Поль Синьяк: Француз суретшісі және неоимпрессионизмнің шебері

Кіріспе

Француз суретшісі (1863–1935)

Пол Виктор Жюль Сигнак (/s//iː//n/'/j//ɑː//k/ seenYAHK, pɔl siɲak; 11 қараша 1863 – 15 тамыз 1935) – француз неоимпрессионисті, Жорж Сератпен бірге нүктелізм суретшілік әдісін дамытуға үлес қосты.

Өмірбаян

Пол Сигнак 1863 жылғы 11 қарашада Парижде дүниеге келген. Сигнак 18 жасында Клод Моне шығармаларының көрмесіне қатысқаннан кейін суретші мамандығын таңдағанға дейін сәулет өнерін оқыды. Ол Жерорта теңізінде саяхаттап, Еуропа жағалауларын аралап, көрген пейзаждарын суреттеді. Кейінірек ол француз порты қалаларының акварель суреттерін де жасай бастады. 1884 жылы Клод Моне мен Жорж Сератпен танысты. Сераттың жүйелі жұмыс әдістері мен түстер теориясы оны қатты әсерге түсірді. Ол Сераттың адал қолдаушысы, досы және неоимпрессионизм мен дивизионизм әдісін сипаттаушы мұрагері болды. Сераттың ықпалымен ол импрессионизмнің қысқа шүберектерін тастап, ғылыми тұрғыдан таза түстің ұсақ нүктелерін қолдануға көшті. Бұл нүктелер кенепте араласпай, көрерменнің көзінде бірігіп, түс құрастырудың ерекшелігін құрады – бұл Понтилизмнің негізгі белгісі. Жерорта теңізі жағалауы Сигнак картиналарының маңызды тақырыбы болды. Ол әр жазда астанадан шығып, Францияның оңтүстігінде, Коллиур ауылында немесе Сент-Тропеде тұратын, тіпті үй сатып алып, достарын шақыратын. Ол Францияның оңтүстігін болашақ анархистік утопия үшін өте қолайлы орын деп есептеді. Сигнак, Альберт Дюбуа Пилле, Одилон Редон және Серат – тәуелсіз суретшілер қоғамын құрған негізгі өкілдері болды. Қоғам 1884 жылғы 29 шілдеде Парижде "Төреші де, сыйлық та жоқ" (Sans jury ni récompense) ұранымен ірі көрмелер ұйымдастырумен жұмысын бастады. "Тәуелсіз суретшілер қоғамының мақсаты – суретшілерге өз туындыларын толық еркіндікпен көпшікке ұсынуға мүмкіндік беру" болды. Келесі үш онжылдық бойы олардың жыл сайынғы көрмелері өркендеп, ХХ ғасырдың басындағы өнердегі бағыттарды анықтады. Сигнак қоғамның жетекші күші болды және 1908 жылдан қайтыс болғанға дейін оның президенті қызметін атқарды. 1886 жылы Сигнак Парижде Винсент ван Гогпен кездесті. 1887 жылы екі суретші бірнеше рет Asnières sur Seine-ге бірге барып, өзен пейзаждары мен кафелерді суреттеді. Бастапқыда Ван Гог Сигнақтың еркін сурет салу техникасына қызығушылық танытты. Сигнак сондай-ақ Ван Гогтың досы болған Тулуза Лотрекпен де танысты. 1889 жылғы наурыз айында Сигнак Арльде Ван Гогты барды. 1890 жылы Брюссельдегі XX көрмесінде Лотрек Ван Гогтың туындыларын сынаған Анри де Груны дуэльге шақырды. Сигнак егер Лотрек қаза болса, Ван Гогтың ар-намысы үшін күресуге дайын екенін мәлімдеді. Де Груу өзінің әрекеті үшін кешірім сұрап, топтан кетіп қалды, ал дуэль болған жоқ. Келесі жылы ол Италияға қысқа сапар шегіп, Генуя, Флоренция және Неаполь қалаларын аралады. 1888 жылы Сигнак Элизе Реклю, Кропоткин және Жан Грейвтің анархистік коммунизм идеяларын оқып, анархистік идеялармен танысты. Достары Ангран Кросс, Максимилиан Люс және Камил Писсарромен бірге ол Жан Грейвтің Les Temps Nouveaux (Жаңа уақыт) газетіне материалдар жазды. Сигнак желкенді жақсы көріп, 1892 жылы саяхаттап, шағын қайықпен Францияның, Нидерландының және Жерорта теңізінің барлық портына, тіпті Константинопольге дейін барды. Ол қайығын Сент-Тропеде орналастырды, кейіннен бұл орын басқа суретшілерге де танымал болды. Әр түрлі портынан Сигнак түрлі-түсті акварельдер мен табиғаттан жылдам эскиздер әкелді. Осы эскиздерден ол үлкен студиялық полотноларды жасай бастады, олар Серат қолданған кішкентай, әртүрлі нүктелерден ерекшеленетін, мұқият құрастырылған шағын, мозаикалық сияқты шаршылардан тұрды. Сигнак әр түрлі техникаларды қолданып тәжірибе жасады. Мұнайлы бояулар мен акварельдерден басқа, ол эфирге, литографияға және көптеген қалам мен сия эскиздерін жасады, олар кішкентай, еңбекті талап ететін нүктелерден тұрды. Неоимпрессионистер келесі буын суретшілеріне әсер етті: Сигнак Анри Матисс пен Андре Деранға ерекше ықпал етті, осылайша фовизмнің дамуында шешуші рөл атқарды. Сигнак өзі бұл стильді алғаш пайда болған кезде бағаламады. Өнерге қаржылық қолдау көрсету арқылы ол өте жақсы жағдайға ие болды. Ол 1895 және 1912 жылдар аралығында бес лотереяға өз туындыларын сыйға тартты. Сигнақтың 1893 жылғы "Гармония уақытында" картинасы бастапқыда "Анархия уақытында" деп аталды, бірақ Францияда анархистерге қарсы саяси қуғын-сүргін оны картинаны галерея қабылдамас бұрын атауын өзгертуге мәжбүр етті. 1905 жылы Салон де Индипендентеде Анри Матисс "Люкс, тыныштық және рахат" атты фовистік суретін көрсетті. Жарық түстерге толы бұл композиция 1904 жылы француз Ривьерасындағы Сент-Тропеде неоимпрессионист суретшілер Анри Эдмонд Кросс пен Пол Сигнакпен бірге жұмыс істегеннен кейін жаз бойы суреттелді. Бұл картина Матисстің ең маңызды туындысы болып саналады, онда ол Сигнак жазған "Эжен Делакруадан неоимпрессионизмге" атты мақаласын оқығаннан кейін 1898 жылы қабылдаған дивизионизм техникасын қолданды. Сигнак 1905 жылғы Салон де Индипендентеден кейін бұл туындыны сатып алды. 1908 жылы Сигнак Тәуелсіз суретшілердің жиырма төртінші салонының президенті болып сайланды. Тәуелсіз суретшілер қоғамының президенті ретінде, 1908 жылдан қайтыс болғанға дейін, Сигнак фовистер мен кубистердің даулы туындыларын көрсете отырып, жас суретшілерді қолдады. Ол Матисстің суретін алғашқылардың бірі болып сатып алды. Сигнак Флоренс Мейер Блюментальмен бірге Prix Blumenthal сыйлығын беру жөнінде қазылар алқасының мүшесі болды, бұл сыйлық 1919 жылдан 1954 жылға дейін суретшілерге, мүсіншілерге, декораторларға, граверлерге, жазушыларға және музыканттарға берілді.

