Джо Д’Амато: Итальяндық режиссер және кино өндірушісінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Италиялық режиссер Аристид Массаччези (15 желтоқсан 1936 – 23 қаңтар 1999), кәсіби аты Джо Д’Амато, итальяндық кинорежиссер, продюсер, оператор және сценарист. Ол көптеген жанрларда жұмыс істеді (вестерн, декамеротика, пеплум, соғыс фильмдері, қимыл-шайқас фильмдері, комедия, фантастика, пост-апокалиптикалық фильмдер және эротикалық триллер), бірақ ең көп танымал болғаны – қорқынышты, эротикалық және ересектерге арналған фильмдері. Д’Амато 1950 жылдары электр жарығын және түсірілімдерге фотограф ретінде, 1960 жылдары оператор болып жұмыс істеді, ал 1969 жылдан бастап операторлық қызметпен айналысты. 1972 жылдан бастап ол көптеген псевдонимдермен шамамен 200 фильмнің режиссері және қоса режиссері болды, сонымен қатар тұрақты түрде оператор ретінде де жұмыс істеді. 1980 жылдардың басында Д’Амато өзінің және басқа режиссерлердің жанрлық фильмдерін өзі құрған немесе бірлесіп құрған компаниялар арқылы өндірді, ең танымал компаниясы – Filmirage. 1979 жылдан 1982 жылға дейін және 1993 жылдан 1999 жылға дейін Д’Амато сондай-ақ 120-ға жуық ересектерге арналған фильмдерді өндіріп, режиссерлік етті. Оның ең танымал эротикалық фильмдерінің қатарында Лаура Гемсердің (1976–1978) басты рөлде ойнаған «Қара Емануэль» фильмдер сериясына кірген бес фильм, сондай-ақ «Тірі өлгендердің эротикалық түндері» және «Порно Холокост» (екеуі де 1979 жылы Санто-Домингода түсірілген) қорқынышты және порнографиялық фильмдердің тоғысуынан туған туындылары бар. Қорқынышты жанрда ол ең алдымен «Қараңғылықтан тыс» (1979) және «Антропофаг» (1980) фильмдерімен, сондай-ақ «Абсурд» (1981) фильмімен есінде қалды. Бұл фильмдер культты мәртебеге ие болды.

Ерте өмір және еңбектері (19361969)

Джо Д'Амато 1936 жылдың 15 желтоқсанында Италияның Рим қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Ренато Массаччеси болды, ол кемеде болған оқиғадан кейін соғысқа мүгедек деп танылып, алдымен Римдегі Istituto Luce-де электрик болып жұмыс істеді. Ол Америка Құрама Штаттары армиясы Cinecittà-да қалдырған электр генераторларын жөндеді, содан кейін бас фототехник болып жұмыс істеді. 1950 жылы, 14 жасында Д'Амато ағалары Карло мен Фернандомен (оларды Нандо деп атайтын) бірге әкесімен жұмыс істеді. Үш ұлының ең кәсіпкері болғандықтан, Д'Амато әкесі сатқан кинокамераларды жеткізуді өз міндетіне алды. Д'Амато итальян фильмдерін дубляждауға көмектесті және Евгенио Бавамен бірге фильмнің атын және соңғы титрлерді жасады, әріптерді қолмен кесіп шығарды. 1952 жылы Д'Амато "Алтын арба" фильмінің түсірілімінде фотограф болып, кейін электрик болып жұмыс істеді. 1960 жылдары Д'Амато көптеген фильмдерде оператор болып жұмыс істеді, соның ішінде Марио Баваның "Ақылым әлеміндегі Геркулес" фильмінде де жұмыс істеді.

Алғашқы кинорежиссерлік жұмысы (1969-1975)

1969 жылы Пьеро Ливидің «Пелле ди бандито» және Сильвио Амадионың «Ешкімнің аралы» (италия тілінде: L'Isola delle Svedesi) – Д’Аматоның оператор ретіндегі алғашқы фильмдері болды. Келесі бірнеше жылда Д’Амато итальяндық өндірістерде оператор болып жұмыс істеді, мысалы, Умберто Ленцинің «Олу орнында өлтіруге», Массимо Далламаноның «Соланжға не істедің?» және Демофило Фиданидің төмен бюджетті спагетти-вестерндерінің кейбіреулері. Д’Амато 1972 жылы алғаш рет режиссерлік рөлге ие болды. Ол бірнеше шағын вестерн фильмдерімен (Go Away! Trinity Has Arrived in Eldorado және A Bounty Killer in Trinity) және «декамеротици» жанрындағы фильмдермен (More Sexy Canterbury Tales және Novelle licenziose di vergini vogliose) бастады, оларды жартылай режиссерлік етіп, жартылай бірлесіп режиссерлік етті, содан кейін 1973 жылы готикалық қорқыныш фильмін «Өлім күлімдейді қатқа» және 1974 жылы Клаус Кинскинің қатысуымен соғыс фильмін «Тозақтағы батырлар» түсірді. Д’Амато режиссерліктен қысқа уақытқа бас тартып, Луиджи Батцелланың «Шайтанның үйлену түні», Стив Карвердің «Арена» және Альберто Де Мартиноның «Қылмыс басшысы», «Қатқа қоңырау шалатын кісі», «Қылмыс кеңесшісі», «Антихрист» және екі жылдан кейін «Бос бөлмедегі есімсіз көлеңкелер» сияқты фильмдерде операторлыққа оралды. D’Amato Канадада Лусио Фулчинің «Ақ тістесқа қарсы күрес» фильмі үшін шаңғымен жүру эпизодын түсіріп жатқанда, фильмнің продюсері Эрманно Донати одан өзі үшін «Қызыл пальтолар» атты приключенциалды фильмді түсіруді сұрады, онда D’Amato алғаш рет «Джо D’Амато» псевдонимін қолданды. Фильм жақсы табыс әкелді, ал кейін Д’Амато оны осы кезеңдегі ең жақсы фильмі деп санады.

