Кіріспе

Франсуа Ранна Косситт (24 сәуір 1790 жыл, 3 ақпан 1863 жыл) - христиан дінінің Камберленд пресвитериандық ағымның алғашқы қызметшісі. Ол сондай-ақ 1829 жылы Камберленд пресвитериандық Бас Ассамблеясының алғашқы кеңсе қызметкері болды. Ол 1825 жылы Кентюки штатының Принстон қаласында Камберленд колледжінің негізін қалады, ол 1843 жылы Теннесси штатының Ливан қаласына көшіріліп, Камберленд университеті болды. Франсуа Ренна деген атау Франсуа Ренедің шекаралық бұзылуы болды.

Білім

Коссит 1790 жылы 24 сәуірде Нью-Гэмпшир штатының Клермонт қаласында Амброз және Анна Кэтрин (Коул) Косситтің отбасында дүниеге келген. Оның отбасы епископальдықтар еді. Оның әжесі мен ағасы Клермонт қаласындағы епископальдық қауымның пасторлары болды. Оның арғы ағасы, ақсақал. Ранна Косситт лоялист болған және Канаданың Сидней қаласында алғашқы англикан дін қызметкері болған. Он төрт жасында Косситт колледжге дайындалуды бастады және Вермонттағы Миддлбери колледжіне түсіп, 1813 жылы бітірді. Колледжді бітіргеннен кейін ол екі жыл Морристаунда (Нью-Джерси штаты) оқытты. Сол кезде колледжді бітірген ер адамдар өздерінің таңдаған мамандығына тікелей қатысты нәрселерді зерттемей, біраз уақыт ұстаздықпен айналысатын. Морристауннан Солтүстік Каролинаға барып, Роанок өзенінің бойындағы Вайн Хилл академиясын басқарады. Солтүстік Каролинадан ол Жаңа Англияға қайтып келді, өйткені жеке діннің қажеттілігіне қатты таң қалды. Оның бастапқы мақсаты заңгерлік мамандықты меңгеру еді, бірақ рухани өмірін өзгерткеннен кейін, оның мақсаты өзгерді. Ол Нью-Хейвенде теологияны оқыды, содан бері Нью-Йорк жалпы епископтық семинариясы болып табылады. Коннектикут штатының епископы Брауннелл оған епископ шіркеуінде "жарым дінге жат" ретінде лицензия берді.

Оқыту және қызмет

Коссит Теннессиге көшіп барып, Кэмберленд өзенінің бойындағы шағын жерде мектеп құрды, ол сол кезде Нью-Йорк деп аталды, Кларксвиллден бірнеше шақырым төмен. Сол кезде оның Каролинадан келген достары сол жерге көшіп келіп, қоныстанған болатын. Олар бай болғандықтан, балаларына білім беруді қалады. Сондықтан олар Исаға: "Олардың қасына барып, қоныстан!" - деп жалына бастады. Оның мектебі ресми емес теология семинариясына айналды, онда көптеген жас ер адамдар діни қызметке дайындалды. 1821 жылдың күзінде ол Стюарт округіне қарасты Уэллс-Крик деген жерде өткен лагерьлік жиналысқа келді. Оған Уильям Клементс, шіркеудің ақсақалдары да еріп келді. Бұл кездесуге Томас Калхун, Роберт Бейкер және Роберт С. Доннелл деген дін қызметшілері қатысты. Коссит әлі де епископальдық дінге кірсе де, сенбі күні кешке уағыз айтты. Сонда Ыбырайым: - Олар Мұса мен өзге пайғамбарларға құлақ аспаса, өлімнен қайта тірілген біреудің айтқандарына да сенбейді, - деп жауап берді. Бұл уағыз Киелі кітаптың шындықты растайтын дәлел болды. Осылайша ол Камберленд пресвитериандарымен танысты. 1822 жылы ол Камберленд пресвитериан шіркеуінің қызметіне қосылды және Андерсон пресвитериан шіркеуінің мүшесі болды. Сол жылдың 19 ақпанында ол Монтгомери округінің Лусинда Блэр ханымға үйленді, оның әкесі шіркеудің көрнекті мүшесі болды. Олардың бес баласы болды. Некеден кейін көп ұзамай ол газеттің жариялануын көздейтін проспект шығарды, оны "The Western Star" деп атауды ұсынды; алайда басылым ешқашан басталмаған. Нью-Йоркте екі-үш жыл болғаннан кейін ол Кентукки штатының Элктон қаласына көшіп барып, сол жерде мектеп ашты.