Paul Signac was born in Paris on 11 November 1863. Signac studied architecture until, at the age of 18, he decided to pursue a career as a painter after attending an exhibition of Claude Monet's work. He sailed on the Mediterranean Sea, visiting the coasts of Europe and painting the landscapes he encountered. In later years, he also painted a series of watercolors of French harbor cities. In 1884 he met Claude Monet and Georges Seurat. He was struck by the systematic working methods of Seurat and by his theory of colors and he became Seurat's faithful supporter, friend, and heir with his description of Neo Impressionism and Divisionism method. Under Seurat's influence he abandoned the short brushstrokes of Impressionism to experiment with scientifically juxtaposed small dots of pure color, intended to combine and blend not on the canvas, but in the viewer's eye, the defining feature of Pointillism. The Mediterranean coast is a major theme across Signac's paintings. He left the capital each summer, to stay in the south of France in the village of Collioure or at St. Tropez, where he bought a house and invited his friends. He envisioned the south of France as the perfect location for a future anarchist utopia. Signac, Albert Dubois Pillet, Odilon Redon, and Seurat were among the founders of the Société des Artistes Indépendants. The association began in Paris 29 July 1884 with the organization of massive exhibitions, embracing as their motto, "Neither jury nor awards" (Sans jury ni récompense). "The purpose of Société des Artistes Indépendants—based on the principle of abolishing admission jury—is to allow the artists to present their works to public judgement with complete freedom". For the following three decades their annual exhibitions flourished and set the trends in art of the early twentieth century. Signac was a guiding force in the Société and was its President from 1908 until his death. In 1886 Signac met Vincent van Gogh in Paris. During 1887 the two artists regularly went to Asnières sur Seine together, where they painted such subjects as river landscapes and cafés. Initially, Van Gogh chiefly admired Signac's loose painting technique. Signac would also meet Toulouse Lautrec who was a friend of Van Gogh. In March 1889, Signac visited Van Gogh at Arles. In 1890, during the banquet of the XX exhibition in Brussels, Lautrec challenged to a duel the artist Henri de Groux who criticized Van Gogh's works. Signac declared he would continue to fight for Van Gogh’s honor if Lautrec was killed. De Groux apologized for the slight and left the group and the duel never took place. The next year he made a short trip to Italy, seeing Genoa, Florence, and Naples. In 1888, Signac discovered anarchist ideas by reading Élisée Reclus, Kropotkin, and Jean Grave, who all developed the ideas of anarchist communism. With his friends Angrand Cross, Maximilien Luce, and Camille Pissarro he contributed to Jean Grave's paper, Les Temps Nouveaux (New Times). Signac loved sailing and began to travel in 1892, sailing a small boat to almost all the ports of France, to the Netherlands, and on the Mediterranean Sea as far as Constantinople, basing his boat at St. Tropez, which he later would make popular to other artists. From his various ports of call, Signac brought back vibrant, colorful watercolors, sketched rapidly from nature. From these sketches, he painted large studio canvases that are carefully composed of small, mosaic like squares of color quite different from the tiny, variegated dots introduced and used by Seurat. Signac experimented with various media. As well as oil paintings and watercolors he made etchings, lithographs, and many pen and ink sketches composed of small, laborious dots. The Neo Impressionists influenced the next generation: Signac inspired Henri Matisse and André Derain in particular, thus playing a decisive role in the evolution of Fauvism. Signac himself did not admire the style when it first appeared. Having prospered well, his financial support of the arts was considerable. As donations, he sent regular cheques and made a gift of his works for five lotteries between 1895 and 1912. Signac's 1893 painting, In the Time of Harmony originally was entitled, In the Time of Anarchy, but political repression targeting the anarchists in France at this time forced him to change the title before the work could be accepted by a gallery. At the 1905 Salon des Indépendants, Henri Matisse exhibited the proto Fauve painting Luxe, Calme et Volupté. The brightly colored composition was painted in 1904 after a summer spent working in St. Tropez on the French Riviera alongside the neo Impressionist painters Henri Edmond Cross and Paul Signac. The painting is Matisse's most important work in which he used the Divisionist technique advocated by Signac, which Matisse had adopted in 1898 after reading Signac's essay, d'Eugène Delacroix au Néo Impressionnisme. Signac purchased the work after the 1905 Salon des Indépendants. In 1908 Signac was elected president of the Twenty fourth Salon des Indépendants. As president of the Société des Artistes Indépendants, from 1908 until his death, Signac encouraged younger artists by exhibiting the controversial works of the Fauves and the Cubists. He was the first patron to buy a painting by Matisse. Signac served as a juror with Florence Meyer Blumenthal in awarding the Prix Blumenthal, a grant given between 1919 and 1954 to painters, sculptors, decorators, engravers, writers, and musicians.