Лаура Гемсермен алғашқы фильмдер және Қара Эммануэль сериясы (1975-1977)

Д'Аматоның келесі фильмі «Эмануэльдің кек алуы» (1975), оны Бруно Маттеймен бірлесіп режиссерлік еткен (Д'Амато «жаңағы өрбудегі есім» болғандықтан Маттейдің есімі титрде көрсетілмеген), сол кездегі сәтті француз эротикалық фильмі «Эммануэль» (1974) туралы еске түсіретін бірнеше фильмнің бірі болды. Кері көріп қарағанда, бұл Д'Аматоның мансабындағы шешімді кезең болды, өйткені ол оның алғашқы порнографиялық фильмі болды – әлі де жұмсақ мазмұнды болғанымен. Келесі фильмінде, «Voto di castità» (1976) комедиялық секси фильмін (сценарийін Джордж Истман жазған), Д'Амато Лора Гемсермен танысты, ол оның көптеген фильмдерінде түсті және 1980-ші жылдар мен 1990-шы жылдардың басында оның туындылары үшін костюм дизайнері ретінде де жұмыс істеді. Бұл алғашқы фильмде ол француз қызметшісінің шағын рөлін ғана ойнады, бірақ түсірілім кезінде Д'Амато оны келесі фильмінде басты рөлге пайдалану идеясын ойлады. «Eva nera» – Д'Аматоның режиссерлік жұмысы, онда Гемсер Джек Паланс пен Габриэль Тинтидің (оның болашақ күйеуі) қатысуымен топсыз жылан бишісі рөлін ойнады. Фильмді Гарри Алан Тауэрс және Лусио Фулчисано продюсерлік етті және Гонконгтағы түсірілім алаңдарында және Римге жақын орналасқан Элиос студиясында түсірілді. Бұрын Битто Альбертинидің «Қара Эммануэль» (1975) фильмінде ойнаған Гемсер, Д'Аматоның режиссерлігімен «Қара Эммануэль» сериясының келесі бес фильмін түсіруді жалғастырды. (Албертини болса, өзінің «Қара Эммануэль 2» (1976) фильмі үшін жаңа актриса іздеуге мәжбүр болды – бұл тек атымен ғана есімдік). «Қара Эммануэль» сериясының басты кейіпкерінің аты түпнұсқа француз «Эммануэль» есімін еске түсірсе де, плагиаттық сотқа түсуді болдырмау үшін сәл өзгеше жазылды. Сондай-ақ, кейіпкердің өзі де ерекше: «Қара Эммануэль» – экзотикалық елдерге саяхаттайтын халықаралық тілші және фотограф. Д'Амато серияға зорлық-зомбылық пен қорқыныш элементтерін қосты, мысалы, «Эммануэль Америкада» фильміндегі жалған снайп-фильм кадрлары, «Эммануэль әлемді аралап» (1977) фильміндегі топтық зорлау көрінісі және каннибализм туралы фильмдегі қанды көріністер. Д'Амато кейінірек еске алғандай, «бұл өмірімдегі өте жақсы кезең болды. Кино бизнесі өте табысты болды. Біз әлемді аралап, фильмдеріміз үшін жаңа және қызықты орындар таба алдық».

D'Amato's next film Emanuelle's Revenge (1975), which he co directed with Bruno Mattei (who remains uncredited because D'Amato was a "rising name"), was one of several films at the time whose titles alluded to the successful French erotic film Emmanuelle (1974). In retrospect, it was a kind of turning point in D'Amato's career, being his first pornographic film – though still softcore. In his next film, the commedia sexy Voto di castità (1976, scripted by George Eastman), D'Amato met Laura Gemser, who would star in many of his films and in the 1980s and early 1990s would also regularly work as costume designer for his productions. In this first film, she only played the small part of a French maid, but it was during the shoot that D'Amato got the idea to use her as star in his next film. Eva nera was the exotic erotic drama which D'Amato directed starring Gemser as topless snake dancer alongside Jack Palance and Gabriele Tinti – her future husband. The film was produced by Harry Alan Towers and Lucio Fulcisano and shot both on location in Hong Kong and at the Elios Studios near Rome. Gemser, who had previously starred in Bitto Albertini's Black Emanuelle (1975), went on to shoot the following five films of the Black Emanuelle series under D'Amato's direction. (Albertini, on the other hand, had to find a new actress for his own Black Emanuelle 2 (1976) – a sequel only in name.) Although the main character's name in the Black Emanuelle series alluded to the original French Emmanuelle, it was spelled slightly differently in order to avoid a plagiarism lawsuit. Also, the character itself is different: Black Emanuelle is an international reporter and photographer who travels to exotic locations. D'Amato added some violence and horror to the series such as the fake snuff film footage in Emanuelle in America, a gang rape scene in Emanuelle Around the World (1977), and gore scenes in the cannibal film Emanuelle and the Last Cannibals. As D'Amato later remembered, this "was a very good period in my life. Movie business was very good. We travelled round the world, finding new and fascinating locations for our movies."

Кариб теңізі кезеңі (1978-1979 жж.)

1978 және 1979 жылдары Д’Амато режиссерлік еткен 12 фильмнің 9-ы Доминикан Республикасында түсірілді. 1982 жылғы сұхбатта ол сапар төленгеннен кейін шығындар төмен болғанын және орын әсерлі болғанын айтты ("Кариб теңізі толығымен тегін"; италия тілінде: "i Caraibi tutto gratis"). Д’Амато алғаш рет 1978 жылдың мамыр айында «Папая, каннибалдардың сүйікті құдайы» атты эротикалық қорқыныш фильмін түсіру үшін Санто-Домингоға барды. Ол қыркүйек айында «Түсіру қиын» атты жалдамалы әскерлер туралы фильмге түсіру үшін оралды. 1978 жылдың қазан айының ортасында Италияға оралған Д’Амато монастырдағы суреттер фильмін түсіре бастады, ал 1979 жылдың басында, ол өте өнімді жыл болды, Нью-Йоркте «Жетінші авенюдегі жыныстық дүкен» (Il porno shop della settima strada) атты зорлық-зомбылық эротикалық триллерін түсірді. Екі фильм де Франко Гауденцидің Kristal Film компаниясымен шығарылды. 1979 жылдың маусым айының соңынан шілде айының басына дейін Д’Амато Киран Кантер мен Цинзия Монреале бас рөлде ойнаған «Бюио Омега» атты қорқыныш фильмін түсіру және режиссерлік ету үшін Оңтүстік Тирольге барды. Бұл фильм Мино Герринидің «Үшінші көз» романының жаңа өңделуі, оны Дарио Россетти мен Эрманно Донати продюсерлік етті, ал музыкасын Goblin орындады. Содан кейін Д’Амато Анна Бергман мен Люсия Рамирес ойнаған «Көк лагунаның» итальяндық нұсқасы «Paradiso blu» және Рамирес, Сьюзан Скотт және Ричард Харрисон ойнаған вуду тақырыбындағы «Оргазмо неро» (Секс және қара магия) фильмдерін түсіру үшін Санто-Домингоға оралды. Ол сондай-ақ «Порно Холокост» және «Тірі өлгендердің эротикалық түндері» фильмдерін, сонымен қатар үш ересектерге арналған триллерді – «Қатты сезім», «Экзотикалық жыныстық махаббат» және «Қара секс» фильмдерін түсірді. «Экзотикалық жыныстық махаббат» үшін Д’Амато 1976 жылғы «Eva nera» фильмінің материалдарын қайта пайдаланды, әсіресе Д’Амато Гонконгте Лора Гемсермен бірге түсірген көрінестерді. («Eva nera» итальяндық прокатта нашар нәтиже көрсеткендіктен, ол әлі де салыстырмалы түрде беймәлім болды.)

