазіргі оқырмандар үшін антропологиялық құжат ретінде де, көркем шығарма ретінде де қызығушылық тудырады. Албанияның ең көрнекті христиан философы Антон Харапи өзінің "Ândrra e Pretashit" (Преташ арманы) атты шедеврын, бастапқыда "Цеми өзені бойындағы даналар" деп аталған, Малсия халқына арнады. Албанияның ең көне кітабын католик дінінің малмар шіркеуінің священнигі Гьон Бузуку жазған.

Этнографиялық

1908 жылы антрополог Эдит Дурхам Малесия аймағына сапар шегіп, алған тәжірибелерін "Жоғары Албания" атты этнографиялық еңбегінде сипаттады. Бұл еңбекге шамамен бір ғасыр бойы албан таулы аймақтары туралы ең сенімді ақпарат көзі ретінде жүгінілді. Албан антропологы Коле Бериша 1900-1945 жылдар аралығында жазылған "Malcía e Madhe" атты төрт томдық этнографиялық зерттеме жазды.