Ренессанс кезеңіндегі сурет салу техникасы: Сфумато
Sfumato
Ренессанс кезеңіндегі суфумато сурет салу техникасы – түстердің жұмсақ өтуі, бұлдыр көрініс. Леонардо да Винчидің әйгілі әдісі, «Мона Лиза» сияқты туындыларында қолданылған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ренессанс кезеңінің сурет салу техникасы
Painting technique of the Renaissance
Сфумато (/lang//s//f//uː/'/m//ɑː//t//oʊ/ sfooMAHtoh, sfuˈmaːto; , яғни 'елеусіз') – түстердің арасындағы өтуді жұмсартуға арналған сурет салу техникасы, адам көзі назар аударатын аймақтан тыс немесе фокуссыз жазықтықты имитациялайды. Бұл Ренессанс дәуірінің канондық сурет салу тәсілдерінің бірі. Леонардо да Винчи сфуматоның ең көрнекті шебері болды, ол оптика және адам көруі саласындағы зерттеулері мен камера обскурамен тәжірибелеріне негізделген. Ол осы техниканы көптеген туындыларында қолданды, соның ішінде "Тас арасындағы Мадонна" және әйгілі "Мона Лиза" картинасында. Ол сфуматоны "сызықтар мен шекарасыз, түтіндей" деп сипаттады. Өнер тарихшысы Марсия Б. Холлдың, кең танылған теориясына сәйкес, сфумато – итальяндық Жоғары Ренессанс суретшілерінің қолдануындағы төрт түс салу тәсілінің бірі, оларға кангианте, кьяроскуро және унио да кіреді.
Sfumato (/lang//s//f//uː/'/m//ɑː//t//oʊ/ sfooMAHtoh, sfuˈmaːto; , i. e. 'blurred') is a painting technique for softening the transition between colours, mimicking an area beyond what the human eye is focusing on, or the out of focus plane. It is one of the canonical painting modes of the Renaissance. Leonardo da Vinci was the most prominent practitioner of sfumato, based on his research in optics and human vision, and his experimentation with the camera obscura. He introduced it and implemented it in many of his works, including the Virgin of the Rocks and in his famous painting of the Mona Lisa. He described sfumato as "without lines or borders, in the manner of smoke". According to the theory of the art historian Marcia B. Hall, which has gained considerable acceptance, sfumato is one of four modes of painting colours available to Italian High Renaissance painters, along with cangiante, chiaroscuro, and unione.
Техника
Бұл техника – түстер мен тон арасында жұмсақ өтуді жасауға арналған, нақтырақ кескінге қол жеткізу үшін қолданылатын нәзік көлеңкелеу. Көбінесе ол жарықтан қараңғыға дейін сызықтар мен шекараларсыз біртегіс градиенттер жасау арқылы қолданылады. Бұл техника адам бетін шынайы бейнелеу үшін ғана емес, сонымен қатар керемет атмосфералық эффектілер құру үшін де пайдаланылды. Леонардо да Винчи бұл әдісті түстерді сызықтар мен шекараларды қолданбай, "түтіндей" араластыру деп сипаттаған.
The technique is a fine shading meant to produce a soft transition between colours and tones, in order to achieve a more believable image. It is most often used by making subtle gradations that do not include lines or borders, from areas of light to areas of dark. The technique was used not only to give an elusive and illusionistic rendering of the human face, but also to create rich atmospheric effects. Leonardo da Vinci described the technique as blending colours, without the use of lines or borders "in the manner of smoke".
Практикалаушылар
Леонардо мен оның ізбасарларынан, сондай-ақ оны жиі қолданған Леонардескилерден басқа, Сфумато әдісін шебер қолданған тағы да бірнеше суретші болды: Корреджо, Рафаэль және Джорджоне. Рафаэльдің "Шалғынды Мадоннасы" оның ең танымал мысалы, әсіресе Мәриямның бетіне назар салсақ. Леонардескилер қатарында Бернардино Луини мен Фуниси де бар. Джорджоненің "Үш философ" картинасында да Сфумато қолданылған деседі.
Besides Leonardo and his followers, the Leonardeschi, who often used it heavily, other prominent practitioners of sfumato included Correggio, Raphael, and Giorgione. Raphael's Madonna of the Meadow is a famous example, particularly around Mary's face. The Leonardeschi include Bernardino Luini and Funisi. Giorgione's The Three Philosophers is said to use sfumato.