Кіріспе

Катон виадугы - 1834-1935 жылдары Бостон және Провиденс темір жолы үшін салынған, Массачусетс штатының Кантондағы соқыр аркадалық қуыс қабырғасы. Құрылыс аяқталған кезде ол әлемдегі ең ұзын (187 м) және ең биік (21 м) темір жол виадугы болды; бүгінгі күні ол өз түріндегі соңғы виадуг. Ол 188 жыл бойы үздіксіз қызмет етіп келеді; ол қазір жоғары жылдамдықты жолаушылар мен жүк теміржол қызметін атқарады. Ол алты жартылай дөңгелек порталдан өтетін Кантон өзенінен шамамен 20 метр биіктіктегі пойыз палубасын қолдайды. Кантон виадугы Б&П-ның Бостон, Массачусетс және Провиденс, Род-Айленд арасындағы 41 миль (66 км) магистраль үшін салынған соңғы байланыс болды. Бүгінде виадукт Amtrak-тың Солтүстік-шығыс дәлізін, сондай-ақ Массачусетс шығанағының көлік басқармасы (MBTA) Провиденс / Стоугтон желісінің жолаушылар пойыздарын қызмет етеді. Ол Кантон-джонкшеннің оңтүстігіне қарай 0,5 км жерде орналасқан. Нью-Йорктегі Пенсильвания станциясынан есептелген 213,74 шақырымдық бетке (виадуктың солтүстік шетінде) және Бостондағы Оңтүстік станциясынан есептелген MBTA-ның 15,35 шақырымдық бетке.

Құрылуы

Кантон виадукты 1831 жылы Бостон және Провиденс темір жолының құрылғалынан кейін көп ұзамай 1835 жылы тұрғызды. Оның дизайнын Уильям Гиббс МакНилл, АҚШ Армиясының инженерлік корпусының капитаны және Вест-Пойнт түлегі жасаған. Оған инженерлер Джордж Вашингтон Уистлер (Макниллдің күйеу ағасы), Исаак Риджвей Тримбл және Уильям Реймонд Ли көмектесті. МакНилл мен Уистлер суретші Джеймс МакНилл Уистлердің ағасы мен әкесі болды. Виадукты Пенсильваниядан Додд & Болдуин компаниясы салдырды; фирманы Іра Додд және Калеб Додд Болдуин есімді ағайындылар құрды. Осы уақытта Ресей темір жол салуға қызығушылық танытты. Патша Николай І Кантон виадугының толық сызбаларын жасау үшін жұмысшыларды жіберді. Кейіннен ол Уистлерді Ресейге кеңесші инженер ретінде шақырып, Мәскеу мен Санкт-Петербург теміржолын жобалауды тапсырды, онда екі виадукты Кантон виадугынан үлгі алды. Ондай көпірдің үлгісі Санкт-Петербургтегі Октябрьский теміржол музейінде де бар.

Жіктеу

Бұл Кантон виадугы - соқыр аркадаларды пайдаланып, қуыс қабырғамен біріктірілген, қуыс көпір құрайтын жалғыз белгілі құрылым. Қақпаның аркалары екінші жағына қарай созылып жатқандай көрінсе де, олар солай емес; әр палубаның аркасы тек төрт фут тереңдікте. Палубаның аркалары шпандельдерді, палубаны (қабырғалардан тыс созылған), жапсырмаларды және парапеттерді қолдайды; олар бойлық қабырғаларға іргелес. Виадук арқылы екінші жағына қарай созылатын жалғыз аркалар - алты өзен порталы мен екі жол порталы. 20 "батыр" сонымен қатар екінші жағына дейін созылып, шын мәнінде көлденең қабырғалар болып табылады.

Материалдар

Кантон виадуктасында 14,483 текше фут (15,800 перше) гранит бар, ол 1993 жылы бетонды қайта төсеуден бұрын шамамен салмағы шамамен тең болды. Әрбір тасқа кімнің кескенін анықтау үшін Mason белгісі қойылады. Әр тағамның биіктігі 22"24" және фламандтық бондқа ұқсас үлгіде орналастырылған. Қабырғалар, қанатты қабырғалардың тіректері, порталдар, палубаның аркалары, жапсырмалар, парапеттер және іргетастық тас - Мойлс карьерінен (Кантон виадукты карьері) қазылған рибеккит граниті. Шарон, Массачусетс штатындағы Rattlesnake Hill батыс беткейінде орналасқан; қазір шекаралық мемлекеттік парктің бөлігі.