Құру

1825 жылы Принстондағы Камберленд Синодының сессиясында Камберленд колледжінің жоспары жарияланды. Комиссия мүшелері белгілі бір мәселелерді зерттеу және орынды анықтау үшін тағайындалды, ал екінші топ комиссия мүшелері Кентуккидің заң шығарушы органынан ұсынылған институттың жарғысын алу үшін тағайындалды. Ол Камберленд пресвитериан колледжі деп аталатын. Заңнамаға жарғыны алу үшін келген адамдарға ұсынылған атаудан "пресвитериандықты" алып тастау ұсынылды, өйткені бұл мүшелер мен олардың достары арасында сектанттық қарсылықты оятады, сондықтан өтініш қабылданбайды. Осыған сәйкес, Камберленд колледжінің жарғысын беру туралы өтініш жасалды. Бұл өзгеріс шіркеудің кейбір жетекші мүшелеріне ұнаған жоқ және бұл, мүмкін, бірнеше жылдан кейін институттың өмір сүруіне қауіп төнген, соншалықты өскен ұяттар сериясының алғашқы қадамы болды. Институт Принстонның маңында орналасқан және қаладан бір шақырымдай жерде ферма сатып алынған. Бұл мектеп жұмысшыларды оқыту үшін құрылған еді. Косситт президенттікке сайланып, колледжді 1826 жылы наурыз айында ашты. Ол алдағы он жеті жыл бойы президент болады. Камберленд колледжі эксперимент болды. Бұл ел салыстырмалы түрде жаңа болды және Камберленд пресвитериан шіркеуі күнәкарларды құтқару және қауымдарды жинау жөніндегі тікелей жұмысқа арналды. Олардың уағыздау ісінің негізгі бөлігі - жыл сайынғы лагерьлік кездесулер мен көшпелі уағыздау болды. Дини мектептер мен колледждер құруға көңіл бөлінбеді. Жетістікке жету үшін қажетті сабақтарды тәжірибеден алу керек еді. Бұл колледж жас жігіттердің, әсіресе, өздерін асырауға мүмкіндігі жоқ, қызметке дайындалатын жігіттердің білімін қарастырды. Ал еркек еркектер көбірек арақашықты пайдаланатын болса, олар ғалым, мемлекет қайраткері, діни қызметкер бола алатын. Студенттерге ең қарапайым және арзан патшаның сабан төсектері мен жиһаздары бар жатақханалар берілді. Тамақ дәмді, бірақ қарапайым және арзан болуы керек еді. Барлық сән-салтанатқа тыйым салынды. Студенттер демалыс күндерін қоспағанда, күн сайын екі сағат жұмыс істеуге және колледж қазынасына жылына алтымыш доллар төлеуге тиіс еді. Коссит елдің ең жақсы жігіттерін жинады. Колледж үшін үлкен ағаштан салынған ғимарат салынды, ал институттың алғашқы он жылында білім алған студенттер "ағаш қабырғаларға сүйеніп жатты". Ол кездегі тәртіптің қаталдық пен қатаңдыққа қарамастан, колледж танымал болды және 1830 жылдың көктемі мен жайында 125 адам сабаққа қатысқан.