Продюсерлік алғашқы жұмысы (1979-1982)

Вуду тақырыбындағы «Sesso nero» фильмін Джордж Истман жазған, ол 1979 жылдың соңында Кариб теңізінде Д’Амато түсірген соңғы фильм болды және жаңа құрылған «P. C. M.» (Produzioni Cinematografiche Massaccesi) компаниясы арқылы Д’Амато өзі өндірген алғашқы фильм еді. Кариб теңізіндегі фильмдер тобының ең ерте көрсетілімі болды, фильмдер 1980 және 1981 жылдары біртіндеп шықты. Кариб теңізінен оралғаннан кейін Д’Амато «Filmirage» компаниясын құрды және осы компанияларды «Antropophagus» (1980, «P. C. M.» және «Filmirage» арқылы өндірілген) және оның жалғасы «Absurd» (1981, «Filmirage» және «Metaxa» бірлесіп өндірген) фильмдерін өндіруге және режиссерлік етуге пайдаланды. Д’Амато сонымен қатар «Cinema 80» және «M.A.D.» (Аристид Массачкеси, Алессандрони және Донателла Донатидің аббревиатурасы) есімді екі өндіріс компаниясын 1980 жылдың 15 қаңтарында және 1981 жылдың 9 қаңтарында құрды. «M.A.D.» үшін қаржыны инженер Алессандрони берді, ал оның ұлы түсіру алаңында продюсер болып жұмыс істеді. Ерманно Донатидің қызы Донателла Донати Д’Аматоның көмекшісі және тұрақты серіктесі болды, ол көбінесе өндіріс хатшысы және режиссердің ассистенті болып жұмыс істеді. Бұл екі компания Д’Аматоның осы кезеңдегі фильмдерін өндірудің негізгі құралдары болды. 1980 жылдан 1982 жылға дейін Д’Амато екі компания арқылы 14 хардкор порнографиялық фильм өндірді («Cinema 80»: 9 фильм, «M.A.D.»: 5), оның 10-ын өзі режиссерлік етіп, түсірді, ал 3 фильмін («Blue erotic climax», «Labbra vogliose» және «Le porno investigatrici») Клаудио Бернабей режиссерлік етті. Ресми түрде Бернабей атқарушы менеджер және режиссер болды, оның псевдонимі Александр (немесе Александр) Борский барлық режиссерлік тізімдерінде пайдаланылды, бірақ фильмдердің көп бөлігін Д’Амато жеке режиссерлік етті, оған маркетингтік мақсаттар үшін қолданылған «Джо Д’Амато фильмі» деген міндеттемесіз фразамен ғана авторлық құқық берілді. Мұның себебі әр фильм бойынша екі қылмыстық айыпталудан сақтану болды, себебі мемлекет тек компанияның атқарушы директоры мен режиссерді айыптады; егер олар бір адам болса, тек бір айыпталу ұсынылды. Бір ерекше жағдай – «Porno video» (1981; кейде «Pornovideo»), оны Джулиана Гамба (Тереза Данн псевдонимімен) толығымен режиссерлік етті; бұл Д’Аматоның басқа режиссер үшін түсірген алғашқы фильмі болды – ол алты жылдан кейін «Filmirage» кезеңінде кеңейте бастады. «Il succo del sesso» (1982; «Секстің мәні» және «Секстің шырыны» деген мағынаны білдіретін ойынды атау) осы кезеңде Д’Амато режиссерлік еткен, бірақ өндірмеген жалғыз фильм болды, бұл Джованни Перруччидің «Promo Film» өндірісі еді. Орташа «Cinema 80» немесе «M.A.D.» фильмінің құны 55 миллион лираны құрады, 10 күнде түсірілді, екі ай ішінде монтаждалды және «Super climax», «Super hard love» немесе «Voglia di sesso» (сөзбе-сөз: Жыныстық құштарлық) сияқты жалпы атауға ие болды. «Cinema 80» арқылы өндірілген үш фильм ерекше көзге түседі. 1981 жылы Тинто Брасстың «Калигула» (1979) фильміне сүйене отырып, Д’Амато «Калигуланың айтылмаған оқиғасы» фильмін өндірді, түсірді және режиссерлік етті, ол хардкор және жұмсақ нұсқада шықты, онда Дэвид Брендон, Лаура Джемсер және Габриэле Тинти ойнады. Ол рим императоры Калигуланың соңғы күндерін баяндады және екі таза хардкор порнографиялық фильмге ұласты – «Una vergine per l'impero romano» және «Messalina orgasmo imperiale», онда Д’Амато бірінші фильмнен декорациялар мен костюмдерді қайта пайдаланды, бірақ бюджет әлдеқайда төмен болды. Үш фильмге Д’Амато әртүрлі псевдонимдермен режиссер ретінде қол қойды және 1982 жылдың желтоқсанында, 1983 жылдың мамырында және 1983 жылдың шілдесінде жеке-жеке шықты. Олар оның «порно пеплюм трилогиясы» деп аталды. «Messalina orgasmo imperiale» (1982 жылы түсірілген) осы кезеңнің соңғы фильмі болды. Д’Аматоның бастапқыда продюсер Риккардо Билли үшін қытайлық компаниямен бірлесіп түсіруге ниеттенген тағы бір хардкор фильмі «Love in Hong Kong» (1983, Марк Шэннон мен Марианн Оберт ойнады), уақыт жетіспеушілігіне байланысты оның көмекшісі Бернабеиге толығымен тапсырылды, ол фильмді Гонконгта түсірді. Ол тек қысқартылған жұмсақ нұсқада сақталған.

