Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Еуропалық Одақтың заңнамалық актісі
Legislative act of the European Union
Директива – Еуропалық Одақтың мүше мемлекеттерден белгілі бір мақсаттарға қол жеткізуді талап ететін, бірақ осы мақсаттарға қалай жету керектігін көрсетпейтін құқықтық актісі. Директиваның мақсаттары мүше мемлекеттердегі жеке тұлғаларға қолданылуы үшін, мүше мемлекеттердің жаңа немесе өзгертілген ұлттық заңдарының мақсаттары болуы тиіс. Директивалар әдетте мүше мемлекеттерге қабылданатын нақты ережелерге қатысты белгілі бір икемділік береді. Директивалар олардың мазмұнына байланысты түрлі заңнамалық процедуралар арқылы қабылдануы мүмкін. Директива жобасының мәтіні (әдетте даулы мәселелер бойынша бірлескен шешім қабылдау процедурасына бағынса) Комиссия өз және ұлттық сарапшылармен кеңескеннен кейін дайындалады. Жоба Парламентке және мүше мемлекеттердің тиісті министрлерінен құралған Кеңеске алдымен бағалау және пікір білдіру үшін, содан кейін мақұлдау немесе қабылдамау үшін ұсынылады.
A directive is a legal act of the European Union that requires member states to achieve particular goals without dictating how the member states achieve those goals. A directive's goals have to be made the goals of one or more new or changed national laws by the member states before this legislation applies to individuals residing in the member states. Directives normally leave member states with a certain amount of leeway as to the exact rules to be adopted. Directives can be adopted by means of a variety of legislative procedures depending on their subject matter. The text of a draft directive (if subject to the co decision process, as contentious matters usually are) is prepared by the Commission after consultation with its own and national experts. The draft is presented to the Parliament and the Council—composed of relevant ministers of member governments, initially for evaluation and comment and then subsequently for approval or rejection.
Негіздемесі
Регламенттің орнына директиваны қолдануға негіздер бар: (i) ол ЕО-ның «субсидиарлық» принципіне сәйкес келеді; (ii) әртүрлі мүше мемлекеттердің әртүрлі заң жүйелері, заңдық дәстүрлері және заңдық процедуралары бар екенін мойындайды; және (iii) әрбір мүше мемлекет Брюссельдің ресми «Eurospeak» терминологиясын қабылдамай, өздерінің заң тіліндегі формулировкаларын таңдауға мүмкіндік алады. Мысалы, ЕО 2009/20/EC директивасы (барлық кемелердің ЕО порттарына кіруі үшін P&I жамылғысын талап ететін қарапайым талап) регламент ретінде де қабылдануы мүмкін еді (мүше мемлекеттердің директиваны іске асыруын талап етпей), бірақ субсидиарлық принципі басымдыққа ие болғандықтан, директива таңдалды.
There are justifications for using a directive rather than a regulation: (i) it complies with the EU's desire for "subsidiarity"; (ii) it acknowledges that different member States have different legal systems, legal traditions and legal processes; and (iii) each Member State has leeway to choose its own statutory wording, rather than accepting the Brussels' official "Eurospeak" terminology. For example, while EU Directive 2009/20/EC (which simply requires all vessels visiting EU ports to have P&I cover) could have been a regulation (without requiring member states to implement the directive), the desire for subsidiarity was paramount, so a directive was the chosen vehicle.