Коллегияның қаржылық қиындықтары

1830 жылы Бас Ассамблеяның отырысында ақшалай төлемдерді алпыстан сексен долларға дейін көтеру қажет деп саналды, өйткені шығындар оның достары күткеннен көп болды. Ферма үшін қарыздар болды, басқа да қарыздар болды, ал пайыздар жейтін қатерлі ісік болды. 1831 жылы Бас Ассамблея колледжді Rev. Джон Барнетт пен Рев. Арон Шелби бірнеше жыл бойы сотталды. Осы уақыт ішінде шіркеу біршама шеттеліп, кәсіпорынның соңғы табысына деген сенім жоғалып барады. Барнетт пен Шелби колледждің барлық кірісіне ие болды, олар жеткілікті сандағы оқытушыларды қолдау, пансионатты ұстап тұру және колледждің қарызын төлеу үшін қажетті шығындарды төлегеннен кейін. Шелби мырза 1833 жылдың жазына немесе күзіне дейін Институтпен байланысын жалғастырды, содан кейін ол өзінің үлесін Харви Янг мырзаға сатты. Келесі жылы Янг мырза қайтыс болды, ал колледждің барлық қаржылық істерін басқару Барнетт мырзаның қолына түсті. Сонымен қатар, бірнеше адам холера мен қатерлі ісік ауруына шалды. Колледждің жағдайы соншалықты нашарлағандықтан, уақытша жұмысты тоқтату өте қажет деп табылды. Ферма мен пансионаттың басқарушысы қайтыс болды; бір профессор ақыры құлап қалды, бір студент қайтыс болды, ал бірнешеуі ауырып қалды. Сонымен қатар шіркеу де Мистер Барнеттке наразылық білдіре бастады. Кейбіреулер оны нашар басқарушы деп ойлады, басқалары оны тек өз мүддесін ойлаған деп ойлады, ал тағы біреулері оның іскерлік және мәсіхшілік адалдыққа деген сенімін күмәнге ұшыратты. Өзгеріс қажет болды. 1837 жылғы Бас Ассамблея Принстон мен Камберленд колледжінің қауымдастығы құрылды және Барнетттің мүддесі акционерлік қоғам ретінде қауымдастыққа берілді. Ол Бас Ассамблеяның басшылығымен және бақылауымен мекеменің жұмысын жалғастыруға міндеттенді. Перспективалар жарқырай бастады, бірақ уақытша қызығушылық пен сенімді қайта жанданғаннан кейін колледждегі кейбір адамдар шіркеу оны тастап кетті деп сенді және сол жақтан көмек күтілуі керек еді. Институтты Кентукки епископальдықтарының бақылауына беру идеясы айтарлықтай қарастырылды. Осы жағдайдың нәтижесінде Косситт шіркеудің колледжге қызығушылығын ояту үшін үлкен күш салды. Ол және Рев. Оның оқу бөлімінде қызмет еткен Ф. К. Ашер шіркеудің діни қызметкерлері мен мүшелеріне шынайы өтінішпен хат жазды. Бұл күш-жігер келесі мамыр айында өткен Бас Ассамблеяның отырысына дейін жалғасты. Ассамблея жиналған кезде білім беру мақсатында жүз мың доллар жинауға ұсыныс жасады. Бұл соманың елу бес мың доллары Камберленд колледжінің мәңгілік қоры ретінде қызмет етуі керек еді; отыз мың Пенсильванияда, сол жердегі колледждің қоры ретінде пайдаланылуы керек еді; ал қалған он бес мың доллар шартты түрде пайдаланылуы мүмкін, жүзетін капиталдың бір түрін құрауы керек еді. Бірнеше ең танымал жас ерлер шіркеудің агенттері ретінде жұмысқа алынды және Коссит колледжге қаржы беріледі және министрлікке үміткерлерді оқыту үшін ең жомарт шара жасалады деп сенді. 1841 жылғы Бас Ассамблеяда жағдай жақсы дамыған сияқты көрінді. Алайда, 1842 жылы Бас Ассамблеяның уақытына қарай Камберленд колледжі әлі де қарыздар болды, ал оның мүлкі атқаруға берілді және кез-келген күні шерифтің балтасына қойылуы мүмкін. Мәселенің мән-жайын қарастыру және іс-қимыл жасау үшін шіркеу адамдарынан тұратын комитет тағайындалды; олар 1842 жылдың 1 шілдесінде Нэшвиллде кездесіп, Теннесси штатының Ливан қаласында Камберленд колледжін құруға шешім қабылдады. Косситт жаңа колледждің президенті болып сайланды және 1842 жылы Принстон колледжінің басталуында 1860 жылға дейін қызмет етті. Ескі институттың достары оның мүлкін сатып, қарызын төледі және бірнеше жыл бойы оның жұмысын табысты жалғастырды.