The voodoo themed Sesso nero, written by George Eastman, was the last film D'Amato shot in the Caribbean, at the end of 1979, and the first film D'Amato produced on his own, through his newly founded company, P. C. M. (Produzioni Cinematografiche Massaccesi). Of the Caribbean group of films it received the earliest theatrical release – the films only being released gradually throughout 1980 and 1981. After his return from the Caribbean, D'Amato also co founded Filmirage and used the companies to produce and direct the gore film Antropophagus (1980, produced through P. C. M. and Filmirage) and its follow up, the slasher film Absurd (1981, co produced by Filmirage and Metaxa), both of which starred George Eastman and later became cult films for fans of extreme cinema. D'Amato also founded and co founded two further production companies "Cinema 80" and "M. A. D." (an acronym for [Aristide] Massaccesi, Alessandroni, and [Donatella] Donati) on 15 January 1980 and 9 January 1981, respectively. For M. A. D., Alessandroni, an engineer, provided the funding, while his son acted as producer on set. Donatella Donati, the daughter of Ermanno Donati, became D'Amato's assistant and constant collaborator, usually acting as production secretary and assistant director. The two companies were the main vehicles for D'Amato's film production of this period. From 1980 until 1982, D'Amato produced 14 hardcore pornographic films through both companies (Cinema 80: 9 films, M. A. D.: 5), 10 of which he directed and lensed himself, while 3 of the films (Blue erotic climax, Labbra vogliose and Le porno investigatrici) were directed by Claudio Bernabei. Officially, Bernabei was both executive manager and director, his pseudonym Alexander (or Alexandre) Borsky being used for almost all directorial credits although the films were for the most part directed by D'Amato personally, who was only given credit in the non committal phrase "a Joe D'Amato film" used for marketing purposes. The reason for this lay in avoiding one of two criminal charges per film since the state only charged the executive manager of the company and the director; them being the same person, only one charge was brought forth. One notable exception was Porno video (1981; sometimes: Pornovideo), which was directed entirely by Giuliana Gamba (under the pseudonym Therese Dunn); it was the first film D'Amato produced for another director – a practice he would start expanding six years later in his Filmirage period. Il succo del sesso (1982; a punning title which can mean both "The Essence of Sex" and "The Juice of Sex") was the only film of this period that was directed but not produced by D'Amato, being a "Promo Film" production of Giovanni Perrucci's. The average Cinema 80 or M. A. D. film cost 55 million lire, was shot in 10 days, edited over a period of two months, and had a generic title such as Super climax, Super hard love or Voglia di sesso (literally: Lust for Sex). A group of three films produced through Cinema 80 stands out. In 1981, building on Tinto Brass's Caligula (1979), D'Amato produced, shot and directed Caligula The Untold Story in both a hardcore and a softcore version, starring David Brandon, Laura Gemser and Gabriele Tinti. It recounted the final days of the Roman Emperor Caligula and was followed by two purely hardcore pornographic films – Una vergine per l'impero romano and Messalina orgasmo imperiale – in which D'Amato reused sets and costumes from the first film, albeit on a significantly lower budget. The three films were signed by D'Amato as director under different pseudonyms and released separately in December 1982, May 1983 and July 1983. They have been called his "porno peplum trilogy". Messalina orgasmo imperiale (shot in 1982) also happened to be the last film of this period. Another hardcore film that D'Amato originally intended to shoot himself for producer Riccardo Billy in co production with a Chinese company, Love in Hong Kong (1983, starring Mark Shannon and Marianne Aubert), ended up being entirely delegated to his assistant Bernabei for lack of time, who directed the film on location in Hong Kong. It survives only in a truncated softcore version.

Фильмдердегі жылдар (1982-1993)

