Кіріспе
Қазіргі Эстония мен Латвия елдерінің тарихи жоғарғы класы Балтық немістерінің дворяндары қазіргі Эстония мен Латвия аумақтарында артықшылықты әлеуметтік тап болды. Ол Солтүстік крест жорықтарынан және Терра Мариананың ортағасырлық негізінен бері үздіксіз өмір сүріп келеді. Асылдардың көпшілігі Балтық Германиясы болды, бірақ ғасырлар бойы саяси ландшафттың өзгеруімен поляк, швед және орыс отбасылары да абыройының бір бөлігіне айналды, сол сияқты Балтық неміс отбасылары швед және орыс империясы сияқты жерлерде қоныстанды. Литваның дворяндары тарихи, әлеуметтік және этникалық себептермен Эстония мен Латвияның неміс үстемдік еткен дворяндарынан бөлінген.
Baltic German nobility was a privileged social class in the territories of today's Estonia and Latvia. It has existed continuously since the Northern Crusades and the medieval foundation of Terra Mariana. Most of the nobility were Baltic Germans, but with the changing political landscape over the centuries, Polish, Swedish and Russian families also became part of the nobility, just as Baltic German families re settled in locations such as the Swedish and Russian Empires. The nobility of Lithuania is for historical, social and ethnic reasons separated from the German dominated nobility of Estonia and Latvia.
Тарих
Бұл дворяндық 16 және әсіресе 17 ғасырларда швед патшаларының офицерлері мен басқа да қызметшілерінің көзі болды, онда Курония, Эстония, Ливон және Озель жерлері оларға тиесілі болды. Кейіннен Ресей патшалары Балтық елдерінің ақсүйектерін жергілікті және ұлттық үкіметтердің барлық бөлімдерінде қолданды. Латвия әсіресе большевизмнің ізбасарлары үшін танымал болды және соңғылары 1919 жылы неміс жер иелері аристократиясына және неміс фрейкорптарына қарсы соғысқа қатысты. Тәуелсіздік алғаннан кейін үкімет қатты солшылды. 1918 жылы Эстонияда ірі жер иелерінің 90% -ы Балтық барондары мен немістерге тиесілі болды, ал барлық ауыл шаруашылығы жерлерінің 58% -ы ірі жер иелерінің қолында болды. Латвияда ауыл шаруашылығы жерлерінің шамамен 57% -ы Балтық Германиясының меншігінде болды. Балтық немістері солшыл және ұлттық аграрлық реформада ең көп жерді жоғалтты, жаңа Чехословакияда сияқты. 1919 жылы 10 қазанда Эстонияда және 1920 жылы 16 қыркүйекте Латвияда қабылданған аграрлық заңнама ең алдымен неміс элементінің шамадан тыс саяси және экономикалық күшін бұзуға деген ұмтылысты білдірді. Эстонияда балтық немістеріне тиесілі барлық жерлердің 96,6%-ы, сонымен бірге фермалар мен виллалар алынды. Әділ өтемақы мәселесі кейінге қалдырылды. Латвияда, Эстониядағы уәдеден айырмашылығы, номиналды қалдықтар әдетте 50 гектар, ал кейбір жағдайларда 100 гектар жерді иеліктен шығарылған жер иелеріне қалдырылды, сондай-ақ тиісті мөлшерде қорлар мен жабдықтар қалдырылды. Бұл жеңілдіктер Балтық Германиясының көпшілігі үшін оларды шаруаның өмір салтын қабылдауға мәжбүрлеу ретінде қарастырылды. Бұл ретте де әділ өтемақыны кейін қарастыру керек. Осылайша Балтық Германиясы 700 жылдан астам уақыт бойы жинақтаған мұрагерлік байлығының көп бөлігін жоғалтты. Жер иелері ғана емес, ескі қожалықтарға тәуелді ауылдағы Mittelstand қатты зардап шекті. Мемлекет аграрлық банктерді иемденген кезде, оларды басқаратын / иеленген Балтық немістеріне де тиді. Пол Шиманның Латвия банкіне қарсы кейінгі айтысы Балтық Германиясының байлығының 90% -ы Латвия мемлекетінің қазынасына түсті деген қорытындыға келді. 