Кейінгі өмірі

1829 жылы Коссит Орта және Оңтүстік штаттар арқылы саяхат жасады. Ол біраз уақыт Вашингтон қаласында болды, ал ол жерде колледждің сипаты мен талаптарын баяндаған памфлет жариялады және таратты. Ол Вашингтонның бірнеше шіркеуінде, сондай-ақ Балтимор мен Филадельфияда уағыз айтып, екі қалада да өте құрметпен тыңдады. Ол Балтимор бір жас жігіт әкелді, және екі немесе үш Шығыс Вирджиния, мекемеге. Олардың екеуі мектеп бітіргенше қалады. 1830 жылдың басында колледжге байланысты жетекші адамдар Принстонда "Діни және әдеби интеллигенс" журналын шығара бастады. Бұл шіркеудің алғашқы мерзімді басылымы болды. Коссит оның бағаналарына басты үлес қосқан. Кейіннен ол Қайта өрлеуші болды, ақырында Нэшвиллдегі Камберленд пресвитериан болды. 1839 жылы ол Миддлбери колледжінен, сондай-ақ ол кезде байланысқан Камберленд колледжінің қамқоршыларынан діни ғылым докторы дәрежесін алды. 1840 жылы наурыз айында ол бастапқыда ай сайын шығатын "Бейбітшілік туын" жариялай бастады. Бір жылдан кейін апталық газетке айналды. 1843 жылдың басында Коссит Ливанға көшіп барып, сол жердегі Камберленд колледжін басқарады. Қысқа уақыт ішінде бұл мекеме қазіргі Камберленд университетіне айналды. Ол 1844 жылдың күзіне дейін колледждің президенті қызметін жалғастырды, ол отставкаға кетіп, оның орнын Rev. Т. С. Андерсон. Содан кейін ол 1849 жылдың аяғына дейін Бейбітшілік туын жариялауға назар аударды. Оның баспа бетіндегі қоштасу сөзі 1849 жылы 24 желтоқсанда шыққан санында жарияланды. Қағаз Rev-ге берілді . Д. Чадрик пен В. Л. Берри мырза. М. Чаддик редакция бөлімін өз бақылауына алды. 1853 жылы доктор Коссит өзінің "Финис Юингтің өмірі мен дәуірі" атты еңбегін жариялады. Сол жылы ол Камберленд университетінің жүйелі теологиясы бойынша сенімді профессор болып сайланды. Ол бұл ұсыныстан бас тартты. Ол бас тартты, жасы мен денсаулығының нашарлауы себептерімен.

Жеке өмір

Люсинда Коссит 1833 жылы қайтыс болды. 1834 жылы 19 қаңтарда Коссит екінші рет Кентукки штатының Элктон қаласынан Матильда Эдвардс қызына үйленді. Принстонда оқыған кезінде ол қызын да жерледі. Ливанға жеткеннен кейін ол тағы екі қызын, жалғыз ұлын және күйеуінің ұлын жерледі. 1863 жылдың қаңтарында ол ауырып, 3 ақпан күні таңертең қайтыс болды.