1980 жылы Д’Амато продюсер Эрманно Донатиден компанияны иелігіне алды. Д’Амато компанияны “Filmirage” деп атап, оны өзінің және 1987 жылдан бастап басқа режиссерлердің халықаралық нарыққа арналған фильмдерін шығару үшін пайдаланды. 1982 жылы Д’Амато “Filmirage” арқылы Атор сериясының алғашқы фильмін – Майлз О’Кифф пен Сабрина Сиани ойнаған “Атор л’инвинцибиль” (“Атор, ұрысушы бүркіт”) фильмін өндіріп, түсіріп, режиссерлік етті. Бұл фильм тікелей “Конан варвардан” шабыт алды. Одан кейін келесі жылы “Ator 2 L’invincibile Orion” (“The Blade Master” және “Cave Dwellers” аттарымен де белгілі) жарық көрді, онда О’Киффке Лиза Фостер серік болды. 1983 және 1984 жылдары Д’Амато Аль Кливер, Джордж Истман, Лора Гемсер және Гордон Митчеллдің қатысуымен “Endgame” (1983) және “2020 Texas Gladiators” (1984) фильмдерін өндіріп, түсірді. Бұл фильмдер “Mad Max” (1979) және “Mad Max 2” (1981) фильмдерінің сәттілігіне байланысты туды. 1984 және 1985 жылдың басында Д’Амато өзінің “M.A.D.” компаниясын қысқа мерзімге қайта жандандырып, 10 хардкор порнографиялық фильм өндірді, олардың барлығын Лука Дамиано режиссерлік етті және Марина Хедман ойнады. Д’Амато кейбір фильмдерге өзі де қатысқан деген ақпарат бар, бірақ оның қандай рөлде болғаны әлі де нақты емес. Кейін 1985 жылы Д’Амато хардкор порнографиядан бас тартып, сегіз жыл бойы тек софткор және қорқынышты фильмдер түсірді. 1990 жылы Д’Амато берген сұхбатында, хардкор, софткордан айырмашылығы, 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басындағы жаңалық пен қызығушылық сақталған кезде ғана табысты болды. Д’Амато бұл хардкорсыз кезеңін Италиядағы фашизм кезінде түсірілген және Лили Карати мен Лора Гемсердің қатысуымен төрт жұмсақ драманың режиссері болып бастады: “L'alcova” (“The Alcove”), “Il piacere” (“The Pleasure”), “Lussuria” (“A Lustful Mind”) және “Voglia di guardare” (“Midnight Gigolo”). Төрт фильмнің стилі мен тақырыптары Тинто Брасстың “La chiave” (“The Key”) фильмін еске түсіреді, бірақ олардың сюжеттері мен кейіпкерлерінің арасында ешқандай байланыс жоқ. Гарри Алан Тауэрспен бірге Д’Амато 1985 жылы Римге жақын жердегі Элиос студиясында “Помеидің соңғы күндері” (1984) мини-сериалының табысынан пайда табу үшін түсірілген “Жауынгер патшайымын” (жұмыс атауы: “Помпеи”) бірге өндірді. АҚШ-та фильм R санатымен қысқа уақытқа шығарылып, кейін видеода ұзақ нұсқасы жарық көрді. Содан кейін Д’Амато негізінен АҚШ-та софткор фильмдерін түсірді, көбінесе танымал американдық фильмдердің негізінде. Алдымен ол Нью-Орлеанға барып, Джессика Мурдың романы Сара Аспроонның рөлін ойнаған екі фильмді түсіріп, түсіру үшін барды: “11 күн, 11 түн” (1987) және “Топ-модель” (1988). “11 күн, 11 түн” Эдриан Лайнның “9½ апта” фильмінен шабыт алды, бірақ рөлдер ауыстырылды, әйелдің бұзылған кейіпкері болды; бұл фильм коммерциялық сәттілікке жетті. 1989 жылы Д’Аматоның басты актрисасы Валентин Деми болды, ол онымен бірге “Домнен кейін” және “Қылаңқы махаббат” фильмдерін түсіріп, режиссерлік қызмет атқарды. Осыдан кейін Д’Амато Тара Бакманмен бірге екі эротикалық драма түсіріп, режиссерлік еткен: “Blue Angel Cafe” және “High Finance Woman”. Өзінің софткор фильмдерін өндіруден басқа, Д’Амато “Filmirage” арқылы басқа режиссерлердің фильмдерін де өндірді: Микеле Соавидің тұңғыш сахналық қорқынышы (ол сонымен қатар Д’Аматоның ұлы Даниэле Массаксесидің көмекші операторы болды), Деран Серафианның “Interzone”, Умберто Ленцидің “Ghosthouse” (“La casa 3”) және “Hitcher In The Dark”, Фабрицио Лорантидің “Witchery” (“La casa 4”) және “The Crawlers” (“Troll 3”), Джордж Истманның “Metamorphosis”, Клаудио Фрагассоның “Troll 2” және “Beyond Darkness” (“La casa 5”), Франко Моледің “The Room of Words” және Лусио Фулчидің “Door to Silence”. Д’Амато тек өндіруші ғана емес, сонымен қатар “Killing Birds” қорқынышты фильмін жарым-жартылай режиссерлік етті, ал “Deep Blood” акулалар туралы драмасының бірінші көрінісін ғана режиссерлік етті. 1990 жылдардың басында Д’Амато Атор сериясын Атордың ұлын бейнелейтін “Құдіретті семсерді іздеу” атты соңғы фильмімен қайта жаңғыртты. Содан кейін ол 11 күн, 11 түн 2 фильмінде Сара Аспроонның кейіпкерін қайта жаңғыртты, бұл жолы Кристин Роуз ойнады және тағы да Нью-Орлеанға орналасты. Розаның басты рөлін ойнаған Д’Амато сонымен қатар “The Postman Always Rings Twice” фильмінің қайта түсірілімі “Жанығу гүлін” түсірді. 1991 жылы Кармен ди Пьетроның қатысуымен екі софткор фильм түсірді, олардың бұрынғыларына қарағанда зорлыққа толы болды: “Devil in the Flesh” оқшауланған ауруханада бір топ медбикелермен кездесетін жалдамалы әскерлер тобы туралы, ал “Dangerous Obsession” өзіне шабуыл жасаған адамнан кек алатын әйел туралы. Осыдан кейін Д’Амато өзінің соңғы қорқынышты фильмін – “Франкенштейн 2000” (1992) фильмін түсірді, ол дәстүрлі Франкенштейн оқиғасын зорлау және кек алу фильмінің элементтерімен біріктірді. 1993 жылы қытайлық эротикалық комедия “Sex and Zen” (1991) фильмінің сәттілігіне сүйеніп, Д’Амато Филиппинге барып, бірнеше азиялық тақырыптағы софткор фильмдерді түсірді, олар үшін ол көбінесе қытайлық псевдонимдерді пайдаланды. Олардың арасында “Chinese Kamasutra”, “China and Sex” және “I racconti della camera rossa” (“The Tales of the Red Chamber”; Қытайдың классикалық романы “Dream of the Red Chamber”) сияқты әртүрлі фильмдер бар, соңғы екеуі итальяндық “decamerotici” фильмдерінің құрылымы мен тақырыптарын еске түсіреді.

