Кіріспе

Өлілердің рухтары (, ), сондай-ақ Тарихи танымдар және қиял және Тарихи танымдар деп аталады, 1968 жылы түсірілген үш бөлімнен тұратын қорқынышты антологиялық фильм, Роджер Вадим, Луи Мальль және Федерико Феллинидің режиссері, Эдгар Аллан Поның әңгімелеріне негізделген. Француз-итальян халықаралық бірлесіп түсірілген фильмнің французша атауын поэттің 1856 жылғы француз ақыны Шарль Бодлер аударған әңгімелері жинағынан алған; ағылшынша атаулары Өлілердің рухтары және Құпия мен қиял туралы әңгімелер тиісінше Поның 1827 жылғы өлеңінен және 1902 жылғы британдық әңгімелер жинағынан алынған. Вадимнің "Метценгерштейн" деген сегменті бір кездері өзінің ағайындысына, барон Вильгельм Берлифитцингке (Питер Фонда) тиесілі жабайы жылқыны бауырмауға арналған азғын графиня Фредерика де Метценгерштейннің (Джейн Фонда) тарихын баяндайды. Маллдың "Уильям Уилсон" кіруі Уилсонды (Ален Делон) жалғастырады, ол өмір бойы қатыгездік пен алдаумен айналысқан доппельгенгерді, оны өлімге дуэльге шақырады. Феллинидің "Тобби Даммит" атты қысқа ролі "Невер Бейт Девил Юр Хеад" роліне бейімделген. Ол атау кейіпкері (Теренс Стамп) алкогольдік шекспирлік актермен айналысады. Spirits of the Dead фильмін Америка Құрама Штаттарында American International Pictures компаниясы ағылшын тілінде түсірді.

"Метценгерштейн"

22 жасында графиня Фредерика Меценгерштейннің мұрасына ие болып, азғындық пен азғындықпен өмір сүреді. Орман ішінде оның аяғы тұзаққа түсіп, оны барон Вильгельм құтқарады. Ол Вильгельмге ғашық болады, бірақ ол оны зұлымдықтары үшін қабылдамайды. Оның бас тартуы Фредериканы ашуландырады және ол оның қораларын өртеп жібереді. Вильгельм өзінің қымбат аттарын құтқару үшін қаза табады. Бір қара ат қалайда құтылып, Метзенгерштейн сарайына жетеді. Ат өте жабайы, Фредерика оны бауырмал етуге кіріседі. Бірде ол зақымдалған кебелектің өзі жаңа ғана алған атқа ұқсайтынын байқады. Ол оны қатты қызықтап, оны жөндеуді тапсырады. Ауа райы кезінде Фредерика қорқып қалған жылқымен найзағайдың салдарынан болған отқа түседі.

"Уильям Уилсон"

XIX ғасырдың басында Солтүстік Италия Австрияның билігі астында болған кезде, Уильям Уилсон есімді әскери офицер Бергамодағы "Città alta" шіркеуіндегі діни қызметкерге (өзін) адам өлтіргенін мойындауға асығады. Уилсон өзінің өмір бойы қатыгездікпен айналысқаны туралы әңгімелейді. Бүкіл түн бойы Джузеппинамен карта ойнағаннан кейін оның доминанты, сонымен қатар Уильям Уилсон, адамдарды Уилсонның алдап кеткеніне сендіреді. Қаһарланып, басты кейіпкер Уилсон екіншісін пышақпен өлтіреді. Вильсон өкінгеннен кейін "Palazzo della Ragione" мұнарасынан секіріп, өз-өзіне қол жұмсайды, бірақ оның мәйітін көрген кезде сол пышақпен өліп қалады.

"Тобьи-мммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммммм

Бұрынғы Шекспир актері Тоби Дэммит актерлік мансабын алкоголизмнен жоғалтып жатыр. Ол Римде түсірілетін фильмде жұмыс істеуге келіседі, ол үшін бонус ретінде жаңа Ferrari беріледі. Дэммиттің ақ шары бар қасіретшіл қыз туралы күтпеген көріністері болады. Бірде ол кино сыйлығын беру салтанатында мас болып, ақырындап ақылдан адасып бара жатқандай көрінеді. Бір сұлу әйел оны жұбатады, егер ол қаласа, әрқашан оның қасында болатынын айтады. Даммит "Диктор мен ашу" атты Макбет кітабындағы сөйлеуін келтіріп, сөйлеуге мәжбүр болады, содан кейін кетіп, уәде етілген Феррариді алады. Ол қала бойынша жарысып жүріп, көшеде жалған адамдар бар екенін көреді. Римнің сыртында адасып қалған Даммит ақырында жұмыс аймағына құлап түсіп, құлаған көпірдің алдында тоқтап қалады. Ол бұлақтан өтіп бара жатқанда, қолында доп ұстаған кішкентай қызды көреді (бұл қызды ол бұрын телеинтервьюда Ібіліс деп таныған). Ол машинасына мініп, бірден жолға шығады. Феррари жоғалып кетеді, содан кейін біз жолдың қалың сыммен, қанмен тамшылап, Даммиттің басын шауып тастағанын көреміз. Оның аянындағы қыз оның кесілген басын алып, күн шығады.