1919 жылы АҚШ-тың Балтық комиссары эстондықтар туралы былай деп жазды: "Германиялық балтықтар олардың сүйікті жеккөрініші, бұльшевиктерден де артық". Оның бұл сөзі Балтық барондары туралы Балтық елдерінің өте қатал ұстанымын білдіреді. Ол жерлерінен қуылған немістер қалалар мен ауылдарға көшіп кетті. Берлиндегі жаңа солшыл үкімет Балтық мемлекеттеріндегі туыстарына жанашырлық танытпады және 1919 жылдың наурыз айынан бастап Германияның Сыртқы істер министрлігінде (Аусвартигес АМТ) неміс балттардың өкілі рөлін көбейтіп, халықаралық танылған Нистад келісімінің Балтықтағы неміс азшылығының позициясына кепілдік бергенін айтқан барон Врангель сынға алды. Балтық барондарына және жалпы Балтық немістеріне Аушварттигс Амт жаңа және тұрақты Auslandsdeutsch деген атау берді, олар енді Балтық үкіметтерімен келіссөздерге, әсіресе олардың жойылуы үшін өтемақыға қатысты келіссөздерге кірісті. 84,000 неміс балтықтардың 20-ға жуығы 1920 жылдың ішінде Германияға көшіп келді 21. Соғыстар аралығындағы жылдары тағы да көп болды. Қазіргі кезде Балтық елдерінің ақсүйектерінің ұрпақтарын әлемнің түкпір-түкпірінен табуға болады.
Қожалық жүйесі
Естония мен Латвияның ауылдарында Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі төңкерістен кейін Латвия мен Эстонияның тәуелсіздігін жариялағанға дейін Балтық дворяндары құрған және қолдаған қожалық жүйесі басым болды. Жалпы алғанда, жүйе жер иелері, неміс тілінде сөйлейтін дворяндар мен эстон немесе латыш тілінде сөйлейтін шаруалар арасындағы өткір бөлініске негізделген. Серфство ұзақ уақыт бойы Балтық өлкесінің ерекше белгісі болды және ұзақ уақытқа созылған феодалдық жүйені 1816 жылы Эстония губернаторлығында, 1817 жылы Курляндия губернаторлығында және 1819 жылы Ливония губернаторлығында (және Ресей империясының қалған бөлігінде 1861 жылы) жойылғанға дейін атап өтті. Дегенмен, асыл тұқым 19-ғасыр бойы Эстония мен Латвияның ауылдық жерлерін иелік етуді жалғастырды. Алайда, Эстония мен Латвияның тәуелсіздігін жариялағаннан кейін, екі ел де алыс жер реформаларын енгізді, бұл бірден Балтық елдерінің абыройының ауылдағы бұрынғы үстемдігін жойды. Елді мекендер жүйесі қазіргі Эстония мен Латвияның барлық жерінде бай елді мекендер құруға мүмкіндік берді, ал көптеген елді мекендер ақсүйектермен салынған. Елді мекендер ауыл шаруашылығы орталықтары болды және көбінесе архитектуралық және көркемдік жағынан жетістіктерге жеткен негізгі ғимараттардан басқа, бүкіл ауқымды ғимараттар, шаруалар мен басқа да жұмысшылар үшін үйлер және сыра зауыттары сияқты алғашқы өнеркәсіптік кешендер. Сонымен қатар, мұнда көп жағдайда саябақтар, шіркеулер, тіпті ақсүйек отбасыларының жерлеу орындары да болған. Бүгінде бұл кешендер Эстония мен Латвияның маңызды мәдени және сәулет мұрасын құрайды. Эстония мен Латвиядағы сарайлар мен әулеттер туралы мәліметтерді Эстониядағы сарайлар мен әулеттер тізімінен және Латвиядағы сарайлар мен әулеттер тізімінен қараңыз.
Ұйым
Олар Ревальдегі Эстондық рыцарлық, Митаудағы Ливондық рыцарлық, Ригадағы Ливондық рыцарлық және Аренсбургтегі Ливондық рыцарлық болып ұйымдастырылды. Виборгтың XVIII ғасырда Балтық үлгілеріне сәйкес дворяндар тізімін тіркеу институты да болды.