In 1980, D'Amato had taken over a company from producer Ermanno Donati. D'Amato had renamed the company to "Filmirage" and used it to produce his own and, from 1987 onwards, also other directors' films for the international market. In 1982, D'Amato used Filmirage to produce, shoot and direct the first film of the Ator series: Ator l'invincibile (Ator, the Fighting Eagle) starring Miles O'Keeffe and Sabrina Siani, which was directly inspired by Conan the Barbarian. It was followed by Ator 2 L'invincibile Orion (English titles: The Blade Master and Cave Dwellers) the following year, in which O'Keefe was flanked by Lisa Foster. In 1983 and 1984, D'Amato produced and shot the post apocalyptic action films Endgame (1983) starring Al Cliver, George Eastman, Laura Gemser and Gordon Mitchell, which D'Amato directed alone, and 2020 Texas Gladiators (1984) starring Al Cliver and Sabrina Siani, which D'Amato co directed with George Eastman. The films follow the success of Mad Max (1979) and Mad Max 2 (1981). In 1984 and early 1985, D'Amato briefly reactivated his company M. A. D. to produce 10 hardcore pornographic films, all of which were directed by Luca Damiano and starred Marina Hedman. D'Amato is reported to have collaborated on some of these himself as well, although it remains speculative in which function and on which ones. Later in 1985 D'Amato left hardcore pornography behind and for a period of eight years exclusively shot softcore and horror films. According to an interview D'Amato gave in 1990, hardcore, as opposed to softcore, had only been profitable the first four years in the late 1970s and early 1980s while the novelty and controversy lasted. D'Amato began this hardcore free period by directing four softcore dramas set during fascism in Italy and starring Lilli Carati and Laura Gemser: L'alcova (The Alcove), Il piacere (The Pleasure), Lussuria (A Lustful Mind), and Voglia di guardare (Midnight Gigolo). The four films recall the style and themes of Tinto Brass's La chiave (The Key) while their plots and characters are not interconnected in any way. Together with Harry Alan Towers, D'Amato co produced Warrior Queen (working title: Pompeii), shot in 1985 at the Elios Studios near Rome to cash in on the success of the miniseries The Last Days of Pompeii (1984). In the United States, the film had a brief theatrical run in a cut R rated version before being released in a longer version on video. There followed a phase in which D'Amato directed softcore films predominantly in the United States, often takes on popular American films. First, he went to New Orleans to produce and shoot two films starring Jessica Moore as the novelist Sarah Asproon: 11 Days, 11 Nights (1987) and Top Model (1988). 11 Days, 11 Nights was inspired by Adrian Lyne's film 9½ Weeks but reversed the roles with the woman being the dissolute character; it was a commercial success. In 1989, D'Amato's main actress was Valentine Demy with whom he produced and directed Afternoon and Dirty Love, the latter reminiscent of another of Adrian Lyne's films, Flashdance. After these, D'Amato produced and directed two erotic dramas with Tara Buckman: Blue Angel Cafe and High Finance Woman. Beyond producing his own softcore films, D'Amato also used Filmirage to produce other directors' films: Michele Soavi's debut Stage Fright (which was also the debut of D'Amato's son Daniele Massaccesi as assistant cameraman), Deran Serafian's Interzone, Umberto Lenzi's Ghosthouse (La casa 3) and Hitcher In The Dark, Fabrizio Laurenti's Witchery (La casa 4) and The Crawlers (Troll 3), George Eastman's Metamorphosis, Claudio Fragasso's Troll 2 and Beyond Darkness (La casa 5), Franco Molé's The Room of Words, and Lucio Fulci's Door to Silence. D'Amato not only produced, but also partially directed the horror film Killing Birds and but for the first scene directed the sharksploitation drama Deep Blood. At the beginning of the 1990s, D'Amato revisited his Ator series with a concluding entry entitled Quest for the Mighty Sword, featuring the Son of Ator. Then, he revived the character of Sarah Asproon in 11 Days, 11 Nights 2, this time played by Kristine Rose and again set in New Orleans. With Rose as protagonist, D'Amato also directed Passion's Flower, a remake of The Postman Always Rings Twice, before shooting two softcore films starring Carmen di Pietro in 1991, both with a more violent angle than the preceding ones: Devil in the Flesh follows a group of mercenaries who encounter some nurses at an isolated hospital, and Dangerous Obsession tells of a woman who turns the tables on her assailant. After these, D'Amato directed Frankenstein 2000 (1992), his last horror film, which combined a modern take on the traditional Frankenstein story with elements of the rape and revenge film. In 1993, inspired by the success of the Chinese erotic comedy Sex and Zen (1991), D'Amato then went to the Philippines to shoot a number of Asian themed softcore films, for which he often used Chinese pseudonyms. Among them are such diverse films as Chinese Kamasutra, China and Sex and I racconti della camera rossa (translation: The Tales of the Red Chamber; named after China's classical novel Dream of the Red Chamber), the latter two structurally and thematically reminiscent of Italian decamerotici.

Кейінгі еңбектері мен өлімі (19931999)

1993 жылы Д’Амато қайтадан негізгі жұмысын хардкорлық порнографияны түсіру мен режиссерлікпен байланыстырды. Ересектерге арналған фильмдер жасауға оңайрақ оралу үшін Д’Амато бастапқыда Лука Дамианомен бірігіп, шамамен 20 фильм түсірді, содан кейін өздігінен жұмыс істеді. Видео формат ересектер фильмдері үшін стандартқа айналғанмен, Д’Амато бірнеше жыл бойы 35 мм-лік пленкада түсіре берді, ал 1997 және 1998 жылдардағы соңғы туындылары үшін ғана видеоға көшті – бұл өзгеріске ол сынды көзбен қарады: видеода түсірілген фильмдердің арасындағы пайда айырмашылығы аз болғандықтан, өндіріс тәуекелі төмендеді, бірақ жалпы пайда, демек, видеода түсірілген фильмдердің сапасы пленкада түсірілген фильмдерге қарағанда төмен болды. «Джульетта мен Ромео» сияқты 35 мм-лік пленкадағы алғашқы түсірілімдердің түсірілім тобы әлдеқайда ірі болды, оған жарықтандыру операторлары, камера ассистенттері, гримерлер және декораторлар кірді; дубляж пост-өндірісте жасалды. Д’Аматоның осы соңғы хардкор кезеңіндегі ең танымал фильмдерінің қатарында Рокко Сиффредимен бірлескен жұмыстары («Тарзан X – Джейннің ұясы», «Марко Поло», «Маркиз де Сад», «Тореро») және Келли Трамппен түсірген фильмдері («Мессалина», «Камасутра», «Лолита»), Шекспир пьесаларының порнографиялық нұсқалары («Джульетта мен Ромео», «Антоний мен Клеопатра», «Отелло 2000»), вестерндер («Заңсыздық», «Жалаңбет Джейн»), қаһармандар туралы фильмдер («Жаугерлер»), Киелі кітап («Содом мен Гоморра»), грек-рим мифологиясы («Олимп», «Амор мен Психея», «Одиссей», «Геркулес – Жыныстық оқиға»), Рим императорлары («Нерон – Отты оргия», «Калигула – Адамгершіліктен шеткерілген император») және басқа да танымал тұлғалар («Робин Гуд», «Гойя», «Амадей Моцарт», «Махаббат ұрысы – Джакомо Казанова», «Руди – Валентиноның тарихы», «Жаман жігіт») туралы фильмдер бар. 1996 жылдан 1999 жылға дейін оның фильмдерінде Селен («Raw & Naked», «Queen of the Elephants», «Сахара», «Selen the Girl from Treasure Island») және Эва Хенгер есімді екі актриса жиі кездесті, олармен ол уақыт саяхаты туралы «Experiences» және «Experiences 2» фильмдерін, жетоқсан күнәсі туралы трилогияны, «Фантом» (үнді фильм «Фантом операсынан» алынған кадрларды пайдалана отырып) және «Showgirl» фильмдерін түсірді. Д’Аматоның ересектерге арналған фильмдері көбінесе сюжетсіз болмаса, 1997 жылғы сұхбатында ол бұрын фильмдерде көбірек сюжет болғанын, ал қазір тек порнография ғана қажет екенін, тіпті өте қатал порнографияны талап ететінін айтты: «Екі, үш, төрт рет ену, анальды секс…» – деді, бас рөлде Анита Ринальди ойнады. 23 қаңтар 1999 жылы Джо Д’Амато Рим астанасының метрополитендік қаласындағы Монтеротондо коммунасында жүрек талмасынан қайтыс болды. Луиджи Коццидің сөзіне сәйкес, ол жаңа фильмді дайындап жатқанда күтпеген жерден қайтыс болды. Оның соңғы фильмі – ересектерге арналған «Showgirl» (1999) фильмі, ол Пол Верховеннің «Showgirls» (1995) фильмінің нұсқасы.