Даму

1960 жылдары Еуропада омнибус фильмдері танымал болды, сондықтан продюсерлер Альберто Грималди мен Реймонд Эгер Эдгар Аллан Поның шығармашылығынан әсер алған кино антология идеясын жасады. Фильмде жұмыс істейтін алғашқы режиссерлер Лучино Висконти, Клод Шаброл, Джозеф Лози және Орсон Уэллс болды. Орсон Уэллс "Қызыл өлімнің бетпердесі" мен "Амонтилладоның ботағы" сериалдарының бір бөлігін түсіреді. 1967 жылы қыркүйекте Уэллс бас тартты және оның орнына Феллини келді. Уэллс пен Оя Кодар ағылшын тілінде жазған сценарий Мюнхеннің киномузейінде сақталған. Соңғы режиссерлер Федерико Феллини, Роджер Вадим және Луи Маль болды.

Өндіріс

Роджер Вадимнің "Метценгерштейн" сегменті Вадим өзінің бұрынғы "Барбарелла" фильмінің түсірілімін аяқтағаннан кейін түсірілді, онда Джейн Фонда да ойнаған. Барбарелланың сценариінде жұмыс істеген сценарист және романист Терри Саддерн Вадиммен бірге Римге барды. Саддернның өмірбаяны Ли Хиллдің айтуынша, осы сегментті түсіру кезінде Питер Фонда Саддернге "заманауи батыс" фильмін жасау туралы идеясын айтты. Саутхерн идеяға құлшыныспен қарады және жобада жұмыс істеуге келісті, ол ақырында танымал тәуелсіз фильмге айналды Жеңіл салт атты. Сегмент Бриттаниядағы шағын қала Роскоффте түсірілді. Маль Делонмен жұмыс істеуден рахат алған жоқ. Ол Флорида Болканды басты әйел рөлге алғысы келді, бірақ продюсерлер Бардо сияқты танымал кейіпкерді талап етті. Бардо фильм түсіруге келісті; Малл оны дұрыс емес актер деп ойлады. Феллини Поның шайтанның нұсқасын қабылдамады, ол қыз сияқты шашы алдымен бөлінген, 22 жастағы орыс әйелін (Марина Яру) жас қыз ретінде шайтанның рөлін ойнауға жіберді. Тоби кейіпкеріне "педофилиялық бейімділік" бере отырып, Феллини "қара плащты, сақаллы адам есірткіге салынған, жоғарғы деңгейдегі актер үшін дұрыс емес шайтан еді. Оның шайтан - өзінің жетілмегендігі, сондықтан балалық".

Шығару

"Өлілердің рухтары" 1968 жылы маусымда Парижде ашылды. Өлілердің рухтары 1968 жылы 12 қыркүйекте Италияда жарық көрді. Италияда ішкі нарықта жалпы сомасы 512 миллион лира түсірілді. Сэмюэл З. Аркофф продюсерлерге АҚШ пен Канаданың құқықтарына ие болу үшін American International Pictures үшін 200 000 доллар ұсынды, бірақ Аркофф Феллини сериясынан бір сахнаны кескісі келгендіктен, кері қайтарылды. Бір жылдан кейін өндірушілер басқа сатып алушы таба алмады, сондықтан Arkoff бірдей ұсыныс жасаған кезде олар оны қабылдады. Фильм 1969 жылы 23 шілдеде АҚШ-та жарық көрді.

Сыни қабылдау

Фильмге сыншылар аралас пікір білдірді, Феллини сегменті үштіктің ішіндегі ең жақсысы деп танылды. Фильмді ағылшын тіліндегі "Өлілердің рухтары" деген атаумен қарап, The New York Times басылымының Винсент Канби былай деп жазды: "Тобьи Дэммит, 1965 жылы "Жульеттаның рухтары" фильмінен кейін осы жерде көрінетін алғашқы жаңа Феллини керемет: қысқа фильм, бірақ үлкен фильм. "Вадим" - бұл сәнді және тартымды, бірақ өте қызықты, ал "Малле" Поның ең жақсы әңгімелерінің біріне негізделген, ол жай ғана шаршау.