Орналасқан жері

Виадуктың басым бөлігі (71%) құрлықта, ал 29% су үстінде. Алты өзен порталынан басқа, бір жол порталы да қарастырылған. Бұл бөлімдегі көлденең қабырғалар арасындағы қашықтық виадукттің барлық басқа бөлімдерінен кеңірек. Жалпы ұзындығы 615 фут (187 м), екі концентрикалық доғаны құрайтын бір градус көлденең қисық. Бұл батыс қабырғаны шығыс қабырғаға қарағанда сәл қысқа етіп, қуыстарда кішкене кілт тасты қалыптастырады. Бастапқыда атаусыз болғандықтан, ол "үлкен тас көпір" және "Кантондағы виадук" деп аталды. Негізгі тас 1834 жылы 20 сәуірде солтүстік-шығыс бұрышында масондық құрылыс рәсімдерімен орнатылды.

Құрылыс

Кантон виадугының құрылысы 93 000 долларға (қазіргі доллар) шықты . Құрылыс 1834 жылы 20 сәуірде іргетасын қалаудан бастап 1835 жылы 28 шілдеде аяқталуына дейін 15 ай, 8 күн өтті. Қиыр қабырғаларының ені 5 фут 6 дюйм. Қанат қабырғаларының тұғыры 25 фут, олар виадуктпен кездеседі; олар қисық және сатылы және Уильям Отис өзінің алғашқы булы сопағын қолдана отырып қазып шығарды. Қанат қабырғаларының жоғарғы жағынан ортасына дейін тастардың ені 2 '; ортасынан төменге дейін қанат қабырғаларының төменгі жағына дейін тастардың ені 4 '. Батыстағы қабырғалар жолаушылар үшін көпіршік салынып жатқанда көтеріліп-түсіп жүретін баспалдақ ретінде қызмет етті. Бұл қабырғаларда тесіктер бар, олармен қоршаулар бекітілді. Құрамында 42 сегментті палубалық арка бар (әр жағында 21), олар бойлық қабырғалардан тыс 20 көлденең қабырғалардың үстінен өтеді. Ұзындықты қабырғалардың қалыңдығы бес фут, аралары төрт фут арақашықтықпен, кейде байлау тастарымен жалғастырылған. Құрылыс туралы қосымша мәлімет бастапқы нұсқамада бар. Егер виадукта бір рельс болса, рельстер бойлық қабырғаларға тікелей орналастырылатын, өйткені қуыстың ені стандартты өлшемінен кіші. 1860 жылы виадукт екі жолмен жүргенде ішкі рельстер бойлық қабырғаларға тікелей орналастырылды, ал сыртқы рельстер палубаның аркаларымен қолдау тапты. 1835 жылы маусымда көпжол "қалыпты түрде аяқталды". Бұл жол құрылыс қауіпсіздігі үшін арнайы құрылғылар, мысалы, қалпақтар мен құлауды тоқтататын құрылғылар пайда болғанға дейін салынды. Бір қызығы, құрылыс кезінде өлім-жітім тіркелмеген, бірақ аяқтаудан кейін көпқұлақта өлім-жітім болған; негізінен, пойыздар қарама-қарсы бағытта өтіп жатқан кезде оны кесіп өтетін адамдардан. Шарлонға (Массачусетс штаты) 4 шақырымға дейін бос вагондарды сүйреген қарт ақ атты Чарлиді жұмысшылар төселген вагонға отырғызып, виадукті артқа сүйретіп, құрылысты кесіп өтетін алғашқы "жолаушы" болды. 1835 жылы 6 маусымда "Провиденс Жорналда" жарияланған мақалада бұл туралы айтылған. Boston Advertiser және Providence Journal газеттерінде жазылғандай, "Whistler" - бұл жолдың бүкіл ұзындығынан өткен алғашқы қозғалтқыш. 1878 жылы көпірдің үстінде темір қоршау орнатылды. Ауыспалы өсімдіктерді бақылаудан және графитилерді алып тастаудан басқа, көпiр Amtrak-тың кезең-кезеңмен көпірді тексеруден басқа тұрақты күтуді қажет етпейді.

Бағышталу тасы

Батыстың оңтүстік жағында орнатылған арнау тасының басты тасы - бұл виадукта салынған соңғы тас. Тас-аяғы екі тас, екі шетінен екі темір белбеумен жалғастырылған. Жалпы өлшемдері шамамен 60" ұзындығы × 36" биіктігі × 18" ені, ал салмағы шамамен 3,780 фунт. Бағалау тасының басына бастапқыда 63 "ұзындықта 8" биіктікте 24 "жазықтықта екі бұрышты жиектері бар, ал шеті бұрышты бейінін қалыптастырған. 1860 жылы бұзылғандықтан, арнау тасы қазіргі уақытта бастапқы биіктігінен 1 см-дей қысқа. Зыян екі режиссердің есімдерін жасырды, В. В. Вулси және П. Т. Джексон. Вулси сонымен қатар Бостон және Провиденс темір жолының Род-Айленд бөлігін иеленетін Род-Айлендтегі Бостон және Провиденс темір жолының директоры болды. B&P RR&T Co. компаниясы B&P компаниясымен 1853 жылдың 1 маусымында бірікті.