Later in 1993, D'Amato went back to predominantly producing and directing hardcore pornography. In order to return to adult filmmaking more easily, D'Amato initially teamed up with Luca Damiano, with whom he shot roughly 20 films before continuing on his own. Although video had become the standard for adult films, D'Amato continued to shoot on 35mm film for a few years before finally transitioning to video for his last productions in 1997 and 1998 – a development which he saw critically: When shooting on video, there was little difference between the individual films in terms of profit, which helped minimise production risk, but the overall profit and hence the quality of the individual productions that were shot on video were lower compared to productions shot on film. The crew on an early 35mm shoot such as Juliet & Romeo had been much larger, including lighting staff, camera assistants, make up artists, and set decorators; dubbing was done in post production. Among D'Amato's best known films from this late hardcore period are his collaborations with Rocco Siffredi (Tarzan X – Shame of Jane, Marco Polo, Marquis de Sade, Torero) and Kelly Trump (Messalina, Kamasutra, Lolita), his pornographic versions of Shakespearean drama (Juliet & Romeo, Anthony and Cleopatra, Othello 2000), westerns (Outlaws, Calamity Jane), swashbucklers (Raiders), the Bible (Sodom & Gamorra), Greco Roman mythology (Olympus, Amor & Psyche, Ulysses, Hercules – A Sex Adventure), Roman emperors (Nero – Orgy of Fire, Caligula – The Deviant Emperor) and other famous people (Robin Hood, Goya, Amadeus Mozart, Thief of Love – Giacomo Casanova, Rudy – Valentino's story, Scarface). Two recurring actresses in his films from 1996 to 1999 were Selen (Raw & Naked, Queen of the Elephants, Sahara, and Selen the Girl from Treasure Island) and Éva Henger, with whom he shot the time travel films Experiences and Experiences 2, a trilogy on the capital sins, Phantom (using footage from the silent film The Phantom of the Opera), and Showgirl. Whereas D'Amato's adult films were very rarely without a plot entirely, D'Amato stated in a 1997 interview that one had used to include more plot whereas now the only thing they wanted was porn – and very hard one at that: "double, triple, quadruple penetrations, anal ". ), starring Anita Rinaldi. On 23 January 1999, Joe D'Amato died of a heart attack in Monterotondo, a comune in the Metropolitan City of Rome Capital. According to Luigi Cozzi, his death happened unexpectedly while he was busy preparing a new film. His last film was the adult film Showgirl (1999), a take on Paul Verhoeven's Showgirls (1995).

Туған аты

Мансабы бойы Д’Амато өзінің туған аты Аристид Массаксезиді тек бір рет режиссерлік тізімінде қолданды, атап айтқанда, "Қылмыскердің өліміне күлімдеу" (1973) фильмі үшін. Дегенмен, ол басқа да тізімдерде жиі пайдаланды. Алғашқы камера операторы ретіндегі жұмысында осы атпен ғана тізімделді, оператор, әңгімелер авторы және сценарийші ретінде 1980 жылдардың басына дейін өзін немесе оны үнемі тізімдеді.

Аллонимдер

Аллоним псевдонимнен ерекшеленеді, өйткені ол тиіс адамы емес, басқа адамның аты немесе псевдонимі болып табылады. Романо Скандариатоның псевдонимі – Романо Гастальди, ол «Көбірек сексуалды Кентербери ертегілері» (1972) фильмінің режиссерлік тізімінде пайдаланылды, осы фильмді Д’Амато Скандариатоның режиссердің көмекшісі болған кезінде түсірген, сондай-ақ «Фра’ Тацио да Велетри» (1973) үшін де қолданылды; Скандариато, оның көмекшісі, фильмді аяқтады және оған авторлық құқық берілді. Оскар Сантаниеллоның псевдонимі – Оскар Фарадин, ол «Троицадағы сыйлық іздеуші» фильмінің режиссерлік тізімінде пайдаланылды. Фильмді Д’Амато режиссерлік еткен, ал Сантаниелло продюсер болған. Алайда, Лупи Д’Амато туралы монографиясында Сантаниеллоның нақты режиссер екенін сапалық тұрғыдан дәлелдейді. Анна Бергманның есімі «Paradiso blu» (1980) фильмінің режиссерлік тізімінде де қолданылды. Бергман басты рөлде ойнады, бірақ фильмді Д’Амато режиссерлік етті. Оның есімі режиссерлік тізімінде пайдаланылды, өйткені Луиджи Коццидің сөзіне сүйенсек, продюсер оны эротикалық фильм ретінде көрсеткісі келмеді (сол кезде Д’Амато осы жанрда белгілі болған). Александр Борский, кейде Александр немесе Борски деп те жазылады, – Клаудио Бернабейдің псевдонимі. Бернабей сұхбатында оны Валериан Боровичтің есімімен ойластырып жасағанын айтты. Борский псевдонимі Д’Аматоның M.A.D. және Cinema 80 компаниялары 1980 жылдан 1982 жылға дейін түсірген 15 фильмнің 14-інің режиссерлік тізімінде қолданылды. Осы 14 фильмнің 3-ін Бернабей, ал 11-ін Д’Амато режиссерлік етті. 1993 және 1994 жылдары Д’Амато бұл есімді Луана Борджияның қатысуымен түсірілген бірнеше ересектер фильмінің режиссерлік тізімінде қысқа мерзімге қайта қолданды. 1995 жылы берген сұхбатында ол осылайша өзінің қайта оралуын жасырғысы келгенін айтты. Lucky Faar (немесе Farr) Delly, кейде Джо Д’Аматоның псевдонимі ретінде дұрыс емес көрсетіледі, шын мәнінде Лучано Фарделлидің псевдонимі, ол 1984 және 1985 жылдары Д’Аматоның M.A.D. өндірістік компаниясының әкімшісі болды. Ол Франко Ло Кассио режиссерлік еткен 10 фильмнің режиссерлік тізімінде қолданылды; осы фильмдердің қайсысында Д’Амато қосымша режиссер ретінде жұмыс істегені белгісіз. Раф Донато, Раффаэле Донатоның атының нұсқасы, «Deep Blood» (1989) фильмінің режиссерлік тізімінде пайдаланылды. Д’Аматоның айтуынша, Донато фильмді түсіруді жоспарлаған, бірақ тек алғашқы сахнаны ғана түсірді. Фильмнің қалған бөлігін Д’Амато режиссерлік етті.