Жеке өмір

1892 жылы 7 қарашада Сигнак Берта Роблеске Париждің 18-ші округінің қалалық әкімшілігінде үйленді. Тойға куәгерлер болып Александр Лемониер, Максимилиен Люс, Камиль Писсарро және Жорж Лекомт болды. 1897 жылдың қарашасында Сигнактар Гектор Гимард салған Берангер қасабасындағы жаңа пәтерге көшіп барды. Біраз уақыттан кейін, сол жылдың желтоқсан айында, олар Сент-Тропеде «Ла Хун» деп аталатын үй сатып алды, онда суретші үлкен студия салдырып, 1898 жылы 16 тамызда ашты. 1913 жылдың қыркүйегінде Сигнак Антибте үй жалдап алды, онда ол Жанна Селмерсхайм Дегранжбен бірге тұрды. 1913 жылы 2 қазанда олардың қызы Джиннет дүниеге келді. Осы арада Сигнак «Ла Хунды» және Кастель Беранжердегі пәтерді Бертеге қалдырды, олар өмір бойы дос болып қалды. 1927 жылы 6 сәуірде Сигнак Джинетті ресми түрде асырап алды. Оның немересі Франсуаза Кашин өнер тарихшысы болды. Пол Сигнак 1935 жылы 15 тамызда 71 жасында Парижде сепсистен қайтыс болды. Оның денесі кремацияланып, үш күннен кейін, 18 тамызда, Пэр-Лашез зиратында жерленді.

Автор

Сигнак өнер теориясы бойынша бірнеше маңызды еңбектер жазды, соның ішінде 1898 жылы сериялық түрде алғаш жарық көрген «Евгений Делакруадан неоимпрессионизмге дейін» атты еңбегі. Бұл – түс тарихының маңызды еңбегі және неоимпрессионизм техникасын түсіндіретін маңызды құрал. Онда Йохан Бартольд Йонгкинд (1819–1891) туралы да айтылады. Сигнак сонымен қатар өнер көрмелерінің каталогтарына бірнеше кіріспелер жазған, және көптеген жазбалары әлі жарияланбаған. Саяси көзқарасы бойынша ол анархист болды, оның достары Феликс Фенеон мен Камил Писсарро да сондай болды.