Кіріспе
Гаэтано Доницеттидің операсы L'assedio di Calais (Каланың қоршауы) - Гаэтано Доницеттидің 1836 жылғы мелодрама лирикасы немесе операсы, оның 49-шы операсы. Сальваторе Каммарано итальян либреттосын жазды, ол "көрнекті либретто, Каммарано шынайы поэзияға ең жақын, әсіресе, оның қоршауға алынған қала мен оның азаматтарының шын жүректен мақтануы туралы сипаттамасында". Ол Луиджи Маркионнидің 1825 жылы Неаполде қойылған "Ласседио ди Кале" (сонымен қатар Эдуардо III деп аталады) пьесасына және Луиджи Генридің 1828 жылы Неаполде қойылған және 1835 жылы қайта жаңғыртылған "Ласседио ди Кале" балетіне негізделген. Тарихи негіз Едуард III-тің 1346 жылы жүз жылдық соғыстың басында Кале қаласын қоршауында ұстауы болды. Операның тұңғыш қойылымы 1836 жылы 19 қарашада Неапольдегі Сан-Карло театрында өтті. Ол корольдік ана Мария Изабеллаға арналған. Бұл композитордың оперлерінің осы үйде премьерасы өткізілген он үшінші операсы болды және ол бірден өткен жылдың сәтті Люция ди Ламмермурдан кейін болды. L'assedio сол маусымда он алты рет қойылды, ал опера "бақытты аяқталуымен патшалық оқиғаға қойылатын талаптарға сай келгендіктен және ағылшын патшайымы ойнаған рөлді даңқтауда қосымша бонус алғандықтан, Донизетті патшаның құттықтауын алды". 1840 жылы ол әлем сахналарынан жоғалып кетті және ол 1990 жылы Бергамодағы Донизетті фестивалінде қайта пайда болды.
L'assedio di Calais (The siege of Calais) is an 1836 melodramma lirico, or opera, in three acts by Gaetano Donizetti, his 49th opera. Salvatore Cammarano wrote the Italian libretto, which has been described as " a remarkable libretto, the closest Cammarano ever got to real poetry, particularly in his description of the embattled city and the heartfelt pride of its citizens". It was based on Luigi Marchionni's play L'assedio di Calais (also called Edoardo III), which had been presented in Naples around 1825, and secondarily on Luigi Henry's ballet L'assedio di Calais, which had been performed in Naples in 1828 and revived in 1835. The historical basis was Edward III's siege of Calais in 1346, toward the beginning of the Hundred Years' War. The opera was premiered on 19 November 1836 at the Teatro San Carlo in Naples. It was dedicated to the Queen Mother, Maria Isabella. It was the thirteenth of the composer's operas to be given its premiere in that house and it immediately followed the previous year's successful Lucia di Lammermoor there. L'assedio received sixteen performances that season, and, since the opera "met the requirements for a royal occasion, with its happy ending, and had an additional bonus in its glorification of the part played by the English queen, Donizetti duly received the King's congratulations". By 1840 it had disappeared from the world's stages and it did not re appear until 1990 at the Donizetti Festival in Bergamo.
Париж операсының композиторы
1835 жылы наурыз айында Донизетті Парижге сапармен келгеннен кейін (Тэатр Италияда өзінің "Марино Фальеро" ролі үшін), ол сол қалаға қайта оралып, "әлемдегі ең беделді театр" Париж операсында ұсынылатын опера жазуды қалайтыны анық. Сонымен қатар, француздық беріктіктік пен төзімділікті айқын көрсететін шығармалардың қалыптасқан дәстүрі болғандықтан, жоғарыда айтылған барлық пьесалар мен балет либретто көздері ретінде пайдаланылды (және олар либреттоны дайындау үшін Каммараномен біріктірілген немесе кеңескен) Донизеттидің ойындағы бұл дәстүрді нығайтты. Сондықтан, осы операға дайындық бес айдың ерекше ұзақ кезеңінде дамығандықтан, композитордың ұзақ мерзімді жоспарының маңыздылығын баса көрсеткендігі байқалады. Осылайша, L'assedio Донизеттидің француздық гран-опера стиліне қатысты алғашқы эксперименті болды.
Белгілі бір әншілер үшін композициялау
Бірақ француз дәстүріне тікелей қайшы келетін болсақ, Донизетті "музиконың ескі итальяндық конвенциясын" қолдануды қажет деп тапты. Музыколог Уильям Эшбруктың айтуынша, композитор "еркек кейіпкердің рөлін әйел контральтоның орындауы" деп түсіндірген. Неапольдің жергілікті көрермендері сүйікті тенор Джованни Басадоннамен байланыстар жемісті болмады және композитор үш қол жетімді промо-тенордың ешқайсысын бұл бөлім үшін жеткілікті деп санамағанда, қаладағы холера эпидемиясына байланысты орындалулар нашар болды. Солтүстік және Оңтүстік Италияның көптеген бөліктері. Донизетті оны "менің ең мұқият дайындалған саз" деп атағанмен, ол "үшінші акт ең сәтті емес деп жазды Кім біледі, мен оны қайта өңдей аламын ба?" Жалпы ең әлсіз деп саналатын 3-ші актіде Королеваның келуін атап өтетін сахнада төрт "көп шулы" би бар. Олардың екеуі Антонио Вачкаридің, ал Чарльз Осборнның айтуынша, Донизеттідің екеуі "тұрақты ұмытылатын". 1836 жылы алғашқы қойылымның соңында 15 спектакль болды, олардың барлығы "біржола 3-ші актті қамтиды". Бірақ 1837 жылдың шілдесінде театрлардың директоры рұқсатсыз өзгерістерге шағымданғандықтан, өзгерістер енгізілген. 1838 жылы тағы үш рет, 1839 жылы бірде-бір рет қойылып, 1840 жылы 4 ақпанда соңғы қойылымда тек алғашқы екі акт болған деп есептеледі. "Қорған" көзден таса болды.
Донизетті Парижге баруға ниетті
Бұл шығарманы Париж операсында сахналауға тырысқан Донизетти 1837 жылы 21 мамырда компанияның жаңа жұлдызды теноры Гилбер Дупреске хат жазды. Ол сегіз жыл Италияда болғаннан кейін Парижге оралған болатын және екі жыл бұрын "Люсия ди Ламмермур" роліне түскен болатын. Донизетті операны "француздық дәміне сай" жазғанын жазды.