An allonym is distinguished from a pseudonym in that it is the given name or pseudonym of a different person from the one who should be credited. Romano Gastaldi, the pseudonym of Romano Scandariato, was used for the directorial credit on More Sexy Canterbury Tales (1972), which D'Amato directed while Scandariato was his assistant director, and for Fra' Tazio da Velletri (1973), which D'Amato left after a disagreement soon after the beginning of the shoot; Scandariato, his assistant, finished the film and was credited. Oskar Faradine, the pseudonym of Oscar Santaniello, was used for the directorial credit on A Bounty Killer in Trinity. The film was reportedly directed by D'Amato and Santaniello was the film's producer. Lupi, however, in his monograph on D'Amato argues on qualitative grounds for Santaniello as actual director. Anna Bergmans name was also used for the directorial credit on Paradiso blu (1980). Bergman was the main actress, but D'Amato directed the film. Her name was used for the directorial credit because, according to Luigi Cozzi, the producer did not want it to be seen as an erotic film (for which D'Amato was already known at the time). Alexandre Borsky, sometimes spelled Alexander or Borski, was the pseudonym of Claudio Bernabei. Bernabei stated in an interview that he created it with Walerian Borowczyk's name in mind. The Borsky pseudonym was used as directorial credit for 14 of the 15 films produced by D'Amato's companies M. A. D. and Cinema 80 from 1980 to 1982. Of these 14 films, Bernabei directed 3, D'Amato 11. In 1993 and 1994, D'Amato briefly reactivated this name as directorial credit for a small number of adult films starring Luana Borgia which he directed while transitioning from softcore to hardcore again. According to an interview he gave in 1995, it was to camouflage his return. Lucky Faar (or Farr) Delly, sometimes wrongly listed as a pseudonym of Joe D'Amato, was in reality the pseudonym of Luciano Fardelli, who acted as administrator of D'Amato's production company M. A. D. in 1984 and 1985. It was used as directorial credit for 10 films directed by Franco Lo Cascio; it is unclear in which of these films D'Amato acted as co director. Raf Donato, a variant of Raffaele Donato's name, was used for the directorial credit on Deep Blood (1989). According to D'Amato, Donato had planned to direct the film, but only directed the first scene. D'Amato directed the rest of the film.

Тұлға

Онымен бірге жұмыс істеген актрисалардың айтуынша, Д’Амато адамдармен оңай тіл табысатын, ирониямен әзілге құмар, жақсы мінезді және қолдау көрсетуші болған; кейбіреулері үшін ол әкесі сияқты болған. Лора Гемсер, оның көп жылғы серігі, және Моника Занчи фильм түсіруге шығармашылық және ойнақы көзқараспен қарағанын айтты. Гемсер сондай-ақ Д’Аматоның көбінесе ашуланбайтынын, ал ашуланса да, ирониямен қабылдайтынын еске алды; бірақ қатты ашуланғанда айқайлап, қарғыс айтатын және шыдамсыз болатын. Ол өзінің де Д’Амато сияқты кез келген жерде, тіпті репетициялар арасындағы үзілістерде де оңай ұйықтайтынын еске алды. 1970 жылдардың ортасынан бері оның тұрақты ассистенті болған Донателла Донати осы әдетін оның ең үлкен кемшілігі деп санайды; бірде Канн қаласында кеңсе еденінде ұйықтап жатқанын тапқан.

Скринингтер

1995 жылы Джо Д’Амато Лондон кинофестивалінің арнайы қонағы болды. «Eurofest» Хэмпстедтегі «Everyman» кинотеатрында өтті, онда ол Марк Эшвортпен сахнада сұхбат берді. «Сахналық қорқыныш», «Эммануэль» және «Соңғы каннибалдар», сондай-ақ «Франкенштейн 2000» (соңғысы – әлемдік премьера) көрсетілгеннен кейін автограф беру сессиясы өтті. Сұхбаттың бір бөлігін Бангкоктағы «Эммануэль» фильмінің «Severin» DVD нұсқасынан табуға болады. Д’Аматоның қайтыс болғаннан кейін, 2006 жылдың 14 сәуірінде Париждегі «Cinémathèque Française» жаңадан алынған кинопринттер бойынша «Le sang et la chair» (аудармасы: «Қан мен ет») атты Д’Аматоның екі фильмін көрсетті. Бұл фильмдер «Antropophagus» және «Le sexe noir» (екі фильм де 1980 жылы түсірілген) еді. Паоло Руффинидің көркемдік жетекшілігімен «Джо Д’Амато қорқыныш фестивалі» алғаш рет 2007 жылдың сәуірінде Пиетрасанта қаласында өтті. Ол екінші рет 2014 жылдың қазан және қараша айларында Ливорнода Антонио Тенторидің модерациясымен ұйымдастырылды. Фестивальге Д’Аматоның ұлы Даниэле Массачкеси де қатысты. Ол, Д’Аматоның жас режиссерлерге киноға деген құштарлығын – қандай да бір қиындыққа қарамастан фильмдер түсіруді тоқтатпауды – жеткізуді армандағанын айтты. 2010 жылдан бері Германияның Нюрнберг қаласындағы «Komm Kino» кинотеатрында жыл сайын өткізілетін «Hofbauer Kongress» Д’Аматоның фильмдерін, көбінесе 35 мм кинопринттерден көрсетіп келеді. Фестивальдің 15 және 16-шы шақырылымдары осы режиссерге арналған еді. 2019 жылдың 1-3 ақпанында Д’Аматоның қайтыс болғандығының 20 жылдығына орай Австрияның «Filmarchiv» Венадағы «Metro Kinokulturhaus» кинотеатрында «Джо Д’Аматоға құрмет» фестивалі өтті. Фестивалде режиссерлік еткен 10 фильм 35 мм түпнұсқа кинопринттерден көрсетілді.

Фильмнің құрмет көрсетуі мен арналуы

1999 жылы Андреас Шнаас Д’Аматоның «Антропофаг» фильмінің ремейкін және оған құрмет көрсету ретінде «Антропофаг 2000» фильмін түсірді. 2011 жылы Домициано Кристофароның режиссерлігімен түсірілген «Hyde’s Secret Nightmare» итальяндық фильмі Д’Аматоға арналған.