Темір жолдар

1993 жылы палубаны жаңарту кезінде, екі 18 дюйм тереңдіктегі су құйылымы табылды. Құймалар ұзындыққа қарай тірекпен бекітіліп, бастапқы құрылыстың бір бөлігі болған. Бағаналар рельстерді арқалықтардың көмегімен ұстап тұрғаны үшін, олардың арқалықтары қажет емес. Бұл гранит плиталарға салынған трансомсыз арқалықтардың жалғыз белгілі мысалы; виадуктке дейінгі және одан кейінгі бастапқы жолдар арқалықтарды пайдаланып, B&P-ді бастапқыда арқалық темір жолға айналдырды. 1910 жылы виадукттің үстінен түсірілген фотосуретте қиылысқан байламдар мен жолдардың арасында лас жерлер бар, сондықтан бұл материал дәстүрлі шагыл балластынан бұрын қолданылған болуы мүмкін. Бағаналар белдік рельстерін немесе көпір рельстерін қолдауға арналған. Бұл ертедегі рельстер 1840 жылы флангалы Т рельстермен алмастырылды. Бұл фотосуреттерде 1871 жылы Кантондағы бұрыштағы бұрыштар көрініс тапқан. 1829 жылы Массачусетс штатының ішкі жөндеулер жөніндегі директорлар кеңесінің баяндамасында Бостоннан Провиденске дейінгі темір жолдың қалай салынуы керектігі сипатталған. Бұл хабарда былай делінген: "Бұл бір қос жол, ұзын гранит блоктарынан тұрады, шамамен бір фут шаршы, жер бетінен 2 1/2 метр тереңдікке дейін созылатын және төменгі жағында 2 метрге дейін ені бар іргетастық қабырғаға сүйенеді". Сонымен қатар, баяндамада паровоздар емес, 3 миль/сағатта жүретін ат арбалар мен вагондарды пайдалану туралы айтылған.

Су жолдары

Непонсет көшесіндегі Spillway Dam, сондай-ақ Кантон виадукт құламасы деп те аталады, Милл Пондты қоршайды. Бұл МБТА иелігіндегі бөгет немесе төменгі бас бөгет. 16' биіктігі 90' ұзындығы гранитті бөгет 1900 жылы салынған; 2009 жылы оның орташа жылдық ағыны болды. Су қуаты жақын маңдағы бизнеске су доңғалағы арқылы каналдан сарқыраудан басталып, Непонсет көшесі көпірінің астында 200 метрге дейін жалғасты. Сонымен қатар, виадукт пен шарлауықтың арасында екі канал (әр жағында бір) болды, олар әртүрлі карталарда шлюздер, басқыштар және су тасқындары деп аталады. Олар 1937 жылдан кейін бір уақытта толтырылды (АҚШ Армиясының инженерлер корпусының ұлттық бөгеттер тізімі No. MA03106) дегенді білдіреді.

Басты инфрақұрылым

Бірінші дүниежүзілік соғыс Ұлттық гвардияның 9-шы полкінің жасағы 1917 жылдың сәуірінде күзет қызметі арқылы виадукты саботаждан қорғау үшін келді. Екінші дүниежүзілік соғыста Кантонның азаматтық қорғаныс корпусы мен теміржол қызметкерлері виадукты саботажға қарсы қорғады, өйткені пойыз желісі Бостон мен Нью-Йорк арасындағы тікелей байланыстың бөлігі болып табылады. Құрылыс екі қала арасындағы маңызды көлік байланысы болып табылады және нәтижесінде қосымша қорғаныс болды. Терроризмге қарсы соғыс 2001 жылғы 11 қыркүйектегі террорлық шабуылдардан кейін көп ұзамай Кантон виадугын әртүрлі қауіпсіздік ұйымдары АҚШ-тың қауіп деңгейі төмендей түскенге дейін күзетті. 2002 жылдың 27 ақпанында Кантонның Сайлаушы кеңесіне жазған хатында бұрынғы полиция бастығы Питер Брайт, ең нашар жағдайларға арналған Массачусетс Төтенше жағдайларды басқару агенттігінің оқытуы Кантон виадугының ұлттық темір жол жүйесін бұзғаны үшін жойылуын атап көрсетті; Федералды үкімет виадукты жоғары тәуекел нысанасы деп санайды.

Тану

Кантон виадугы 1984 жылы тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілген. Виадук 1998 жылы Америка инженерлік-құрылыс қоғамымен Ұлттық тарихи құрылыс инженерлік ескерткіші болып тағайындалды.

Ағымдағы жағдай

2004 жылдың маусым айында Кантон қаласы дамушы қажеттіліктерді қанағаттандыру және өмір сүру сапасын жақсарту үшін не сақтау және жақсарту керектігін айқындайтын Бас жоспар әзірледі.