Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресейлік әскери офицер және Оқпанның серіктесі (1893-1972) Анатолий Иванович Рогожин (Анатолий Иванович Рогожин; 12 сәуір 1893 [О. С. 31 наурыз 1893] 6 сәуір 1972) - Ресей империясының армиясында, Ақ армияда қызмет еткен және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Сербиядағы Ресей корпусының соңғы қолбасшысы болған.
Russian military officer and Axis collaborator (1893–1972)
Anatoly Ivanovich Rogozhin (Анатолий Иванович Рогожин; 12 April 1893 [O. S. 31 March 1893] – 6 April 1972) was a Russian officer who served in the Imperial Russian Army, the White Army, and was the last commander of the Russian Corps in Serbia during World War II.
Өмірбаян
Ол 1893 жылы 12 сәуірде Терек казак әскерінің Червлённая станицасында казак офицерінің ұлы болып дүниеге келген. Кадет мектебінде тәрбиеленгеннен кейін Николаевск атлы әскер мектебін бітіргеннен кейін Рогожин Персиядағы бірнеше казак бөлімдеріне қолбасшылық етті. 1914 жылы Ресейге оралған Рогожин Бірінші дүниежүзілік соғыста Оңтүстік-Батыс майданда шайқасты. Кейін Киевте қызмет етті, содан кейін Терекке барды, онда оның бөлімшесі Ақпан төңкерісіне қарсы көтеріліспен күресті.
He was born on 12 April 1893, in the stanitsa of Червлённая in the Terek Cossack Host, the son of a Cossack officer. After being raised in a cadet school and completing the Nikolaevsk Cavalry School, Rogozhin commanded several cossack units in Persia. Returning to Russia in 1914, Rogozhin fought on the South Western front during World War I. He then served in Kiev, then went to Terek where his unit confronted rebellion in the face of the February Revolution.
Мансап
1918 жылы маусымда Рогожин большевиктерге қарсы Терек казактарының көтерілісіне қатысып, Ақтар қозғалысының құрамына кірді. Ресейден көшіп келгеннен кейін, Рогожин Серб, хорват және словен Корольдігінде шекаралық қарауылда қызмет етті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол ресейлік корпусқа қосылып, полк командирі болды. Ол соғыста көрсеткен ерлігі үшін екінші дәрежелі темір крест медалімен марапатталды. Генерал Борис Штайфон қайтыс болғаннан кейін, ол корпустың соңғы қолбасшысы болды. Рогожин британдықтармен бас тарту туралы келіссөздер жүргізді. Ол және оның адамдары СМЕРШ-ке қайтарылуға бағытталған, бірақ оларды британдық генерал Стил құтқарды. Ол босқындар лагерінің командирі болды. Ол сондай-ақ корпустың ресейлік ардагерлерін эвакуациялауды ұйымдастыруға көмектесті және 1951 жылы лагерден соңғылардың бірі болды. Ресей корпусының жауынгерлері ардагерлер ұйымын (Союз Чинов Русского Корпуса) ұйымдастырып, "Наши вести" (Біздің жаңалықтар) мерзімді журналын құрды. Рогожин АҚШ-қа көшіп, ақ нәсілді эмигранттар ұйымында белсенділік танытады. Ол 1972 жылы 6 сәуірде қайтыс болды және Нью-Йорктің Нанует қаласындағы Ново-Девеево орыс православиелік монастырында корпусқа арналған часовняда жерленген.
In June 1918, Rogozhin participated in the Terek Cossack rebellion against the Bolsheviks and became a part of the White movement. After evacuating from Russia, Rogozhin served in the Kingdom of Serbs, Croats, and Slovenes in the border patrol. During World War II he joined the Russian Corps, becoming the commander of a regiment. He received an Iron Cross second class for bravery in battle. Upon the death of General Boris Shteifon, he became the last commander of the Corps. Rogozhin managed to negotiate a surrender with the British forces. He and his men were targeted for repatriation to the SMERSH but were saved by British general Steele. He became the commander of the refugee camp. He also helped organize the evacuation of Russian veterans of the Corps and was one of the last to leave the camp in 1951. Organizing the Russian Corps Combatants veterans organization (Союз Чинов Русского Корпуса), he also established the Nashi Vesti (Our News) periodical magazine. Rogozhin moved to the United States where he continued being active in white emigre organizations. He died on 6 April 1972, and is buried in the Novo Deveevo Russian Orthodox convent in Nanuet, New York, by a chapel dedicated to the Corps.